facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 17 อาศัยช่วงวุ่นวาย (3/3) (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 อาศัยช่วงวุ่นวาย (3/3) (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.7k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 09:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 อาศัยช่วงวุ่นวาย (3/3) (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่ 17 อาศัยช่วงวุ่นวาย (3/3) 

 

โว๊ย! เมื่อไรจะเจอวะ.. 

 

ติ้ง! 

 

ใครมันส่งอะไรมาตอนนี้วะ...ผมเหลือบไปมองมือถือของตัวเองนิดหน่อย..แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะปกติก็ไม่ค่อยมีใครส่งข้อความมาในเครื่องส่วนตัวของผมอยู่แล้ว...เพราะถ้าติดต่อเรื่องธุรกิจก็มักจะติดต่อผ่านไอ้แฟรงค์หรือถ้าเป็นคนในครอบครัวโดยมากก็จะโทรมามากกว่า...ส่วนอีกคนที่มีเบอร์ผม..ก็ไม่ค่อยโทรมาหรอกเพราะเราเจอกันทุกวัน... 

 

หมับ! จากตอนแรกที่คิดว่าจะเอาไว้ก่อน..แต่พอคิดได้ว่ามันอาจจะสำคัญผมถึงได้รีบหยิบขึ้นมาดู... 

. 

. 

. 

แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ผมแอบคิดๆ เอาไว้ คนที่ส่งมาคือเจ้าตัวขาวจริงๆ เขาแชร์โลเคชั่นมาให้ผม...ซึ่งที่ตรงนั้นมันคือโกดังร้างที่อยู่ห่างจากโรงพยาบาลไปประมาณ 10 กิโล....ผมเลือกที่จะไม่ส่งอะไรตอบกลับไปเหตุผลคือกลัวอีกฝ่ายจะไม่ปลอดภัยหากผมตอบอะไรกลับไป และอีกเหตุผลก็คือ อยากจะรีบไปเห็นด้วยตาตัวเองว่าเจ้าตัวขาวปลอดภัยด้วย 

 

“นายครับ...มีคนเฝ้าทางเข้าประมาณ 4-5 คนครับ” 

“จอดรถไว้ตรงนี้...ส่งทีมA เข้าไปจัดการพวกยามเฝ้าประตู แล้วแบ่งคนบุกเข้าไปทั้ง 4 ทิศ...เน้นจับเป็น...แต่ถ้าต้องสู้...ก็เอาให้มั่นใจว่าคนของเราต้องปลอดภัยทุกคน!” 

“ครับนาย” 

 

 

#ฟิวส์ 

 

“.....น...นายไม่ฆ่าฉันหรอก...นายไม่ทำแน่! ” 

“ปากดีนักใช่ไหม!” 

 

ผวัะ! และเป็นอีกครั้งที่มันใช้ด้ามกระบอกปืนตบปากของผมจนล้มลงไปนอนกีบพื้นแบบนี้....เจ็บ...ยายฟิวส์เจ็บ 

 

“ถ้ามึงยังปากดีแบบนี้....ไม่ต้องรอให้มันมากูก็ฆ่ามึงได้!” 

“ก...ก็เอาสิ...ฆ่าให้ตายไปเลย!” ผมพูดออกไป..เอาสิ..ตายแล้วจะเป็นผีมาหลอก! 

 

แต่ผมมั่นใจว่ามันยังไม่ฆ่าผมตอนนี้แน่...อย่างน้อยก็คงจะเอาผมไปต่อรองกับคุณโทมัสก่อน....ไม่อย่างนั้นมันคงยิงผมไปนานแล้ว 

 

“...หาทางติดต่อมันไป..” ถูกอย่างที่ผมคิดเอาไว้...มันหันไปสั่งลูกน้องของมันก่อนจะหันมามองหน้าผมอีกครั้ง.. 

“มันมาเมื่อไร...มึงตายเมื่อนั้น” 

 

ผมก็ถูกพาตัวกลับมาไว้ตรงที่เดิม และแน่นอนว่ามันคงกลัวว่าผมจะแก้เชือกได้อีก คราวนี้จึงใช้กุญแจใส่มือของผมเอาไว้แทน... 

 

“เพราะแกคนเดียว...ถ้ายอมโทรตั้งแต่แรกป่านนี้ได้กลับบ้านไปแล้ว!!” 

“ถ้าคุณไม่โลภขนาดนี้..เรื่องวันนี้มันก็ไม่เกิดขึ้นหรอก...แล้วคิดเหรอครับว่ามันจะปล่อยเรากลับไปง่ายๆ คิดเหรอครับ!” 

 

ผมชักสีหน้าออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง...อยากจะบ้าตายกับความคิดของคนๆ นี้จริงๆ ทำไมคนแบบนี้ถึงได้เลือกทำอาชีพนี้กันนะ...โคตรจะเห็นแก่ตัวแต่มาทำงานที่ต้องใช้ความเสียสละเป็นส่วนใหญ่....จรรยาบรรณขั้นต้นก็ไม่ผ่านแล้ว-*-!! 

. 

. 

. 

เฮ้อ...ในนี้ร้อนชะมัดเลย...อากาศคงไม่ค่อยจะมีเพราะเป็นพื้นที่ปิด...แล้วในนี้ก็มีคนอยู่หลายคน...แถมที่ๆ อยู่ตอนนี้ก็เป็นมุมๆ หนึ่งที่มีกล่องลังตั้งขว้างทางลมเอาไว้เสียด้วย...ถ้าอยู่นานเกินไปอาจจะรับไม่ไหวก็ได้...คุณโทมัส...ได้โปรด...ช่วยเห็นที่ผมสั่งไปด้วยเถอะนะ...ได้..โปรดด.ดด 

 

ไม่ได้!! ....จะมาหลับตอนนี้ไม่ได้นะฟิวส์...น่าสิวหน้าขวานขนาดนี้จะหลับไม่ได้เด็ดขาด! 

 

“น..นี่...” เสียงแหบแห้งของผมดังขึ้นเรียกความสนใจของคนพวกนั้น..และที่เสียงผมเป็นแบบนี้สาเหตุก็คงเพราะตะเบ็งเสียงเถียงกับพวกมันก่อนหน้านี้แล้วก็ไม่ได้ดื่มน้ำเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว 

“อะไร!!” ไม่เจ็บคอบ้างหรือไงนะ..เสียงดังตลอดได้ขนาดนี่เนี่ย?? 

“ข...ขอ..กินน้ำได้ไหม” 

“เฮ้ย! เอาน้ำไปให้พวกมัน” เขาหันไปสั่งลูกน้อง 

 

รอเพียงไม่นาน ลูกน้องของเขาคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาพวกผม ในมือถือน้ำเปล่ามาหนึ่งขวด....น้ำในขวดก็ไม่เต็มขวดดีเหมือนว่าถูกเปิดกินไปแล้วหน่อยหนึ่ง... 

 

“แบ่งๆ กันกิน... ” เขาพูดออกมาเสียงเรียบ วางขวดน้ำลงบนพื้นระหว่างตรงที่ผมนั่งกับที่หมอใหญ่นั่ง 

“เอามาให้ฉัน!” 

 

ทันทีที่ขวดน้ำถูกวางลงบนพื้น หมอใหญ่ก็รีบถลาเข้าไปหาทันที เขาพยายามยกมันขึ้นด้วยท่าทางที่โคตรจะผิดรูปผิดร่างสุดๆ ...ทั้งๆ ที่มือของตัวเองมันโดนหมัดไขว้หลังเอาไว้แบบนั้น เขาคิดได้ยังไงกันนะว่าจะสามารถยกขวดน้ำขึ้นไปถึงปากของตัวเองได้ 

 

....อยากจะบ้า! ...แล้วดูสิ...พอเขาทำแบบนั้น น้ำมันก็หกลงพื้นไปมากมาย...จะเหลือไว้กินไหมเนี่ย--!! 

 

“พอเถอะครับ...ทำแบบนั้นก็หกหมด” 

“ก็ฉันหิวน้ำ..ฉันจะกิน..อย่ามาห้าม!” 

“เดี๋ยวผมถือให้..ทำแบบนั้นแล้วเมื่อไรจะได้กิน!” 

“....ไม่..ฉันไม่เชื่อแก...แกจะเอาไปกินคนเดียวหมดใช่ไหม!!” 

“ก็แล้วแต่คุณแล้วกัน! จะปล่อยให้น้ำมันหกจนหมด...ก็แล้วแต่...ไม่ต้องมีใครได้กินหรอกแบบนั้น!” 

 

เขาหยุดชะงักการกระทำของตัวเองไว้..ก่อนจะยอมวางตั้งขวดน้ำเอาไว้ตามเดิมแล้วถอยตัวออกไปนิดหน่อย...ผมมองน้ำในขวดที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งขวดดี.... 

 

“มาสิครับ” เพราะผมถูกใส่กุญแจมือเอาไว้ด้านหน้าเลยสามารถหยิบจับขวดน้ำได้ถนัดกว่าเขา...ผมยกขวดน้ำขึ้นมาแล้วยื่นไปจ่อที่ปากให้กับหมอใหญ่...เขารีบกระดกน้ำลงคอไปอย่างหิวกระหาย 

“เฮ้ออ..ค่อยดีขึ้นมาหน่อย” เขาพูดออกมาหลังดื่มน้ำเสร็จ น้ำเสียงฟังดูดีกว่าตอนแรกเยอะเลย 

 

ผมก้มมองขวดน้ำในมือที่เหลือเพียงน้ำก้นๆ ขวด..แต่ก็น่าจะดับกระหายให้ผมได้บ้าง...ก่อนจะยกมันขึ้นมาดื่ม แต่ยังไม่ทันที่ขวดน้ำดื่มจะยกขึ้นมาแตะริมฝีปากผมก็ต้องปาขวดน้ำนั้นทิ้งเมื่อจู่ๆ หมอใหญ่ก็ลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายตรงหน้า.... 

 

แอ๊ก..แค่ก...!! 

 

เสียงทุรนทุรายของหมอใหญ่ทำให้ผมช็อกไปพักหนึ่ง ก่อนจะรีบถลาตัวเข้าไปหาเขา....น้ำลายฟู่ปาก....ดวงตาเบิกกว้าง...กล้ามเนื้อเกร็ง...โดนพิษ...โดนพิษอะไรแน่ๆ !!! 

 

ผมต้องรีบหาอะไรก็ตามที่อยู่ใกล้ๆ ตัวเพื่อจะเอามาให้เขากัดเอาไว้...ป้องกันเขากัดลิ้นตัวเอง...แล้วอะไรละ! ... 

 

ขวดน้ำ!! 

 

ผมรีบหยิบขวดน้ำที่ตัวเองพึ่งจะปามันทิ้งขึ้นมาถือเอาไว้...เททุกอย่างออกมาให้หมด...พยายามสะบัดขวดน้ำไล่น้ำให้ออกมาทุกหยด..เพราะผมมั่นใจว่าพิษต้องอยู่ในขวดน้ำนี่แน่! ... 

 

พอสะบัดแล้วก็หยิบฝาขวดมาปิดปากขวดเอาไว้ก่อนจะเอาไปหยิดใส่ปากของหมอใหญ่เอาไว้...ที่ผมต้องปิดปากขวดก็เพราะจะได้มีลมเป็นตัวช่วยดันไม่ให้ขวดมันแฟบลงและที่สำคัญกันพิษที่หลงเหลืออยู่ในขวดด้วย 

 

“หมอใหญ่!! ...ได้ยินไหม!! หมอใหญ่! ได้ยินผมไหม!!” ผมพยายามพูดเรียกสติเขา แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล...เขาไม่ตอบสนองผมสักนิด อีกฝ่ายเอาแต่ชักดิ้นชักงอไปตามพื้น.... 

 

ฮ่า..า...ฮ่าา...าา 

 

“โดนแค่คนเดียวอย่างที่คิดเอาไว้เลย” เสียงโรคจิตดังขึ้นมาใกล้ๆ 

“คุณทำอะไร...ทำ ทำไม!!” 

“......ก็แค่ส่งมันไปรอก่อน....อีกเดี๋ยวก็คงส่งแก....” 

 

ปัง! ปัง! 

 

“นายครับ!!” ลูกน้องมันสามสี่คนวิ่งมาจากด้านนอกของโกดังด้วยความแตกตื่น... 

“อะไรวะ!!” 

“พวกมันบุกมาครับนาย!” 

“มึงทำอะไรห๊ะ!!” มันหันมามองผมตาขวาง...แล้วกระชากผมให้ลุกขึ้นมาจากพื้น...บีบแขนผมเต็มแรงจนปวดไปหมด 

“ก็ทำตามที่แกสั่งไง...ไอ้ชั่ว!!” ผมยิ้มขำออกไปด้านท่าทางที่ไม่เคยทำมาก่อน... 

 

เป็นไปตามที่ผมคิดจริงๆ พวกมันไม่ได้เตรียมการรับมือใดๆ เอาไว้เพราะคิดว่าคุณโทมัสไม่รู้ว่าผมอยู่ที่นี่ และพวกมันก็คงคิดว่าผมไม่ได้ติดต่อเขาจริงๆ ... 

 

“เปิดประตูให้พวกมันเข้ามา...เรายังมีหมากตัวสำคัญอยู่กับตัว” มันพูดสั่งลูกน้องของมันก่อนจะก้มมองหน้าผมในประโยกท้าย 

 

ประตูโกดังเปิดออกเผยภาพของคุณโทมัสที่เดินนำคุณแฟรงค์และคนอื่นๆ เขามาด้านใน....คุณโทมัสมองจ้องมาที่ผมด้วยสายตาดุดัน...ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะวูบไหวไปครู่หนึ่งเมื่อเราทั้งสองสบตากัน.....เขามองสบตากับผมเหมือนจะสื่อความหมายว่า.... 

 

‘ฉันมาแล้วนะ...ฉันมาช่วยแล้ว’ 

 

น้ำตาที่ตอนแรกไม่มีทีท่าว่าจะไหล..แต่ตอนนี้มันกลับไหลออกมามากมาย...ผมพยายามฝืนยิ้มออกไปเพื่อแสดงให้เขาเห็นว่าผมไม่เป็นอะไร....เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นที่เคยมองผมอย่างอ่อนโยนจะเปลี่ยนเป็นดุดันและน่ากลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน... 

 

“ส่งคนของฉันมา” 

“บอกคนของแกให้วางปืน..แล้วถอยไป...แล้วแกกับฉันมาทำข้อตกลงกัน” 

“แกต้องการอะไร!” 

“ให้มันถอยออกไปก่อน!” 

“ฉันจะถามอีกครั้งแกต้องการอะไร...รีบๆ พูดมาก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” 

 

ผมพึ่งจะเห็นเขาเป็นแบบนี้ แววตาคู่นั้นดูนิ่งสงบไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แต่เพราะมันเป็นแบบนั้น..ผมถึงว่ามันน่ากลัว 

 

“...ฉันต้องการให้แกแบ่งหุ้นส่วนในบริษัทเพชรของแกมาให้ฉันครึ่งหนึ่ง..แล้วก็แบ่งเขตการคุ้มครองของแกมาให้ฉันดูแลครึ่งหนึ่ง!” 

“มากไป” เขาพูดออกมาเสียงนิ่ง มุมปากกระตุกยิ้มออกมา....ก่อนที่ขายาวๆ คู่นั้นจะค่อยๆ เดินเข้ามา 

“ไม่มากไปสำหรับแลกกับคนรักของแกหรอก!” 

“...ฉันหมายถึงมากไปที่แกมีชีวิตอยู่บนโลกนี้...มันนานไปเเล้ว! ” 

 

คุณโทมัสยกกระบอกปืนขึ้นมาถือเอาไว้ในระยะที่ถ้ายิงออกมาละก็...โอกาสจะพลาดไม่มีเลย ปลายกระบอกปืนเล็งมาที่หัวของอีกฝ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย....เเละในขณะเดียวกันปืนของไอ้คนที่จับผมเป็นตัวประกันก็จ่อเอาไว้ที่เอวของผม...ถ้าผม...ทำอะไรสักอย่าง...ก็จะช่วยคุณโทมัสได้...เอาไงดี...เอา...เอางี้เเล้วกัน! 

 

ตอนนี้ละ! ต้องทำตอนนี้เท่านั้น! 

 

“เอาสิ!! ถ้าแกยิงฉัน..ฉันก็จะยิงมัน!!” สิ้นเสียงนั้น...ผมใช้มือที่ยังใส่กุญเเจอยู่จับเข้าไปที่กระบอกปืนนั้นตั้งใจให้มันหันไปทางอื่น เเต่อีกฝ่ายคงตกใจถึงได้กดลั่นปืนใส่ผมทันทีที่ผมจับกระบอกปืนนั้น.... 

 

หมับ! ปัง! 

 

“อ...จ...เจ็บ” ร่างของผมล้มลงพื้นช้าๆ รู้สึกเจ็บเเปล๊บๆ เเปลกๆ ...ยิ่งกว่าโดนเจ้าลูกเสือพวกนั้นตะบบตอนไปหาอีก...เจ็บจัง 

 

ปัง! ปัง! 

 

ผมมองภาพเลือนรางตรงหน้า คุณโทมัสกดลั่นปืนออกมาทันทีที่ร่างของผมร่วงลงพื้น นัดเเรกโดนที่มือของอีกฝ่ายจนปืนกระเด็นไป ส่วนอีกนั้นยิงโดนจุดเดียวกับผมจนทำให้เขาคนนั้นร่วงลงมานอนอยู่ข้างๆ ผม 

 

“มึงมันสมควรตาย!!” คุณโทมัสตวาดลั่น ยกกระบอกปืนขึ้นมาอีกครั้ง เเละครั้งนี้เล็งเข้าไปที่ศีรษะของอีกฝ่าย 

“...ย..อย่า...คุณ...คุณโทมัส...อย่า!!” ผมพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก 

“.....” คุณโทมัสยืนนิ่งอยู่แบบนั้น...แต่มือของเขากลับกำแน่นมากๆ จนสั่นไปหมด 

“ผมขอ...อย่าทำเขา...อย่านะครับ..” 

“เเต่มันทำร้ายเธอ!” 

“ไม่...ผมยอมให้คุณฆ่าเขาไม่ได้..ผมยอมไม่ได้!” 

“ทำไม!!” 

“ในฐานะหมอ..ผมคงยอมให้คุณฆ่าใครต่อหน้าผมไม่ได้...และในฐานะที่เป็นผม...ผมก็ไม่อยากให้คุณทำมันเช่นกัน...อย่าทำเลยนะครับ...อย่าทำเลยนะ”ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นจนเเทบจะฟังไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บที่เเผล หรือเจ็บที่ใจที่ต้องมาเห็นอีกฝ่ายเป็นเเบบนี้เพราะผมกันเเน่ 

“....” เขายังคงยกปืนจ่ออยู่แบบนั้น..แต่เหมือนทุกๆ อย่างกำลังตีกันอยู่ในหัว..เขาดูสับสนจนผมรู้สึกได้... 

“...ผม...ผมเจ็บจัง...พาผมไปหาหมอหน่อยนะ...นะครับ...นะครับคุณโทมัส..นะ” 

“ได้...ฉันจะไม่ฆ่าใคร...ต่อหน้าเธอ” ผมได้ยินประโยคหลังไม่ถนัด เเต่คิดว่าคุณโทมัสน่าจะยอมเเล้ว...เขาส่งปืนให้คุณเเฟรงค์ ก่อนที่เขาจะเดินมาหาผมเเล้วค่อยๆ อุ้มผมขึ้นมา 

“อ๊ะ..” 

“เจ็บมากไหม” 

“ไม่ครับ” 

 

ผมตอบยิ้มๆ ทั้งที่ความจริงคือเจ็บจนไม่รู้จะอธิบายยังไง 

 

“เอาตัวพวกมันทุกคนกลับไป” คุณโทมัสหันไปสั่งคุณเเฟรงค์เสียงเหี้ยมก่อนจะก้มลงมามองสบตาผม 

 

สายตาอ่อนโยนที่เคยใช้มองผมมันกลับมาเเล้ว ผมยิ้มตอบกลับไป ทั้งๆ ที่สติเริ่มจะเลือนรางไปหมด... 

 

พอเห็นเขาอยู่ต่อหน้าแบบนี้..มันเหมือนว่าเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดมันก็เป็นแค่ความฝันร้ายๆ ...และตอนนี้ความฝันนั้นมันจบลงแล้ว...ผม...ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว.... 

 

โล่งอกจัง.. 

 

“ปลอดภัยเเล้วนะ...เจ้าตัวขาวของฉัน” เขาพูดขึ้นมา....ไม่แน่ใจว่าผมตาฝาดไปหรือว่าอะไร..แต่แววตาสั่นไหวของเขาเหมือนมีน้ำใสๆ คลออยู่เลย.. 

“ผม..สบายมากครับ” จำได้ว่าผมยิ้มตอบเขาไป ก่อนจะซุกหน้าลงไปกับไหล่กว้างๆ นั้นแล้วสติที่มีอยู่ของผมจะดับไป… 

 

เฮ่อออ 

อยากจะถอนหายใจดังๆ ในที่สุด ทุกอย่างก็เรียบร้อยเเล้ว....คุณหมอปลอดภัยเเล้ว โทมัสมาช่วยน้องเเล้วว ปลอดภัยเเล้ววววว...โล่งงง 555 ขอบคุณที่ติดตาม เเอบซะใจหมอใหญ่นิดๆ เห็นเเก่ตัวดีนักตายเเบบทรมานหน่อยเเล้วกัน...เเอบจิตหน่อยๆ ละ55555 (หัวเราะชั่วร้าย) #สรุปเรื่องนี้ไรท์ร้ายสุด รักคนอ่านนะจ้าาาา 

BY: ลั้น ลา 

ความคิดเห็น