email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ล่องเรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2561 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ล่องเรือ
แบบอักษร

“คุณครับ”

**เสียงเคาะประตูทำให้คนที่รวบรวมสมาธิอยู่ได้สติและหันไปมอง ไม่ใช่แกริคที่มาเรียก อาจจะเป็นลูกน้องเขา พิรุณรักรีบเดินไปหยิบเสื้อคลุมแล้วไปเปิดประตู

“ท่านรออยู่ครับ” แซคมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิดหน่อยด้วยความสงสัยแต่ก็รีบคลายออก

เขาอยากรู้อยากเห็นหน้าผู้หญิงที่ทำให้ผู้เป็นนายยอมให้เธอนอนค้างคืนด้วยโดยไม่ไล่ออกจากห้อง และเขาก็คิดว่าเมื่อคืนเจ้านายเขาไม่ได้ทำอะไรผู้หญิงตรงหน้า จากที่กรวิทย์เล่าให้ฟังหลังจากแกริคโทรไปแล้วบอกว่าผู้หญิงที่กรวิทย์หามาให้เป็นลม แต่ก็ยอมให้คนพาเธอออกจากห้อง

และตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าทำไม ผู้หญิงตรงหน้าถึงจะไม่สวยเฉี่ยวเซ็กซี่เหมือนคนอื่นๆ ที่ผ่านมา แต่เธอมีแรงดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างมาก

“แซค” เสียงตะโกนเรียกจากด้านหลังทำให้แซคละสายตาจากพิรุณรักซึ่งเธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเพราะคนตัวโตยืนขวางประตูอยู่ แถมยังจ้องเธอไม่วางตาจนเธอเริ่มจะทำตัวไม่ถูก

“เชิญครับ” แซคหลีกทางและผายมือเชิญให้พิรุณรักเดินออกไป

หญิงสาวก็เดินออกจากห้องตรงไปหาแกริค ที่นั่งคอยอยู่ก่อนแล้วแต่สายตาเขาโฟกัสที่ลูกน้องที่เดินตามหลัง ซึ่งคนที่โดนจ้องก็ได้แต่ก้มหัวให้ และคิดในใจว่า เกือบโดนดีแล้วไหมหล่ะ สงสัยคนนี้จะหวง เพราะที่ผ่านมาแกริคไม่เคยเป็นแบบนี้ เรียกได้ว่าไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลย นอกจากปลดปล่อยอารมณ์

“ไปที่โต๊ะอาหาร” พิรุณรักเม้มปากแน่น ยังไม่ยอมเดินไปตามที่เขาบอก รู้เลยว่าต้องไปรับประทานอาหาร เธอยังไม่ได้แปรงฟันเลย จะกินได้ยังไง ถึงอยู่บ้านเธอจะทำแบบนั้นได้โดยไม่สนใจอะไร แต่นี่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ไม่ได้เด็ดขาด เธอจะทำตัวซกมกไม่ได้

“ทำไมไม่มา” แกริคเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอไม่ยอมเดินตามมา

“คือ..หนู..เอ่อ...ฉันขอเข้าห้องน้ำได้ไหมคะ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันมองเธอเขม็งจนพิรุณรักต้องกลั้นหายใจกลัวว่าเขาจะรำคาญและหาว่าเธอเรื่องมาก

“ไปสิ สิ่งที่เธอต้องการอยู่ในลิ้นชักในห้องน้ำ” แต่เธอก็หายใจโล่งอกเมื่อได้ยินเขาพูด เธอก็รีบก้มหัวให้เขาแล้ววิ่งเข้าห้อง แกริคได้แต่มองตามร่างบางที่หายวับเข้าห้องไป

“แฮ่ม” แซคก็เกิดอาการคันคอขึ้นมาเมื่อเห็นคนเป็นนายจ้องขนาดนั้น แต่ก็ต้องโดนสายฟาดฟันตวัดมองรีบหดหัวทันที

“นายมีแผนอะไรสำหรับหนึ่งอาทิตย์นี้” แกริคถามแพลนการพักผ่อนของเขา ความจริงเขาไม่ได้ต้องการพักด้วยซ้ำ แต่ทนแรงเซ้าซี้จากคนรอบข้างไม่ไหว ว่าเขาทำงานหนักเกินไปช่วงนี้ บ่นจนเขาต้องถอนหายใจ ยอมพักตามที่ทุกคนแนะนำ

“มีล่องเรือ ดำน้ำ ครับ” แกริคพยักหน้า

“ออกไปได้แล้ว มีอะไรจะเรียก”

“ครับ”

เมื่อลูกน้องเดินออกจากห้องแกริคก็หันไปทางประตูอีกครั้งเธอก็ยังไม่ออกมา

ฝ่ายพิรุณรักที่เข้ามาทำธุระส่วนตัวในห้องที่จริงเธอก็อยากอาบน้ำด้วยแต่ก็กลัวว่าคนข้างนอกจะรอแล้วทำหน้าดุเสียงดุใส่ แค่นี้เธอก็เกร็งจนหัวหดหมดแล้ว เขาทำหน้าดุๆ ใส่คู่นอนแบบนี้ทุกคนเลยรึไง

มือเล็กกระชับเสื้อคลุมแล้วเดินออกมาจากห้อง เดินไปยังโต๊ะอาหารที่มีคนตัวโตนั่งรออยู่ เธอได้สิทธินั่งทานข้าวกับเขาด้วยเหรอ

“นั่งลงสิ” เสียงเข้มสั่ง

“ขอบคุณค่ะ” ตอนนี้พิรุณรักทำตามที่เขาบอกโดยไม่ถามซ้ำ เพราะเธอได้รวบรวมสติของตัวเองมาแล้ว

“กินเสร็จก็ไปอาบน้ำ”

“แต่ หนู เอ่อ ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่ค่ะ” เธออยากขออนุญาตเขากลับห้องแต่ยังไม่กล้าเอ่ย

“จะหนูหรือฉันเอาสักอย่าง”

“ขอโทษค่ะ” พิรุณรักได้แต่ค่อนขอดเขาอยู่ในใจ แค่นี้ทำไมต้องดุเธอด้วย อย่าให้เธอกล้ากับเขากว่านี้นะ

“เสื้อผ้าเดี๋ยวให้คนเอามาให้” หลังจากนั้นก็เกิดความเงียบขึ้นต่างคนต่างกินข้าว พิรุณรักแอบเหลือบสายตาขึ้นมองเขาเป็นบางครั้ง ผู้ชายคนนี้แม้แต่ตอนกินข้าวยังดูดี

“อยากกินฉัน แทนข้าวรึไงถึงจ้องขนาดนั้น” คำพูดของเขาทำให้พิรุณรักรีบก้มหน้าก้มตากินข้าวในจานของตัวเองโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเขาอีก ส่วนคนตัวโตก็ยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ แล้วก็กลับมาสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม

“อาบน้ำเสร็จก็ลงไปข้างล่างฉันจะรออยู่ที่นั่น” กินเสร็จแกริคก็เดินออกมาห้องทันที โดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวที่มองเขาตาปริบๆ

นี่เขาจะไม่บอกกันบ้างรึไงว่าวันนี้ต้องไปทำอะไรที่ไหนบ้าง เธอจะได้เตรียมตัวถูก

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพิรุณรักคิดว่าน่าจะมีคนเอาเสื้อผ้ามาให้ จริงๆ เธออยากกลับไปที่ห้องของตัวเองแต่เขาไม่อนุญาตเธอก็ไม่กล้าขัด

“เอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ เช็คของดูนะคะว่าครบรึเปล่า ถ้าขาดอะไรแจ้งทางโรงแรมได้ค่ะ” พิรุณรักมองกระเป๋าใบโตของเธอตาปริบๆ ที่บอกว่าจะเอาเสื้อผ้ามาให้นี่คือเอามาหมดกระเป๋าเลยเหรอ นี่คือเธอต้องอยู่กับเขาที่ห้องนี่ใช่ไหม ทำไมตอนแรก เพื่อนเธอบอกว่าเขาไม่ชอบอยู่กับใครหรือนอนเตียงกับผู้หญิงคนไหน ผู้หญิงสำหรับเขามีไว้ให้ปลดปล่อยเท่านั้น

แล้วนี่คืออะไร

พิรุณรักเลิกคิดอะไรฟุ้งซ่านลากกระเป๋าเข้าไปในห้องนอนแต่ยังไม่กล้าจัดเข้าตู้ เลือกหยิบเสื้อผ้าที่ตัวเองจะใส่เท่านั้นออกมาแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำ อาบเสร็จก็รีบแต่งตัวแล้วเดินลงมาข้างล่างอย่างที่เขาบอก

คิ้วสวยๆ ของเธอขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยแต่ก็คงไม่แปลกเพราะตรงนั้นมีเสี่ยของเพื่อนเธอด้วย

“ยัยปลาย” หทัยรัตน์เมื่อเห็นเพื่อนเธอก็ขยับปากเบาๆ แต่ไม่กล้าตะโกน เพราะแค่นี้คนรอบข้างก็มองจะแย่ จะไม่ให้มองได้ไงก็มีคนชุดดำนับสิบยืนอยู่รอบๆ ถึงจะกระจายกันไปทั่วก็เถอะ

พิรุณรักเดินเข้าไปหยุดต่อหน้าทุกคน

“ฉันไปก่อนนะ ขอบคุณมาก ไว้เจอกัน” แกริคลุกขึ้นแล้วบอกกรวิทย์ เดินมาแตะที่แขนของพิรุณรักเบาๆ บอกว่าให้เธอตามเขามา

“รีบไปสิแก” หทัยรัตน์บอกเพื่อนเมื่อเห็นเพื่อนนิ่ง แต่คนที่ยังงงอยู่อยากคุยกับเพื่อนมากกว่า อยากปรึกษาเพื่อนว่าเธอควรจะทำยังไง

“ไปเถอะครับ อย่าทำให้เขาโกรธ” กรวิทย์เร่งอีกคน เพราะรู้ดีว่าเวลาแกริคไม่พอใจจะเป็นยังไง

“ฉันอยากคุณกับแกหวาน” พิรุณรักเริ่มงอแง ตอนนี้เธอยังไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง

“เดี๋ยวค่อยคุย รีบไปเถอะคุณเขาหันกลับมามองแล้ว” พิรุณรักหันไปมองตามที่เพื่อนบอกเธอก็เห็นแบบนั้นจริงๆ แกริคหันมามองเธอ ถึงสายตาเขาจะว่างเปล่าแต่มันก็มีความหมายแฝงอยู่ในนั้น ว่าทำไมเธอไม่ตามมา

พิรุณรักจำยอมต้องเดินตามแกริคไป เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะพาไปไหน เมื่อเขาเห็นว่าเธอเดินตามมาแล้วก็ออกเดิน หญิงสาวก็เดินตามเขาเงียบๆ โดยมีลูกน้องเขาเดินตามสองสามคน ส่วนที่เหลือเธอไม่รู้ว่าหายไปไหน

เธอสังเกตว่าเขาพามาที่ท่าเรือของโรงแรม

“เชิญครับ” แซคเชิญหญิงสาวให้ขึ้นเรือตามเจ้านายไปเมื่อเห็นเธอยังยืนอยู่กับที่

“เรากำลังจะไปไหนกันเหรอคะ” เรือลำที่จะขึ้นเป็นเรือยอชต์ขนาดใหญ่

“ล่องเรือครับ ช่วงนี้เป็นช่วงพักผ่อนของเจ้านายมันเป็นหน้าที่ของคุณที่จะทำให้เขาผ่อนคลาย” พิรุณรักพยักหน้าเข้าใจ ใช่สินะเขามาพักผ่อนนิ เธอก้าวขึ้นเรือตามหลังคนตัวสูงไป

“เจ้านายคงอยู่ข้างล่างครับ ตามลงไปได้เลยครับ” แซคบอกเพิ่มเมื่อหญิงสาวยืนเงอะงะไม่รู้ว่าจะไปอยู่ตรงไหน คิดว่าผู้หญิงคนนี้ช่างไม่เหมือนคนที่ผ่านมาจริงๆ

“ค่ะ” พิรุณรักเดินลงข้างล่างก็เจอกับความหรูหรา เรียกได้ว่ามีครอบหมดทุกอย่างแบ่งออกเป็นโซน ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องนอนที่มีประมาณสามห้อง และยังมีบันไดขึ้นไปอีกด้านของเรือ

“มานี่สิ” มัวแต่สำรวจความหรูหราข้างในจนลืมไปว่าเธอลงมาหาใคร แกริคเรียกให้เธอได้สติ นึกหงุดหงิดว่าเรือมันน่าสนใจมากกว่าเขาตรงไหน ทำไมเธอต้องคอยให้เขาเรียกอยู่เรื่อย เพราะถ้าเป็นคนอื่นคงวิ่งเข้าหาเขาโดนไม่สนใจอะไร

พิรุณรักเดินเข้าไปหาเขาที่ตบลงที่นั่งข้างๆ ตัวเอง เมื่อเห็นว่าเธอจะนั่งลงอีกฟาก เธอก็เลยต้องยกตัวที่กำลังจะนั่งลงขึ้นแล้วไปนั่งข้างๆ เขาแทน

“ทำไมต้องเกร็งทุกครั้งที่เข้าใกล้ฉัน ไม่เคยรึไง” แกริคถามตรงประเด็น

“ขอโทษค่ะ ฉัน..” ใครจะไปกล้าบอกว่าไม่เคย ถ้าบอกแบบนั้นเขาต้องไล่เธอแน่ๆ

“ทำงานแบบนี้นานรึยัง” เขาถามต่อ เมื่อเห็นว่าเธออึกอัก

“คะ”

“ทำงานแบบนี้นานเท่าไหร่แล้ว” พิรุณรักฟังคำถามเขาอีกรอบ เม้มปากแน่น เธอทำงานนี้กับเขางานแรกจะต้องตอบว่าไง ถ้าบอกว่างานแรกมันจะเป็นยังไงนะ โอ๊ย ทางไหนก็มีแต่โดนไล่ เลือกที่จะโกหกแล้วกัน

“ก็ไม่นานเท่าไหร่ค่ะ”

“ทุกครั้งได้ค่าตัวเท่าไหร่” มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายอย่างเขาต้องถามคำถามแบบนี้ด้วย เขาเป็นคนที่ไม่สนใจใครไม่ใช่เหรอ

ซึ่งแกริคเองก็แปลกใจตัวเองว่าทำไมต้องอยากรู้การทำงานที่ผ่านมาของเธอด้วย ซึ่งเขาก็ให้เหตุผลแย้งกับตัวเองว่าเขาต้องรู้ไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ซึ่งเขาจะขอข้อมูลกับกรวิทย์ก็ได้ แต่เขาก็ไม่ทำเพราะเชื่อใจลูกน้องเก่า

เขาถึงยังไม่ได้ตรวจสอบของมูลของผู้หญิงตรงหน้านี้

“คือ” จะตอบว่าเท่าไหร่พิรุณรักกำลังคิดคำนวณ ไม่เคยถามเพื่อนด้วยความได้ค่าตัวเท่าไหร่

“เอาล่ะ ขึ้นมา” ในเมื่อเธอไม่อยากตอบแกริคก็ไม่เซ้าซี้ เธออาจจะคิดว่าเขาจะโก่งค่าตัว ให้เธอน้อยหรือมากกว่าครั้งที่ผ่านมา แต่สำหรับเขาถ้าพอใจเขาให้เธอมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาของเธออยู่แล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาอยากจะทดสอบสินค้าของตัวเอง

เรียกให้เธอขึ้นมานั่งบนตัก แต่แม่คุณตรงหน้านี้ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรยากซะเหลือเกินแถมยังหนาแดงๆ ของเธอตลอดเวลานี้อีก ถ้าไม่คิดว่าเธอทำงานแบบนี้เขาคงคิดว่าเธอคงเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ที่ไม่เคยผ่านมือชายมาแน่

“ฉันไม่ชอบคนที่ไม่เป็นงาน” แกริคพูดย้ำแล้วก็หลับตาเอนหลังพิงโซฟา ตอนนี้เขาอยากปลดปล่อย เพราะอัดอั้นมาตั้งแต่เมื่อคืน

พิรุณรักตาหลุกหลิกมองคนที่หลับตาอยู่ นึกถึงหนังที่ตัวเองดูและคำแนะนำของเพื่อน เธอไม่ควรทำให้เขารำคาญปลายฝนเธอค่อยๆ ขยับขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งไม่กล้าจะเทน้ำหนักลงไปทั้งตัวกลัวว่าเขาจะหนัก แต่คนที่หลับตาอยู่ก็จับเธอกดลงบนตักเขาทั้งตัว ทำให้เธอผวาจับบ่าเขาไว้เพราะกลัวตก

“เริ่มเลย” แกริคสั่งทั้งที่หลับตาอยู่

“ตรงนี้เหรอคะ” ขอให้เธอถามเพื่อเตรียมใจอีกสักนิด นี่เธอกำลังจะเป็นของเขาจริงๆ เหรอ

แกริคเงยหน้าขึ้นหรี่ตามองเธอ

“เอ่อ หนูคิดว่า เราเข้าห้องกันดีกว่าค่ะ” ที่นี่มันโล่งแจ้งเกินไป ถึงจะรู้ว่าไม่มีใครลงมาก็เถอะ แต่ลูกน้องของเขาก็อยู่ข้างบนตั้งหลายคน

“อืม” แกริคครางในลำคอกับความขี้อายของเธอ เขาลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มเธอติดมือขึ้นด้วย ทำให้พิรุณรักผวาคล้องคอเขาไว้

จะลุกก็ไม่บอก**

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว