facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

​ตอนที่ 14 พี่ยักษ์กับยัยตัวเล็กของเขา (NC+++)

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 14 พี่ยักษ์กับยัยตัวเล็กของเขา (NC+++)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2561 07:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 14 พี่ยักษ์กับยัยตัวเล็กของเขา (NC+++)
แบบอักษร

​ตอนที่ 14 พี่ยักษ์กับยัยตัวเล็กของเขา

    ร่างสูงใหญ่ของเข้มยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าหมู่บ้านโจรโดยข้างหลังคือเหล่าลูกน้องอีกเกือบยี่สิบถือปืน M16 บรรจุกระสุนพร้อมยิงครบมือทุกคน เมื่อสันต์ หัวหน้าโจรเดินออกมาก็ต้องตกใจเบิกตากว้าง

“พี่เข้ม”

“กูเอง”

“พี่รู้ได้ไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่” สันต์เอ่ยอย่างหวาดระแวงพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องรีบวิ่งมาคุ้มกัน “ทำไมไม่บอกกันก่อน มากันแบบนี้เกิดโป้งป้างขึ้นมาจะมาโทษผมไม่ได้นะพี่”

“มึงรู้ดีว่ากูมาทำไม” เข้มไม่ตอบคำถามอะไรทั้งสิ้นแต่เลือกจะเข้าเรื่องที่เขามาแทน

“ถึงจะเป็นเกียรติที่ได้เจอพี่แต่ข้อเสนอของเสี่ยเล้งน่าสนใจมาก” สันต์ยิ้มอย่างเหนือกว่าเพราะเขามั่นใจว่าพ่อค้ายารายใหญ่อย่างเสี่ยเล้งคงไม่มีใครกล้ามีปัญหาด้วยถึงจะเป็นนักฆ่าร้อยศพอย่างเข้มก็เถอะ

“ไอ้เล้ง” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราหันไปจ้องบรรดาผู้หญิงในหมู่บ้านที่แอบมาฟังอย่างสนใจแทน “มันคงจะยื่นข้อเสนอที่ดีมากล่ะสิท่า”

“ส่วนแบ่งเที่ยวล่ะ 30%…ถือว่าใจกว้างกับเราไม่น้อย” สันต์เอ่ยยิ้มๆ

“แต่นายกูให้มึงได้มากกว่านั้น” ใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มหัวเราะกับลูกน้องชะงักลงทันทีเมื่อได้ยินว่าเข้มก็มีเจ้านายหนุนหลังอยู่

“นายของพี่…ใคร”

“นายพยัคฆ์”

“เห้ยพี่!! พี่คงไม่ได้พูดเล่นหรอกนะ” ทั้งหมดถึงกับตกใจจนปืนเกือบหล่นทันที มีใครกล้าเป็นศัตรูกับพยัคฆ์บ้างนอกจากเสี่ยเล้งที่ได้แต่ลอบกัดไปวันๆ

 “มึงเห็นกูเป็นเพื่อนเล่นมึงหรือไง” เข้มเอ่ยพลางรับกระเป๋าใบหนึ่งจากลูกน้องมา “นายกูอยากจะได้พวกมึงมาทำงานด้วย”

“จริงเหรอพี่ แต่เรากลัวว่าเสี่ยเล้งจะเอาเรื่องเหมือนกัน”

“มึงก็เลือกเอาระหว่างเป็นศัตรูกับไอ้เล้งหรือจะเป็นศัตรูกับนายกู พวกมึงเดิมทีก็หารายได้ยากอยู่แล้ว การงานสุจริตก็ทำไม่ได้เพราะโดนหมายหัว ลูกเมียก็พลอยเดือดร้อน ระหว่างค่าผ่านทางแต่ละครั้งซึ่งมันก็เดินรถไม่กี่ครั้ง” คนสนิทของพยัคฆ์หยุดไปครู่หนึ่ง “กับงานประจำที่นายกูจะจ้าง ปลอดภัย มีรายได้ ลูกเมียไม่ต้องกังวลเหมือนเวลาพวกมึงออกปล้น คิดดู”

“ถ้างั้นเราขอปรึกษากันสักหน่อยได้ไหมพี่”

“ได้ กูจะรอ อ่อ กูอยากจะเตือนพวกมึงไว้อย่างว่าอย่านานมากล่ะถ้านายกูเปลี่ยนใจขึ้นมาเมื่อไหร่หมู่บ้านมึงดูไม่จืดแน่ๆ”



ไร่พยัคฆ์คำราม

“นายครับ”

“ว่าไง”

ใบหน้าหล่อเหลานั่งจิบวิสกี้เงียบๆบนระเบียงกว้างขวางพลางใช้ความคิด เขามองทอดตรงไปข้างหน้าซึ่งเป็นภูเขาสุดลูกหูลูกตาด้วยแววตาที่เย็นชา

“เรื่องที่นายมอบหมาย คาดว่าจะได้คำตอบอีกไม่นานครับ”

“ก็ดี ไอ้แสง!!”

“ครับนาย” ทันไดนั้นมือซ้ายของเขาก็รีบก้าวเข้ามาทันที

“เรื่องทางผ่านของส.ส.เก่าคนนั้นมึงติดต่อเขาไปรึยังว่ากูอยากจะซื้อ” พยัคฆ์เอ่ยพลางมองคนร่างบางนั่งตรวจการบ้านเด็กๆบนเสื่อผ้าใบที่ร่มไม้ข้างล่างโดยไม่ได้รู้เลยว่าถูกจับจ้อง

“เขาก็พร้อมจะขายนะนายเพราะมันขายไม่ออกแต่ติดที่ท่านวีรกิจกับท่านสุรวัตรก็ดันมาขอซื้อพร้อมนายด้วย อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้นนาย”  แสงอธิบายพร้อมกับแสดงความคิดเห็นซึ่งพยัคฆ์ก็พยักหน้าเล็กน้อย

“โลกนี้มีทั้งความบังเอิญและไม่บังเอิญ” เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่ “กับท่านวีรกิจอาจจะบังเอิญแต่กับท่านสุรวัตร กูมั่นใจว่าไม่มีความบังเอิญแน่ๆ”

พูดจบร่างสูงก็เดินลงไปหาหญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าเมียทางพฤตินัยของเขาทันทีทิ้งให้คนสนิททั้งสองของเขามองหน้ากันอย่างงๆ

นาราได้ยินเสียงฝีเท้าหนักของชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมาทันที ใบหน้าหวานนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็เกิดหน้าแดงขึ้นมาไม่กล้าจ้องตาคมๆคู่นั้นของเขาและรีบก้มลงตรวจการบ้านเช่นเคย

“นารา” พยุคฆ์นั่งลงข้างๆเธอก่อนจะสอดมือไปรอบเอวบางนั้นอย่างถือวิสาสะ

“คะ”

“เป็นอะไร”

“ปะ..เปล่าค่ะก็แค่ร้อนๆไม่มีอะไร” หญิงสาวละล่ำละลักตอบก่อนจะเก็บปากกาและปิดสมุดแต่ถูกเขาปัดทั้งหมดให้ไปไกลๆกันก่อนจะดึงเธอมานั่งบนตักอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งสองแนบชิดกันจนแทบจะหน้าชนกันดีที่มือของเธอยั้งไว้ที่อกแกร่งนั้นเสียก่อน

“นาย..”

“หืม”

“พี่เสือ คนอื่นมองอยู่”

“ช่างคนอื่นสิ”

“หน้าด้าน หน้าไม่อาย หน้าหนา” หญิงสาวเห็นคนตัวโตทำหน้าทะเล้นก็เกิดหมั่นใส้ทุบไปที่อกกว้างของเขาแรงๆครั้งหนึ่ง

“ลืมอะไรไปหรือเปล่า”

“อะไร”

“หน้าหล่อ”

“ช่างกล้า” หญิงสาวย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะเลือกเอาหน้าซบที่บ่ากว้างนั้นแทนส่วนมือก็จิ้มตรงนู้นทีตรงนี้บนอกแกร่งของเขา

“อยากได้อะไร ทำไมวันนี้ทำตัวน่ารัก” พยัคฆ์ถามขึ้น

“ไม่อยากได้แค่…อยากรู้”

“ว่า?” มือหนาลูบแผ่นหลังบางนั้นอย่างอ่อนโยน

“พี่เสือทำเหมือนรู้จักนามาก่อนเลย เล่าให้ฟังได้มั๊ยว่าจำได้ตอนไหนแล้วยังไงเผื่อนาราจำได้”

“อืม ตอนนั้นมีเด็กวัดคนนึงอายุแค่ 15 แล้วใช้ชีวิตตามมีตามเกิดวันนั้นเขาต้องไปทำงานอยู่แถวแหล่งท่องเที่ยว อยู่มาวันนึงก็มีเด็กน้อยผู้หญิงหน้าตาเหมือนกับตุ๊กตาอายุเพิ่ง 8 ขวบพลัดหลงกับพ่อแม่ที่สำคัญเด็กคนนี้ตัวหอมมาก เหมือนมีกลิ่นมะลิติดตัว” ชายหนุ่มก้มมองคนหน้าหวานอย่างอ่อนโยนแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนซึ่งหญิงสาวก็จ้องเขากลับอย่างตั้งใจฟังเหมือนกัน

“แล้วไงต่อ”

“เผอิญว่าเด็กผู้ชายเกิดสงสารก็เลยพาเด็กน้อยเดินไปตามหาพ่อแม่ถึงสองวัน แต่เด็กน้อยก็เข้มแข็งมากทั้งสองช่วยเหลือกันและกันเพื่อเอาตัวรอดกับแก๊งจับเด็กที่วิ่งตามเราสองคน” นาราหลุบตาต่ำเหมือนจะนึกอะไรได้ขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย “เด็กน้อยคนนั้นตัดสินใจปกป้องไอ้เด็กวัดที่ตัวโตกว่าโดยการกางแขนปกป้องจากพวกอันธพาลนับสิบแต่เด็กวัดและก็โชคดีที่พ่อแม่ของเด็กน้อยมาเจอเสียก่อนเด็กน้อยคนนั้นก็เลยปลอดภัย แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายไอ้เด็กวัดคนนั้นก็ถูกจับไปอยู่ดี”

“พี่ยักษ์” หญิงสาวพึมพำเบาๆแต่ชายหนุ่มกลับได้ยิน

“จำได้แล้วเหรอ ยัยตัวเล็กของพี่”

“พี่ยักษ์จริงๆด้วย” นาราเงยหน้ายิ้มกอดคอและมองคนตรงหน้าอย่างดีใจ เมื่อได้ยินสรรพนามที่เขาเรียกเธอ

“พี่ดีใจที่เธอยังจำได้” แก้มใสถูกชายหนุ่มขโมยหอมจนช้ำโดยเธอไม่ขัดอะไรแม้แต่น้อย

“จำได้สิ นารายังจำได้แล้วก็คิดมาตลอดว่าพี่ยักษ์จะเป็นยังไงบ้างตอนนี้ แล้วทำไมพี่ยักษ์ถึงจำได้” เธอเอียงคอถามอย่างสงสัย

“พี่พบเธอครั้งแรกพี่ก็จำได้ทันที”

“ฮะ?” คิ้วคู่สวยขมวดเป็นปมครุ่นคิดว่าอะไรกันที่ทำให้เขาจำเธอได้แต่เหมือนเขาจะล่วงรู้ความในใจของเธอ

“ไม่ต้องสนใจหรอกว่าพี่จำได้ยังไงสนใจแค่ว่าพี่ยักษ์ของเธออยู่ตรงนี้แล้ว”

“นาราของพี่ยักษ์ก็อยู่ตรงนี้แล้วเหมือนกัน” ว่าแล้วหญิงสาวก็หอมแก้มสากนั้นไปฟอดใหญ่จนชายหนุ่มชอบใจและคิดบางอย่างได้กะทันหัน

“พี่คิดออกแล้ว”

“คิดอะไรออกค่ะ”

“คนที่มันต้องชดใช้พี่ยังไงล่ะ” พยัคฆ์ยิ้มเหี้ยมก่อนจะจูงมือพายัยตัวเล็กของเขาเข้าบ้าน



หลังจากที่เอาสมุดหนังสือมาเก็บแล้วหญิงสาวก็รีบอาบน้ำทันทีและตั้งใจจะไม่กินข้าวเย็น ไม่นึกว่าออกมาจะพบว่าชายหนุ่มนั่งรอบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนอนด้วยยิ้มเจ้าเล่ห์และท่อนบนที่เปลือยอยู่อย่างที่เธอแทบไม่ต้องเดาให้เมื่อย

“พี่เสือ ไม่กินข้าวเหรอคะ”

“เห็นเมียไม่กิน ผัวก็เลยไม่กิน…เป็นเพื่อนกันไง” เขากวักมือเรียกเธอให้เดินเข้าไปหาแต่คราวนี้หญิงสาวกลับเดินไปด้วยความเต็มใจและนั่งคร่อมตักและกอดคอเขาทั้งที่บนตัวมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

“พี่เสือ ทำไมไม่กินล่ะ”

“ก็พี่ไม่อยากกินข้าว พี่อยากกินตัวเล็กของพี่มากกว่า” ว่าแล้วหญิงสาวก็เป็นฝ่ายโน้มลงไปจูบเขาทันทีอย่างดูดดื่ม ชายหนุ่มได้ทีก็สอดเรียวลิ้นสากเข้าไปอย่างอ่อนโยนและเร่าร้อนในคราวเดียวและกระตุกชายผ้าขนหนูสีขาวออกจนเหลือเพียงเรือนร่างงดงามเปลือยเปล่าของเธอก่อนจะอุ้มเธอไปยังบนเตียงหนานุ่มและวางเธอลงอย่างรุนแรง

“โอ๊ย!! พี่เสือ” นาราร้องเสียงหวานเมื่อถูกวางอย่างรุนแรง เขาถอดกางเกงอย่างใจเย็นพลางจ้องมองหญิงสาวราวกับหมาป่ามองลูกแกะ

“นารา ทนหน่อยนะ” พูดจบชายหนุ่มก็ใช้สองขาแข็งแกร่งแยกขาเรียวของเธออย่างช้าๆ หญิงสาวแอบกลัวในใจเพราะขนาดของเขาไม่ใช่แบบที่ผู้หญิงจะต้องการทุกๆวันเป็นแน่ไม่เช่นนั้นคงต้องไปรีแพร์กันแทบไม่หวาดไม่ไหว

“พี่เสือ ไม่เอา อย่าเพิ่ง” เขาชะงักเล็กน้อย

“ทำไม”

“เมื่อคืนยังไม่หายระบมเลย” เขาไม่ฟังที่เธอพูดเพราะตอนนี้แก่นกายของเขามันถูกปลุกเต็มที่แล้ว เธอไม่พร้อมแต่เขาพร้อมจนปวดหนึบไปหมด

“นาราพี่ขอล่ะ”

พรวด!!

“กรี๊ด!!” หญิงสาวกรีดร้องทันทีเมื่อแก่นกายร้อนฉ่าอันใหญ่โตผ่านรอยแยกแสนคับแคบนั้นเข้าไปจนหมดทั้งลำ กุหลาบงามบัดนี้ช้ำไปหมดเพราะถูกความใหญ่โตเกินขนาดที่เธอจะรับได้ฝืนเข้าไปทั้งยังไม่ได้พักอีกต่างหาก

“นาราอย่าหนีพี่” หญิงสาวพยายามขยับหนีออกแต่ถูกเขาดึงสะโพกกลมกลึงนั้นกลับมาอย่างแรงทันทีจนน้ำตาเม็ดใสไหลออกจากตากลม

“พี่เสือ เอาออกไปนะ นาเจ็บ กรี๊ด!! ทำไมไม่ให้นาพักบ้าง”

ได้ยินดังนั้นเขาก็ถอนมันออกมาจนเกือบหมดเหลือเพียงส่วนหัวแต่มันก็เพียงพอให้คนร่างบางข้างล่างได้หยุดพักหายใจ เขามองเลือดเล็กน้อยที่ติดออกมากับแก่นกายเขาอย่างเงียบๆ

“พอใจเรารึยัง” เธอพยักหน้าหงึกๆพลางพยายามผลักให้เขาเอาแก่นกายออกให้พ้นแต่ไม่ทันไรก็สะดุ้งเฮือกอีกครั้ง

“พี่เสือ!! อ๊า” เขากดทับลงมาอีกครั้งจนเธอแทบพูดไม่ออกก่อนจะโน้มตัวลงมากอดเธอและแช่มันไว้อย่างนั้น หญิงสาวหมดทางหนีเมื่อเธอถูกล็อคตัวไว้ไม่สามารถขยับได้

“ทนหน่อยนะยัยตัวเล็กของพี่”

“พี่เสือ ทำไมนาจะต้องเริ่มที่ความเจ็บทุกครั้งเลย ซี๊ด” หญิงสาวพูดบ่นเสียงกระเง้ากระงอดก่อนที่เขาจะขยับกายเข้าออกช้าๆจนเธอเผลอครางด้วยความเสียวซ่าน

“บอกแล้วว่าทนหน่อย อ่าห์ รู้มั๊ยว่านารัดพี่แน่นขนาดไหน” เขาว่าเมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มคลายสีหน้าลง ตากลมปรือด้วยความเสียว

“พี่เสือ ไม่ไหวแล้ว”

“งั้นเหรอครับ” เขายังคงแช่ไว้ไม่ยอมขยับไปไหนต่างจากหญิงสาวที่ความต้องการพาให้เธอขอร้องเขาด้วยสายตาอ้อนวอน

“พี่ยักษ์ อ๊า!!” เขากระแทกแก่นกายตนเองเข้าไปแรงๆหนึ่งครั้งเมื่อถูกน้ำเสียงหวานๆครางเรียกชื่อนี้ มันชวนทำให้เขาอยากจะทำให้เธอแหลกเป็นเสี่ยงๆ “พี่ยักษ์”

“เรียกแบบนี้สงสัยไม่อยากเห็นเดือนเห็นตะวัน อ่าห์” เขาถอดแก่นกายใหญ่ยักษ์ออกและพลิกเธอให้นอนคว่ำทันทีก่อนจะใช้มือหนาทั้งสองข้างตรึงสะโพกไว้แน่นและเสียบแก่นกายเข้าไปอย่างรวดเร็วจนหญิงสาวไม่ทันตั้งตัว

“พี่เสือ อ๊าๆๆ” ใบหน้าหวานเหยเกอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกว่ามันลึกสุดๆเหมือนคราวที่เธอคร่อมทับเขา มือบางทั้งสองข้างกำผ้าปูแน่นรับแรงกระแทกจากชายข้างหลังอย่างหนักหน่วง

มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนเข้ามากอบกุมอกคู่สวยที่กระเพื่อมไปมาตามแรกกระแทกของเขา หลังจากนั้นหญิงสาวเสียวซ่านจนครางแทบไม่เป็นภาษา เสือหรือยักษ์เธอเรียกหมดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“อ๊าๆๆ พี่ยักษ์ นาไม่ไหวแล้ว!! อ๊า!!” ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ขึ้นสวรรค์ก่อนชายหนุ่มไปก่อนกับความสุขที่เขาปรนเปรอให้จนแทบทะลักล้นอก

“อ่าส์ นารา พี่เสร็จแล้ว” เขากระตุกเล็กน้อยและปล่อยสายธารสีขุ่นเต็มกุหลาบงามของเธอและหลังจากนั้นเขาก็ไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆโดยพาเธอขึ้นสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่าดำเนินไปจนเกือบเช้าหญิงสาวถึงได้นอนหลับสมใจสักที



หลังจากสาละวนอยู่กับการเจรจาซื้อที่ดินอาถรรพ์จนเกือบสายเขาจึงได้ฤกษ์มาดูของที่ขนมาสักที เข้มและแสงค่อยๆเดินตามนายใหญ่แห่งพยัคฆ์คำรามไปดูอาวุธที่เพิ่งได้รับมาจากผู้ผลิต

“M653 สวยดีว่ะ รอบนี้ท่าทางจะขายได้แพง” ร่างสูงค่อยๆยกขึ้นมาส่องลำกล้องดูก่อนจะเก็บเข้าลังเช่นเดิม

“ครับนาย ตอนนี้ชนกลุ่มน้อยเพิ่งได้รับการสนับสนุนเงินทุนเพิ่งติดต่อมาขอซื้ออาวุธกับเรา” เข้มเอ่ยเสียงเรียบทำให้ผู้เป็นนายหันไป

“มากแค่ไหน”

“ก็ไม่มากเอาไว้ป้องกันตัว”

“อืม”

“ไอ้เข้มเดี๋ยวมึงไปขนไม้พยุงที่ไอ้เล้งลักลอบตัดมาไว้ที่พักไม้กลางของมัน ส่วนมึงไอ้แสงไปเอาไม้ของไอ้ลอแซงมาไว้ที่เดียวกัน” พยัคฆ์สั่งเสียงเข้ม

“ครับนาย แต่ไอ้ลอแซงมันจะทำตราที่ไม้ทุกแผ่นเสมอเกรงว่าถ้ามันเห็นว่าไม้อยู่กับไอ้เล้งมันคงตีกันตายแน่ๆ” แสงเอ่ยพลางยิ้มสะใจเมื่อคิดไปถึงเวลาเสือสองตัวตีกัน

“เรื่องของมัน กูไม่สน กูสนแค่กูจะจัดการไอ้เล้งยังไงกับตอนนี้กูจะต้องสลัดท่านวีรกิจออกจากการซื้อที่ดินอาถรรพ์แข่งกับกูยังไงแค่นั้น เออ ที่ปอยเปตกับหม่าเก๊าเป็นไงบ้าง” ร่างสูงถามขึ้นทันทีเมื่อนึกได้

“กำไรมากกว่าเดือนที่แล้ว3 เท่า น่าพอใจมากครับเงินที่ได้ก็จัดการฟอกเรียบร้อยแล้ว”

“ดี ทุกอย่างเรียบร้อยก็ดี เออ นาราล่ะ”

“ไปซื้อของมาทำราดหน้าครับนาย”

“พวกมึงไม่ต้องไปรับ เดี๋ยวกูไปรับเมียกูเอง กูรู้สึกไม่ดีเลย”

........................................TBC......................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว