email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 15 : Shrink (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 15 : Shrink (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นทำให้เดวินที่นั่งทานข้าวอยู่ต้องลุกออกไปเพื่อเปิดประตูให้ผู้มาใหม่

"โซมินอยู่ไหนพี่!" มาถึงก็ถามหาคนตัวเล็กเลย ไม่คิดจะถามสารทุกข์สุกดิบพี่บ้าง นี่พี่ไง

"กินข้าว"

"หลบ!" เอ๊ะ! ยัยนี่ เห็นพูดดีด้วยหน่อยทำเป็นกร่างข่มพี่เลยนะ อย่าให้ร้ายนะจะบอกให้!

"มิน" พอมาที่ห้องอาหารเห็นเพื่อนรักก็วิ่งเข้าไปกอดคาโต๊ะอาหารอย่างนั้น

"แกเป็นไรมั้ย พี่มันทำไรแกหรือเปล่า ไหนหมุนๆ ให้ฉันดูหน่อยสิ" ก็ถ้ากอดอย่างเดียวก็โอเคอยู่หรอกแต่นี่เล่นหมุนตัวไปมาแบบนี้ทำให้คนที่มีไข้อ่อนๆ อยู่ยิ่งมึนหัวเข้าไปใหญ่

"เจน เรามึนหัว อย่าหมุนได้หรือเปล่า" เจนนี่ชะงักทันทีที่เห็นเพื่อนบ่นปวดหัว หันหน้าไปจ้องผู้พี่ที่ยืนพิงที่เคาน์เตอร์ห้องครัวอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ไม่ต้องมามอง แกให้มินดื่มเข้าไปไม่รู้หรือไงว่าเพื่อนแกคออ่อน? แล้วที่ไปหมุนตัวแบบนั้นคิดว่ามันดีหรือไง" ก่นด่าน้องไปพลางโทษฐานที่ทำให้เจ้าดื้อต้องเวียนหัวมากกว่าเดิม

"ขอโทษแล้วกัน ก็เจนเป็นห่วงนี่"

"มาที่นี่มีอะไร?" เดวิน

"มาดูเฉยๆ เห็นไมค์บอกว่าพี่พามินกลับ ก็เลยมาหากลัวว่าพี่จะทำอะไรเพื่อนเจน พี่มันไว้ใจได้ที่ไหนกัน!"

"แกนี่มันจริงๆ เลยนะ เดือนนี้แกเข้าออกคอนโดพี่บ่อยไปแล้วนะ"

"ไม่กี่ครั้งเถอะ อย่ามาพูด!"

"เราขอไปอาบน้ำก่อนได้มั้ย" โซมิน

"อาบน้ำอุ่น อย่าอาบนาน เสื้อผ้าเตรียมไว้ให้แล้วอยู่ในห้องน้ำ" เดวิน

 

"ยังไงเนี่ย ปรนนิบัติดีขนาดนี้?" เพราะไม่รู้จะถามพี่ยังไงเลยเข้าประเด็นแบบแซวๆ ไปเลยแล้วกัน

"บอกชอบไปแล้ว อืม ชอบไปแล้ว" เดวิน

"ห๊า จริงหรอ"

"อืม ไม่อยากโดนแย่งหรอกนะ"

"โห้ ยังงี้ผู้ชายที่เข้ามาจีบมินก็นกอ่ะดิ"

"มีด้วยหรอ! ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ หมายถึงใครมันช่างกล้ามาจีบคนของพี่!" พอรู้ว่าตัวเองใช้ประโยคคำถามไม่ถูกต้องก็ต้องรีบเปลี่ยนให้โดยเร็วไม่งั้นยัยน้องคนล่ะท้องนี่จะด่าเอาว่าดูถูกเพื่อนเขา

"พี่ไม่รู้อะไรหรอก คนชอบมินก็ออกจะเยอะ ไม่ใช่มีแต่พวกยัยฮานึลเสียหน่อย" มันก็จริง คนที่ชอบโซมินเพราะเรียนเก่งก็เยอะ เพราะน่ารักก็เยอะ ไม่ใช่แต่จะมีแบบพวกฮานึลเสียหน่อย

"แล้วพวกยัยนั่นยังแกล้งอยู่หรือเปล่า"

"สองอาทิตย์มานี่ไม่เห็นมาวนเวียน แต่เชื่อเถอะอีกไม่นานนางก็จะกลับมา นิสัย..ไม่สิ สันดานชอบอิจฉาชอบแกล้งคนของนางไม่หายไปหรอก เชื่อเจนสิ พูดแล้วก็โมโห โซมินไม่เคยเอาเรื่องพวกฮานึลเลย แม้แต่จะบอกอาจารย์ยังไม่บอกเลย เอาแต่บอกว่าเดี๋ยวก็เลิกไปเอง เราชินแล้ว ซ้ำๆ อยู่แบบนั้นอ่ะ"

คนที่รักเพื่อน เป็นห่วงเพื่อนแบบมากๆ อย่างเจนนี่อดโมโหไม่ได้หรอกกับที่พวกฮานึลทำกับโซมินมันเกินไป จนจะจบเกรด 12 อยู่แล้วก็ไม่เลิกแกล้ง มันน่าจับไปตบล้างน้ำสักครั้งสองครั้งให้ยัยนั่นจำเสียบ้าง!

"ถ้าพวกมันแกล้งมินอีกให้รีบบอกพี่ เดี๋ยวเข้าไปจัดการเองเข้าใจมั้ย? ต่อไปนี้ถ้าใครเข้ามาหาโซมินไม่ว่าจะเจตนาอะไรก็ตามรีบบอกพี่ไม่ว่าจะชายหรือหญิงต้องบอกพี่"

"แหม่~ นี่ถามจริงเป็นแฟนกับมินแล้วหรอ หวงอย่างกับมินเป็นของพี่เชียว"

"แล้วไง ยังไม่ได้เป็นก็ใช่ว่าจะหวงไม่ได้นี่ บอกชอบไปแล้ว มินก็ต้องเป็นของพี่ดิ" เดวิน

"บอกชอบก็ไม่ได้แปลว่าพี่จะเป็นเจ้าของมินเสียหน่อย"

"พูดมาก"

"ฮ่าๆ หวงของหรอ เดี๋ยวเจนจะแนะนำผู้ชายหล่อให้มินเอง เอาให้พี่อกแตกตายไปเลยดีมั้ย?" เอาเข้าจริงก็ยังไม่เชื่อหรอกว่าพี่จะชอบเพื่อนของตนจริงๆ แบบนี้ต้องมีบททดสอบ แต่ไม่ได้มีผู้ชายมาเกี่ยวข้องหรอกนะแบบนั้นมันเบสิกเกินไป ต้องเอาให้อกแตก กระวนกระวายตายไปเลย

"คิดว่าจะทำได้หรอ ไม่แกก็ผู้ชายพวกนั้นต้องตาย!"

"อู้ย โหดจริงพ่อ"

"ลองดูดิ"

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้เดวินกำลังยืนอยู่หน้าบ้านของโซมินด้วยอารมณ์โมโห นึกคาดโทษอีกคนไว้ที่หนีเขาไปโรงเรียนก่อนที่เขาจะมารับ เมื่อวานนี้พอเขามาส่งน้องที่บ้านก็ได้นัดน้องเอาไว้แล้วว่าเขาจะมารับน้องตอนแปดโมง เพราะมีเรียนตอนเก้าโมง แต่พอเขามารับกลับได้คำตอบจากแม่น้องว่าน้องออกไปตั้งแต่เจ็ดโมงแล้ว

'เอ้า มาหาน้องมินหรอลูก'

'ครับ'

'เห็นน้องออกไปตั้งแต่เจ็ดโมงแล้ว'

'อ๋อครับ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมมาหาใหม่'

ไม่รู้ว่าที่ไปโรงเรียนแต่เช้านี่เพราะรีบไปกินข้าวหรือหลบหน้าเขากันแน่...

 

 

ณ โรงเรียนไฮสคูล

 

วันนี้โซมินมาโรงเรียนแต่เช้า และได้ขึ้นไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดของโรงเรียนเพื่อรอเวลาเข้าเรียน และเขาก็ได้บอกเพื่อนเขาไปแล้วว่าอยู่ที่ห้องสมุด  ห้องสมุดที่ในตอนเช้าไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านให้เสียสมาธิการอ่านหนังสือ แต่ไม่รู้ทำไมอ่านตั้งหลายรอบก็ไม่เข้าใจ มีแต่เรื่องของคนบางคนเข้ามาอยู่ในสมอง

บ้าน่า..อย่าคิดสิ

แต่ตัวหนังสือก็ยังไม่เข้าหัวอยู่ดี....

 

[12.00 น.]

 

พักเที่ยงกลุ่มของโซมินก็ลงมากินข้าวที่โรงอาหารและพอกินข้าวเสร็จมีเวลาอยู่มากกว่าจะขึ้นเรียนวิชาต่อไปก็มีติวหนังสือให้เจนนี่ มิโกะ และไมค์ต่อ เพราะวิชาฟิสิกส์ชั่วโมงก่อนพักนี่มันช่างเป็นอะไรที่ง่วงนอนเหลือเกิน ไม่น่าสนุกเหมือนกับที่โซมินเป็นเลยสักนิดทั้งสามเลยฟุบหลับลงโต๊ะตลอดทั้งชั่วโมงเลยทำให้เรียนไม่รู้เรื่อง และแน่นอนที่พึ่งหนึ่งเดียวคือโซมิน

"ข้อนี้เราไม่ค่อยเข้าใจ" มิโกะ

โซมินเริ่มอธิบายวิธีการทำโจทย์อย่างละเอียดให้มิโกะฟังจากที่มิโกะว่ามันยากๆ ก็เริ่มง่ายขึ้นเพราะรู้วิธีแก้โจทย์

"มิน แล้วข้อนี้ล่ะ" เจนนี่

เสียงของเพื่อนสาวสองคนยังคงถามในสิ่งที่ตนไม่เข้าใจมาเป็นระยะแต่อีกคนที่เอาแต่ฟังแล้วแก้โจทย์เองอย่างไมค์ไม่ค่อยพูดอะไร เพราะเขารู้ว่าเดี๋ยวโซมินก็หันมาถามเอง

"ไมค์ทำได้หรือเปล่า" เห็นมั้ย บอกแล้วว่าเดี๋ยวก็ถาม

"ได้ ไม่ยากเท่าไหร่" ไมค์

"ขอเราดูหน่อย"

พอขอเพื่อนดูสมุดตรวจเช็ควิธีทำนิดหน่อยพอเห็นว่าถูกก็ส่งกลับแล้วยกนิ้วหัวแม่มือมาทำเป็นเชิงว่า 'เยี่ยม!' พอได้เวลาขึ้นเรียนก็เก็บสมุดหนังสือเข้ากระเป๋าเตรียมขึ้นเรียนวิชาต่อไป แปลกๆ แฮะ..วันนี้ไม่เห็นฮานึลมาเกาะเลย โซมินคิดว่า มันคือเหตุการณ์ก่อนที่พายุจะมา..

เวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลาเลิกเรียน เด็กนักเรียนสองคนกำลังเดินลงบันไดมาอย่างสบายใจ วันนี้โซมินว่าจะกลับไปหาแม่ที่ร้าน และมิโกะก็คิดว่าจะไปช็อปปิ้งเสียหน่อย ส่วนเจนนี่กับไมค์แยกกลับก่อนแล้ว

"แน่ใจนะว่าจะไม่ไปกับเรา" มิโกะ

"อื้ม เราว่าจะไปหาแม่" โซมิน

"งั้นแยกหน้าโรงเรียน" มิโกะ

"อื้ม" โซมิน

แต่ยังเดินไม่พ้นอาคารก็มีเรื่องมาสนใจ ทำไมคนมุงกันเยอะจัง

"เอ๋ อะไรน่ะ" โซมิน

"ไปดูมั้ย" โซมินมินยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็โดนดึงเข้าไปที่ที่คนมุงกันเยอะๆ นั่นแล้ว และสิ่งที่ทำให้โซมินต้องตาเบิกกว้างนั่นก็คือ..เดวิน เขาไม่คิดว่าอีกคนจะมาหาเขา เดวินอาจจะมาหาเด็กของเขาที่นี้ก็ได้..

"เราไปกันเถอะ"

"เอางั้นหรอ" มิโกะ

"อื้ม" โซมินออกแรงดึงแขนมิโกะแล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างเร็ว

"มินอย่าลากเราสิ! อย่าเดินเร็ว!" มิโกะร้องตะโกนเสียงดัง เมื่อเพื่อนตัวเล็กนี่เอาแต่ดึงแขนเขาออกมาแถมยังเดินเร็วจนไปชนคนื่อนเขาไปหมด คำถามคือ..โซมินเป็นอะไร?

ปึก!

"อ้ะ! ข..ขอโทษครับ" เอ่ยขอโทษออกไปทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ แต่พอได้เงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ แผลงอกกว้างนั่น มันคุ้นตาดีเหลือเกิน

"พ..พี่"

"ไงครับ พี่มารับเรากลับบ้าน" เดวิน

ฮือฮา

ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัวเป็นคำตอบให้แทน

"ไม่หรอครับ?"

"ค..คือ ผมจะกลับกับมิโกะ" คงลืมไปแล้วว่ามิโกะจะไปห้าง...

"งั้นหรอ" เสียงเรียบของอีกฝ่ายกับสายตาดุดันมองมาที่มิโกะ ให้ตายเหอะ! ตั้งแต่รู้จักพี่เดวินมาเขาไม่เคยได้รับสายตาอำมหิตเชือดเฉือนแบบนี้มาก่อนเลย จะเลือกอะไรดีล่ะ? ความรักที่มีต่อเพื่อนกับความกลัวอีกคน แน่นอนว่าเขาเลือกอย่างหลัง

"ร..เราคงกลับกับมินไม่ได้แล้วล่ะ ร..เรามีธุระน่ะ ฝากพี่เดวินช่วยไปส่งโซมินด้วยนะคะ" จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเดวินก็ผุดขึ้นพร้อมๆ กับแขนของโซมินที่ถูกดึงไปที่รถราคาแพงเฉียดล้านนั่น ได้แต่ส่งสายตาเว้าวอนไปหาเพื่อน หวังจะให้เพื่อนช่วย

ขอโทษนะมิน ฮื้ออ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว