ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 15 นางร้ายที่ไร้ตัวตน

ชื่อตอน : Chapter 15 นางร้ายที่ไร้ตัวตน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2561 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15 นางร้ายที่ไร้ตัวตน
แบบอักษร

​15


เขาทำให้เธอเชื่อแล้วว่าเขาจะไม่ทิ้งหลังจากที่ได้ตัวเธอไป แต่...

ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่ได้คบเขา

'เธอเหรอที่คบกับพี่คีน เดี๋ยวก็เป็นแบบฉัน' 

'เขาให้เธอเท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวถ้าเขาไม่ต้องการก็จ่ายเพื่อไล่เธออีกนั่นแหละ' 

หลายข้อความที่ถูกก่อกวน ยิ่งกว่าตอนโดนกระแสยากลูต้าปลอม ความรู้สึกมันต่างกันมาก เพราะคนพวกนี้ไม่ได้เหมือนพวกนักเลงคีย์บอร์ดเท่าไหร่

"พวกนั้นยังมาวุ่นวายกับอาร์มั้ย" เสียงเข้มเอ่ยถามตอนที่เขามาส่งเธอสอบ วันนี้สอบตัวสุดท้ายแล้ว 

จะเรียนจบซักทีนะอาร์

"ก็มีบ้าง แต่อาร์ไม่ได้สนใจ" เธอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่จริงๆแล้วก็คิดมากพอสมควร

"ถ้ามีอีกบอกนะครับ เดี๋ยวพี่จะจัดการเอง" เขาเลื่อนหน้ามาหอมแก้มแฟนตัวเองแล้วยิ้มให้อย่างใจดี

"ค่ะ อาร์ไปแล้วนะ" คนตัวเล็กจุ๊บปากของเขาแล้วยิ้มให้ เล่นเอาอีกคนต้องกัดปากแน่นเพราะความน่ารักของเธอทำให้คนแก่อย่างเขารู้สึกอ่อนแรงขึ้นทุกที

เธอลงจากรถไปยังห้องสอบที่อยู่ชั้นสองทันที อีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะต้องเข้าสอบ เลยนั่งรอเพื่อนอยู่แถวนั้น

"ยังไม่โดนทิ้งอีกเหรอ สงสัยจะเด็ดเนอะ" ผู้หญิงที่ชอบหาเรื่องเธอมาแต่ไหนแต่ไรโผล่มาจากด้านหลังพูดแขวะแล้วกำลังจะเดินจากไป แต่กลับต้องหยุดฝีเท้าเอาไว้แล้วมองไปยังคนที่มาใหม่ เขามองเธอแว๊บหนึ่งก่อนจะยิ้มให้ไดอาร์อย่างใจดี

"อาร์ ลืมมือถือ" คีนเดินเข้ามาหาไดอาร์แล้วยื่นมือถือให้ ก่อนละชำเลืองตามองผู้หญิงอีกคนที่มองมาอย่างสงสัยว่าทำไมต้องจ้องเขาขนาดนั้น 

"ขอบคุณค่ะ" เธอยิ้มหวานให้เขาแล้วรับมือถือมา ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงอีกคนที่ไม่ยอมไปไหน

"เพื่อนเหรอ" เขาถามไดอาร์แล้วขมวดคิ้วแน่น เหมือนจะเคยเจอที่ไหนแต่ก็คิดไม่ออก

"เปล่าค่ะ" ไดอาร์ตอบเสียงเรียบแล้วมองคนที่มองพวกเธออยู่

"งั้นตอนเย็นพี่มารับนะ" เขาเลื่อนมือมาขยี้ผมเธอเบาๆ แล้วยิ้มให้ก่อนจะเดินกลับไปที่รถของตัวเอง

"เป็นอะไรไปโมเม เกิดจะมาสนใจของของฉันเหรอ" ไดอาร์พูดเสียงเรียบแล้วยิ้มมุมปาก ถ้าจะมองตาค้างขนาดนั้นอย่างไม่เกร็งใจกัน ทั้งที่เพิ่งจะด่าเธอไปหยกๆ

"เหอะ" โมเมหัวเราะในลำคออย่างรำคาญแล้วเดินสะบัดหน้าออกไป

จนกระทั่งเวลาหลังเลิกสอบตัวสุดท้าย เธอก็ออกมาหาเขาที่มารอรับอยู่แล้วตามที่บอก แต่ภาพที่เห็นคือยัยโมเมกำลังพูดคุยอยู่กับแฟนของตัวเองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ถึงแม้ว่าเขาจะยืนอยู่เฉยๆก็เถอะ 

"อีโมเมจ้องจะงาบผัวมึงว่ะ" ซินพูดขึ้นแล้วมองอย่างไม่พอใจ 

"เหอะ ที่ด่ายัยอาร์ไปล่ะ แล้วก็มาชอบผัวเขาเนี่ยนะ" ไดอาร์ยืนฟังเพื่อนตัวเองพูดอย่างเงียบๆ แล้วจึงเดินไปที่เขายืนอยู่ พอเห็นเธอเขาก็ยิ้มให้ทันทีแล้วก็มองผู้หญิงอีกคนสลับไปมาอย่างกลัวๆว่าอีกคนจะเข้าใจเขาผิด 

แต่เปล่าเลย 

ไดอาร์เดินเข้ามาหาเขาก่อนจะโน้มหน้าของเขาเข้ามาหอมแก้มดังฟอด เล่นเอาผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆทำหน้าเหวอไปทันที 

"คิดถึงจัง จะไปได้หรือยังคะ" เธอพูดเสียงหวานแล้วค่อยๆหันไปมองผู้หญิงอีกคน "อ้าวโมเม มาทำอะไรตรงนี้" 

"น้องเขาบอกว่าเป็นเพื่อนอาร์ไหนบอกไม่ใช่ไง" เขาถามเธออย่างสงสัย ทั้งที่ในใจก็พอจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นสนใจในตัวเขาอยู่ แต่แค่ยัยตัวเล็กนี่ทำท่าหวงก็ไม่อยากยุ่งกับใครแล้ว

"หืม เพื่อนเหรอ เราเป็นเพื่อนกันเหรอโมเม อ้อ อยากเป็นก็ได้นะ ฉันยินดี แล้วก็ที่บอกว่าฉันเป็นเด็กเสี่ย เสี่ยคนนี้แหละที่เธอกล่าวหาฉัน" เธอพูดเสียงเรียบแล้วยิ้มหวานให้ผู้ชายตรงหน้า จ้องนัยน์ตาของเขาเหมือนอยากจะยั่วยวน 

"ฉันขอตัวก่อนนะ ไว้เจอกันนะคะพี่คีน" โมเมกัดฟันแน่นแล้วหันไปบอกผู้ชายที่ยืนมองแฟนตัวเองอย่างขำๆ

"เดี๋ยวครับน้อง!" คีนยกมือขึ้นแล้วเรียกผู้หญิงคนนั้น เธอหันมาแล้วยิ้มหวานส่งให้เขาจนไดอาร์ต้องมองอย่างสงสัย

"พี่ไม่ใช่เสี่ยเลี้ยงหรอก แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีแฟนเด็ก แล้วก็...รักมาก" เขาพูดขึ้นแล้วหันมายิ้มให้ผู้หญิงของตัวเอง

"...เหรอคะ" โมเมตอบสั้นๆ สีหน้าตอนนี้ไม่ได้ดีนัก

"ที่บอกว่าวันนึงพี่จะทิ้งไดอาร์ น้องคงคิดผิดแล้ว เพราะพี่ไม่เคยคิด" 

"ไปกันเถอะค่ะ" เธอพูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแล้วเปิดประตูเดินขึ้นรถทันทีอย่างไม่สนใจคนที่กำลังยืนงงอยู่ 

"หึงเหรอ" เขาเอ่ยถามหลังจากที่ขับรถออกมา 

"ใครหึงใครเหรอ อาร์งงไปหมดแล้ว" เธอยังคงตีเนียนว่าไม่มีอะไร ทั้งที่ในใจอยากจะข่วนหน้าผู้หญิงคนนั้นเต็มทน 

"หึหึ แน่ใจนะ" 

"อาร์เชื่อใจพี่อยู่แล้วค่ะ อาร์จะไม่โวยวายไปก่อน ตราบใดที่อาร์ยังรู้สึกว่าพี่ยังรักรักอาร์อยู่" เธอพูดออกไปแล้วหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา 

"ขอบคุณที่เชื่อใจนะ จะไม่ทำให้ผิดหวังเด็ดขาด" เขาพูดแล้วเอื้อมมือมาลูบแก้มของเธออย่างที่ชอบทำ 

"จะไปกินข้าวไหนคะ" 

"หาอะไรไปทำกินกันที่ห้องดีมั้ย" 

"รู้สึกจะอยู่ติดห้องนะ" เธอเอ่ยแววเพราะเห็นว่าตั้งแต่คบกันเขาก็ไม่ค่อยออกไปไหนอีก หรือมันจะเป็นเพราะเธอ

"ก็ที่ห้องมีของดีอยู่แล้ว ทำไมต้องออกไปข้างนอก"

"ถ้าพี่ออกไปข้างนอกแล้วเจอของดีล่ะ" เธอยังคงถามต่อ 

"ผู้ชายถ้าคิดจะมีคนอื่นมันมีไม่ยากหรอกอาร์ แต่ถ้าเราปิดกั้นตัวเอง ปิดใจตัวเองไว้ให้ใครแล้วเราจะไม่มีทางมีคนอื่นหรอก แต่ที่ผ่านมาแค่พี่ยังไม่เจออาร์ไง" เขาพูดออกมาด้วยแววตาจริงจัง จนคนที่ฟังอยู่ต้องยิ้มออกมา 

"มีเหตุผลหรือเปล่าทำไมต้องเป็นอาร์" 

"ไม่มีหรอก แค่มองก็รู้สึกว่าใช่ แค่อยู่ด้วยก็รู้สึกว่าใช่" เขาเอื้อมมือมาจับมือเล็กๆของเธอไว้แน่น คลี่ยิ้มบางๆไปให้เพื่อให้เธอเชื่อใจ ว่ามันเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ 

"อาร์จะไม่ห้ามถ้าพี่จะมีคนอื่น แต่ถ้าพี่มีเมื่อไหร่ วันนั้นพี่จะไม่มีอาร์นะรู้มั้ย" เธอมองเขาด้วยแววตาจริงจังเช่นกัน เธอไม่ชอบพูดมากหรือโวยวาย

"มันจะไม่มีวันนั้นหรอก" เขาบีบมือเธอไว้แน่น 

"อยู่กับอาร์ไปตลอดนะคะ"พูดจบก็ขโมยหอมแก้มเขาไปหนึ่งที

"เพราะแบบนี้ไงถึงไม่อยากไปไหน" เขายิ้มแล้วมองเธออย่างหลงไหล เธอหยุดเขาได้ทุกอย่างจริงๆ จากที่ไม่เชื่อว่าจะเจอคนคนนั้น 

แต่ที่จริงแล้วแค่เราเจอคนที่ใช่ ทุกอย่างมันก็จะหยุดอยู่ที่เธอเพียงคนเดียวอย่างไม่ต้องบังคับ 

"ยัยโมเมนั่นไม่ได้ชอบอาร์หรอก แต่คงชอบพี่ล่ะมั้งถึงมาตีสนิทแบบนี้ ทั้งที่ยัยนั่นเคยดาอาร์ว่าเป็นเด็กเสี่ย" อยู่ดีเธอก็พูดขึ้นมาเพราะไม่อยากเก็บมันไว้คิดมากคนเดียว ตั้งแต่มีเขาเธอก็พยายามคุยทุกเรื่องที่อยากพูดให้เขาฟัง 

"จำได้แล้วว่าเคยเห็นยัยเด็กนี่ที่ไหน ใช่คนเดียวกับที่ลงถ่ายแบบกับอาร์มั้ย" เขาหันมาถามเธอ 

"ใช่ คนที่นมใหญ่ๆ" เธอเบะปากแล้วบอกเขา 

"นมใหญ่แค่ไหนก็สู้อร่อยแบบไดอาร์ของพี่ไม่ได้หรอกครับ พี่เลือกอาร์ตั้งแต่วันนั้นแล้ว" เขาหันมาแซวเพราะกลัวเธอจะคิดว่าเขาสนใจเด็กคนนั้น กลัวว่าจะมาคิดมากกับคนที่เคยเจ้าชู้อย่างเขา แต่เปล่าเลย ตอนนี้เธอรักเขาจนไม่อยากคิดเรื่องอื่นนอกจาก...

"ถ้าอร่อยก็กินบ่อยๆนะ ^^" 


Secret L. : เสริฟขนมหวานยามบ่ายค่า


ความคิดเห็น