facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

ตอนที่ 15 ความจริงเปิดเผย

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ความจริงเปิดเผย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 49.8k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2561 01:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ความจริงเปิดเผย
แบบอักษร

​ตอนที่ 15 ความจริงเปิดเผย


    ท่ามกลางตลาดสดยามสาย นารายืนเลือกผักและผลไม้ท่าทางอ่อนเพลียแม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกไม่สบายแค่ไหนจากการกระทำของตัวต้นเหตุที่ออกไปตั้งแต่เช้าแต่ความอยากราดหน้าของเธอก็ทำให้ต้องระเห็จมาหาของทำกินจนได้

“คุณครู ดูเหนื่อยๆนะจ๊ะ งานยุ่งเหรอคะ”

แค่กๆ!!

“ก็ประมาณนั้นน่ะค่ะน้าหวาน” นารายิ้มแห้งๆส่งให้แม่ค้าตรงหน้าครู่หนึ่งก่อนจะทำทีเลือกผักอย่างขะมักเขม้น

“ครูนารา” ไม่นานนักเสียงทุ้มก็ดังขึ้นข้างหลังเธอทำให้คนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย

“คุณซ่ง”

“ซื้ออะไรอยู่ครับ ให้ผมช่วยไหมคุณ” กัมพลยิ้มอ่อนโยนให้เธออีกครั้งก่อนจะถือวิสาสะดึงตะกร้าไปจากมือบาง

“ไม่จำเป็นค่ะ ฉันครบ 32 นะคะไม่ได้เป็นง่อย ขอคืนด้วยค่ะ” ร่างบางรีบดึงตะกร้าคืนทันทีก่อนจะเดินหนีเขาอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ร่างสูงยืนกำหมัดแน่นและกดโทรศัพท์หาลูกน้องด้วยความแค้นเคือง

คอยดูเขาจะสอนผู้หญิงเล่นตัวคนนี้ให้สาสมเลยทีเดียว

‘พวกมึงไปดักจับครูนารามาให้กู’


พยัคฆ์พารถเก๋งคันเก่งของเขามาจอดยังที่จอดรถข้างๆตลาดก่อนจะกดเบอร์หาหญิงสาวอย่างร้อนรน เขาสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างกลัวว่าภรรยาตนจะไม่ปลอดภัย

“ทำไมไม่รับวะ” เขาสบถเบาๆก่อนจะกดโทรหาอีกครั้ง

‘ค่ะ พี่เสือ’ ไม่นานนักเธอก็รับโทรศัพท์อย่างใจเย็น

“ทำไมเมื่อกี้ไม่รับโทรศัพท์พี่” เขาว่าเสียงขุ่น

‘ก็นามัวแต่ยุ่งกับผักอยู่น่ะ ไม่ทันเห็นว่าพี่โทรมา’

“อยู่ที่ไหนพี่จะไปรับ”

‘เห็นรถพี่แล้วค่ะ มองกระจกหลังมาสิคะ’ หญิงสาวว่าเสียงใสก่อนจะโบกไม้โบกมือหยอยๆทำให้เขายิ้มบางๆด้วยความโล่งใจ

“งั้นรอเดี๋ยวนะ” ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็รีบวางสาวก่อนจะถอยรถไปหาคนร่างบางที่ยืนรออยู่

“กรี๊ด!!” เสียงดังด้านหลังทำให้ชายหนุ่มหันไปอย่างรวดเร็วก็พบว่านารากำลังถูกกลุ่มคนพาตัวขึ้นรถกระบะโฟร์วิลก่อนจะขับออกไปภายในพริบตา

ใบหน้าหล่อเหลาขบกรามแน่นส่งเสียงคำรามที่ลำคออย่างเคียดแค้นและรีบตามรถไปอย่างบ้าคลั่ง มือหนากำพวงมาลัยแน่นก่อนจะวิ่งเข้าป่าตามพวกมันไป ใครที่มันบังอาจชิงตัวคนรักของเขาไป เขาถือว่ามันหมดสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่แล้วเช่นกัน



รถกระบะคันใหญ่ถูกพาเข้ามาในบ้านไม้สักหลังไม่เล็กไม่ใหญ่กลางป่า นาราบัดนี้ถูกมัดมือมัดปากจนไม่มีแรงจะต่อต้านพวกชั่วที่จับเธอมาแม้สักน้อย เธอถูกพาเข้ามาภายในตัวบ้านโดยภายในมีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้นนอกจากสิ่งที่จำเป็นอย่างโต๊ะ ตู้ โซฟาแล้วก็ไม่เห็นอะไรประดับไว้สักนิด

“เป็นไงบ้างครับ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำให้เธอหันควับไปทางทิศประตูก็พบร่างสูงของกัมพลยืนพิงข้างประตูอยู่ทำให้คนถูกมัดตาแข็งขึ้นทันที “อ้อ เปิดปากว่าที่เมียกูหน่อยสิ”

“แก แกจับฉันมาทำไม” เมื่อปากปราศจากผ้าแล้วเธอก็เริ่มโวยวายทันที

“ก็คุณไม่รับไมตรีผมเลย คุณนารา” เขาว่าพลางเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆและทรุดลงเบื้องหน้า “ผมก็เลยจำเป็นต้องทำแบบนี้”

“ปล่อยฉัน”

“ล้อเล่นผมอยู่รึไงคนสวย” เขายิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอื้อมมือไปลูบแก้มใสนุ่มนิ่มเบาๆ

“นี่ คนอย่างคุณจะหาผู้หญิงสวยกว่าฉันก็ไม่น่ายากนะ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้” ใบหน้าหวานโกรธสุดขีดจนพยายามจะยกเท้าเตะคนตรงหน้าแต่เสียดายที่ถูกมัดไว้แน่น

“ผมอยากได้คุณ ผมมีกฎอย่างนึงคือถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล คือเอาง่ายๆแล้วกันนะ ผมอยากได้คุณฉะนั้น” เขาชี้นิ้วพลางยิ้มอย่างโรคจิตมาทางเธอ “ผมก็จะเอาให้ได้”

“คุณนี่มัน…โรคจิตชัดๆ” เธอว่าพลางมองไปยังลูกน้องของเขา “นายพยัคฆ์จะต้องมาช่วยฉัน”

“นายพยัคฆ์? นี่คุณ…”

“ใช่ ฉันเป็นเมียเขาแล้วเขาก็จะมาช่วยฉัน เอาง่ายๆแล้วกันนะว่าคุณหนีไปไหนไม่รอดแล้ว”

“หึ คนของผมที่นี่มีตั้งครึ่งร้อยถ้ามันกล้าฝ่าดงกระสุนเข้ามาก็ลองดู!!” กัมพลอดไม่ได้ที่จะตะโกนใส่หน้าคนหน้าหวานที่จ้องเขาเขม็ง



พยัคฆ์ยืนตระหง่านมองทางเข้ารังของกัมพลอย่างสงบนิ่งแต่ทว่าภายในใจร้อนรุ่มไปหมด ดวงตาพยัคฆ์สีเข้มบัดนี้ได้กลายเป็นสีเหลืองอำพันสว่างอย่างรวดเร็ว สันกรามแสนคมก็ปรากฏแผงขนสัตว์อย่างน่าเกรงขาม เล็บที่ถูกตัดสั้นกุดก็เผยคมเล็บอันแหลมคมแข็งแกร่งเกินสัตว์เจ้าป่าใดๆออกมา

“โฮก!!” ทันไดนั้นชายหนุ่มก็ส่งเสียงคำรามเผยเขี้ยวคมของสัตว์ร้ายออกมาจนลั่นป่า เหล่าสัตว์ป่าทั้งหลายรวมถึงเสือในบริเวณนี้กลับวิ่งหนีหายไปหมดเหลือเพียงความเงียบที่น่ากลัวเท่านั้น

ไม่รอให้สั่งเหล่าลูกน้องทั้งหมดของกัมพลก็รีบยกปืนเตรียมไว้ทันทีที่ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ใกล้บริเวณที่พวกเขาอยู่

ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!

“เห้ย!! เกิดอะไรขึ้นข้างนอกวะ พวกมึงออกไปดูดิ๊”

“โฮก!!” เสียงคำรามดังลั่นสนั่นป่าพอๆกับเสียงปืนทำให้ทุกคนข้างในเกิดขนลุกขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ กัมพลแอบหายใจแรงๆด้วยความหวาดกลัวแต่อีกใจหนึ่งเขาคิดเพียงว่ามันเป็นเพียงสัตว์ ใช้ปืนยิงก็ตายเท่านั้น

“อ๊าก!!”

“เห้ย!! อย่าเข้ามา”

“พี่ช่วยกูด้วย!! อ๊าก!!”

เสียงร้องอันโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสขณะถูกปิศาจร้ายไล่ฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆดังเข้ามาเป็นระยะๆ เม็ดเหงื่อผุดข้างกรอบหน้าสวยของนาราขณะมองทางประตูด้วยความหวาดกลัว

“เห้ย!! มันไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดาแล้วนาย มันเป็นสัตว์ประหลาดนาย” ลูกน้องที่มองความน่าหวาดกลัวผ่านกระจกรายงานผู้เป็นนายผิดๆถูกๆอย่างลุกลี้ลุกลน จนกัมพลต้องหาอะไรปาไปที่หัวมันสักครั้ง มันจึงยอมหยุด

“ตัวอะไรวะ”

“เหมือนจะเป็นคนตาหน้าตามันหน้ากลัว ตามันเหมือนพวกสิงโตเลยนาย”

“มันมาได้ยังไง คนของเราเป็นไงบ้าง!!” กัมพลบัดนี้หันรีหันขวางอย่างหวาดระแวง

“ไม่เหลือ ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ บางคนตัวกับหัวก็ไปคนละทาง แหวะ!! จะอ้วก”

“ไป พวกมึงไปจัดการกับมัน”

“นาย!!”

“ไปซะ…” ไม่ทันพูดจบร่างสูงอันมีรูปลักษณ์แสนน่าหวาดกลัวก็เดินเข้ามาอย่างช้าทำเอาทุกคนข้างในผงะด้วยหวาดกลัวระคนตกใจไม่เว้นแม้แต่นาราที่นิ่งอึ้งอยู่อย่างนั้น

“มึง!! มึง” พยัคฆ์ไม่ฟังคำร้องขอชีวิตหรือคำขู่จากปืนอะไรทั้งนั้น เมื่อเขาตวัดเล็บแหลมคมนั้นเข้าที่คอของลูกน้องที่คุ้มกันกัมพลอยู่อย่างไร้ปราณี

“กูมาตามคนของกู” น้ำเสียงเข้มนั้นทำเอากัมพลเข่าทรุดจนล้มลงข้างหน้า บัดนี้ไม่เหลือเค้าความหล่อเหลามีเพียงชายขี้ขลาดคนหนึ่งที่ไหว้ขอชีวิตอย่างไม่อายลูกน้องที่สังเวยชีวิตข้างนอก

“เอา เอาไปเลยแต่อย่าฆ่ากูเลยนะ” กัมพลรีบแก้มัดคนร่างบางที่ถูกพันธนาการไว้อย่างรวดเร็ว

ฉัวะ!!

แต่ทว่าเขาไม่มีวันปราณีกับคนที่มันคิดจะทำร้ายคนที่เขารัก ดังนั้นกัมพลจึงล้มลงขาดใจตายทันทีเล็บแหลมคบผ่านคอเขาไปอย่ารวดเร็ว

“พี่ยักษ์” น้ำเสียงหวาดๆนั้นทำให้คนตัวสูงหันไปประจันหน้ากับหญิงสาว เขากลับไปเป็นพยัคฆ์คนเดิมทันทีพร้อมกับเดินไปหาเธอด้วยความกลัวในใจ

กลัวว่าเธอรับในสิ่งที่เขาเป็นไม่ได้และอาจจะเป็นเช่นนั้นเมื่อดูจากสีหน้าของเธอ

“นารา พี่”

“พี่เป็นอะไรกันแน่” เธอก้มหลบตาทุกครั้งที่คุยกับเขา

“นี่คือความลับของพี่ที่พี่ไม่เคยบอกใคร” เขาว่าพลางยื่นมือไปหาแก้มใสซึ่งเธอก็ไม่ได้เบี่ยงหน้าหนีทั้งยังยืนนิ่งด้วยสายตาที่มีคำถามในหัวตลอดเวลา

“พี่ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน ฆ่าคนแบบนั้นแล้วถ้าเป็นฉันล่ะ”นารากลืนน้ำลายอึกใหญ่หลังจากถามเขาไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ไม่ๆ พี่ไม่มีวันทำอะไรเธอเด็ดขาดนารา”

“ฉัน..ฉัน”

“พี่ไม่มีวันจะทำร้ายเธอนารา พี่รักเธอ” ทันทีที่ได้ยินคำนั้นหญิงสาวก็หยุดชะงักและยอมเงยหน้ามามองหน้าเขาเป็นครั้งแรก

“พี่เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว”

“10 ปี” สิ้นเสียงนั้นทำให้คนร่างบางแขนขาอ่อนแรงขึ้นมากะทันหัน “10 ปีที่พี่ทรมาน”

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้”

“พี่ก็เฝ้าถามตัวเองอยู่อย่างนี้ ว่าทำไมพี่ไม่เป็นคนธรรมดาเหมือนคนอื่นเขาบ้าง พี่ต้องเจ็บปวดทุกครั้งในวันพระจันทร์เต็มดวง พี่ต้องกลายเป็นความน่ากลัวในสายตาของเรา ถ้านารู้จะเป็นยังไง ใช่ พี่ก็ถามตัวเองอยู่ทุกวัน”

ไม่รอให้เขาพูดต่อหญิงสาวก็วิ่งมากอดเขาแนบแน่น ตอนนี้เขาคือสามีของเธอและเป็นคนที่เธอรัก ไม่ว่าพยัคฆ์หนุ่มตรงหน้าจะเป็นตัวอะไรเธอก็จะรับทั้งนั้น

“กลับบ้านเราก่อนได้ไหมพี่ยักษ์”

............................................TBC......................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว