ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 : แรดเลยอ่ะ แรดเลย

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 : แรดเลยอ่ะ แรดเลย

คำค้น : yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.8k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2558 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 : แรดเลยอ่ะ แรดเลย
แบบอักษร

ตอนที่ 9 แรดเลยอ่ะ แรดเลย

 

 

      หลังจากที่ไอ้ชิพออกจากห้องไป  ผมก็ค่อยกะเผลกๆไปหาโทรศัพท์ตัวเองที่วางลืมไว้ในห้อง  กดเปิดเครื่อง  เอ่อ... ที่ผ่านมาตั้งแต่หนีออกจากบ้านผมปิดเครื่องไว้ครับ  ถ้าไม่ปิดมีหวังได้ฟังเสียงโทรศัพท์ตัวเองจนเอียนแน่เลย

 

 

 

      ทันทีที่เปิดโทรศัพท์การแจ้งเตือนก็ขึ้นมาทันที  สายเรียกเข้า 2584 สาย  การแจ้งเตือนเฟสอีกประมาณหมื่นกว่าๆ ไหนจะข้อความอีกเกือบพัน...  โอ้โห  กูรู้สึกดี มีคนคิดถึงกูด้วยแหมะ  โทรขนาดนี้ไม่แจ้งตำรวจด้วยเลยล่ะคร้าบบบ

 

 

 

      ผมกดเบอร์ๆหนึ่งที่จำได้ขึ้นใจ  ผมกำลังโทรหาไอ้ซันครับ ผมเชื่อใจมันพอเพราะว่ามันคงไม่เอาไปบอกไอ้สี่ตัวนั้นว่าผมอยู่ไหน

 

 

 

      [งื้อ... ฮัลโหลน้ำเสียงงัวเงียถูกส่งผ่านออกมา

      “เมียยยยย” ผมตะโกนเสียงดังพร้อมลากเสียงยาวไปถึงโปตุเกต  ปลายสายเงียบไปซักพักแล้ว...

      [เฮ้ย!!  ไอ้ซี!!]

      “เออครับ  ซีเอง ตะโกนไมวะ” ผมพูดแล้วก็หัวเราะ  ก็ดูมันทำเสียงเข้าสิทำอย่างกับผมตายไปแล้วเกิดมาใหม่งั้นแหละ

       [มึงๆๆๆๆๆ  มึงแม่ง!!!] เสียงแหลมพูดคำว่ามึงซ้ำไปมา  แล้วตะโกนอัดเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธใส่โทรศัพท์

 

 

      “อะไรมึงเนี้ยซัน” ผมถามมันเสียงสูง จู่ๆก็มาตะโกนใส่โทรศัพท์  หรือมันเป็นเพราะอากาศที่ไทยมันร้อนเกินไป  มึงเลยกลายเป็นหมาบ้าเนี่ย

 

 

      [ก็มึงหนีไปไหนมาล่ะ  แล้วมึงรู้ไหมไอ้สี่ตัวนั้นตามหามึงซะจนแทบพลิกแผ่นดิน มาที่ห้องกูเกือบทุกชั่วโมงเนี้ย  ไหนจะไปถามคนที่คณะว่ามึงหายไปไหน  มึงเป็นของกูนะซี!  ทำไมพวกนั้นต้องหวงมึงขนาดนี้ด้วยอ่ะ!!]

 

 

      “กูไม่ได้หนีไปไหนกูย้ายมาอยู่กับเพื่อนเก่า  เอ่อ....ที่มึงบอกว่าพวกนั้นมาหามึงนี้หมายความว่าไงวะ?” ผมถามไอ้ซันกลับไป

 

 

      [ตามหนังรักทั่วไปแหละ  มึงหนีมันไปไง พวกนั้นแม่งก็ตามหามึงดิวะ  มาที่หอกูชั่วโมงหนึ่งครั้งหนึ่ง  แถมมาทุกคนอีก...  กูไม่ได้อะไรหรอกนะแต่แม่งโคตรน่ารำคาญเลยครับเสลดคอเป็ด!!]  มึงโคตรไม่อะไรเลยอ่ะเพื่อน  เล่นซะเป็ดเต็มหูกูเลย...

 

 

      ก๊อก  ก๊อก

 

 

     [พูดขาดคำที่ไหนล่ะ  แม่งมาเคาะประตูห้องกูอีกแหละ  โอ๊ย!!  นี้ถ้าไม่ติดว่าหล่อพ่อกระโดดถีบขาคู่แล้วนะครับ!] เพราะถ้ามึงยืนถีบจะถีบพวกมันไม่ถึงใช่มะ?  เตี้ยจัด...

 

 

      [พวกมึงจะมาเคาะประตูกูเหี้ยไรนักหนาวะครับ!  ถ้าไอ้ซีมันอยู่กูก็ประเคนให้มึงล่ะครับ!  มึงดูใต้ตากูดิไอ้หล่อ  มึงเห็นไหมว่าตากูแดงเนี่ย  มึงเห็นไหมว่ามันช้ำเนี่ยอย่าให้กูทนไม่ไหวนะไอ้พวกแดกเสาหลักกิโลเป็นอาหาร!!] หลักกิโล?  มึงครับ... อย่างพวกมันแดกยีราฟเป็นอาหารต่างหาก  กูรู้ กูสัมผัสได้  แต่คนที่แดกหลักกิโลเป็นอาหารกูว่าน่าจะเป็นมึงต่างหาก

 

 

      [ขอโทษนะ  แต่นายเป็นเพื่อนสนิทซี พวกเราขอเถอะ  บอกพวกเราเถอะนะ...  พวกเรารักซีจริงๆนะ  ขอร้องนะครับซัน] เสียงแหบๆเหมือนไม่ได้หยุดพักของไอ้คุณชายดังขึ้น  แล้วตามด้วยเสียงของไอ้ซันที่ตะโกนออกมาอย่างตกใจ

 

 

      [เฮ้ย!  อย่ากราบกู   ไอ้หล่อมากอย่ากราบกู!!  โว้ย... บอกแล้วๆๆ  ไอ้ซีมันไปอยู่กับเพื่อนเก่าแต่กูไม่รู้หรอกนะว่ามันพักที่ไหน ซีมันบอกกูแค่นี้] ไอ้ซันพูดน้ำเสียงหงุดหงิด  มันเกลียดที่มีคนมากราบมันหรือขอร้องอะไรมันมากๆอ่ะครับ  ซันเป็นคนใจอ่อนมันจะหงุดหงิดทุกครั้งที่คนมาขอร้องอยากให้มันทำสิ่งที่มันไม่อยากทำ

 

      [แต่ฉันถามเพื่อนเก่ามันทุกคนแล้ว  ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าซีอยู่ด้วย  อีกอย่างพวกเราก็ไปบ้านเพื่อนมันกันหมดแล้ว] ผมได้ยินเสียงไอ้วาย  น้ำเสียงมันสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้

 

 

      [เฮ้อ... เดี๋ยวไอ้ซีมันก็กลับมาหาพวกมึงเองแหละน่า] ไอ้ซันมันพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

      [แล้วเมื่อไรล่ะ... เมื่อไร?  พวกกูอยากเจอมัน  พวกกูอยากขอโทษที่ทำมันตกใจ  พวกกู... พวกกูไทม์พูดเสียงละล่ำละลัก

 

 

      [แล้วกูจะไปรู้ไหมเนี่ย!!  โอ๊ย  รำคาญว่ะ คุยกับไอ้ซีเองเลยแล้วกัน!!] เฮ้ยๆๆ  เดี๋ยวมึงเดี๋ยว!   อีเป็ดมีเสลดติดคอ  อีซันเตี้ยหมาเต่อ!

 

 

      [ซ....ซี?  ซีหรอ?เสียงสั่นๆของคุณชายดังขึ้น  ผมเลยตอบกลับมันไปเบาๆ

 

 

    [ซี  พวกกูไม่อยากให้มึงหนีพวกกูไปอย่างนี้นะ... พวกกูขอโทษที่ทำให้มึงอึดอัด  มึงกลับมาเถอะนะ...  พวกกูขอโทษ  พวกกู...ไอ้คุณชายเว้นจังหวะไป  หลังจากนั้นก็มีเสียงสะอื้นเบาๆมา  เดี๋ยว!  มึงร้องเลยเรอะ?!

 

 

     “คุณชาย  มึงร้องทำไม  มึงไม่ได้รักกูหรอกมึงก็แค่กำลังหลง  มึงรักคนง่ายขนาดนั้นเลยหรอ?  มึงไม่ได้รักกู  เชื่อกูสิ” ผมพูดเสียงอ่อยๆ

 

 

     [มึงเอาอะไรมาตัดสินว่ากูไม่ได้รักพวกมึง?  รักกันมันต้องใช้เวลาเป็นปีงั้นหรอ?  กูรักมึง  กูบอกความรู้สึกไปหมดแล้ว  ทำไมไม่เชื่อพวกกูล่ะซี...  หนีพวกกูทำไมไอ้พ่อทัพพูดด้วยเสียงตัดพ้อ  ความน้อยใจที่ถูกส่งมาตามสายทำให้ผมเม้มปากแน่น

 

 

      [กูรักมึงจริงๆนะซี  ตอนอยู่กับมึงกูมีความสุข  ตอนมึงยิ้มหัวใจกูเต้นแรง  ตอนมึงมาอ้อน กูอยากอยุดช่วงเวลานั้นเอาไว้มากๆเลย  เชื่อกูนะ กูรักมึง] ไทม์พูดต่อจากพ่อทัพเมื่อเห็นผมเงียบ

 

 

      [ซี  วายขอโทษนะ  วายรู้ว่าที่พวกเราทำมันผิด... วายรู้ว่าวายรักซีไม่ได้...  แต่ช่วงเวลาที่ไม่มีซีมันทรมาณจริงๆ....  ไม่มีมึงอยู่ข้างๆ... กูอยู่ไม่ได้จริงๆ...]

 

 

      “ถ้ากูรักพวกมึงแล้วไง?  มึงคิดว่าถ้ากูเลือกพวกมึงซักคน  พวกมึงคิดไหมว่าคนที่ไม่ได้ถูกกูเลือกจะเสียใจหรือเปล่า?  จะให้กูคบกับพวกมึงทุกคนหรอ  เป็นไปไม่ได้หรอก...  ต่อให้เลือกยทางไหนพวกมึงก็เจ็บ  กูก็เจ็บ   เพราะงั้น... อย่ารักกูนะ  อย่ารักกูเลย” ผมพูดเบาๆ ผมไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บเพราะผม  อย่างน้อยถ้าพวกมันรักผมคนเดียวก็ดี...  ทำไมอิไรต์โรคจิตล่ะ  ทำไมทำน้องซีสุดสวยลำบากใจล่ะ!!

 

 

      [ไม่เป็นไรหรอก  ตราบใดที่มีมึงพวกกูก็ไม่เจ็บหรอก  แต่ถ้าไม่มีมึงอ่ะพวกกูจะกระโดดคลองแสนแสบตาย  พวกกูไม่เคยรักใครนะ...  พวกกูอยากให้มึงเป็นคนแรกของพวกกูคุณชายพูดออกมา

 

      “พวกมึงคิดว่าตัวเองเป็นเด็กอายุ 14 ที่ผิดหวังในความรักหรอวะ!  ถ้าพวกมึงฆ่าตัวตายกูจะเกลียดพวกมึง!  เกลียดๆๆๆๆ!!!” ผมตะโกนใส่ปลายสาย  ใครพูดความตายออกมาเป็นเรื่องเล่นๆกัน

 

 

      [งั้นก็เป็นแฟนกับพวกกูนะ... นะครับพ่อทัพพูดเสียงนุ่ม  น้องซีเกิดความรู้สึกอยากแรดครับตอนนี้... 

      “เออ!  แต่มีข้อแม้นะ” ผมพูดออกไปได้ยินเสียงเย้ของอีกฝั่งดังลั่น...  ตะโกนขนาดนี้มึงไม่วิ่งทะลุโทรศัพท์มาหากูเลยล่ะ?

      [ขอแม้อะไรหรอ?หลังจากที่พวกมันไชโยอาประซึ่มอะไรกันเสร็จแล้ว  ไอ้วายก็ถามผม

      “มาแข่งกัน” ผมพูดออกไป  ตามด้วยเสียงไอ้ไทม์ที่ถามมาด้วยความสงสัย

      [แข่ง?]

     “อ่าหะ” ผมพูดตอบมันแล้วคลี่ยิ้มบางๆ

      [แข่งอะไร?คราวนี้เป็นเสียงไอ้พ่อทัพ

      “ก็.... ถ้าใครบอกเลิกก่อนแพ้นะ”

 

 

     ติ๊ด

 

 

      พอพูดจบผมก็ตัดสายทันที  โอ๊ย!  เขิลอ่ะ  งื้อๆๆๆ  เขิลลลลล   กล้าพูดไปได้ไงวะกู  แรดเลยอ่ะ  แรดเลยย  แรดแรงเลยอ่ะ  งื้อ...

 

 

 

      ซัน Talk

 

 

      อึ้งแดกครับ...  อึ้งแดกเลย ผมน่ะไม่เท่าไร  แค่มีความอิจฉาเล็กๆ แต่ไอ้สี่ตัวที่ยืนออกันอยู่หน้าผมนี้สิ  อึ้งแดกกลายเป็นแดงแดกแล้วนั่น  ไปเอามะเขือเทศมาทาหน้ากันตอนไหนวะ?

 

 

      “สัส!  เมียทำไมน่ารัก!!” ไอ้ไทม์ตะโกนขึ้นมาพร้อมนั่งกอดเข่าเอาหน้าซุกขาตัวเอง  ผมหันไปมองอีกสามตัวที่เหลือ   ตอนนี้พี่ชายไอ้ซียืนอ้าปากค้างอยู่  ผมว่าวิญญาณน่าจะหลุดออกจากร่างไปแล้วนะนั่น  ไอ้พ่อทัพก็ยืนก้มหน้าแล้วหันไปซบกับกำแพง  ส่วนไอ้คุณชายผมว่ามันหนักสุดครับ  แม่งหันไปพูดอะไรไม่รู้ใส่กับกำแพงแถมมีการทุบกำแพงด้วย  มึงเอากับกำแพงเลยไหม?   เขิลซะขนาดนั้นอ่ะ....

 

 

      “พอเหอะพวกมึงอ่ะ  เอาโทรศัพท์กูมาได้ล่ะ แล้วก็ไสหัวไปไกลๆด้วย ถึงพวกมึงจะเป็นแฟนไอ้ซี กูก็ไม่ยอมรับพวกมึงหรอกนะ!” ผมเข้าไปฉกโทรศัพท์ตัวเองจากไอ้พ่อทัพแล้วปิดประตูใส่หน้าพวกมัน

 

 

      กูมาก่อนพวกมึงนะ!

 

 

      ทำไมพวกมึงคาบไปแดกง่ายๆงี้วะ!!

 

 

      อีพวกประชากรรกโลก!!!

 

 

      ผมตะโกนอยู่ในใจ  เข้าไปกระชากตุ๊กตาริลัคคุมะที่วางอยู่บนเตียง  ทุบมันเบาๆด้วยความรัก  ทุบมันแรงๆไม่ได้ฮะไอ้หมีตัวนี้เป็นตุ๊กตาที่ไอ้ซีมันซื้อให้ผม  

 

     “พี่หมี...  เจ้านายพี่ทิ้งผมแล้วอ่ะ” เอาหน้าซุกกับท้องตุ๊กตาพร้อมถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

     ผมก้มลงไปจุ๊บที่ท้องพี่หมีแรงๆพร้อมนอนแผ่หลาบนเตียง     ความรู้สึกเปียกชื้นที่ค่อยๆไหลผ่านดวงตา...   แก้ม... และหยดแปะลงบนที่นอน

 

 

     รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า   โว้ย!!  ไอ้พวกหล่อเวรตะไล!  กล้าแย่งซีผมไปอ่า                                                                       แย่งรักแรกผมไปทำไม!  ผมหันไปหาพี่หมีที่นอนอยู่ข้างๆ

 

 

     “พี่หมีจ๋า... อีกไม่นานซีก็จะกลับมาใช่ไหม   จะกลีบมาหาทองกวาวใช่ไหม?” ผมนอนกอดพี่หมีแล้วยู่ปากใส่   ดีดเข้าไปที่ตามันเบาๆ

 

 

     เหมือนโดนดูดพลังงาน  เหมือนชีวิตไร้แสงเทียน  เหมือนพระอาทิตย์ทิ้งพระจันทร์  เหมือนดาวไม่ส่องในวันเพ็ญ   เหมือนจะสูญเสียผัวไป!!

 

 

 

  

      ผมค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงเดินออกไปนอกห้อง  เหนื่อยจนหิวครับ  ต้องลงไปหาซื้อของกินข้างหอ...  ผมอาศัยอยู่หอครับ  เป็นหอนอกนะ  ผมว่าไม่มีใครอยากอยู่หอในหรอก  เรื่องมากชิบ...  นั่นแหละ  ข้างหอผมมีร้านขายอาหารเยอะมากครับ  เซเว่นก็มี  แม้แต่ร้านเช่าหนัง GV ยังมี... 

 

 

 

      พลั่ก!

 

 

      “อ้าว... นายคนนั่น?” ผมเซไปด้านหลังเล็กน้อยเมื่อจู่ๆก็มีคนมาเดินชน  ผมเงยหน้าขึ้นไปเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายพูด

 

 

 

      อ... ไอ้หล่อตอนนั้น!!   ไอ้เด็กเวรปีสองที่ปีนเกลียวกู!

 

 

 

      “นายอะไร  ฉันเป็นรุ่นพี่นะ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์  เมื่อกี้พึ่งอกหัก ตอนนี้ยังมาเจอไอ้หล่อตีเนียนที่ตอนนั้นมาขอเบอร์ผมอีก

 

 

 

      “ก็เรียกพี่ไม่ถนัดนี้ครับ อยากเรียกที่รักมากกว่าอ่ะครับ” ไอ้หล่อตรงหน้าพูด   เผอิญกูไม่ใช่ซีที่จะเขิลว่ะ   เพราะงั้นผมเลยยืนเท้าเอวแล้วมองหน้ามันแบบหาเรื่อง

 

 

      “ปีนเกลียวหรอมึง?”

      “ไม่ครับ  ผมอยากปีนไปบนตัวพี่มากกว่า” ไอ้หล่อยิ้ม  ส่วนผมเม้มปากแน่น

      “ไปตายเหอะ  ชื่อมึงกูก็ไม่รู้จักอย่ามาลามปาม” ผมขมวดคิ้วใส่มันแต่ไอ้คนตรงหน้ากลับยิ้มเผล่ออกมา

 

      “อยากรู้ชื่อผมทำไมไม่พูดดีๆล่ะครับ?” มันเอื้อมมือมาจับคางผม แต่ผมปัดมือมันออกไป  เข้าไปเหยียบเท้ามันแรงๆจนมันยกเท้าขึ้นมากุม  ผมแสยะยิ้มแล้วเดินผ่านมันมาช้าๆ  หึหึหึหึหึ

 

 

 

      “ผมชื่อสงครามนะครับ!  แต่อีกไม่นานก็จะเป็นผัวพี่ซัน!!” มันตะโกนกลับมา  สัส... เล่นซะกูหัวเราะค้าง  และด้วยความเป็นรุ่นพี่ที่ดีผมก็เลยหันไปยิ้มหวานแล้วชูนิ้วกลางให้มัน

 

 

 

 

     คิด วิเคราะห์ แยกแยะ!!!

 

 

 

 

 

 

      ซี Talk

 

 

    ออดดดด

 

 

 

      เสียงออดที่ดังมาจากประตูทำให้ผมที่กำลังก้มหน้าซุกข้าวผัดเงยหน้าขึ้นมาทันที  ใครมาวะ?  กิ๊กไอ้ชิพหรอ?  ผมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปเปิดประตูทันที  เอ่อ... กูลืมคิด... กิ๊กไอ้ชิพมันจะตบผมป่ะวะ?  เริ่มไม่แน่ใจ...  แต่คนหลังประตูกดกริ่งอีกรอบผมก็เลยกลั้นหายใจแล้วเปิดประตูออก

 

 

 

 

      อ่า... ไม่ใช่กิ๊กไอ้ชิพล่ะ... กิ๊กกูเอง!!

 

 

 

 

      “รีเฟรช!!!” ผมตะโกนชื่อมันเสียงดังแล้ววิ่งเข้าไปกอดมันทันที  อีกฝ่ายที่ดูเหมือนอึ้งๆก็กอดผมกลับแบบงงๆ

 

 

      “ซี?” ไอ้รีเฟรชพูดเสียงสูงเหมือนไม่แน่ใจ  ผมเงยหน้าขึ้นไปยิ้มแฉ่งให้มันแล้วพยักหน้ารัวๆ

      “เฮ้ย!  ทำไมเตี้ยเหมือนเดิมว่ะ!!” อีกฝ่ายตะโกนออกมาด้วยความตกใจ  ผมยิ้มหวานไปให้มันแล้วพูดออกไปแบบไม่มีเสียง

 

 

      “พ่องตาย...”  รีเฟรชใช้มือพลักหัวผมเบาๆแล้วก็บ่นนู้นบ่นนี้ตามประสาคนพูดมาก  มันดันผมเข้ามาในห้องแล้วปิดประตู  เฮ้ยๆๆ  จะทำอะไร  อย่านะมึง!  กูยังไม่พร้อมให้กูไปเตรียมเจลหล่อลื่นก่อน!!

 

      “คิดอะไรของมึงเนี้ย...  อย่าพึ่งมโนครับเตี้ย” ไอ้รีเฟรชใช้นิ้วชี้ดีดหน้าผากจนผมต้องยกมือลูบตัวเองปอยๆ  ไม่ได้เจ็บหรอกครับ  แค่อยากสำออย...

 

 

     “แล้วทำไมมึงมาอยู่นี้วะ?” มันจูงมือผมไปนั่งที่โซฟาแล้วถามออกมาด้วยความสงสัย

      “หนีคนมา  เออ!  จะว่าไปมึงเรียนที่ไหนอ่ะ  ถามไอ้ชิพแล้วแม่งไม่ยอมบอกกูอ่ะ” ผมหันไปถามมันด้วยความสงสัย  ไม่ได้เจอกันมาตั้งสามปี  พวกมันแม่งไม่เคยติดต่อมาหาผมเลย!

 

 

      “ที่เดียวกับมึงนั่นแหละ  พวกกูเห็นมึงตลอดเลย... มึงต่างหากที่ไม่สนใจพวกกู” ผมนั่งเหวอ  ตอนไหนวะ?  ผมว่าผมก็สนใจทุกเรื่องนะ  เฮ้ย!! งงจริงๆนะเนี่ย  ทำไมผมไม่เห็นพวกมันล่ะ

 

 

      “ไม่ต้องเหวอเตี้ย  มึงแม่งไม่รักพวกกูไง” ร่างสูงทำปากยู่เล็กน้อยก่อนจะล้มตัวมานอนตักผม

     “ว่าแต่มึงหนีใครมากันครับเตี้ย” ย้ำกูจังเลยไอ้สูง!!  กูไม่ได้เตี้ยเว้ย!  คนเขาเรียกส่วนสูงน่าเอาอ่ะรู้จักไหม!

 

 

      “หนีแฟนมา” พอพูดจบไอ้รีเฟรชก็พรวดขึ้นมาจนหัวมันชนกับจมูกผม

      “โอ๊ยสัส!!” ผมด่ามันทันที  เจ็บโว้ย!  เจ็บบบบ  พ่อมึงเถอะ!  ลุกมาไม่ดูคนน่ารักเลย  ผมจับจมูกตัวเองแน่น 

 

 

     “มึงเอามือออกกูจะดู” รีเฟรชคว้ามือผมออก  ดวงตาสีเขียวมรกตตามแบบฉบับลูกครึ่งฉายแววเป็นห่วง 

      “เฮ้ย!  เลือดออก” มันตะโกนอย่างตกใจแล้วรีบวิ่งไปหาผ้ากับกระดาษทิชชู่ทันที

 

 

      มันกลับมาแล้ววางทิชชู่ไว้บนโต๊ะ  หยิบผ้ามาซับเลือดที่จมูกผมเบาๆ พอเช็ดเสร็จมันก็หยิบกระดาษทิชชู่มาม้วนยาวๆแล้วบอกว่าให้ผมใส่ไว้   พร้อมกับกำชับว่าห้ามเงยหน้าขึ้นเด็ดขาด  ผมพยักหน้าให้มันเบาๆ

 

    

     “แล้วที่มึงบอกว่าแฟนหมายความว่าไง?” ไอ้รีเฟรชถามผมเสียงเครียด  ผมก็ตอบกลับไปแบบอ้อมแอ้มๆ

 

 

      “ก็เพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้อ่ะ” ผมเหลือบตาไปมองคนสูงกว่า

      “รักมันหรอ?” ไอ้รีเฟรชถามมา

      “ก็...ยังไม่แน่ใจอ่ะ  แต่เวลากูอยู่กับพวกมันแล้วมีความสุขกูก็เลย...” ผมเฉตามองไปทางอื่น  ได้ยินเสียงไอ้รีเฟรชถอนหายใจ

     “แล้วเวลามึงอยู่กับกูมีความสุขรึเปล่า?  ถ้ามึงมีกูก็เป็นแฟนมึงได้งั้นหรอ?” เสียงทุ้มถามกลับมา

 

     “ไม่ใช่นะ!  อยู่กับมึงกูมีความสุขแต่มันแตกต่างกันอ่ะ...” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันด้วยความตกใจก่อนจะก้มหน้าเหมือนเดิม

 

 

      “เฮ้อ  แล้วมันชื่ออะไร เป็นผู้ชายผู้หญิง” ผมไม่รังเกียจหรอกนะที่มันจะมาจู้จี้ผมอ่ะ  เพราะผมรู้ว่ามันเป็นห่วงผมมาก

 

 

     “เป็นผู้ชาย  ชื่อวาย พ่อทัพ ไทม์ แล้วก็คุณชาย” ผมตอบกลับมันไปเบาๆ เงยหน้ามองขึ้นไปเล็กน้อย  ไอ้เฟรชพยักหน้าเบาๆแล้วตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

 

 

      “เฮ้ย!  หลายคนไปไหมซี?!  มึงคบซ้อนหรอ?!” พูดงี้ไม่ด่ากูร่านเลยล่ะ...

      “เปล่าซักหน่อย  อีกอย่างพวกมันก็บอกให้กูคบเอง” ผมหลบตาร่างสูงที่มองมาอย่างตกใจ

      “โอ๊ย  แม่ง... กูต้องรายงานข่าวให้ไอ้ดีลีทกับชิพด่วน” ร่างสูงพูดกับตัวเองแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนสนิททั้งสองคน

 

 

      “เอ่อ... เฟรช จะว่าไปแล้วไอ้ลีทอยู่ไหนอ่ะ”ผมถาม มันหันมามองหน้าผมแล้วยื่นโทรศัพท์มาให้

      “มันอยู่ต่างประเทศ  จะคุยไหมล่ะ?” ผมรีบส่ายหน้าทันที

 

      “ไม่อ่ะ  บอกมันไปว่ากูคิดถึงแค่นั้นแหละ ตอนนี้กูง่วงไปนอนนะ” ผมพูดเสร็จแล้วรีบเดินกะเผลกออกมาทันที

 

 

 

      ได้ยินเสียงไอ้เฟรชคุยกับดีลีทแล้วก็ไอ้ชิพดังมาแว่วๆ  อ่า...  เขิลอีกแล้วแฮะ  ความรู้สึกเหมือนแบบบอกเพื่อนว่าจะแต่งงานแล้วเพื่อนเอาไปบอกคนอื่นเลย...  งื้อ... ฟิน

 

 

      ย้อนความกันหน่อยนะครับ...  ผมมีเพื่อนสนิทสมัยม.ปลายหลายคน  แต่ที่สนิทสุดๆก็คงจะมีแค่สามตัวก็คือ ดีลีท รีเฟรช แล้วก็ชิพ ซึ่งพวกมันก็เป็นเพื่อนที่ไอ้วายไม่รู้จักด้วยอยากจะบอก  ภูมิใจครับภูมิใจ...  ผมกับพวกมึงคือเรียกได้ว่าใครคิดอะไรอยู่ก็รู้อ่ะ  เป็นเพื่อนที่รู้จักกันตอนม.แต่สนิทกันเหมือนรู้จักตั้งแต่ในท้องแม่  เป็นเพื่อนที่ผมโคตรรักเลย

 

 

      ผมรักพวกมันมาก... พวกมันก็รักผมมาก...

 

 

      ผมหวงพวกมันมาก... พวกมันก็หวงผมมาก...

 

 

     ไม่ว่าผมจะทำอะไรมันก็คอยอยู่ข้างหลังและช่วยเหลือเสมอ  แต่ถ้าสิ่งที่ผมทำไม่ถูกพวกมันก็จะห้ามหรือไม่ก็ให้ผมเรียนรู้ด้วยตัวเองแล้วมาดูแลผมทีหลัง  เป็นเหมือนคนในครอบครัวผม  เป็นคนที่ผมรักมากที่สุดด้วย.... J











___________________________________________________________



กราบนมัสการเจ้าค่ะ    มาอัพแล้ววววว อยากบอกว่าตันค่ะ  ตันมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 


    มีเรื่องลำบากใจมาปรึกษาค่ะ...            ก็คือจะแต่งncใช่มะ   แต่งไปแต่งมา ซีนี่เคะหรือเมะดีวะ?  มีคนบอกว่าเมะเยอะมากกก   เฮ้ยแต่น้องซีฉันเคะนะยะ!   แล้วก็บีมบอกว่าให้ผลัดกันรุก-รับ  แต่เราก็แบบ... มาถามคนอ่านอีกรอบดีกว่า เอามาโหวตเนอะ ><  ช่วยหน่อยๆ





      แล้วก็อีกเรื่อง  คืออยากจะบอกว่าไม่กล้าให้ผู้ชายคนไหนโผล่แล้วค่ะ  ซีนางไปได้ทุกคนอ่ะ 555  ที่จริงนางไม่ง่ายนะ นางเป็นประเภทชอบยั่วแล้วจากไป  ทำไมตัวเองให้นางไปทุกคนเลยเล่าาาา?  5555   แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะไรต์ก็ชอบ 555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว