facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 16 อาศัยช่วงวุ่นวาย (2/3) (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 อาศัยช่วงวุ่นวาย (2/3) (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2562 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 อาศัยช่วงวุ่นวาย (2/3) (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่ 16 อาศัยช่วงวุ่นวาย (2/3) 

 

“นายครับ!! เกิดเรื่องเเล้วครับ! ” 

“.....?” ผมหันไปมองหน้าไอ้เเฟรงค์นิ่งๆ รอให้มันพูดเรื่องใหญ่ของมัน... 

“คือ...ไอ้พวกที่ติดตามคุณหมอเเจ้งมาว่า หาตัวคุณหมอไม่เจอครับ! ” 

 

เหมือนมีอะไรหนักๆ ตกใส่หัวฉากใหญ่จนมึนไปหมด...หัวใจก็วูบโหวงเเปลกๆ เหมือนหล่นไปอยู่ตาตุ่ม 

 

“เป็นไปได้ยังไง!! ” 

“พวกมันกำลังเช็คกล้องวงจรกันอยู่ครับ” 

"สั่งคนค้นหาให้ทั่ว...” 

“ครับนาย! ” 

 

หายไปไหนนะเจ้าตัวขาว! 

 

ภาพที่ผมเห็นจากกล้องวงจรปิดที่สามารถจับภาพคนสองคนที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นฟิวส์ของผม เเล้วก็ไอ้เวรที่พาฟิวส์ไปซึ่งเป็นภาพที่ได้จากกล้องทางด้านหลังของโรงพยาบาลตรงบริเวณประตูทางออกด้านหลัง 

 

...ในภาพคือชายใส่หมวกเเก๊ปใส่เเว่นตาปิดบังหน้าของตัวเอง...ส่วนอีกคนถูกพยังอยู่มีผ้าอะไรสักอย่างคลุมหัวเอาไว้จนมองไม่เห็นว่าเป็นใคร.... 

 

“ดูเหมือนจะเป็นคนที่คุ้นเคยกับที่นี้ดีนะครับ...เพราะสามารถหลบหลีกจุดที่กล้องวงจรจะถ่ายถึงได้ทุกจุดเลย” ไอ้เเฟรงค์พูดวิเคราะห์ออกมาตามความคิดเห็นของมัน 

“หยุดภาพตรงมุมล่างขวาสุด เเล้วขยายเข้าไป...” 

 

ผมชี้ไปตรงภาพในช่วงเวลาที่ตัวเองต้องการ....เป็นภาพบริเวณด้านหลังของโรงพยาบาล...โดยสามารถจับภาพชายสองคนที่เห็นในตอนเเรกกำลังขึ้นรถเก๋งคันหนึ่งซึ่งจอดหลบมุมอยู่ ห่างไม่สังเกตก็คงมองไม่เห็น...พอเทียบเวลากับตอนนี้เเล้ว...พึ่งออกไปก่อนผมจะมา 30 นาที... 

 

"ไอ้เวรเอ๊ย!!" 

“ทะเบียนรถนั้น จะให้คนค้นให้เร็วที่สุดครับ” 

“ก็ไปสิวะ!!! ” ผมตวาดเสียงลั่น พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้นิ่งเอาไว้ที่สุดเพื่อจะไม่ให้เผลอทำอะไรที่จะเสียประโยชน์ในภายหลังเเต่ดูเหมือนจะไม่เป็นเเบบที่ต้องการเท่าไร.. 

 

ตลอดเวลาที่นั่งรอฟังข่าวจากไอ้เเฟรงค์ผมแทบจะไม่ได้นั่งอยู่กับที่สักนิด...รู้สึกว่าครั้งนี้จะไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้เลย....ขนาดควบคุมมือตัวเองไม่ให้สั่นยังทำไม่ได้จนต้องบีบมันไว้ด้วยกันจนเเน่น... 

 

กูไม่เอามึงไว้เเน่! ไม่ว่ามึงจะเป็นใคร!! 

 

“นายครับ ทะเบียนรถคันนั้นเป็นรถให้เช่าจากร้านทางนอกเมืองครับ...ดูเหมือนคนเช่าจะสวมทะเบียนปลอม เพราะเจ้าของชื่อที่ใช้เช่ายังเป็นเด็กวัย 17 ปี” 

“พวกมึงทั้งหมดกระจายข่าวออกไป...กูต้องการรู้ข่าวคนของกูภายใน 1 ชั่วโมงนี้...ส่วนมึงไอ้เเฟรงค์...เเจ้งไปที่พวกเจ้าหน้าที่...ดูเเลเเอลม่อนอย่างดี...เผื่อกูมีงานให้ทำ” 

 

เเฟรงค์มองเจ้านายของตัวเอง ซึ่งดูจะผิดหูผิดตาไป...หากเป็นเมื่อก่อนในเวลานี้นายของเขาคงนั่งนิ่งๆ รองานสำเร็จ เเต่ในครั้งนี้นายดูร้อนรุ่มจนเเทบคลั่ง 

 

 

#ฟิวส์ 

 

“นี่ไง! ฉันก็พาตัวมันมาให้เเล้ว ไหนเงินฉันละ! ” เสียงพูดคุยที่ดังอยู่ไม่ไกลเท่าไรเรียกสติของผมให้ค่อยๆ กลับคืนมาช้าๆ 

“หึ เเล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าหมอนี้จะทำให้ไอ้โทมัสยอมตกลงเรื่องธุรกิจกับฉัน ถ้าฉันให้เงินเเกไปเเล้วไอ้เวรนั้นมันไม่มา...ฉันก็สูญเงินฟรีจริงไหม! ” 

 

ภาพของชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้ผม มือถูกล็อกไว้ด้านหลังด้วยฝีมือของผู้ชายตัวใหญ่ ด้านหน้ามีชายที่ผมมองไม่ค่อยชัดว่าเป็นใคร เเต่ที่เเน่ๆ ด้านหลังของเขามีชายชุดดำอีกหลายคน ผมเเกล้งหรี่ตาลงจนเหมือนว่ายังหลับอยู่ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวช้าๆ พยายามเเก้เชือกที่มัดมือของตัวเองทางด้านหลัง 

 

“จับมันขังเอาไว้ก่อน ถ้างานฉันสำเร็จเเกได้เงิน...เเต่ถ้าไอ้โทมัสไม่มา เเกกับไอ้หมอนั้นก็ตายเป็นผีเฝ้าที่นี้ไป! ” 

 

ผมเเสร้งหลับตาลงตอนที่มีคนเดินเข้ามาใกล้ๆ ร่างของคนๆ หนึ่งถูกโยนลงมานอนข้างๆ ผม... 

 

“เเล้วเมื่อไรมันจะตื่น! ไม่ใช่ตายไปเเล้วเหรอว่ะ” 

 

ปัก! 

 

เเรงเตะจากเท้าใครสักคน เตะเข้ามาตรงช่วงท้องของผมอย่างเเรง ผมทำได้เเค่กัดริมฝีปากด้านในของตัวเองไว้ไม่ให้เผลอร้องออกไป ทั้งๆ ที่จริงๆ โคตรจะเจ็บจนอยากจะร้องออกมาดังๆ 

 

สักพักรอบตัวก็เงียบไป...ผมค่อยๆ ลืมตาช้าๆ มองสำรวจไปรอบๆ ตัว ก่อนจะเหลือบไปเห็นคนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ผมถูกจับมาเเบบนี้ สภาพของเขาดูไม่ต่างจากผมเท่าไร โดนหมัดเอาไว้เหมือนกัน 

 

เเละจากที่ฟังพวกมันพูดกัน ก็ทำให้ผมปะติดปะต่อได้ว่า หมอใหญ่เอาผมมาขายให้คนพวกนี้เพื่อเเลกกับเงิน เเล้วคนพวกนี้ละ จะเอาตัวผมมาทำอะไร...เเต่ที่เเน่ๆ ที่ผมได้ยิน...มันเกี่ยวข้องกับคุณโทมัสด้วย! 

 

“เวร! เวรเอ๊ย! รู้งี้น่าจะให้พวกมันโอนเงินมาก่อนเเล้วค่อยพาตัวมา” เสียงบ่นที่ดังใกล้ๆ มันทำให้ผมมั่นใจเลยว่าเขาไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาทำสักนิด 

 

เพราะเลวเเบบนี้นี่เอง ถึงได้รู้สึกเเปลกๆ เวลาอยู่ใกล้ 

 

ผมเลือกที่จะเมินเสียงสบทมากมายจากอีกฝ่ายที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เเต่ผมเลือกที่จะพยายามเเกะเชือกที่มัดมือตัวเองเอาไว้ โดนพยายามทำให้เบาที่สุดเเละไม่ให้ใครรู้ว่าผมตื่นเเล้ว... 

 

“โว๊ย! รีบๆ ตื่นขึ้นมาช่วยกันคิดสิวะ!! ” 

 

ปึก! 

 

อะไรสักอย่างถูกปามาโดนขาของผมเเต่มันไม่ได้เเรงมากนักคงเพราะคนที่ปามาก็ถูกมัดเอาไว้เช่นกัน...เเต่ผมเลือกที่จะไม่ใส่ใจเเละพยายามเเกะเชือกต่อ จนเชือกที่มัดเอาไว้หลุดออก 

 

ผมลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ อีกครั้ง ที่ๆ ผมถูกจับตัวมามันเหมือนจะเป็นโกดัฃหรือโรงเก็บอะไรสักอย่าง มีกล่องลังมากมายวางตั้งเอาไว้สูงท่วมหัว ผมมองผ่านช่องว่างออกไปที่ตรงส่วนกลางของโกดังนี้ เห็นคนจำนวนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงส่วนกลางนั้น มีคน 2 คนยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูบานใหญ่ๆ ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็นทางออก... 

 

มีกี่คนกันนะ! ? 

 

“นายฟื้นเเล้ว! ” 

 

ชู่!. 

 

ผมยกมือห้ามเอาไว้ไม่ให้เขาส่งเสียงเพราะถ้าพวกนั้นได้ยินก็คงต้องเเห่กันเข้ามาตรงที่พวกเราอยู่เเน่ เเล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมานั่ง เเต่ยังคงเอามือไว้ด้านหลังทำเหมือนว่ายังถูกมัดเอาไว้อยู่ กันพวกมันเข้ามาเห็นนั่นเเหละ 

 

“ทำไม! ...เฮ้ย! พวกนายอะ มันฟื้นเเล้ว...เร็วเข้า!! ..รีบเอาเงินมาให้ฉัน!! ” 

“ผมบอกให้เงียบไงครับ!! ” 

 

เเต่ดูเหมือนผมจะคิดผิดที่ทำให้เขารู้ว่าผมตื่นเเล้ว เพราะพอเห็นเเบบนั้นก็รีบตะโกนเรียกไอ้พวกที่อยู่ข้างนอกจนพวกมันเดินเข้ามาหา 

 

“...ไง” คนที่ดูเหมือนหัวหน้าพูดขึ้นมาด้วยท่าทางทะเล้น สายตาคู่นั้นก็มองสำรวจร่างกายผมอย่างถือวิสาสะ 

 

ผมนิ่งไม่ได้ตอบอะไรออกไป ทำเพียงเเค่จ้องหน้ามันกลับไปอย่างไม่ยอมเเพ้...เอาเถอะ!! ถึงพวกนั้นจะคนเยอะกว่า เเต่ผมก็ลูกผู้ชายคนหนึ่งนะ..ตายเป็นตายเเหละ!! 

 

“หึๆ ใจเด็ดดีนี้...อยากจะรู้จริงๆ ว่าจะใจเด็ดได้ถึงไหน” เขาเดินเข้ามาหาผม ทั้งๆ ที่เเค่เดินเข้ามาปกติเเต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนคุกคามจนอดรู้สึกขยะเเขยงไม่ได้เลย 

“นี่..เห็นไหม! มันก็ตื่นเเล้วรีบๆ เอาเงินมาให้ฉันสิ! ”นอกจากจะเเก่เเล้วยังจะพูดมาก..เห็นเเก่ตัวเเบบนี้อีกเหรอ...เป็นหมอได้ยังไงวะเนี่ย-*-!! 

“หึ...เก่งดี...เเต่คงจะยากหน่อยนะที่เธอดันถูกจับเอามาไว้กับคนเห็นเเก่ตัวเเบบมัน” มันไม่ได้สนใจคำพูดของหมอใหญ่สักนิด แต่กลับกระชากตัวผมให้ลุกขึ้นไป... 

 

เขารู้ตัวเเล้ว!! รู้แล้วว่าผมแก้เชือกได้แล้ว! 

 

“....นี่ถ้ามึงอยู่เงียบๆ ป่านนี้คงหนีไปได้เเล้วละมั้ง...ฮ่าๆ ๆ ” เสียงหัวเราะโคตรโรคจิตดังขึ้น 

 

ผมถูกพาตัวออกมาตรงที่พวกมันนั่งกันอยู่ในตอนแรก...ก่อนจะถูกเหวี่ยงลงไปที่พื้น จนรู้สึกจุกไปหมดแถมยังรู้สึกเจ็บตรงหน้าท้องบริเวณที่โดนมันเตะก่อนหน้านี้ด้วย...แต่นี้ไม่ใช้เวลาจะมาห่วงเรื่องนั้นหรอก... 

 

ผมกวาดมองไปรอบๆ เร็วๆ เท่าที่เห็นที่นี่มีทางเข้าออกทางเดียวและมีคนของมันเฝ้าอยู่...จะหนีตอนนี้ก็ไม่ได้อีก...ทั้งที่ไม่ได้โดนหมัดแต่จำนวนคนของพวกมันมีเยอะเกินที่จะเสี่ยง... 

 

“โทรหามันให้มันมาช่วยสิ” มือถือของผมซึ่งไม่รู้ว่าไปอยู่กับพวกมันได้ยังไงถูกโยนมาตรงหน้า... 

“....ไม่!” 

“...จะโทรหรือไม่โทร!” 

 

ผมนั่งใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ปืนกี่กระบอกที่กำลังเล็งมาที่ผม...พอเห็นว่าผมยังไม่ยอมหยิบมือถือขึ้นมา มันก็เป็นฝ่ายยัดมือถือใส่มือผมแทน...พร้อมๆ กับสั่งออกมาอีกครั้ง 

 

“โทรเรียกมันมา!!” 

 

ทำยังไงดี…ทำยังไง!! ...ยาย..คุณโทมัส...ช่วยฟิวส์ด้วย! 

 

ตั้งสติฟิวส์...ตั้งสติ...พุทโธๆ ...เข้าพุท...ออกโธ....ใจเย็นๆ ...ไม่มีอะไร...แค่ปืนไม่กี่กระบอกเอง...ใจเย็นไว้ ...เล่นกับเสือยังทำมาแล้ว....นี่คือปืนไม่กี่กระบอกเอง..ลูกมีหรือเปล่าก็ไม่รู้...เพราะฉะนั้นใจเย็นไว้นะฟิวส์...ค่อยๆ คิดหาทางออก...คิดๆ ๆ 

“กูจะถามมึงอีกครั้ง...จะโทรหรือไม่โทร!!” 

“...รู้แล้วๆ ” 

 

ผมค่อยๆ ก้มหยิบมือถือขึ้นมา...กดปลดล็อกรหัสเครื่องของตัวเองแล้วรีบเลื่อนหน้าจอกดเปิดเน็ตส่วนตัวที่มักจะปิดเอาไว้ในเวลาปกติ...เอาละเรียบร้อยที่นี้ก็... 

 

“ล..แล้ว...แล้วจะให้บอกว่าอะไร” ผมพยายามพูดชวนมันคุยไป ในมือก็แอบแชร์โลแคชั่นส่งไปที่เบอร์ของคุณโทมัส...แอบหวังว่าเขาจะเห็นมัน... 

“ก็เรียกให้มันมาที่นี่ไงว่ะ” 

“แล้วถ้าเขามา...พวกแกจะทำอะไร!” 

“มันไม่ใช่เรื่องที่แกต้องรู้...โทรหามันซะ แล้วฉันจะปล่อยแกไป” 

“ไม่มีทาง! หน้าแบบแกไม่มีทางทำตามคำพูดแน่...ไม่มีทาง!” ผมเเอบส่ง โลแคชั่นของตัวเองไปให้คุณโทมัสโดยไม่ฝห้พวกมันรู้ตัวว่าผมส่งไป ที่นี้ก็หาทางถ่วงเวลาเอาไว้... 

 

รอจนกว่าคุณโทมัสจะมาช่วย หรือไม่ก็หาทางหนีออกไปให้ได้ด้วยตัวเอง!! 

 

ปึก! 

 

“ปากดี!!” กระบอกปืนหนักๆ ถูกเหวี่ยงมากระแทกแก้มผมจนรู้สึกได้ถึงรสคาวที่เกิดขึ้นในปาก…ก่อนที่มันจะแย่งมือถือของผมไป... 

“กดปลดล๊อคให้กู!” มันปาโทรศัพท์ใส่ผมอีกครั้ง...โชคดีที่เมื่อกี้ผมกดล็อกได้ทันก่อนที่มันจะแย่งไปไม่อย่างนั้น มันอาจสงสัยได้ว่าเมื่อกี้ผมเเอบทำอะไร 

“..ที่บ้านไม่สอนหรือไงว่าไม่ให้ปาข้าวของนะ!!” 

“ถ้ามึงยังเอาแต่ปากดีไม่ยอมทำตามที่กูบอก....” 

 

แกร่ก!  

 

มันหยิบกระบอกปืนเงาที่ดูเหมือนจะบรรจุลูกกระสุนเอาไว้เต็มแม็กถูกยกขึ้นมาจ่อตรงขมับของผม...อย่ากลัวสิฟิวส์...อย่าสั่นแบบนี้...อย่าทำให้มันรู้ว่ากลัว...ฟิวส์! หยุดสั่นสิ!! 

 

“.....น...นายไม่ฆ่าฉันหรอก...นายไม่ทำแน่!” ผมกัดปากตัวเองกลั้นหายใจพูดออกไป..เปลือกตาก็ปิดเข้าหากันแน่น... 

 

..เจ้าที่เจ้าทาง...เจ้าป่าเจ้าเขา..ช่วยลูกช้างด้วยยย!! 

มาเเเล้ววว 

ขำหนูฟิวส์..นี่เเหละคนไทยเเท้ๆ...อยู่ที่ไหนก็ไม่ทิ้งเจ้าที่เจ้าทาง...สาธุจ้า...ช่วยลูกช้างฟิวส์ด้วยยยย 

ขอบคุณที่ติดตาม...คอมเม้นเป็นกำลังใจกันได้น่าาาาาา...เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 

BY: ลั้น ลา 

ความคิดเห็น