email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 14 : Don't like you to be near to anyone (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 14 : Don't like you to be near to anyone (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 14 : Don't like you to be near to anyone (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

หมับ

 

ผมรวบเด็กดื้อมาไว้ในอ้อมกอดพลางลูบหลังปลอบไปด้วย เจ้าดื้อคงยังไม่ส่างจากฤทธิ์ของสุรา..

"ร้องไห้ทำไม" ผมลูบหัวเด็กดื้อที่งอแงอยู่อ้อมกอดของผม

"ฮึก จะตะคอกทำไมเล่า นายน่ะน่ากลัว ฮือ" อ่า..เจ้าดื้อคงยังไม่ส่างจริงๆ สินะ ถึงได้งอแงใส่ผมแบบนี้ อาจจะเป็นครั้งแรกด้วยแหละมั้งที่ผมตะคอกใส่

"ชู่ว หยุดร้องก่อนเร็ว เดี๋ยวตาบวม" ผมดึงทิชชูมาซับน้ำตาให้เจ้าดื้อเบาๆ

"ฮึก ฮือ" อ้าว แล้วทำไมถึงไม่หยุดล่ะเนี่ย

"ชู่ว หยุดก่อนเร็วคนเก่ง" ทำไมผมปลอบเจ้าดื้อเหมือนเด็กจังเลยล่ะ แต่..เจ้าดื้อก็เด็กอยู่นี่นา..

"มันหยุดไม่ได้ ฮึก" เจ้าดื้อพูดเสร็จก็ปล่อยโฮออกมา ผมได้แต่กอดปลอบ น้ำตานี่เปียกเสื้อผมเต็มไปหมด เจ้าดื้อร้องไห้จนหลับไปคาอกผมไปนั่นแหละ

ผมอุ้มโซมินเข้าไปในห้องนอน ค่อยๆ วางร่างบางลงแล้วเดินไปเอาผ้ากับกะละมังใบเล็กมาเพื่อจะเช็ดตัวให้โซมิน จะได้ไม่เหนียวตัว

"พี่ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้มินเลย ไม่ชอบเลยสักนิด"

 

 

[10.00 น.]

 

โซมินรู้สึกตัวในช่วงสายของวัน แต่มีความรู้สึกหนักๆ ช่วงเอวเหมือนถูกกอดรัดยังไงไม่รู้ ยิ่งขยับก็เหมือนแรงกอดรัดนั่นจะยิ่งแน่นขึ้น จนโซมินต้องทะเลาะกับเปลือกตาตัวเองตื่นขึ้นมา พอลืมตาขึ้นความปวดที่หัวก็แล่นเข้ามาอย่างเร็ว จนเผลอสบถออกไป พอหันมาหาต้นปลายสายเหตุที่เอวเขาหนักๆ นี่ เพราะ..เดวินหรอกหรอ

โซมินจ้องใบหน้าคมเข้มของอีกคนด้วยความสงสัย เขาจำเรื่องเมื่อคืนได้ และเขาจำสิ่งที่เดวินบอกได้ เขาไม่ได้ดื่มมากจนจำอะไรไม่ได้เหมือนคนเมาแล้วทิ้งตัวลงกับถังขยะ เขารู้ดีว่าตัวเองคออ่อน เมื่อคืนยอมรับว่าเมานิดหน่อย แต่มีสติทุกอย่าง อืม..เขารับรู้

"มองหน้าพี่มีอะไรหรือเปล่า?"

ถามว่าอาจจะเป็นเพราะคำถามหรือเปล่า ที่ทำให้โซมินหน้าเห่อร้อนขึ้นสีแดงขึ้นมา เปล่าหรอก..แต่เป็นเพราะคำว่า 'พี่' ที่อีกคนแทนแทนชื่อของตนต่างห่างที่ทำให้หน้าแดง

"ป..เปล่า" ตอบอีกคนไปด้วยเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะงุดหน้าลงด้วยความอาย คนพี่มองด้วยความเอ็นดูที่อีกคนเขินจนต้องหลบสายตาเขา เดวินจำได้ว่าเมื่อวานเขาบอกอะไรโซมินไป นั่นเป็นความรู้สึกจริงๆ ที่เขารู้สึก ทำไมเขาถึงรู้สึกและบอกมันไปในเวลานั้น คงเป็นเพราะเวลาเห็นใครได้ใกล้ได้สัมผัสโซมินแทนที่จะเป็นเขา เดวินรู้สึกไม่อยากให้ใครได้เข้าใกล้ร่างเล็ก..

เขาหวง

เขาไม่ชอบ

และเขาคิดว่าโซมินเป็นเด็กน่ารัก จิตใจอ่อนโยน ยิ้มเก่ง เหอะ ! แค่เห็นโซมินยิ้มให้คนอื่นเขาก็แทบจะคลั่งอยากจับไอ้คนที่ได้เห็นรอยยิ้มนั่นไปฆ่าให้ตายไปซะ เขาถึงต้องรีบบอกความรู้สึกไปไง..ไม่งั้นอาจโดนหมาคาบไปเสียก่อน ซึ่งเขาไม่ยอมแน่!!

"ไม่สบายหรือ หน้าแดงเชียว" นี่ถามเพราะเป็นห่วง หรือถามเพราะอยากแกล้งให้น้องเขินเข้าไปอีกก็ไม่รู้ คนอะไรเจ้าเล่ห์ชะมัด..

"ผมไม่เป็นอะไร ผมจะกลับบ้าน" นี่ก็จะกลับบ้านอย่างเดียว อยากจะรู้จริงๆ ที่บ้านมีอะไรดีถึงอยากจะไปจากเขานัก

"เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้บ่งบอกได้ชัดว่าเขาจริงจัง

"อะไร?" โซมิน

"จำที่พี่บอกเมื่อคืนได้หรือเปล่า?" ถามกันโต้งๆแบบนี้ใครมันจะกล้าตอบกันเล่า! เจ้าคนบ้า!

"อ..อะไร"

"พี่ชอบเรา ชอบมากๆ ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้เลย หวง"

"จ..จริงหรอ" ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิม

"จริงครับ" ตอบคนน้องไปโดยที่สายตาไม่มีแววล้อเล่น และมีความจริงจังมาก

"แล้ว..แฟนคุณ?" เด็กน้อยจ้องมองนัยตาคมอย่างต้องการคำตอบ

"นี่ถือว่าเป็นคำถามกลายๆว่ามีแฟนหรือยังหรือเปล่าครับ? ถ้าตั้งใจจะถามแบบนั้น ตอบได้เลยว่า.." ใช่ความหมายของโซมินที่ถามไปก็จะว่าคนพี่น่ะมีแฟนหรือเปล่า แต่เมื่อคนพี่ทิ้งช่วงเป็นเวลานาน โซมินก็เริ่มจะถอดใจที่จะรอคอยคำตอบนั้นแล้ว เขากลัวว่าจะได้คำตอบที่ไม่เป็นการพึ่งพอใจเสียเท่าไหร่...

"อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิครับ ไม่น่ารักเลย เหมือนเด็กดื้อ"

"ไม่ดื้อ!" พอได้ยินคนพี่ว่าตนดื้อก็ยู่หน้าใส่ แถมยังเบนหน้าหนีไม่ยอมมองหน้าอีก

พรึบ!

"อ้ะ!" เสียงตกใจของโซมินดังขึ้น เมื่ออยู่ๆ เดวินก็ขึ้นมาคร่อมบนตัวเขา บอกได้เลยว่าตอนนี้ท่าแบบนี้มันอันตรายมาก

"ไม่ดื้อก็อย่าเถียงสิครับ หันมามองหน้าพี่ด้วย แล้วพูดคำว่าเค้าแทนชื่อตัวเองด้วย" โซมินว่าสรรพนามแทนชื่อเขาจะเปลี่ยนบ่อยเกินไปแล้วนะ เดี๋ยวน้องมิน เดี๋ยวเค้า ตกลงตาแก่ปีสามคนนี้จะให้เขาแทนว่าอะไรกันแน่

"เจ้ากี้เจ้าการ" พูดบ่นตำหนิอู้อี้ให้อีกคนเบาๆ

"อะไรนะครับ" ส่วนอีกฝ่ายก็ทำท่าแกล้งถามคนที่อยู่ใต้ร่าง ที่จริงเขาไม่รู้หรอกว่าน้องพูดว่าอะไร รู้แค่ว่าน้องต้องบ่นให้เขาแน่ๆ

"เปล่านี่ ลงไปจากตัว..เค้าเลย" ตอนนี้คนที่หน้าแดงคงไม่ใช่โซมินแล้วล่ะ แต่เป็นคนพี่แทนที่เขินจนจะมุดหน้าเข้าแผ่นอกบางๆ นั่นแล้ว เพราะน้องแทนด้วย 'เค้า' แทนชื่อตัวเอง แค่นี้ก็แทบจะคลั่งตายแล้ว แค่นี้ใจพี่ก็รับไม่ไหวแล้ว..

 

จุ้บ

"หื้ม?" เดวินก้มลงจูบหน้าผากของอีกคนเบาๆ แต่ทำไมถึงร้อนแปลกๆ เขาเลยทาบมือลงที่หน้าผากมนถึงได้รู้ว่าน้องเริ่มมีไข้อ่อนๆ คงเพราะจากฤทธิ์แอลกอฮอร์เมื่อคืนแน่ๆ

"เริ่มไม่สบายแล้วนะครับ ทำไมถึงไม่สบายบ่อยจัง"

"ไม่รู้" ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมยู่ปากเหมือนจะร้องไห้เต็มที เพราะเขาป่วยง่ายเขากลัวว่าจะทำให้อีกคนลำบาก แค่ดื่มนิดหน่อยก็ไม่สบายแล้ว เป็นเขานี่มันอ่อนแอเสียจริง..

"ไม่ร้องนะครับ เราไม่ได้เป็นภาระพี่เสียหน่อย พี่เต็มใจดูแลเรา" เพราะคำว่าชอบแท้ๆ เลย ถ้าเป็นคนอื่นคงไล่ให้ไปโรงบาลแล้วแต่นี่เป็นโซมินไง หมอก็ไว้ใจไม่ได้หรอก ก็น้องน่ารักขนาดนี้เผื่อหมอชอบน้องขึ้นมากลัวว่าเขาจะได้เผาโรงบาลทิ้งนี่สิ

"อื้อ" เมื่อโดนจูบโดยไม่ได้ตั้งตัวก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา...

ตุบ!

"โอ้ย!"

ก็ตกใจจนถีบคนพี่ตกเตียงนั้นแหละ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว