facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep11 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep11 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2561 00:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep11 ภาค2
แบบอักษร



ตอนนี้ไอ้นาวินกับพี่ธัณกำลังนั่งมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร  ผมได้แต่นั่งถอนหายใจเหนื่อยๆ

"พี่ธัณ ผมว่าผมคุยกับพี่รู้เรื่องแล้วนะ ผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่" ผมบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

"พี่รู้ แต่พี่อยากลองดูอีกครั้ง เพื่อจะมีโอกาสบ้าง" พี่ธัณยิ้มอ่อน  ผมได้แต่นั่งก้มหน้าเพราะไม่กล้าสู้หน้าพี่ธัณ

"ถึงพี่จะรู้ว่ากองทัพมีคนที่ชอบอยู่แล้ว อย่าน้อยพี่ก็ได้หวัง" พี่ธัณยิ้มเจ้าเล่ห์มองไอ้นาวิน  ซึ่งไอ้นาวินก็มองตอบไม่ละสายตาเหมือนกัน

"ถ้างั้นวันนี้กองทัพพาพี่เที่ยวได้มั้ย" ผมขมวดคิ้วเข้าหากัน  ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง

"กูไปด้วย" ไอ้นาวินพูดสวนขึ้นทันที  ผมหันมองไอ้นาวินด้วยสายตางงๆ

"ได้ ไปกันเยาะๆสนุกดี" พี่ธัณยกยิ้มชั่วร้าย  เป็นรอยิ้มที่ให้ไอ้นาวินเห็นคนเดียว



ช่วงกลางวันผมพาพี่ธัณเข้ามาในเมือง  โดยมีไอ้นาวินขับรถ  ผมนั่งข้างๆพี่ธัณนั่งด้านหลัง

"วันนี้อากาศดีนะว่ามั้ย" พี่ธัณพูดขึ้นมาลอยๆ  ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร  มองบรรยากาศข้างถนนไปเรื่อย

"เดี๋ยวกูมานะ" ไอ้นาวินขับรถเข้ามาจอดในปั๊มน้ำมัน  แล้วเปิดประตูลงจากรถเพื่อเข้าห้องน้ำ

"พี่ธัณจะเอาอะไรรึเปล่าครับ" ผมหันไปถามเพราะจะลงไปซื้อของกิน

"ไม่ละ ไประวังๆหน่อยนะ คนเราไว้ใจไม่ได้ ถึงจะรู้จักกันถึง2ปีก็เถอะ" พี่ธัณยกยิ้มเจ้าเล่ห์  ผมมองหน้าพี่ธัณอย่างงงๆ  ก่อนเลิกคิดแล้วเปิดประตูลงจากรถ


ระหว่างที่ผมเดินไปเซเว่น  ผมรู้สึกว่ามีคน2คนเดินตามหลังผมมา  ก่อนจะมีรถตู่สีดำขับปาดหน้าผม

"เฮ้ย! พวกมึงเป็นใครว่ะ!" ผมตกใจที่คนในรถเปิดประตูลงมา  พอดีกับคนด้านหลังเข้ามาช็อตตัวผมไว้

"พวกมึง!" ไอ้นาวินที่พึ่งกลับมาจากไปเข้าห้องน้ำออกมาเห็นพอดี  มันรีบวิ่งมาถีบไอ้คนที่จับตัวผมกำลังจะยัดเข้ารถ

"สัสเอ้ย!" ไอ้คนที่โดนถีบหันกลับมาเอาปืนขู่ไอ้นาวิน  ทำให้คนบริเวณนั้นไม่กล้าเข้ามายุ่ง

"ขึ้นไป!" มันตะหวาดเสียงใส่ดันลั่น  ไอ้นาวินกัดฟันข่มอารมณ์ยอมเดินขึ้นรถดีๆ


ส่วนพี่ธัณก็นั่งยกยิ้มชั่วร้ายมองดูพวกผมถูกพาขึ้นรถ

"พี่เตือนแล้วนะ"



รถสีดำขับเข้ามาในโกดังร้างเก่าๆ  ตอนนี้ทั้งผมแหละไอ้นาวินถูกมัดมือ  ตลอดทางพวกมันเอาปืนขู่ไว้ตลอดเวลา

"มึงไม่เป็นไรนะ" ไอ้นาวินถามผมด้วยความเป็นห่วง  มันอยู่ใกล้ๆผมไม่ห่าง

"อืม กูไม่เป็นไร" ผมยิ้มตอบมันแห้งๆ

"ลงมา!" ผมกับไอ้นาวินหันมองพวกมัน


ไอ้นาวินค่อยๆลงจากรถ

"ชักช้าวะ!" มันว่าอย่างไม่พอใจ  พลางผลักไอ้นาวินให้รีบๆเดินไป  ไอ้นาวินหันมองหน้าด้วยสายตาคุกรุ่น  แต่มันก็พยายามคุมอารมณ์ของตัวเอง


พวกมันเปิดประตูโกดังเก่าๆ  ที่นี่ห่างไกลจากผู้คนมาก  ถ้าคิดจะหนีก็มีแต่ต้องเข้าป่าเท่านั้น

"กูขอโทษที่พามึงมาซวย" ผมบอกไอ้นาวินด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"คิดมาก ต่อให้กูไม่ถูกจับมาด้วย ยังไงกูก็ต้องมาช่วยมึงอยู่ดี" ไอ้นาวินยิ้มอ่อนโยนตอบ  ผมมองหน้าไอ้นาวินด้วยสายตาหวั่นไหว

"มัวแต่ยืนจ้องหน้ากันอยู่ได้ รีบๆเข้าไปดิว่ะ" มันผลักหลังผมให้รีบเดินเข้าโกดัง  ไอ้นาวินหันจ้องหน้าไอ้คนที่ผลักผมอย่าไม่พอใจ

"ถ้ามึงแตะต้องเมียกูอีก กูจะหักมือมึงทิ้ง!" น้ำเสียงดุดันกดต่ำบอกคนตรงหน้า  พอมันได้ยินก็กลืนน้ำลายลงคอพร้อมเดินถอยหลัง

แปะๆๆ!  เสียงปรบมือดังจากทางด้านหลัง  ผมกับไอ้นาวินหันมองตามเสียง

"เป็นคำพูดที่ดี สมแล้วที่กองทัพเลือกนาย" พี่ธัณเดินปรบมือเข้ามาในโกดัง  ผมมองพี่ธัณด้วยสายตาไม่เข้าใจ

"ไม่ต้องมองพี่แบบนั้น ถ้ากองทัพเลือกพี่ พี่ก็คงไม่ทำแบบนี้" พี่ธัณยกยิ้มมุมปากเย้ยหยัน

"ทำไม แค่ผมไม่รับรักพี่ พี่ถึงขนาดต้องให้คนมาจับตัวผมกับไอ้นาวินเลยหรอ!" ผมขึ้นเสียงใส่พี่ธัณอย่างเหลืออด


ถึงเราจะรู้จักกันมานาน ก็ไว้ใจไม่ได้!


ผมจ้องมองพี่ธัณด้วยสายตาเสียความรู้สึก  ผมไม่น่าไปไว้ใจพี่ธัณเลย!

"กองทัพจะว่าพี่ไม่ได้นะ เพราะเดิมทีพี่ต้องการทำให้ไอ้นาวินจำว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง เพื่อตอบแทนที่มันทำให้น้องชายพี่ต้องเสียใจ!" พี่ธัณเริ่มใส่อารมณ์  ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

"พี่ยังไม่ได้บอกกองทัพหรอ? ว่าน้องชายพี่ชื่อข้าวเจ้า" ผมเบิกตากว่างทันทีที่พี่ธัณบอกชื่อน้องชายเขาให้รู้

"นี้เป็นเรื่องของผมกับพี่ ไอ้กองทัพไม่เกี่ยว!" ไอ้นาวินขึ้นเสียงใส่  พี่ธัณหัวเราะชอบใจกับท่าทางของไอ้นาวิน

"หึ อะไรที่ทำให้นายเจ็บได้ ฉันทำหมดทุกอย่างแหละ!" พี่ธัณเดินเข้าไปใกล้ไอ้นาวิน  ทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากันแบบไม่มีใครยอมใคร  ก่อนพี่ธัณจะเป็นคนหันหน้ามามองผม

"ฉันคิดอะไรดีๆออกแล้ว" รอยิ้มมาดร้ายกับสายตาสุดจะขาดเดา  พี่ธัณเดินตรงมาหาผมช้าๆ  มือหนายกขึ้นสัมผัสแก้มขาว

"เนียนจริงๆ อยากรู้จังว่าตรงอื่นจะเนียนด้วยมั้ย?" พูดจบมือหนาก็กระชากกลุ่มผมหลังท้ายทอยเชิดขึ้นอย่าแรง  แล้วดึงให้ผมเดินตาม

"โอ๊ย!" ผมอุทานด้วยความเจ็บ

"ไอ้ธัณ! อย่ายุ่งกับเมียกู!" เสียงไอ้นาวินตะโกนไล่หลัง  ผมได้แต่เดินตามแรงกระชากของพี่ธัณ

"อึก!..." ผมถูกเหวี่ยงลงพื้นปูมีฝุ่น

"พี่รักกองทัพนะ... แต่พี่รักน้องชายพี่มากกว่า" พูดจบพี่ธัณก็นั่งลงฉีกเสื้อผมทิ้ง  ผมเบิกตากว้างกับการกระทำของคนตรงหน้า

"พี่ธัณหยุด!" ผมตะโกนเสียงดังลั่นโกดังพยายามดิ้นหนี

"ไอ้ธัณหยุด! อย่าแตะต้องไอ้กองทัพ! ถ้ามึงอยากแก้แค้นก็มาลงที่กู!" ไอ้นาวินดิ้นรนเพื่อจะให้หยุดจากชาย2คนมาช่วยผม

"ทำมึงก็แค่เจ็บ แต่ถ้ากูมาลงกับคนที่มึงรัก กูได้ทั้งความทรมานของมึงแหละความสะใจ มึงว่า...แบบไหนน่าสนใจกว่ากัน" พี่ธัณยกยิ้มมุมปากเย้ยหยันใส่ไอ้นาวินที่ทำได้แค่ดิ้นรนดูผมถูกพี่ธัณลวนลาม

"กูขอร้อง... มาลงที่กู... อย่าทำอะไรไอ้กองทัพ..." ไอ้นาวินทรุดตัวลงคุกเข่า  น้ำตาลูกผู้ชายหยดลงพื้นปูเปื้อนฝุ่น


ผมนอนมองสภาพไอ้นาวินด้วยสายตาหวั่นไหว

"ได้..." พี่ธัณพยักหน้าให้ชาย4คนด้านหลังไอ้นาวิน  พวกนั้นแค่พยักหน้ารับคำสั่งที่รู้กัน


ไอ้นาวินถูกถีบล้มลงกับพื้น  ชาย4คนเข้าไปรุมกระทืบ

"ไอ้นาวิน! อย่า!" ผมพยายามจะลุกไปช่วยไอ้นาวิน  แต่ถูกพี่ธัณกดตัวนอนลงที่เดิม

"พี่ธัณหยุด! มาทำผมแทน! อย่าทำไอ้นาวิน!" ผมพยายามอ่อนวอนให้พี่ธัณมาลงที่ผมแทน  แต่พี่ธัณกับไม่สนใจ  มองดูไอ้นาวินถูกชาย4คนรุมกระทืบอย่าสะใจ

"อึก!... อึก!..." ผมได้แต่นอนมองสภาพไอ้นาวินถูกซ้อม  หัวใจผมเจ็บเหมือนกำลังจะหยุดเต้น  น้ำตาใสไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

"รักกันมากสินะ ไม่ต้องห่วง...พี่ไม่ปล่อยกองทัพไปหรอก น้องชายพี่เจ็บแค่ไหน พวกมึงต้องเจ็บเป็น2เท่า!" สิ้นเสียงตะหวาดลั่น  พี่ธัณก้มใบหน้าลงมาขบกัดซอกคอจนเลือดซิบ

"อย่ายุ่งกับไอ้กองทัพ!" เสียงแหบแห้งของไอ้นาวินพยายามตะโกนมา

ผมหันหน้าหลบริมฝีปากพี่ธัณไม่ยอมให้จูบ

"ลีลานักนะ!" พี่ธัณบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด  หมัดหนาชกเข้ามุมปากผมจนเลือดออก

"อึก!..." แรงชกทำผมมึนๆเบลอๆ

"ไอ้กองทัพ!" ไอ้นาวินเรียกชื่อผมดังลั่นโกดัง  มันพยายามตะเกียกตะกายตัวที่มีแต่รอยฟกช้ำ  และเลือดที่ไหล่ซิบตามใบหน้ามาหาผม


ผมนอนมองไอ้นาวินพลางน้ำตาไหล

"กูรักมึง..." ผมบอกไอ้นาวินเสียงแผ่วเบา

"อึก!... กูก็รักมึง..." ไอ้นาวินตอบกลับเสียงแผ่วเบาเหมือนกัน


ผมกับไอ้นาวินจ้องตากันไม่มีใครกระพริบตาแม้นาทีเดียว  เรา2คนยิ้มให้กับโดยไม่สนใจว่าผมกำลังถูกพี่ธัณลวนลามร่างกายอยู่  หรือไอ้นาวินกำลังถูกรุมกระทืบ


เวลารอบตัวมันเหมือนหยุดหมุน

"หยุดนี่คือตำรวจ!" เหมือนเสียงสวรรค์  ตำรวจมากมายพากับบุกเจ้ามาในโกดัง  ด้านหลังมีพวกไอ้เป้วิ่งตามเข้ามา

"ไอ้นาวิน!" ไอ้ซิวเรียกชื่อไอ้นาวินเสียงดังพลางรีบวิ่งเข้าไปดู  ส่วนพวกชาย4คนถูกตำรวจจับใส่กุญแจมือพร้อมกับพี่ธัณ

"มึงไม่เป็นไรนะ" ไอ้เป้เดินเอาเสื้อมาให้ผมคลุมตัวแล้วแก้มัด

"กูไม่เป็นไร" ผมบอกไอ้เป้แค่นั้นแล้วรีบเข้าไปดูอาการไอ้นาวิน

"ไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย..." แทนที่ผมจะเป็นคนถาม  แต่กับเป็นไอ้นาวินที่ถามผมก่อน

"กูไม่เป็นไร... มึงเจ็บมั้ย" ผมจับมือไอ้นาวินขึ้นมาแนบข้างแก้ม  ถามมันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"หึ... ไม่ แค่เห็นมึงปลอดภัย แค่นี้กูยอมเจ็บ" ไอ้นาวินยิ้มตอบบางๆ


ไอ้เป้กับไอ้นิคช่วยกันพยุงไอ้นาวินเดินออกจากโกดัง  ไอ้ซิวประคองผมไว้

"กูอยากคุยกับพี่ธัณ" ผมบอกไอ้ซิว  แล้วผละเดินแยกออกมา

"ผมไว้ใจพี่ 2ปีมานี้พี่ทำลายความเชื่อใจทั้งหมดของผมลงแค่วันเดียว" พี่ธัณเงยหน้าขึ้นมามองผม

"นายเองก็หนีไปเรียนเมืองนอกเพราะถูกไอ้นาวินทำลายความเชื่อใจไม่ใช่หรอ?" พี่ธัณย้อนถาม

"สำหรับไอ้นาวินคือผมไม่มั่นใจในความรัก แต่สำหรับพี่...มันคือความเชื่อใจในฐานะเพื่อน รุ่นพี่" ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินห่างออกมาเลย


ถึงจะรู้จักกันมา2ปี เพียงแน่วันเดียว... ก็ทำลายความเชื่อใจทั้งหมด2ปีเป็นศูนย์


++++++++++++++++++

มาแย้วววว แมวดำว่าปีนี้มันมีแต่เรื่องนะ ญาติแมวดำเสียอีกแล้ว มันทำให้แมวดำรู้ว่า 'ชีวิตคนเราเอาแน่เอานอนไม่ได้ ไม่แน่... วันนี้เห็นกับอยู่ พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว' เพราะฉะนั้น! จงทำดีกับคนที่เรารักมากๆ พอเขาเสียไปเราจะได้ไม่ต้องมาเสียใจที่หลัง!


ความคิดเห็น