ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของเอซบตเตอร์นะคะ :)

ตกหลุมรักนายแบดบอย 4

ชื่อตอน : ตกหลุมรักนายแบดบอย 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2558 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตกหลุมรักนายแบดบอย 4
แบบอักษร

ตกหลุมรักนายแบดบอย 4

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

เย็น

บัตเตอร์ part

หลังจากที่ได้ทำความเข้าใจกับเอซแล้วผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย  แต่ก็ยังกล้าๆกลัวที่จะเข้ามาเพราะว่าเอซตอนโกรธทำให้ผมกลัวนี่สิ

Rrrrrr

[อยู่ตรงไหนเสียงเอซถามผมเพราะว่าวันนี้เอซโทรมาบอกว่าให้กลับบ้านด้วยกัน  แต่ผมมีคุยงานกับเพื่อนนิดหน่อย  ส่วนเอซเองก็บอกผมว่ามีเรื่องคัยกับรุ่นพี่เหมือนกัน  แต่เขาไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร

“อยู่ตรงหน้าเสาธงน่ะ”  ผมบอกที่ที่ตอนนี้ผมหยุดรอเขาอยู่

[อืม..แป็ปนึง เดี๋ยวเดินไป]  เอซบอกและวางสายไปทันที  ผมก็ได้แต่ยืนรอเขาอยู่อย่างนั้น 

สักพักเอซก็เดินมาพร้อมกับ....พี่เมย์ดาวโรงเรียน....

“ป่ะกลับบ้านกัน”  เอซพูดบอกทั้งๆที่มีพี่เมย์ยืนควงแขนเขาอยู่

“อะ  อืม” ผมพูดบอกและเดินตามเอซที่เดินไปพร้อมกับพี่เมย์  ... เห็นไหม ผมบอกแล้วว่ารอบตัวเขามีแต่คนที่พร้อมและดีกว่าผมทุกอย่าง

“เดี๋ยวเดินไปส่งเมย์ที่บ้านเป็นเพื่อนเราหน่อยนะ”  เอซหันมาพูดกับผมหลังจากที่เดินออกจากโรงเรียนได้สักพักแล้ว

“ไม่เห็นต้องให้เพื่อนเอซไปด้วยเลยนี่”   พี่เมย์หันไปงอแงก็เอซ

“นะบัตเตอร์”  เอซหันมาบอกเหมือนว่าจะขอกลายๆแต่ผมไม่กล้าพูดอะไรออกไปเพราะพี่เมย์เหมือนไม่อยากจะให้ผมไปเต็มทน

“เอซไปกับเราสองคนก็ได้”  พี่เมย์ยังคงงอแงกับเอซ

“ไม่ได้หรอก  วันนี้ผมจะให้บัตเตอร์ช่วยงานที่ครูนงนุชสั่งมา”  เอซพูดบอก  .. แต่เรื่องงานของครูนงนุชผมไม่รู้เรื่อง  เอซไม่ได้บอกผมเลย

“หรือว่าพี่เมย์จะช่วยผมทำล่ะ”  อยู่ๆเอซก็หันไปคุยกับพี่เมย์  เหมือนว่าถ้าพี่เมย์ตกลง  ผมก็หมดความหมาย

“ไม่เอาอ่ะ  ครูนงนุชสั่งงานยากจะตาย”  พี่เมย์พูดติดตลกและเดินต่อไป

บ้านของพี่เมย์ต้องเดินผ่านซอยบ้านผมไปอีกหนึ่งซอย  พอเห็นซอยเข้าบ้านตัวเองแล้วอยากจะได้เข้าไปชะมัด  แต่เอซดันหันมาทำหน้าดุใส่ผมก็เลยต้องเดินตามดูเขาสองคนสวีทกันต่อไป  ผมไม่รู้หรอกว่าพี่เมย์เป็นอะไรกับเอซ  ผมไม่มีสิทธิ์ถาม  ไม่มีสิทธิ์หวง  ไม่มีเลย....

“เข้าบ้านได้แล้ว..”  เอซพูดกับพี่เมย์ที่ตอนนี้เดินมาถึงบ้านของพี่เขาแล้ว

“เอซ..วันนี้พ่อแม่ไม่อยู่บ้านน้า”  พราเมย์พูดพร้อมยิ้มหวานมาให้เอซ

“งั้นก็ล็อคบ้านดีๆ  ผมไปละ”  เอซพูดพร้อมเดินมากอดคอผมเดินย้อนกลับไปเพื่อกลับบ้าน

“เอซซซซซซซ”  เสียงของพี่เมย์ตะโกนมาเหมือนว่าอยากให้เอซเข้าไปในบ้านเต็มทน

“คะ  คือเอซไม่อยู่เป็นเพื่อนพี่เมย์หรอ” ผมหันไปถามเอซ

“พูดได้แล้วรึไง” เอซหันมาพูดกลับผม

“คะ คือว่า”  ผมอ้ำอึ้งๆเพราะก่อนหน้านี้ผมไม่ได้ตอบเขา  เอาแต่เดินมาเงียบๆ  ถึงแม้ว่าเขาจะชวนคุยผมก็ไม่กล้าตอบ

“ไม่ต้องไปสนใจหรอกหน่า  ไปหาติมกินกันเดี๋ยวเลี้ยง”  เอซพูดบอกและไม่ได้หันไปสนใจพี่เมย์อย่างที่ปากว่าจริงๆ และเดินกอดคอผมมาเรื่อยๆจนถึงร้านไอติมที่อยู่ในซอยบ้านของผมและเอซ

“จะกินอะไรสั่งเลยเดี๋ยวเราเลี้ยง”  เอซพูดบอกและยื่นเมนูไอติมที่มากมายจนเลือกไม่ถูกมาให้

“เดี๋ยวเราจ่ายเอง”  ผมไม่อยากให้เขามาออกตังให้เพราะยังไงเราก็เป็นเพื่อนกัน   ผมก็อยากให้การกระทำขอเขาที่ทำกับผมนั้นคือเป็นแค่สิ่งที่..เพื่อนเขาทำกัน

“ทำไมอีกล่ะ”  เอซถามออกมาเสียงเข้ม

“ก็เดี๋ยวเราจ่ายเองได้  ไม่เป็นไร”  ผมพูดบอกเอซเสียงอ่อยเมื่อเห็นว่าเอซเริ่มขึ้นเสียงกับผม

“จะจ่ายให้ไม่ได้รึไง”  เอซถามออกมาอีก

“ก้แล้วทำไมต้องจ่ายให้  เพื่อนกันก็แชร์กันสิจะให้เราเอาแต่ตัวเองไม่ได้หรอกนะ”  ผมพูดบอกออกไปเมื่อเขาเริ่มทำตัวไม่มีเหตุผมอย่างนี้มันก็ทำให้ผมโมโหเหมือนกันนะ

“เฮ้อออ..”  เอซถอนหายใจออกมาเหมือนรำคาญผมเต็มทนและหันหน้าหนีผม   ผมชักจะอึดอัดกับสถานการณ์อย่างนี้แล้วสิ

ครืดดดด

“เรากลับก่อนนะ”  เสียงเอซเลื่อนเก้าอี้และพูดบอกผมและเดินออกไปโดยที่เขาปล่อยผมทิ้งไว้ที่ร้าน...    ผมมองตามเขาไปอยากจะวิ่งตามแต่รู้ว่าถ้าวิ่งออกไปตอนนี้ต้องทะเลาะกันแน่ๆ  ผมไม่รู้ว่าเขาจะมาโกรธอะไรกับเรื่องค่าไอติม  เดี๋ยวผมจ่ายเองก้ได้นี่น่า   แต่ตอนนี้เอซทำผมโกรธแล้วเหมือนกัน... เขาลากผมไปนู้นไปนี้และสุดท้ายเขาก็มาทิ้งผมไว้ที่นี้คนเดียว   ...  ผมไม่มีอารมณ์ที่จะมากินอะไรตอนนี้เลยนั่งอยู่ในร้านสักพักรอให้เอซเดินไปก่อน  และลุกออกไปเพื่อกลับบ้าน   ถึงพนักงานในร้านจะมองด้วยสายตารำคาญที่ผมมานั่งและไม่ได้สั่งอะแต่อารมณ์นี้ผมไม่แคร์หรอก  ...  เอซทำผมเสียใจอีกแล้วให้ตายสิ  เป็นคนรักไม่ได้อันนี้ผมรู้และทำใจไว้แล้ว  แต่ตอนนี้... แค่เป็นเพื่อนก้ไม่รู้ว่าจะรอดรึป่าว  ..

 ------------------------------------------------------------------------------50-------------------------------------------------------

 

.....

ผมเดินมาเรื่อยๆไม่ได้รีบอะไรถึงแม้ว่าตอนนี้บรรยากาศรอบข้างเริ่มอึมครึ่มแล้ว.  เฮ้อ...  หน่วงในใจแปลกที่เอซทำกับผมแบบนี้  ผมชอบเขามากแต่เขาทำก็ผทแบบนี้  ก็เลยเสียใจมากเหมือนกัน

“อ๊ะ..ขอโทษครับ” ผมก้มหน้าห้มตาเดินไปดูทางจนเดินไปชนใครคนหนึ่งเข้า  เลยรีบขอโทษเขาทันที 

“....”  แต่คนตรงหน้าผมเงียบไปพูดอะไรออกมา  ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปดู

“เอซ”  ผมพูดออกมาแผ่วเบาเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า และเดินเลี่ยงออกมาทันที   ผมนึกว่าเขาจะกลับบ้านไปแล้วซะอีก

เอซก็ไม่ได้ขวางและปล่อยให้ผมเดินออกมา  ผมก็รีบเร่งฝีเท้าเดินให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุด เมื่อถึงบ้านผมก็รีบเข้าบ้านไปทันที  ไม่ได้หันมาพูดกับคนที่เดินตามผมอยู่ตลอด 

……………………………………………………

เอซ  part

ผมเดินออกมาจาดร้านเพราะว่ารู้สึกอึดอัดกับคำพูดของบัตเตอร์หรือน้อยใจกับคำพูดของบัตเตอร์นั้นแหละ...ผมรำคาญเหมือนกันที่บัตเตอร์เอาแต่ย้ำอยู่นั้นแหละว่า..เราเพื่อนกันๆ  ก็ไอ้ที่ผมทำอยู่มันเหมือนเพื่อนเขาทำกันรึไง  โทรหา  กลับบ้านด้วยกัน  คุยไลน์กัน  บางวันก็เฟสไทม์กัน  แล้วไอ้ที่ผมแสดงออกอยู่เนี่ยมันเหมือนกับที่ผมแสดงกับไอ้แทนหรือว่าไอ้ไกด์ไหม  เดินจับมือ  กอดคอ ชมว่าน่ารัก  เฮ้ออ...ให้ตายซิ  เกิดมาไม่เคยจีบใครซะด้วย   ผมเดินมาสักพักและมาหยุดอยู่ไม่ใกล้ไมไกลกับร้านไอติมที่พาบัตเตอร์ไปมานัก  ถึงผมบอกว่าจะกลับบ้านก่อนแต่ผมก็ไม่กล้าปล่อยให้บัตเตอร์กลับบ้านเองคนเดียวหรอก 

.....

สักพักผมเห็นบัตเตอร์เดินมาก็เลยเดินไปดักหน้าเอาไว้  แต่บัตเตอ์เดินก้มหน้าไม่มองขึ้นมาเลยนี่สิ

“อ๊ะ..ขอโทษครับ”  จนเดินมาชนอกผม  ก็ละล่ำละลักพูดคำขอโทษโยที่ไม่มองหน้าผมอยู่ดี

“....”  ผมเลยไม่พูดอะไรกลับรอให้บัตเตอร์เงยหน้าขึ้นมา  และไม่นานบัตเตอร์ก็เงยหน้าขึ้นมาจริงๆ

“เอซ”  บัตเตอร์พูดแกมตกใจและแปลกใจนิดหน่อย  ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงผมไป  ซึ่งผมก้ไม่ได้โวยวายอะไรออกไปเพราะเขาคงโกรธที่ผมทิ้งเขาออกมาก่อนอย่างนั้น  ซึ่งผมก็รู้สึกผิดเหมือนกัน  แต่ให้นั่งต่อไปก็ไม่ได้  มันอึดอัดจนอยากจะบอกออกไปว่า  กูเนี่ยอ่อยมึงอยู่นะโวย   ก็กลัวว่าบัตเตอร์จะกลัวผมน่ะสิ  ก็เลยลุกออกมาก่อน

....

เดินมาสักพักก็ถึงบ้านบัตเตอร์  บัตเตอร์รีบเข้าบ้านไปโดยไม่มองหน้าผม  ไม่บอกลาแม้แต่คำเดียว  แต่ก็เข้าใจแหละ  เขาโกรธผมอยู่นี่    ผมยืนอยู่หน้าบ้านให้บัตเตอร์เข้าบ้านเรียบร้อย ก็เดินต่อเพื่อกลับบ้านตัวเองบ้าง

....

“พ่อสวัสดีครับ”  ผมพูดกับพ่อแม่ที่ตอนนี้กำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก (*ติดตามเรื่องของพ่อแม่เอซได้ที่  'OMGผมท้องกับเจ้านาย')

“เออ หวัดดี”  พ่อผมพูดบอก  

“พ่อ..มีไรจะถาม”  ผมรีบไปนั่งข้างพ่อทันที

“ถามไร”  พ่อหันมามองหน้าผมเล็กน้อยก่อนจะไปสนใจทีวีต่อ

“ตอนที่พ่อจีบแม่  พ่อทำยังไง” ผมถามพ่อออกไปเพื่อเป็นแนวทางในการจีบบัตเตอร์บ้าง

“ข่มขื่น”  พ่อพูดออกมาหน้าตาเฉย

“ห้ะ!!!”   ผมเองก็ตกใจที่พ่อพูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“แล้วแกเป็นอะไรอยู่ดีๆมาถาม จะจีบใครรึไง  ทุกทีก็ไม่เห็นต้องไปจีบใครนี่”  พ่อผมพูดออกมา

“ก็ไม่เชิงจีบหรอกพ่อ”  ก็เขาชอบผมนี่  แล้วผมก็เห็นว่าเขาน่ารักดี  แต่ถ้าให้บัตเตอร์ไปชอบคนอื่นและก็ไม่มีทาง  โอ๊ยย..ผมเป็นว่ะเนี่ย

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”  พ่อผมถามออกมา

“ผู้ชาย”  ผมบอกพ่อออกไป

“หึ”  พ่ผมแค่นหัวเราะออกมา

“หัวเราะไรพ่อ”  ผมเลยหันไปถาม

“เปล่า  แค่คิดว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว ก่อนที่พ่อจะเจอกับแม่นะ  พ่อก็มีผู้หญิงมากมายเลยแหละ แต่ว่านะ...แค่แม่แกคนเดียวพ่อก็ไม่ต้องการใครเลยว่ะ”  พ่อพูดออกมายิ้มๆ  พ่อเป็นอย่างนี้ตลอดแหละครับ  เวลาพูดถึงม่ชอบอมยิ้มอะไรก็ไม่รู้

“หนุ่มๆกินข้าวได้แล้ว”  เสียงแม่เรียกออกมาจากทางห้องครัว  ผมกับพ่อเลยเดินไปทันที

“แม่สวัสดีครับ” ผมสวัสดีแม่เหมือนทุกๆวัน

“หวัดดีครับ  ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง”  พูดถามผม

“ก็ปกติครับ  แต่ว่าวันจันทร์ที่จะถึงผมต้องไปเข้าค่ายแล้วน่ะครับ”  ผมบอกแม่เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดผมจึงต้องเตรียมกระเป๋า  และออกไปซื้อของที่จำเป็นเล็กน้อย  แล้วแม่คิวเองก็อาสาที่จะพาไปซื้อ

“งั้นไปซื้อของวันพรุ่งนี้ล่ะกัน”  แม่คิวบอกก่อนจะนั่งกินข้าวไปเรื่อยๆ

“ครับ”  ผมตอบรับออกไปก่อนที่เราจะนั่งกินข้าวกัน

“แล้วเมื่อกี้นั่งคุยอะไรกับพ่อ”  แม่ถาม

“อ้อ  เจ้าเอซมันถามว่าผมจีบคุณยังไง”  พ่อตอบแทนผมไปเรียบร้อย

“แล้วพ่อก็บอกว่าข่มขื่น”  ผมพูดต่อ

เพียะ

“คุณนี่   ไปพูดกับลูกแบบนั้นได้ยังไง”  แม่ดุพ่อพร้อมที่ไปที่แขนไม่แรงนัก

“แต่ว่าเพราะผมข่มขื่นคุณนะ  เราได้มีทุกวันนี้ไง”  พ่อพูดแซวแม่

“ตาบ้า  กินข้าวไปเลย”  แม่พูดพร้อมหน้าแดงด้วยความเขิน  หึหึ  แม่ผมน่ารักใช่ไหมล่ะ  เหมือนคนๆหนึ่งที่ผมรอให้เขาเลิกปิดกั้นตัวเองจากคำว่าเพื่อนสักที   เพราะผมรู้ว่าบัตเตอร์ไม่ได้คิดอย่างนั้น  แต่กำลังบังคับตัวเองให้คิดอย่างนั้น  ....  ผมรออยู่

………………………………………………….

 

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาเท่านี้ก่อนเดี๋ยวมาต่อให้นะจ๊ะ   ตอนนี้มีทะเลาะกันนิดหน่อย   แต่ไม่รู้ทำไมเอซถึงไม่ค่อยมีเหตุผล

 

อย่าลืม!!!!  โหวต และกดถูกในนิยายเรื่องนี้และคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาาาาาาา

 

 

(เมย์)

 

 

 

ความคิดเห็น