email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 16 : Want to hug (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 16 : Want to hug (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 16 : Want to hug (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

หลังจากที่ภายในรถเงียบอยู่นานตั้งแต่พ้นจากรั้วโรงเรียนได้ โซมินก็นั่งก้มหน้ามองมืออยู่ในรถอย่างเงียบๆ พลางคิดไปว่าคนพี่จะโกรธหรือเปล่าที่ตนหนีมาโรงเรียนก่อน

 

ก็ยังไม่อยากเจอหน้านี่นา...

 

เดวินตัดสินใจพาน้องกลับบ้านไปดีกว่า วันนี้คงไม่ได้สอนพิเศษหรอก เขาโกรธนะที่น้องหนีเขามาก่อน แต่พอเห็นใบหน้าหวานหงอยลงตอนนี้ก็โกรธไม่ลง

"วันนี้ไม่สอนหรอ" คำพูดแสนธรรมดาแต่น้ำเสียงสั่นเครือนั่นมันทำให้เดวินอยากจะจับน้องเข้ามาปลอบ อยากจะบอกว่าขอโทษที่ทำให้ภายในรถมันเงียบจนน้องกดดันนั่งก้มหน้ามาตลอดทาง ปวดคอหรือเปล่าก็ไม่รู้

"ไม่ครับ โกรธเด็กนิสัยเสียผิดนัดอยู่ไม่มีอารมณ์มาสอนหรอก" เดวินพูดแต่ไม่มองหน้าเขาอย่างเคย นั่นทำให้โซมินคิดว่า..แค่หนีมามันผิดขนาดนั้นเลยหรือไง เขาแค่ยังเขินอายกับคำสารภาพที่เดวินบอกเมื่อวานจึงไม่กล้าจะมาเจอหน้ากับอีกคนได้ก็เท่านั้นเอง

"งั้นก็ไม่ต้องมารับสิ ผ..ผมมันนิสัยเสียหนิ" พูดจบ ก็ปลดสายเบลท์แล้วเปิดประตูลงรถเดินเข้าไปซอยบ้านในทันที เดวินแทบจะลุกไปตามไม่ทัน ยังดีที่ขาเขายาวกว่าคนตัวเล็กทำให้ก้าวเร็วจนไปถึงตัวโซมินก่อนจะเข้าบ้าน

หมับ!

"รีบไปไหนล่ะครับ ตอนเช้าเราก็หนีพี่ไปโรงเรียนก่อน ตอนนี้เราก็จะหนีพี่เข้าบ้านก่อนหรือยังไง ไม่คิดจะชวนพี่เข้าไปดื่มน้ำบ้านเราเลยหรอ พี่เหนื่อยมากนะขับรถมาเนี้ย" พูดด้วยเสียงน้อยเนื้อต่ำใจที่คนน้องหนีมาในตอนเช้าแถมตอนนี้ยังจะหนีเขาอีก

"ถ..ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องมาส่งก็ได้ครับ" แหนะ เขาไม่ได้เหนื่อยที่ต้องขับรถมาส่งน้องเสียหน่อย แค่พูดให้อีกคนเห็นใจต่างหาก

"ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเสียหน่อย พี่ขอเข้าดื่มน้ำได้มั้ยครับ"

โซมินพยักหน้าเป็นเชิงว่าอนุญาต เดวินจึงคล้ายอ้อมกอดออกเปลี่ยนเป็นจับมือแทน ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน ในตอนแรกที่คิดว่าวันนี้แม่อาจจะยังไม่กลับจากร้านแต่เหมือนจะคิดผิดเพราะแม่ได้มานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเรียบร้อยแล้วพร้อมกับผู้ชายอีกคนที่โซมินเจอในตอนนั้น..

เขาเป็นใคร

"อ้าวน้องมิน คุณเดวิน" แม่ยิ้มทักทายมาหา แต่ความสงสัยเกี่ยวกับผู้ชายคนที่นั่งข้างแม่น่ะยังไม่หายไปหรอก

ทั้งสองโค้งตัวทำความเคารพผู้ใหญ่ แม่ก็เรียกให้ไปนั่งข้างๆกัน

"ไม่ต้องเรียกว่าคุณก็ได้ครับเรียกเดวินเฉยๆ ก็ได้ครับ" เดวิน

"ได้จ้ะ เอ่อ..คนนี้เขาเป็นเพื่อนแม่น่ะ ชื่อเอเชน ช่วงนี้เขาจะมาหาแม่บ่อยหน่อย ลูกคงไม่ว่าอะไร" แม่ของโซมินพูดขึ้น หันไปถามลูกชายสุดที่รัก

"หนูจะว่าอะไรแม่ได้เล่า" พูดเสร็จก็เข้าไปกอดผู้เป็นแม่ ทุกการกระทำของสองแม่ลูกอยู่ในสายตาของผู้ชายทั้งสองคน ทั้งสองมองหน้ากันเหมือนมีอะไรจะพูด จนกระทั่งสองคนที่นั่งกอดกันอยู่ผละออกจากกันนั่นแหละสายตาถึงได้เบนไปทางอื่น

"แล้ววันนี้จะพาน้องไปนอนด้วยหรือเปล่าล่ะ?" แม่น่ะรู้มาตลอดแหละว่าน้องตั้งใจจะไปเรียนแต่พี่น่ะตั้งใจจะรั้งน้องไว้เสียมากกว่า

"ดูท่าเจ้าตัวเขาคงไม่อยากไปน่ะครับ" เดวิน เจ้าดื้อน่ะรีบหันมามองตาเขียวเชียว

"ลูกดื้อกับพี่เขาหรือเปล่า หื้ม" ถามพลางลูบหัวไป

"เปล่านะแม่ หนูจะดื้อทำไม หนูกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" นี่ตั้งใจจะพูดแทงใจดำกันหรือเปล่าเนี่ย

"หึหึ" เสียงหัวเราะจากบุคคลที่เรียกได้ว่าตอนนี้เป็นแขกสำหรับโซมินดังขึ้นมา

"คุณลุงหิวน้ำหรือเปล่าครับ เดี๋ยวมินไปเอามาให้" โซมิน

"ไม่เป็นไรหรอก ลุงมาเจอแม่ของหนูเฉยๆ น่ะ ไม่คิดว่าจะเจอหนูด้วย ช่วงนี้ไม่ต้องกลัวแม่จะเหงาหรอก ลุงแวะมาหาบ่อยๆ" ลุงเอเชนพูดพร้อมยิ้มให้อย่างที่เคยยิ้มให้เขาตอนเจอกันครั้งแรก ใช่ ลุงเอเชนยิ้มให้แต่เจ้าตัวเพียงแค่คิดไปเองว่าลุงเอเชนคงไม่ได้ยิ้มให้เขา

"แล้วตกลงวันนี้หนูจะไปนอนกับพี่เขาหรือเปล่า?" บางทีคำถามของแม่ก็ทำให้เจ้าดื้อเขิน แม่ถามตรงไปหรือเปล่า เขาไม่ได้อยากจะไปนอนกับคนเจ้าเล่ห์เสียหน่อย แค่จะไปเรียนเฉยๆ

"ไม่ครับ วันนี้ไม่มีเรียน วันนี้ไม่ได้ฝนตกด้วย" ค้านหัวชนฝาเลยว่าวันนี้จะไม่ไปกับคนพี่ เพราะอะไรก็ไม่รู้ เรื่องที่รถก็ไม่ได้งอนแล้ว แต่มันไม่อยากไปอ่ะ

"งั้นวันนี้นอนนี่มั้ยล่ะ เดวิน" แม่!! ถามไปแบบนั้นได้ยังไง แน่นอนว่าเดวินจะตอบว่า...

"ถ้าไม่รบกวนผมขอนอนห้องเดียวกับน้องนะครับ"

ให้ตายสิ!

 

 

[21.45 น.]

 

เวลานี้ควรจะเป็นเวลานอนของร่างบอบบางที่นอนอยู่บนเตียงที่เคยกว้างสำหรับเขา แต่ยามนี้ได้มีอีกร่างได้มานอนด้วย ร่างใหญ่ด้วยสิ! กินเนื้อที่ไปเยอะเลย ถึงเตียงจะไม่กว้างเท่าไหร่แต่ก็สามารถจุคนสองคนได้ เพราะโซมินตัวเล็กสำหรับเขาเขาคิดว่าเตียงเขาน่ะกว้างแล้วล่ะ แต่พอมีคนพี่มานอนด้วยก็กลายเป็นแคบไปเสียอย่างนั้น

ความเงียบและความมืดมิดภายในห้อง ไม่ได้ทำให้คนสองคนหลับลงได้เต็มตา โซมินคิดว่าเดี๋ยวก็คงหลับไปเองเขาเลือกที่จะหันหลังให้เดวิน แต่เหมือนภายใต้จิตสำนึกมันทำให้รู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ มันทำให้โซมินนอนไม่หลับ พยายามข่มตาให้หลับจนตอนนี้จะเป็นเวลาสี่ทุ่มอยู่แล้วเขาก็ยังนอนไม่หลับ

"นอนหันหลังให้พี่แบบนี้ ใจร้ายจังครับ" อย่าว่าแต่โซมินเลยที่นอนไม่หลับ เดวินก็นอนไม่หลับเช่นกัน เขาดึงเสื้อนอนของน้องเบาๆ ราวงอแงให้น้องหันมา เขาคิดว่าเขาต้องได้กอดร่างบอบบางนั่นถึงจะทำให้เขานอนหลับ อืม..อยากให้น้องมาซุกอก..

พรึบ

"เลิกจ้องผมเสียที" ไม่ต้องเปิดไฟก็รู้ว่าคนที่เพิ่งหันหน้ามาหาเขากำลังคิ้วขมวดพันกันอยู่

"ก็เขยิบมาให้พี่กอดสิครับ พี่ต้องนอนไม่หลับแน่ๆ เลยถ้าเราไม่ให้กอด" ในห้องของโซมินไม่ได้มีหมอนข้างเหมือนกับที่คอนโด โซมินไม่ใช่คนที่ติดหมอนข้างเท่าไหร่นัก แม้เตียงจะเล็ก แม้น้องจะห่างจากตัวเขาไม่ถึงหนึ่งช่วงแขนก็เถอะ

"เรื่องอะไรเล่า" แหม่ ด่ามาเป็นคำเชียว

หมับ!

"อ้ะ!" คนที่ถูกดึงไปกอดถึงกับตกใจเพราะไม่ได้ตั้งตัว ทำให้มือเล็กฟาดเข้าไปที่แขนคนพี่อย่างเต็มแรง

"โอ้ย เจ็บนะครับ" เขาไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอก แต่อยากเรียกร้องความสนใจ น้องตีมาเท่านี้มันไม่กระทบกระเทือนสำหรับผู้ชายที่เข้าฟิสเนต และดูแลร่างกายแบบเขาได้หรอก

"สมน้ำหน้า ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลย" มันน่าจูบปากให้แตกจริงๆ เลยเด็กดื้อคนนี้

"ถ้าเราดื้อกับพี่อีก สัญญาเลยครับว่าจะจับจูบจนปากแตกเลย"

"นิสัยไม่ดี" ไม่รู้ว่าพี่จะรู้หรือเปล่าว่าน้องเบะสุดกำลังเลยตอนนี้

จุ้บ

"อื้อ" เมื่อเห็นว่าน้องยังต่อปากต่อคำไม่เลิก เขาจึงเห็นควรว่าควรจะลงโทษเด็กดื้อเสียที

"แฮ่กๆ อื้อ" อาศัยจังหวะน้องสูดเอาอากาศเข้าปอดโหมจูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คนพี่ฉวยโอกาสสอดลิ้นเข้าไป ตะหวัดหยอกล้ออยู่กับลิ้นเล็กที่เอาแต่หดถอย สักพักใหญ่ๆ ก็ผละออกมามองหน้ากันความมืดมิดไม่ได้ช่วยปิดบังความน่ารักของน้องไว้ได้เลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหน้าน้องต้องแดงเหมือนลูกตำลึงสุกแล้วแน่ๆ

พรึบ

"อื้อ" คราวนี้พี่ดันตัวขึ้นไปคร่อมบนตัวน้องแล้วโน้มตัวเข้าจูบน้องอีกครั้ง

หวาน หวานเหลือเกิน..

ปึกๆๆ

น้องทุบอกอยู่หลายครั้งให้พี่ผละออก น้องจวนจะขาดอากาศอยู่แล้ว

"แฮ่กๆ อ้ะ!" มือใหญ่ที่ในตอนแรกวางอยู่ที่เอวบางแต่บัดนี้ได้เปลี่ยนไปอยู่ที่บั้นท้ายกลม มิหนำซ้ำยังบีบๆ อยู่อย่างนั้นอีก

"เอามือออกเดี๋ยวนี้เลย" เนี้ย ตอนนี้กำลังทำหน้าแมวขู่ฟ่อๆ อยู่แน่ๆ เลย

"นิ่มดีนะครับ" ไม่พูดเฉยๆ มือยังคงเค้นต่อไปอีกด้วย

"ฮื้ออ ป..ปล่อยผมเดี๋ยวนี้" เอาล่ะ เมื่อแกล้ง แค่กๆ ลงโทษเจ้าดื้อจนเสียงสั่นขนาดนี้แล้วก็ควรพอ

"โอเคๆ ลงแล้วครับ" ตอบรับน้องแล้วก็รีบลงจากตัว กลัวน้องจะโกรธเข้า

พอลงจากตัว น้องก็รีบหันหลังให้ทันที

"หันหลังทำไมครับ หันมาดีๆ" ประโยคคำถามก็ยังเสียงธรรมดา แต่ประโยคถัดมาทำไมต้องกดเสียงต่ำด้วยเล่า ก็..นั้นแหละ จนน้องต้องหันกลับมายอมให้พี่กอด

"อึดอัด" แหนะ! กำลังหน้ามุ้ยอยู่แน่ๆ เลย

"ห้ามดื้อ" มือใหญ่ยกขึ้นบีบจมูกแล้วโยกส่ายไปมาเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว พอบีบแล้วโน้มตัวไปจูบหน้าผากน้องเบาๆ

"พรุ่งนี้เดี๋ยวไปส่ง โอเคมั้ย"

"ไม่โอเค" ก็แน่อยู่แล้วว่าโซมินไม่โอเคเลยด้วยซ้ำ เขาไม่ต้องการเป็นเป้าสายตาของคนในโรงเรียน เขาอยากอยู่เงียบๆ ไม่อยากเป็นที่โจษจันให้คนในโรงเรียนพูดถึงเขาในทางที่ไม่ดี แน่นอนว่าคนฟังมันไม่ได้รู้สึกดีเลย

"ไม่โอเค ก็จะไปส่ง" ตกลงว่าเขาไม่มีทางเลือกไม่ว่าจะทางไหนคำตอบก็เหมือนเดิมอยู่ดี

"ค..คืออะไรมันทิ่มขาผมน่ะ"

เห้อออ ให้ตายสิเพิ่งจะรู้สึกหรือไง กลางกายเขามันมันตื่นเต็มตัวตั้งแต่จูบแรกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว