email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 17 : Default (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 17 : Default (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

เช้านี้ช่างสดใส..

 

เช้านี้เดวินตื่นก่อนเจ้าดื้อ เลยมีเวลามากพอที่จะนอนจ้องหน้าคนที่นอนหายใจสม่ำเสมอน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ ถ้าหากเจ้าตัวรู้ว่าเขาแอบมองต้องโดนลูกแมวตัวน้อยนี่ขู่ฟ่อๆ แน่นอนรับประกันได้เลย เดวินไล่สายตาสำรวจมองใบหน้าหวาน ยิ่งมองยิ่งหลงใหล ยิ่งมองยิ่งรู้สึกมากกว่าเท่าตัว ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนความรู้สึกเปลี่ยนไป

รักงั้นหรอ...

มองอยู่สักพักเจ้าดื้อก็ขยับตัวคล้ายว่าจะตื่น และเขาก็จ้องมองอย่างนั้นจนกระทั่งเปลือกตาถูกเปิดขึ้น

"หลับสบายมั้ยครับ" เลิกคิ้วถามน้อง แต่เจ้าดื้อกลับไม่ตอบ

"ทำไมถึงเงียบล่ะครับ?"

และอยู่ๆ ก็ลุกขึ้นนั่ง

"ผมยังไม่แปรงฟัน" อ๋อ ที่แท้ก็ไม่มั่นใจที่จะพูดอะไรใกล้ๆ เพราะกลัวว่าจะมีกลิ่นปาก น่ารักจัง

"ฮ่าๆ ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ จูบปากเรายังจูบมาแล้วก็เห็นว่าหวานดีนี่"

เพี๊ยะ!

มือเล็กยกขึ้นวาดตีไปที่แขนแกร่งของพี่ พูดอะไรก็ไม่รู้ ไม่รู้เลยหรือไงว่าเขาก็เขินก็อายเป็น

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวจนกระทั่งทานข้าวเช้าเสร็จเดวินก็ขับรถมาส่งน้องที่โรงเรียน แล้วเขาก็กลับไปแต่งตัวที่คอนโด เขาบอกกับน้องไว้แล้วว่าเย็นนี้จะมารับ ซึ่งน้องก็ไม่ว่าอะไร คิดว่าถ้าปฏิเสธไปแล้วเขาจะยอมหรอ? คำตอบคือไม่

 

 

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่กลุ่มของพวกฉันน่ะ!" ฮานึลเถียงสุดเสียงว่าคนที่เอากระเป๋าและรองเท้าของโซมินไปซ้อนไม่ใช่เธอ กระเป๋าหายและรองเท้าหายไปในช่วงคาบสุดท้ายของการเรียนวันนี้ กระเป๋าและรองหายเพราะต้องวางไว้ที่ข้างนอก เพราะชั่วโมงสุดท้ายเป็นชั่วโมงศิลปะ จึงต้องวางรองเท้าและกระเป๋าไว้ข้างนอก เพราะภายในห้องจะมีแค่กระดานวาดรูป สี และพู่กันเท่านั้น

"จะใครส่ะอีกถ้าไม่ใช่พวกเธอ" เจนนี่

"หาหลักฐานมาสิว่าเป็นฉัน!" ฮานึล

"พวกเธอออกไปเข้าห้องน้ำในขณะที่คนอื่นกำลังนั่งเรียน และเป็นกลุ่มของเธอเพียงกลุ่มเดียวด้วยที่ไปเข้าห้องน้ำ" ไมค์

"เหอะ! คนเกลียดโซมินก็ใช่ว่าจะมีแค่พวกฉันเสียหน่อย" เพื่อนของฮานึลพูดขึ้น

"พอเถอะ เราไม่ได้อยากมีเรื่อง ขอแค่ได้ของทั้งหมดคืนมาให้เราก็พอ เราขอแค่นั้น" โซมินก็ยังคงเป็นโซมินอยู่วันยันค่ำ

สรุปวันนี้ก็คงต้องตามหากระเป๋าและรองเท้าอีกเช่นเคย คิดแล้วไม่มีผิดเลยว่าคงต้องมีสักวันที่ฮานึลจะแกล้งเขา ฮานึลไม่เคยมองเขาในแง่ดีเลยสักครั้ง เขาชินแล้วที่ฮานึลทำแบบนี้..

หลังจากที่หาของที่หายอยู่นานร่วมชั่วโมงก็ได้ทั้งสองสิ่งกลับมาอย่างสมบูรณ์ เอ่อ..หมายถึงไม่ขาด ไม่หาย ของในกระเป๋าครบทุกอย่างเลย เขากลัวว่าเดวินจะมารอแล้วนี่สิ นัดไว้ตอนสี่โมงเย็นแต่ตอนนี้ห้าโมงจะครึ่งอยู่แล้ว โซมินจึงเดินออกมาที่หน้าโรงเรียนในใจก็หวังจะได้เจอนั่นแหละ รู้สึกผิดนัยๆ ที่ทำให้คนพี่ต้องรอ แต่พอออกมาแล้วกลับไม่เจอใครเลย คนที่นัดเขาไว้ก็ยังไม่มาเลย...

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

[20.00 น.]

 

จนถึงตอนนี้ก็ยังรอ ตอนแรกคิดว่าคงติดธุระเลยมารับช้า แต่นี่มันผ่านมาสองจะสามชั่วโมงได้แล้ว ยังไม่เห็นวี่แววของรถเดวินผ่านมาเลย หรือเขาไม่ควรต้องรอแล้ว

 

[20.30 น.]

 

จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เห็นว่าจะมีรถพี่ผ่านมาเลย โซมินจึงตัดสินใจเดินกลับบ้าน แต่ในระหว่างที่กำลังเดินอยู่นั่น ได้มีรถคันหนึ่งมาจอดเทียบกับเขา พอลดกระจกลงมาก็เห็นว่าเป็นลุงคนนั้น

ลุงเอเชน..

 

"ความจริงลุงเอเชนไม่ต้องพาผมมาทานข้าวที่นี่ก็ได้นะครับ ผมเกรงใจ"

พอเจอลุงเอเชน ลุงเอเชนก็อาสาพามาเลี้ยงข้าวที่ห้าง ตอนแรกนึกว่าลุงเอเชนจะเป็นคนเข้ามาจีบแม่เสียอีก แต่เปล่าลุงเอเชนยังยืนยันคำเดิมว่าเป็นเพื่อนของแม่ อืม..งั้นก็ควรเปลี่ยนความคิดผิดๆ ที่เกี่ยวกับลุงเอเชนทั้งหมด

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จลุงเอเชนก็พาเดินห้าง อ้างว่าจะซื้อของไปฝากแม่เลยให้โซมินเดินมาเป็นเพื่อน เดินกันไปเรื่อยๆ ก็ผ่านอาหารหรูร้านนึง แต่..ร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงนั้นกับผู้หญิงทำไมมันคุ้นตาจัง โซมินยืนมองอยู่ครู่หนึ่งร่างสูงของคนนั้นก็หันหน้ามา ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนที่เพิ่งบอกว่าชอบเขาเมื่อสองวันที่แล้วจะมานั่งอยู่ตรงนั้นกับ..ผู้หญิง ใช่ คนคนนั้นคือ..เดวิน

เหอะ! นี่คือเหตุผลที่โทรไปไม่รับสินะ น่าสมเพชตัวเองสินดี แล้วจะมาโมโหทำไมกันนะ

"จะไปกับใครก็ไปสิ ทำไมต้องโมโหด้วยเนี้ย"

"อะไรหรือหนูมิน" ลุงเอเชน

"อ๋อ เปล่าครับ ผมแค่เห็นคนรู้จักเลยหยุดดูนานไปหน่อย ขอโทษด้วยนะครับ"

"ไม่เป็นอะไรหรอก ว่าแต่จะกลับเลยมั้ย เดี๋ยวมันจะดึกก่อนนะ"

"ครับ ผมยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยด้วย"

 

หลังจากที่ลุงเอเชนมาส่งโซมินที่บ้านแล้ว ก็ขอเข้าไปนั่งคุยกับแม่สักพัก ส่วนโซมินก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำอ่านหนังสือ ถ้าถามว่าอ่านไปแล้วมันเข้าสมองมั้ยตอบได้เลยว่าไม่ ไม่เข้าสมองเลยสักนิด ให้ตายสิ! ทำไมภาพที่เดวินนั่งกับผู้หญิงต้องลอยมาในสมองเขาด้วยล่ะ

Rr Rrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โซมินสลัดความคิดออกไปก่อนจะหันไปมองดูว่าใครโทรเข้ามา แต่จะเป็นใครไปได้นอกจากเดวิน ก็มีแต่เดวินที่ชอบโทรมาตอนเขาจะอ่านหนังสือ โซมินปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นเพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่รับสาย แต่ถึงปล่อยให้มันดับลงไปเองก็ต้องดังขึ้นมาอีกอยู่ดี..โซมินจึงตัดสินใจปิดเสียงไว้แล้วเริ่มอ่านหนังสือต่อ

 

ด้านเดวิน

เดวินกำลังเดินไปมากระวนกระวายอยู่ภายในห้องนอนกว้าง จะเพราะเรื่องอะไรเสียอีกถ้าไม่ใช่เรื่องของคนตัวเล็ก เขาผิดนัดเพราะต้องไปทานข้าวกับลูกสาวเพื่อนพ่อ เพราะมันเป็นคำสั่งของพ่อทำให้ลืมสนิทเลยว่านัดน้องไว้ เพราะเพื่อนพ่อมาทำธุรกิจที่เกาหลีคุณคังเลยส่งลูกชายไปทานข้าวแทน แต่เขาไม่เห็นว่ามันจะถูกต้องตรงไหนเลย เหมือนพ่อพยายามจับคู่ให้เขาเสียเปล่าๆ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ยอมหรอก อย่าหวังว่าจะเอาตัวเขาไปทานข้าวกับใครได้อีกเลย!!!

โทรไปหาน้องเป็นสิบสายร้อยข้อความถูกส่งไปช่องทางสนทนาที่ใช้คุยกันอยู่ทุกวันกลับได้เพียงสัญลักษณ์ขึ้นมาว่า 'อ่านแล้ว' แต่กลับไม่มีข้อความจากน้องตอบกลับมา เขาจะคลั่งตายอยู่แล้ว!

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

วันนี้เดวินตั้งใจจะมาง้อและมารับน้องไปส่งที่โรงเรียนแต่พอมาถึงก็ได้คำตอบจากแม่เหมือนเดิมคือ 'น้องออกไปแต่เช้าแล้ว' ให้ตายสิ โทรศัพท์น้องก็ไม่รับ แถมเมื่อกี๊ที่โทรไปน้องยังปิดเครื่องใส่อีก วันนี้เขามีเรียนแค่ช่วงเก้าโมงถึงเที่ยง ส่วนเวลาหลังจากนั้นน่ะหรอ ก็ต้องไปเฝ้ารอน้องเลิกเรียนนั้นแหละ

เดวินเดินเข้ามาที่มหาลัยด้วยหน้าที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ จนเพื่อนๆ อยากจะถามว่าไปโดนใครทำไรให้ไม่พอใจหรือเปล่าก็ยังไม่กล้าที่จะถามเลย ใครจะกล้าถามหน้านิ่วคิ้วขมวดมาเสียอย่างนั้น นี่ยังดีนะที่ไม่เตะเก้าอี้ที่ขว้างๆ อยู่ตรงนั้นด้วยน่ะ

 

 

ณ โรงเรียนไฮสคูล

 

ตอนนี้โซมินเลิกเรียนแล้ว แต่เผอิญสายตาเจนนี่ดันไปเห็นรถยนต์คันหรูคุ้นตาจอดรออยู่ที่ต้นไม้ใต้อาคารเรียน ใครอนุญาตให้เข้ามาก็ไม่รู้ นี่ถ้าเป็นพ่อแม่คนอื่นนี่ไม่มีทางที่จะได้เข้ามารอรับในโรงเรียนแบบนี้หรอก พอเจนนี่เห็นก็สะกิดให้โซมินหันตามไปมอง เจนนี่รู้เรื่องเมื่อวานหมดแล้วเพราะเจนนี่ถามโซมินว่าเมื่อวานใครมารับ ถึงจะโกหกออกไปคนที่รู้จักกันมานานอย่างพวกเขาน่ะมองแวบเดียวก็รู้ว่าโซมินโกหก จึงคะยั้นคะยอจนได้ความจริงมา ตอนนี้ก็ยังเจ็บใจไม่หายเลยที่พี่ชายปล่อยเพื่อนรักแบบนั้นไว้ หรือว่าต้องลงโทษให้คลั่งตายไปเลย?

"มิน เรายินดีจะลงโทษให้นะสำหรับเมื่อวานที่พี่เดวินทิ้งมินไว้" เจนนี่

"ยังไงหรอ?"

"มินไม่ต้องทำอะไรเลย เดี๋ยวเราทำเอง แค่มินบอกมาว่าจะให้เราจัดการ" ดูร้ายๆ ยังไงชอบกลแฮะ?

"อื้ม" คำตอบรับที่มาจากลำคอ ถึงแม้จะรู้ว่าเพื่อนยังไม่แน่ใจแต่ก็จะถือว่าอนุญาตแล้วกันเนอะ หึหึ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว