เม้นหน่อยยยยนะะะะ ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 ถูกขัง(100%)

ชื่อตอน : ตอนที่2 ถูกขัง(100%)

คำค้น : นิยายวายดราม่า ท้องได้ พลอย กองทัพ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2561 14:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 ถูกขัง(100%)
แบบอักษร

​ตอนที่2 ถูกขัง



"ดังกว่านี้!!!ม.4มีเสียงแค่นี้หรอครับ!!"เมื่อผมเดินเข้ามาในโรงเรียนตอนนี้หน้าจะประมาญคาบเรียนที่3แล้วก็ได้ยินเสียงของรุ่นพี่ม.5ที่กำลังคุมม.4พูดขึ้นก็คงซ้อมบูมรุ่นพี่ม.6นั้นแหละเพราะอีกไม่นานม.6ก็จะจบการศึกษาจากโรงเรียนนี้แล้ว ถ้าจำไม่ผิดอีกสองอาทิตย์คุณกองทัพก็จะไปสอบเข้ามหาลัยแล้วนิ นั้นทำให้ผมดีใจมากเพราะอย่างน้อยผมก็เขาไม่ต้องพบเจอเขาและโดนเขาเเกล้งที่โรงเรียนแค่นี้ผมก็เกลียดเขาจะแย่อยู่แล้วผมอยากเรียนจบม.6เร็วๆพอผมเรียนจบม.6ผมจะพาป้าออกจากคฤหาสน์หลังนั้นทันทีจะได้ไม่ต้องอยู่ให้เขาดูถูกหรือกลั่นแกล้งอีกแล้วและถ้าผมอยู่นานกว่านี้เขาอาจจะรู้ความลับของผม ถึงตอนนั้นก็คงโดนมองและถูกยอกย้ำศักดิ์ศรีความเป็นลูกชายของผมว่าเป็นตัวประหลาดแน่นอนว่าเขาต้องดูถูกแม่กับป้าผมด้วย

"เอ้ยน้องคนนั้นนะ!! มาสายตั้งใจจะโดดซ้อมใช่ไหม"เสียงของรุ่นพี่ม.5ที่ยืนคุมการซ้อมอยู่ตะโกนขึ้นมาปลุกผมให้ออกจากความคิดของตัวเอง

"เอ้ยพี่ถามไม่ได้ยินหรอครับ!!"

"คะครับ0_0"ผมสะดุ้งตกใจเมื่อพี่เขาถามซ้ำอีกรอบผม ว่าแต่พี่เขารู้ได้ไงว่าผมอยู่ม.4 

"คะ...คือว่า...คือ...ว่า"ผมหอบเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยเดินมาตั้งไกลแล้วยังไม่ได้พักเลย แล้วผมจะบอกพี่เขายังไงดีละว่า...ผมโดนเขาลงรถทิ้งแล้วให้เดินมาเอง ผมอั้มอึ้งอยู่นานไม่รู้จะตอบพี่เขายังไง 

"ไปวิ่งรอบสนามฟุตบอล2รอบ"พี่เขาสั่งสั้นๆ

"!!!!!"แต่นั้นก็ทำให้ผมตาโตขึ้นมาอีกครั้ง วิ่งรอบสนามฟุตบอลงั้นหรอแต่ผมกำลังเดินมาถึงโรงเรียนผมยังไม่ได้พักเลยด้วยซ้ำวันนี้ผมจะซวยอะไรนั้นนี้เนี้ย

"ตะ..แต่ว่า"ผมเงยหน้าสบตากับพี่คนนั้นเพราะเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมพี่เขาสูงมากน่าจะประมาญ183ซึ่งตัวผมโดนเขาบังมิดผมสีน้ำตาลลองทรงสูงถูกตัดแต่งเกรียนด้านข้างทั้งสองข้างเหมือนรอยเล็บของเสือใบหน้าคมคายกับจมูกที่โด่งแต่ไม่ได้โด่งมากเหมือนกับคุณกองทัพดวงตาหนักแน่นมั่นคงบวกกับไหล่ที่กว้างและวงแขนที่ใหญ่ทำให้แลดูตัวใหญ่น่ากลัว ผมพยายามที่จะพูดอธิบายเหตุผลของผมให้พี่เขาฟังเพราะด้วยตัวพี่เขาตัวโหญ่และมีสายตาที่น่ากลัวจึงทำให้ผมติดอ่างเล็กน้อย ถ้าเป็นไปได้อย่างน้อยให้เขาเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก็ยังดีเพราะตอนนี้ถ้าให้ผมไปวิ่งอีกผมคงไม่ไหวแน่ๆ

"ไม่มีแต่"พี่เขาพูดพร้อมยกมือกอดอก ตาจ้องผมเขม็งอย่างหาเรื่องมันทำให้ผมไม่กล้าอ้อนวอนเขาต่อผมจึงทำได้แค่ตกลงไปทำจามคำสั่งเขาไป

"ครับ...."เอาว่ะไหนๆก็เดินมาตั้งไกลละวิ่งอีกเเค่2รอบเองคงไม่เป็นไรผมไม่อ่อนแอขนาดนั้นหรอกผมก็เป็นผู้ชายนิกลัวทำไมที่ต่างกันก็แค่มีประจำเดือนแค่นั้นเอง

.

.

.

.

.

.

"แฮ่กๆ....แฮ่ก....แฮ่ก...."ผมหอบหายใจเเรงๆขณะวิ่งอยู่ทำไมวันนี้แดดมันเเรงจัง

"!!!!!!!"

อยู่ๆผมก็รู้สึกปวดท้องหน่วงๆขึ้นมาพร้อมรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ช่องทางด้านหลังนี้อย่าบอกนะว่า......

ประจำเดือนมา!!

"ทำไงดีละ....อาจจะเป็นเหงื่อก็ได้"ผมพูดขึ้นเบาๆ แต่ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่เหงื่อต้องไปห้องน้ำ ห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุดตอนนี้อยู่ที่ตึก3เเต่ต้องเดินผ่านสนามบาสสนามบาสเป็นที่ที่มีกลุ่มของเขาคนนั้นอยู่ในช่วงเวลานี้หรือจะไปเข้าที่ตึก5ดี ไม่มันไกลเกินไปหรือจะยอมเดินผ่านกลุ่มนั้นแต่ถ้าเขาเห็นผมเขาต้องเรียกเขาไปแน่ๆ เอาไงดีวะ ไปตึก5แล้วกันไกลไม่เป็นไรปลอดภัยไว้ก่อน....

ตึก5

ถึงเเล้วนั้นไงห้องน้ำผมรู้สึกใจชื้นเกิดขึ้นมานิดหน่อยที่ห้องไม่มีใครอยู่

หมับ!

"โอ้ย!.....คะ..คุณกองทัพ!"ยอมรับเลยผมตกใจมากเขามาอยู่ที่นี้ได้ไง...ก็เมื่อกี้ผมเห็นเขาอยู่ที่สนามบาสนี้...แล้วนี้เขามาอยู่หน้าห้องน้ำได้ไงนี้เขาตามผมมางั้นหรอ บ้าหน่าเขาจะอย่างนั้นทำไม

"คุณมาอยู่นี้ได้ไง"ผมถามออกไปด้วยความตกใจอุส่าหลีกตัวมาเข้าที่ตึก5แล้วแท้ๆ

"ทำไม เห็นหน้ากูแล้วมันตกใจมากขนาดนั้นเลยหรอ"เขาพูดพร้องรั้งข้อมือดึงผมให้เขาไปใกล้ ทำไมเขาต้องมาตอนนี้วะ คนยิ่งรีบๆอยู่

"ปล่อยผม ผมจะเข้าห้องน้ำ"ผมพยายามแกะมือเขาออก นี้เขาต้องการอะไรกันเเน่หรือตามมาแค่ระรานผมเท่านั้น ปล่อยสักที!!เริ่มหงุดหงิดเเล้วนะโว้ยถ้าเกลียดผมนัก

"กูไม่ปล่อย"โอ้ยรำคานโว้ยอะไรของเขากันเเน่

"ปล่อยสักทีสิวะ!! แอบชอบผมหรอถึงคอยตามผมตลอดนะห้ะ!"ผมพูดตะคอกออกมาอย่างเหลืออดคนหยิ่งหงุดหงิดอยู่ หลังจากผมพูดจบเขาก็ชะงักไปนิดหน่อยดวงตาเย็นชานั้นไหววูบแต่แค่แปปเดียวก็กลับมาเป็นปกติผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

"หึๆมึงพูดอะไรเจียมตัวสะบ้างหน้าอย่างกูเนี้ยนะจะชอบมึง น่ารังเกียจชิปหาย"เขาพูดพร้อมกับรีบสปัดมือผมออกอย่างรวดเร็วพอเขาปล่อยมือผมก๋รีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

ปัง! 

"ถ้ารังเกียจผมมากก็อย่ายุ่งกับผม..เพราะผมก็รังเกียจคุณเหมือนกัน มันชีวิตผม เรื่องของผมคุณไม่เกี่ยว..ผมจะทำธุรส่วนตัวกรุณาออกไปด้วย"ผมพูดเมื่อปิดประตูหน้าน้ำลงกอนเรียบร้อย

"เเต่กูเป็นเจ้านายมึงบ้านกูที่ซุกหัวนอนอยู่!!มึงอย่าคิดว่าหลบอยู่หลังประตูแล้วจะรอดนะ!!"

ปังๆ!!!

นี้อย่าบอกนะเขาจะพังประตูเข้ามานะไม่ได้นะ ผมรู้สึกว่ากางเกงด้านหลังบริเวรก้นเปียกผมเลื่อนมือไปแตะดูปรากฎว่ามันเปียกพอยกมือขึ้นมามันมีสีแดงและมีกลิ่นคาวของเลือด เป็นจริงๆสินะแต่โชคดีที่กางเกงนักเรียนเป็นสีดำคงไม่ค่อยสังเกตุเห็นชัดหรอกอีกอย่างคงไม่มีคนคิดหรอกว่าผู้ชายจะเป็นประจำเดือนได้

แอ็ดดดดด

เสียงประตูหน้าห้องน้ำปิดลง เขาคงไปเเล้วมั้งเพราะเขาเป็นพวกไม่ค่อยอดทนกับอะไรนานๆได้หรอก ผมชั้งใจอยูแปปหนึ่งก่อนที่จะเปิดประตูออกมาปรากฎว่าไม่มีเขาคนนั้นอยู่

"เฮ้อออ...."ผมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เกือบไปแล้วไหมละเรา ผมเดินไปล้างมือที่หน้ากระจกต่อจากนั้นก็เดินไปเช็ดมือพอเสร็จแล้วก็เอื้อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำ

เอื้กก!!

ประตูเปิดไม่ออก....หรือว่า เขาล็อกประตูขังผมไว้งั้นหรอ ไม่เอาผมกลัวผมไม่อยากอยู่คนเดียวเกงกางก็เปียกเยอะขึ้นเรื่อยๆ ท้องก็ปวด ทำไงดีละเเต่เดียวเเม่บ้านก็คงมาทำความสะอาด

.

.

.


ผ่านไป7ชั่วโมง

"ไม่ใครอยู่ข้างนอกไหม....ช่วยด้วย....ช่วยผมด้วย"ผมว่ามันนานมากเเล้วนะแม่บ้านยังไม่เห็นมาทำความสะอาดซักที ผมจึงตัดสินใจตะโกนออกไป

เงียบ

เงียบไม่มีใครตอบตอนนี้กี่โมงเเล้วผมเริ่มไม่ไหวเเล้วนะข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กินปวดท้องก็ปวดวันนี้ก็ทั้งวิ่งทั้งเดินเหนื่อยจังเลยแม่ครับ กางเกงก็แห้งเพราะเลือดที่ติดกางเกงแห้ง

"แม่ครับช่วยผมด้วยครับ...ผมกลัว"

ผมรู้สึกว่าสติตนเองเริ่มเลือนรางผมกอดตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ตัวเองได้บ้างเเม้เเต่เล็กน้อยก็ยังดี...

แอ็ดดดด

ผมได้ยินเสียงประตูเปิดออก ใครนะผมมองไม่เห็นมันเลื่อนรางไปหมด อุ่นจัง...แม่หรอแม่มารับผมใช่ไหมผมเอื้อมมือไม่จับเเขนของแม่ที่กอดผมอยู่ ทำไมแขนแม่เหมือนผู้ชายจังอ้อมกอดนี้มันรู้สึกอุ่นอย่างประหลาดผมมุดเข้าสู้อ้อมกอดอุ่นนั้นทันที

"แม่ครับ......"หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

"......."

.

.

.

.

.


'พลอยตื่นเถอะลูก'

'แม่ครับพาผมไปด้วยผมไม่อยากอยู่คนเดียว'

ผมพยายามวิ่งตามแม่ให้ทันแต่อีกวิ่งก็เหมือนแม่ไกลออกไปเรื่อยๆ ไม่นะ แม่ครับผมอยากไปอยู่กับแม่รอผมด้วยผมพยายามวิ่งไปคว้าตัวแม่ไว้ 

"แม่รอผมด้วย!!" 

แฮ่ก! แฮ่กๆๆ!  

"พลอยตื่นเเล้วหรอลูก"ป้าที่นั่งอยู่ข้างๆผมพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นมาจับตัวผมให้นอนลงเหมือนเดิม 

"เมื่อกี้ความเป็นความฝันสินะ"ผมพูออกมาเบาๆนี้ผมคงคิดถึงแม่มากเกินไป  

"หืม"ป้าเงยหน้าขึ้นมามองผม 

"เปล่าครับ"ผมส่ายหัวไปมาเล็กน้อย แต่เดียวนะ นี้มันห้องผมนิผมจำได้ว่าตัวเองโดนขังไว้ที่........

"อย่างพึ่งลุกขึ้น นอนพักไปก่อนเดียวจะเงียนหัวเอานะ"ป้าบอกผม

"ป้าครับคือ...."ผมอดคาใจไม่ได้ว่าผมหาอยู่ห้องตัวเองเองได้ไงภาพสุดท้ายที่ผมจำได้คือผมถูกคุณกองทัพขังไว้ในห้องน้ำที่ตึก5นิ อ่ะ!ไม่สิมีคนเข้าไปช่วยผม แต่ผมก็นึกหน้าไม่ออกว่าใคร

"คุณกองทัพเขาอุ้มเรามา ครั้งแรกป้าก็ตกใจเมือนกันที่เห็นคุณกองทัพตัวเปียกปอนแล้วอุ้มเรามาด้วยนึกว่าเราเป็นอะไรฝนก็ตกหนัก"

"อ่า...ครับ"ผมเองก็ตกใจไม่ต่างจากป้าหรอกครับอย่างเขาเนี้ยนะจะมาช่วยผมทั้งทีเขาเป็นคนขังผมไว้แท้ๆ

"คุณกองทัพบอกว่าเขาลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงเรียนพอดี ก็เลยไปเจอเราสลบอยู่พอดี"เจอพอดีหรอไม่ใช่ว่าเขาจงใจแกล้งผมหรอกหรอ

"ผ้าอนามัยป้าใส่ให้เเล้วนะ นอนพักอีกสักพักก็ตื่นมากินยาแก้ปวดกับลดไข้นะ ป้าวางไว้ให้ตรงนี้นะ"ป้าพูดพร้อมกับยายมาวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง

"ป้าไปละนะ"

"อ่า...ครับ ขอบคุณครับป้า"ปวดหัวจังนอนพักสักหน่อยดีกว่า

เวลา21:20

อื้อ~~

แรงเขย่าเเรงๆที่แขนที่ให้ผมรู้สึกตัวตื่นขค้นมา

"เอ้ยตื่นดิวะ"

ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ

"!!!!!"เขามาทำอะไรที่ห้องของผมปกติทุกทีไม่เห็นเคยเฉียดใกล้แม้เเต่นิดเดียว

"ทำไม เห็นหน้ากูเเล้วตกใจมากเลยหรอกวะ"ผมเกลียดเขาผมไม่อยากเจอเขา

"...."ผมเลือกที่จะไม่ตอบเขา แม้เเต่หน้าก็ไม่อยากจะมอง

"โอ้ย! ผมเจ็บนะครับ"

"มึงกล้าเมินกูหรอห้ะ!!"เขากระชากข้อมือของผมอย่างเเรง

"ผมไม่ได้เมินเเค่คอแห้ง ผมหิวน้ำ"มันคือข้ออ้างของผมทั้งนั้น

"คุณต้องการอะไรครับคุณเข้ามาในห้องผมทำไม"ผมขอถามบ้างเถอะผมสงสัยมานานละว่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร ทำไมต้องยุ่งกับชีวิตผมหนักหนาทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดผมนักเกลียดผม

"หึ!! กูแค่มาดูว่ามึงตายยังแค่นั้นแหละ"

หงุดหงิดโว้ย

"ยังไม่ตาย รู้เเล้วก็ออกไปได้เเล้ว!!"

"มึงกล้าไล่กูหรอ"เขาพูดพร้อมกับตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะกลับมาเป็นปกติ

พรึบ!

"แล้วงะ.....อื้อ!"ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่คิดว่าเขาจะทำเเบบนี้ ริมฝีปากหนาจู่โจมอย่างรวดเร็วประกบเข้ากับริมฝีปากของผมอย่างแรงมันรุนเเรงจนผมเจ็บไปหมด เขาไม่หยุดเเค่นั้นเขายังส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจในโพรงปากของผม 

"อะ....อื้อ...."ผมเผลอปล่อยเสียงออกมาเมื่อเขากัดริมฝีปากล่างของผมเเละเลียมันวนไปซ้ำๆ ผมทำได้แค่ดิ้นไปมาลำตัวกับขาก็โดนผ้าห่มพันเอาไว้ มือหนาค่อยๆปล่อยมือของผมจากนั้นมืมข้างหนึ่งเลื่อนมาจับใบหน้าผมเอาไว้ไม่หันหน้าหนี ส่วนอีกข้างก็ล่วงเข้าไปในสาบเสื้อตัวบางสัมผัสผิวใต้ร่มผ้า มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆความหงุดหงิดในตอนเเรกหายไปจนหมด

....ผมไม่เข้าใจเขาทำแบบนี้ทำไม...

"อืม..."

"!!!!!"

เสียงครางในลำคอแกร่งทำให้ดวงตาผมเบิกกว้างกว่าเดิม

....นี้เขารู้สึกดีงั้นหรอ

"อ่อย..อม..อะ..(ปล่อยผมนะ)"ผมพยายามปล่งเสียงเพื่อเตือนสติเขายกมือทั้งสองข้างดันหน้าอกเขาออก แต่ดูเหมือนเขาจะไม่มีสติเหลืออยู่เลย มือข้างล่วงเข้าไปในสาบเสื้อเริ่มพยายามเลิกเสื้อผมขึ้น สมองผมเริ่มคิดหาวิธีเอาตัวรอด

"อืม...."เสียงของเขาบ่งบอกถึงความพอใจเป็นอย่างมาก

"....อม...อาย..ไ...อ..ไอ้..ออก...(ผมหายใจไม่ออก)"เหมือนว่าเขาจะรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่เขาค่อยๆปล่อยริมฝีปากผมให้เป็นอิสระ ผมรู้สึกได้เลยว่าปากของผมมันปวมเจ่อ

"...."

"คุณทำแบบนี้ทำไม"ผมอดถามเขาไม่ได้ ผมสับสนกับการกระทำของเขาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเเล้วจู่ๆก็มาจูบผม

สีหน้าของเขามันดูเรียบเฉยเเต่นัยตากลับสั่นไหวก่อนเขาจะปรับหน้าให้เรียบดั่งเคย

เงียบ 

....ไม่มีคำตอบออกจากปากเขา....

บรรรยากาศเงียบเขาก็ไม่พูออะไรเเม้เเต่คำเดียว 

พรึ่บ!!

จู่ๆเขาก็โยนอะไรบ้างอย่างมาให้ผม ผมก้มมองอยู่ก็ปรากฏว่าเป็นกระเป๋านักเรียนของผมที่ผมเอาไว้ตรงที่ล้างมือก่อนที่จะเข้าห้องน้ำ

"ของมึง"เขาพูด

ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจ นี้เขาไปเอามาให้ผมงั้นหรอ

"เดี๋ยวก่อนครับ..."เขาเตรียมตัวที่จะหมุนตัวกลับไปแต่ผมเรียกเขาไว้เขาจึงหันหน้ากลับมา

"...."

"ขอบคุณครับ..."ผมเอ่ย

"...."เขาไม่พูออะไรเเล้วหมุนตัวเดินกลับออกไป

ปัง!

"แล้วมึงจะไปขอบคุณเขาทำไม เขาเป็นคนขังมึงไว้นะ...ไอ้พลอยเอ้ยยย"ผมอดด่าตัวเองไม่ได้กับความโง่ของตัวเอง...

.

.

.

.

ด้านหลังประตูอีกด้านหนึ่ง

"นี้กูเป็นอะไร"กองทัพยกมือขึ้นจับปากของตัวเองอย่างลืมตัวแล้วเดินจากไป










__________________________________________________


ช่วยเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะค่าาจะได้ลงตอนต่อไปเร็วๆ

ขอบคุณค่าา


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว