เม้นหน่อยยยยนะะะะ ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1 ตอกย้ำฐานะ (100%)

ชื่อตอน : ตอนที่1 ตอกย้ำฐานะ (100%)

คำค้น : นิยายวายดราม่า ท้องได้ พลอย กองทัพ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2561 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 ตอกย้ำฐานะ (100%)
แบบอักษร

ตอนที่1 ตอกย้ำฐานะ

'​พลอย' ใช่ครับนั้นชื่อของผมเป็นชื่อที่ทำให้ผลรู้สึกว่าตนเองมีค่ามากขนาดไหน ตอนนี้ผมอายุ16ปีผมเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่ผมเสียชีวิตตั้งแต่ผมอายุได้7ปีด้วยอุบัติเหตุรถตกเขาเพราะพวกท่านทำอาชีพขายของตามตลาดนัดทั้วไป พี่สาวของเเม่จึงรับผมมาเลี้ยง ป้าของผมก็ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรป้าผมทำงานเป็นคนใช่อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่งซึ่งป้าของผมและผมได้อาศัยอยู่ที่นี้โดยทำงานแลกที่พักอาศัย อาหารและเงินอยู่ที่นี้ ผมเคยคิดที่จะย้ายออกจากที่นี้เมื่อผมเก็บเงินได้มากพอสำหรับซื้อบ้านเพื่ออาศัยอยู่กับป้าสองคนตอบแทนท่านที่เลี้ยงผมมา แต่ต่อมาเมื่อผมอายุได้13ปีพบกลับพบว่าตัวเองมีเลือดออกทางช่องทางผมกลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคร้ายแรงจึงไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอบอกผมว่าผมมีประจำเดือนและมดลูกเหมือนผู้หญิงใช่เเล้วผมสามารถตั้งท้องได้ มันทำให้ผมรู้สึกกลัวที่จะโดนมองว่าเป็นตัวประหลาดผมจึงเลือกที่จะไม่บอกใครนอกจากป้า

และคุณกองทัพเขาก็ไม่ชอบผมด้วยเขาชอบถ้าเวลาแกล้งผมตลอดเวลาที่มีโอกาสไม่เว้นแม้เเต่ที่โรงเรียนเพื่อให้ผมโดนดุ โดนเกลียด อดข้าวเย็น ใช้งานสารพัด ถ้าวันหนึ่งเขารู้ว่าผมท้องได้เขาว่าผมเป็นตัวประหลาดเท่านี้เขาก็รังเกียจมากพอเเล้ว

เวลา03:15

ผมตื่นเวลานี้ประจำเพราะผมต้องทำงานในคฤหาสน์ สิ่งที่ผมต้องทำในทุกวันๆคือออกไปซื้อของมาให้ป้าทำอาหาร ทำความอาดบ้าน เอาเสื้อผ้าของคุณกองทัพและคุณนายไปซัก

"เฮ้อ....หนาวจัง"ก็มันเริ่มเข้าฤดูหนาวเเล้วนี้ ผมหยิบเสื้อกันหนาวตัวเก่าแล้วเดินออกจากบ้านคนใช้เพื่อไปซื้อของมาทำอาหาร

"พลอยนั้นเอ็งจะไปไหน"อะไรวันนี้ป้าตื่นก่อนผมอีกเเล้ว เมื่อเดินผ่านห้องครัวก็เจอป้าจัน

"ป้าวันนี้จะทำเมนูอะไรครับผมจะไปซื้อของให้"ผมเอ่ยถามป้า

"ป้าไปซื้อมาเเล้ว เอ็งไปเอาเสื้อคุณกองทัพมารีดไป ไปเอาขยะมาทิ้งด้วย"

"ตอนเย็นก่อนไม่ได้หรอป้า"ผมไม่อยากทำความสะอาดตอนเช้าเพราะกลัวจะทำเขาตื่นเขาชอบกลับมาบ้านดึกนั้นทำให้ผมมีเวลาทำความสะอาดผมไม่อยากเจอเขาดูถูกผม หาเรื่องผม ยอกย้ำฐานะของผม 

"ไม่ได้ไปทำเร็วๆ"ป้าโบกมือไล่ให้ผมไปทำงาน

"เฮ้อ....."ในเมื่อขัดไม่ได้ก็ต้องทำ" หวังว่าจะไม่ทำให้เขาตื่นนะ"ผมได้แต่หวังไว้ว่ามันจะเป็นอย่างที่ผมคิด

.

.

.

.

.

"ขออนุญาติครับ..."ผมพูดเบาๆก่อนเปิดประตูเข้าไป ให้ตายเถอะมืดก็มืด

"โอ้ย!!"ผมรีบเอามือปิดปากตัวเองทันทีด้วยความที่มันมืดผมจึงเดินเตะโต๊ะหรืออะไรไม่รู้

"ตู้เสื้อผ้าอยู่ไหนนะ..."ถึงผมจะมาทำความสะอาดที่นี้บ่อยเเต่มันมืดขนาดนี้ใครจะไปจึงตำแหน่งได้

"หาไม่เจอมึงก็เปิดไฟสะสิไอ้ตุด!"

"!!!!"

อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นมาพร้อมกับไฟที่สว่างขึ้นมาจากตรงหัวเตียงกับร่างๆหนึ่งที่นอนไม่ใส่เสื้อนอนเอาหลังพิงหัวเตรียมทำให้เห็นซิกแพกที่เรียงตัวสวยงามบวกกับหน้าตาที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ผมแอบอิจฉาเขาอยู่เหมือนกันผมก็อยากมีซิกแพกเหมือนเขาบ้าง ผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกันนะ

"จะมองกูอีกนานไหมไอ้ตุด"เสียงพูดที่แข็งกระด้างเอ่ยขึ้นจึงทำให้เขาหลุดออกจากภวัง

"เปล่าครับ....."

"มึงบังอาจทำกูตื่นไอ้ตุด"น้ำเสียงที่แสนเย็นเอ่ยขึ้น

"ขอโทษครับ"ผมจึงกล่าวขอโทษเขาไป

"มาอยู่กินบ้านคนอื่นแท้ๆไอ้ตุดไม่มีพ่อไม่มีแม่"ผมกำมือแน่น ทดทนไว้พลอย อีกไม่นานก็จะได้ออกไปจากที่นี้แล้ว

"จะไปทำอะไรก็ทำกูเหม็นขี้หน้ามึงไอ้กำพร้าเมื่อไหร่จะออกไปจากบ้านกูสักทีลกลูกตาชิปหาย"ผมรู้ว่าผมไม่มีพ่อแม่ผมรู้ดีครับถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อย่าเป็นแบบนี้หรอกเพียงแค่ผมนั้นเลือกไม่ได้เท่านั้นเองแต่ผมก็ยังป้าผมไม่ได้กำพร้าทุกอย่างสะเมื่อไหร่ผมไม่ได้ตัวคนเดียว ผมก็เกลียดคุณไม่ใช่คุณเกลียดผมคนเดียวหรอกนะ ผมก็ไม่ได้อยากอยู่บ้านคนอื่นที่เจ้าของบ้านเขาเกลียดตัวเองนานๆหรอกนะรอผมเก็บเงินได้มากพอเมื่อไหร่ผมไปแน่ 

"มองหน้ากูทำไม จะทำอะไรก็ไปทำแล้วออกไปกูจะนอน!!"

"ครับ...."ผมรีบตรงเอาเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าทันทีผมไม่อยากอยู่ที่นี้นานผมไม่สามารถทดทนฟังเขาดูถูกผต่อไปได้

"อ่ะ" ระหว่างที่ผมกำลังเอาเสื้อผ้านั้น ก็รู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆเป่ารดรินคอผมอยู่

พรึ่บ!!

"โอ้ยยย!!ผมเจ็บนะ!!"ข้อมือผมถูกกมือใหญ่ที่แข็งกร้าวระชากอย่างแรง เขาบีดแรงเกินไปราวกับจะให้กระดูกผมแหลกคามือผมทำหน้ายู่ด้วยความเจ็บปวด 

"ไหนคุณบอกจะนอน ผมก็กำลังจะรีบออกไปอยู่นี้ไง"

"มึงทำกูตื่น....กูยังไม่ได้กินบัญชีกับมึงเลย..หึ"เขาเหยียดยิ้มและมองผมด้วยแววตาที่ผมคาดไม่ออก 

"ปล่อยผมครับ ผมจะรีบไปรีดเสื้อให้คุณเดี๋ยวคุณจะไปโรงเรียนสาย"ผมตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เกรงกลัวอะไร ผมพยายามแกะมือที่บีดมือผมแน่นราวกับเหล็ก แต่ยิ่งพยายามแกะออกเท่าไหร่เขาก็ยิ่งบีดแน่นขึ้น

"หึ..นี้พึ่งตีสามจะรีบไปไหน"โว้ยยยเจ็บโว้ยผมเริ่มทนไม่ไหวเเล้วนะ ปล่อยกูซักที!

ผลัก!

"มึงกล้าเตะกูหรอ!!

เมื่อความอดทนผมหมดลง ผมใช้เท้าเตะไปที่หน้าแข้งของเขาจนล้มลงกับพื้นผมอาศัยจังหวะนั้นวิ่งออกจะห้องทันที แล้วเมื่อวิ่งออกมาถึงห้องโถ่งกลางผมก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเอาเสื้อออกมาด้วย

"แม่งเอ้ย"ผมสบทออกมาให้กับความไม่รอบครอบของตนเองแต่ผมบอกเลยว่าผมจะไม่กลับไปเอาเเน่นอน กลับไปห้องครัวดีกว่า

.

.

.

.

.

06:46

หลังจากทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จผมอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปโรงเรียน เมื่อเสร็จแล้วก็เดินไปที่โรงรถเพื่อเอาจักรยานคู่ใจของผมที่ป้าเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดชิ้นเเรกของผม โดยมันต้องเดินผ่านห้องอาหารซึ่งมีคุณนายและป้าของผมคุยกันอยู่แต่สายตาเจ้ากรรมไปสบตากับใครบางคนที่กำลังเดินลงบันไดเขามองผมอยู่เเล้ว

"กองทัพทำไมยังไม่แต่งตัวอีกลูก"คุณนายเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกชายตนเองเดินลงมาทั้งๆที่ยังไม่แต่งชุดนักเรียน

"ชุดนักเรียนผมยังไม่ได้รีด"เขาตอบเสียงเรียบเฉยแต่สายตานั้นมองมาทางผมอย่างหาเรื่อง

"พลอย"ป้าเรียกผมทันทีเมื่อเขาพูดจบ

"ขอโทษครับผมลืม"ผมหาข้ออ้างไป

"หึ"เขามองมาทางผมอย่างเหยียดๆ

"พลอย ทำไมเธอไม่รอบครอบอย่างนี้ละมันเป็นหน้าที่ของเธอเธอควรรอบครอบกว่านี้"

"ผมขอโทษครับ"

"เอาละวันนี้ฉันอารมณ์ดีฉันไม่อยากจะต่อว่าเธอมากนัก วันนี้คงไปสายกันงั้นพลอยเธอไปพร้อมกับตาทัพเลยเเล้วกัน"

"!!!!!!"

"แม่!..แม่รู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา!!"คุณกองทัพโว้ยวายทันที 

"มึงอย่าหวังว่าจะได้ไปกับกูเลยไอ้ตุด"คุณกองทัพพูดพร้อมชี้มาทางผมหน้าตาบ่งบอกความไม่พอใจอย่างมาก ทำเหมือนผมอยากไปกับคุณนักละ อึดอัดตายพอดี

"จะมากไปเเเล้วนะตาทัพ!! แม่สอนให้เป็นคนแบบนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่ห้ะ!!"

"ไม่เป็นไรครับผมไปเองได้ครับ"ผมบอกคุณนาย

"ไม่ต้องเลยไปด้วยกันนั้นแหละ"คุณนายยังยืนยันแบบนั้นต่อไปคุณกองทัพเมื่อได้ยินแบบนั้นก็เดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างมากส่วนผมทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจยอมรับมัน

.

.

.

.

.

"เพราะมึงแท้ๆแม่งเอ้ย!!!"คุณกองทัพสบทแล้วเยียบคันเร่งความเร็วให้เร็วขึ้น ผมจึงจับเข็มขัดรถให้แน่น เขาขับรถเร็วเกินไปแล้ว 

"นี้คุณจะไปไหนนี้มันไม่ใช่ทางไปโรงเรียนนิครับ"ผมถามขึ้นเพราะนั่งมาสักพักแล้วบรรยากาศและสถานที่ข้างทางไม่คุ้นตาเอาเสียเลย เขาจะไปไหนของเขาเราต้องไปโรงเรียนไม่ใช้หรอเขาคงไม่พาผมมาปล่อยไว้เเล้วเดินไปโรงเรียนคนเดียวหรอนะ

"ลงไป"

"แต่ว่า....."

เหมือนฟ้าจะไม่เห็นใจผมนะ เพราะสิ่งที่ผมคิดมันกำลังจะเกิดขึ้นจริงๆนี้เขาเอาผมมาปล่อยให้เดินไปจริงๆหรอ วันนี้ผมเป็นที่ต้องส่งผลงานวาดภาพที่ผมตั้งใจจะส่งเข้าแข่งขันเพื่อชิงเงินรางวัลหมื่นบาทผมตั้งใจสร้างผลงานเพื่อรอบชิงโดยเฉพาะ ผมจะไม่ได้ส่งมันเข้าชิงทั้งที่ผ่านเข้ารอบชิงเเล้วเพราะความเอาเเต่ใจของเขาเนี้ยนะ

"ไม่มีเเต่ เป็นเเค่คนใช้เเต่เสือกมานั่งรถเดียวกับเจ้านายดูฐานะของมึงด้วย"

"แล้วคุณจะให้ผมขึ้นมาเเต่เเรกทำไม"

"ลงไปได้เเล้วรำคาน!!" 

บรึ้น!!

เมื่อผมลงจากรถเขาก็ขับออกไปทันที ผมทำได้เเค่มองรูปภาพที่วาดแล้วกอดมันไว้เเน่น

"ทดทนไว้ไอ้พลอยอีกไม่นานแกก็จะไม่ต้องอยู่ให้เขาดูถูกอีกเเล้ว"ผมมักพูดให้กำลังใจตัวเองเเบบนี้ทั้งที่จริงมันเหลือเวลาอีกตั้ง2ปีกว่าผมจะจบม.6






********************************************

ไรท์เพิ่งแต่งเป็นเรื่องเเรกนะคะผิดถูกยังไงก็ขออภัยด้วยคะเม้นแนะนำก็ได้คะ









ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว