เม้นหน่อยยยยนะะะะ ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 จับฉลาก(100%)

ชื่อตอน : ตอนที่3 จับฉลาก(100%)

คำค้น : นิยายวายดราม่า ท้องได้ พลอย กองทัพ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2561 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 จับฉลาก(100%)
แบบอักษร

หลังจากเรื่องเมื่อแล้วผมหวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดีสำหรับผมนะ เอาจริงผมคงไม่กล้ามองหน้าเขาตั้งเเต่งเมื่อคืนวันนี้เลยต้องแอบมาเช้าๆเพราะผู้หญิงยังไม่ตื่นจะได้นั่งรถเมย์มา ถ้าคุณตื่นละก็ผมก็ต้องมากับเขา

"พลอยยยย! รอกูด้วยยย"มีเสียงตะโกนขึ้นด้านหลังในขณะที่ผมกำลังเดินเข้าโรงเรียน 

"อ้าวมีน วันนี้มึงมาเช้าจังนะ"ผมแซวพร้อมกับเดินกลับไปเอาแขนพาดไหล่ มันเราเป็นเพื่อนกันตั้งเเต่ม.1พอมาม.4เราสอบได้ห้องเดียวกันนั้นเลยทำให้เราสนิทกัน มีนมันตัวต่ำกว่าผม น่าจะสูงประมาน167ได้ทำให้ผมรู้สึกว่าในบรรดาผู้ชายม.ปลายผมไม่ได้ตัวเตี้ยที่สุดแต่ฐานะทางบ้านของมินนั้นต่างจากผมอย่างสินเชิง พ่อของเขาทำธุรกิจส่วนตัวแต่มินก็ไม่ได้รังเกียจผมแม้เเต่น้อย

 "วันนี้หลังเลิกเรียนเราห้างกันไหม ไปกินเค้กกัน"มันพูดชวนผม

 "ก็ดีนะมึง วันนี้จะไปซื้อของด้วย"ผมเองก็ไม่ได้ไปห้างนานละ  

"งั้นเดี๋ยวกูเลี้ยงเองเพราะกูหล่อ"มันพูดแล้วก็ตบอกตัวเองอย่างจะบอกว่าตัวเท่

"ครับๆหล่อครับหล่อ เข้าไปกันได้เเล้ว"ผมพูดเสียงสูงพร้อมมองแบบเอื้อมๆ ดึงเเขนมันเดินเข้าโรง

"แน่ะไอ้พวกคนไม่หล่อ พวกมึงลืมคนหล่ออย่างกูไปได้ไงหะ"เสียงของไอ้คิวนั้นเองมันเดินตามหลังติดๆ

"มึงไม่หล่อ มึงน่ารัก"ไอ้มีนพูด มันแม่งไม่ดูตัวเองเลย

"กูหล่อสุดจบนะ ไปได้เเล้ว"ผมพูดเพราะเห็นว่าพวกมันจะกำลังเถียงกันเรื่องความหล่อ แล้วไปดันหลังพวกมันเดินเข้าโรงเรียน


คาบเรียน

เฮ้อออ...เป็นคาบเรียนที่หน้าเบื่ออะไรอย่างนี้นักเรียนบางคนก็หลับคาโต๊ะบางคนก็แอบกินขนมบางคนก็แกล้งกันไปมา แน่นอนมันเป็นวิชาคณิตศาสตร์นั้นเองเป็นวิชาที่ผมไม่ชอบมากๆเพราะผมเรียนเท่าไหร่ก็ไม่รู้เรื่องแต่คงไม่ใช่ผมคนเดียวหรอที่ไม่ชอบมันดูๆจากคนรอบโต๊ะแล้ว

 "พลอยๆดูนี้"ระหว่างที่ตาผมกำลังจะปิดอยู่ๆมีนมันก็สะกิดแขนของผมแล้วยื่นโทรศัพท์มาทางผม ผมจึงต้องหันไปดู

ผมอ่านก้มอ่านข้อความเหล่านั้น

'ขอแสดงความยินดีกับ

นาย นรภัทร์ หาญติการณ์วอรภากุล

มีสิทธิ์เข้าสอบสัมพาษณ์ คณะวิศวะกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัย.....'

นี้มันมหาลัยอันดับ1ของประเทศนิผมก็ฝันที่อยากเข้าได้เหมือนกันนะเเต่ถึงสอบได้ก็คงไม่มีเงินเรียนค่าเทอมเชียดเเสนเเบบนี้ เขาใกล้จะจบเรียนจบมอม.6แล้วสินะเมื่อไหร่จะตาผมบ้างนะผมอยากออกจะบ้านหลังนั้นเร็วๆ

"สุดยอดเลยอะ วิศวะด้วย"เสียงไอ้คิวมัน

"ไม่เห็นแปลกก็เขารวยแถมยังเรียนเก่งอีก"ผมพูดอย่างไม่สนใจก็มันไม่เกี่ยวกับผมสะหน่อยเขาจะติดอะไรก็เรื่องก็เขา 

"ว่าเเต่พ่อของเขาคือใครวะเเล้วทำงานอะไร กูรู้จักแต่เเม่เขา"มีนมันพูดออกมาแบบลอยๆ 

เออจริงด้วยตั้งแต่ผมอยู่อาศัยกับครอบครัวของเขามา9ปี ผมยังไม่เคยเห็นหน้าพ่อของเขาเลยแถมนามสกุลที่เขาใช้ก็เป็นนามสกุลของพ่อของเขาเเต่ไอ้มินก็ไม่รู้จักนามสกุลนี้ แต่ผมเคยได้ยินมาว่าพ่อของเขามีเชื้อชาติญี่ปุ่นจะว่าไปชื่อคฤหาสน์ก็เป็นชื่อดอกไม้ทางญี่ปุ่น

"3คนนั้นคุยอะไรกัน!"เสียงของอาจาร์ยที่กำลังสอนอยู่ถามขึ้นเมื่อเห็นพวกผมสามคนคุยกัน

ซวยเเล้วผมคุยกันเพลินเกินไปจนลืมคิดว่าตอนนี้กำลังเรียนอยู่ 

"เปล่าครับ ผมสงสัยข้อ3เลยถามมันครับ"ไอ้มีนมันพูดบอกครูทันที 

"มึงนี้มันหาข้อแก้ตัวเร็วกว่ากูอีก--"ผมว่ามัน 

"^^กูหล่อครับ"มันตอบ 

"เสียใจมึงสวยครับเพื่อน^_^"ผมพูดแซวพร้อมยิ้มอย่างผู้ชนะ

 โอ้ย! 

ไอ้นี้มันเยียบเท้าผม อย่าให้ได้เอาคืนนะมึง

.

.

.

.

.

พักเที่ยง

พวกผม3คนเดินเข้าโรงอาหารมาคนเยอะเแหะ ยอมรับเลยว่านี้เป็นครั้งเเรกที่ผมมากินข้าวที่โรงอาหารตั้งเเต่ผมขึ้นม.4มาเพราะเมื่อก่อนผมห่อข้าวมากินที่โรงเรียนตลอด แต่วันนี้มาเช้าเกินเลยลืมห่อมา

"กินก๋วยเตี๋ยวไมมึง เดี๋ยวกูไปซื้อให้"ไอ้คิวมันเสนอ

"งั้นกูไปซื้อน้ำนะ มึงไปหาที่นั่งเคนะ"พวกมันช่วยกันเสนอความคิดออกมา ผมจึงพยักหน้าให้มันไปเชิงว่าตกลง

ที่เต็มหมดเเล้วอะ จะนั่งตรงไหนดีละ

ผมพยายามมองไปเรื่อยๆเพื่อหาที่ว่าง มันเต็มหมดเเล้วจริงๆ เเต่หางตาผมดันไปเห็นอะไรบ้างอย่าง

รุ่นพี่คนนั้นนิที่ให้ผมไปวิ่งรอบสนามเมื่อวานแล้วจู่ๆเพื่อนของพี่เขาก็ชี้มาทางผมเชิ่งบอกว่า 'มีคนแอบมองมึงอยู่' รุ่นพี่คนนั้นก็หันตามนิ้วมือที่ชี้มาทางผม ผมเริ่มทำหน้าไม่ถูกก็ตัวเองไปมองเขาก่อน 

พอดีกับโต๊ะข้างที่ผมยืนเขากินอิ่มเเล้วก็พากันลุกขึ้น ผมเลยได้โอกาสนั่งลงแทนที่ทันที

"เกือบไปแล้วไหมละกู...เดียวก็หาว่าไปมองหน้าหาเรื่องพี่เขาอีก"ผมพูดกับตัวเองโดยไม่รู้เลยว่ามีอีกสายตาหนึ่งกำลังมองผมอยู่

"มาเเล้วๆ"พวกไอ้มีนกับไอ้คิวถึงถาดก๋วยเตี๋ยวกับน้ำมา

'ขออนุญาติประชาสัมพันธ์ค่ะ นักเรียนม.4คนใดที่ยังไม่ได้เขียนคำร้องขอให้พี่ม.6ทำอะไรก็ได้1อย่างให้ก่อนจะจบม.6กรุณามาเขียนคำขอพร้อมกับชื่อ-ชั้นเลขที่แล้วนำมาหยอกไว้ที่หน้าเรือนประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ เมื่อถึงเวลา13:00นาฬิการุ่นพี่ม.6จะได้ทำการจับฉลากค่ะ ประกาศซ้ำอีกครั้งนะค่ะบลาๆ...'

เสียงประชาสัมพันธ์ประกาศขึ้นทำให้ทุกคนที่กำลังกินข้าวกันอยู่หยุดเพื่อฟัง พอประกาศจบนักเรียนหญิงก็กรี๊ดกันใหญ่ ก็แน่ละครับมันเป็นประเพณีของโรงเรียนนิครับที่ม.6ต้องทำตามคำขอร้องของม.4 เพราะตอนรับน้องขึ้นม.4น้องม4ได้ทำตามรุ่นพี่เเล้ว ถึงคราวที่รุ่นพี่ต้องฟังคำขอร้องของรุ่นน้องบ้าง โดยรุ่นน้องจะสามารถขอได้ทุกอย่างที่รุ่นพี่สามารถให้ได้และรุ่นน้องต้องให้ของขวัญวันจบการศึกษาของรุ่นพี่ด้วยเช่นกัน

"กรี๊ดดดด ฉันอยากให้พี่กองทัพจับของฉันได้จังเลยแก"

"ส่วนฉันขอพี่ซับพอร์ตนะหรือพี่อาร์ทดีเก่งๆอย่างพี่เขาฉันชอบหรือพี่เคนดี เลือกไม่ถูกเลย"

"พี่กองทัพขอฉันยะ"

"ของฉัน"

==

นั้นคือเสียงผู้หญิงโต๊ะข้างๆผมเองครับ พวกเขาดูมั้นใจกันจัง ส่วนผมนะหรอผมอยากให้พี่เนยจับของผมได้ว่าเเล้วผมก็ยกมือขึ้นพนม

"มึงพนมมือทำไมวะ"พวกมันเท้าคางมองผม

"กูขอให้ได้พี่เนย"ผมตอบ

"นู้นเนยมึงนะ..."มึงชี้ไปทางๆหนึ่ง ผมจึงมองตามมือมันไป

พี่เนยกำลังหยอกล้อเล่นกับคุณกองทัพอยู่ในกลุ่มของพวกเขา

"มึงหมดหวังเเล้วมั้ง ก็ไอ้คุณกองทัพเจ้านายน่าเลือดของมึงคบกันกับดาวโรงเรียนไปแล้วเมื่อ1วันที่เเล้ว"ไอ้คิวพูดทั้งๆที่เท้าคางอยู่

2คนนั้นคบกันงั้นหรอแรกๆก็ว่าจะเสียใจอยู่หรอกแต่พอได้ยินชื่ออีกคนกลับสงสารพี่เขาขึ้นมาสะเฉยๆ

"ว่าเเต่พวกมึงเขียนอะไรกันบ้างวะ"ไอ้มีนถามพวกผมที่กำลังมองพี่เนยอยู่

ทำไมผมหันกลับมาสนใจมันมากกว่าพวกเขา

"กูเขียนว่าให้ พี่เขาพากูไปบ้านพี่เขาแต่ไม่รู้ว่าใครจะจับได้"ไอ้คิว

"ของกู...พากูไปเที่ยวทะเลเดียวกัน2คน"ผมตอบพร้อมกับยิ้ม

"โหยยยย/โหยยยย"เเล้วทำไมพวกมึงต้องโหยพร้อมกันด้วยวะ

 "ไอ้นี่ร้ายนะเราอะ"ไอ้มีนว่า

พวกมีึงนี้มัน== ขอเวลาจีบสาวส่วนตัวหน่อยไม่ได้หรอ แล้วใครจะได้ของผมละเนี้ย.....

.

.

.

.

.

13:00

'ขณะนี้ถึงกำหนดเวลาที่รุ่นพี่ม.6ต้องจับฉลากของน้อม.4เเล้วคค่าาาาทุกคนนนน'

กรี๊ดดดดดด!! ดูเเล้วม.4ทุกคนตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดโต๊ะเเล้วมั้ง....

ใครจะผมได้ของผมกัน....



______________________________________________

อยากให้ใครได้ของพลอยก็เม้นไว้นะเดี๋ยวมาลงต่อ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว