email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผู้ชายที่ชื่อ แกริค ซีคีเลียโน

ชื่อตอน : ผู้ชายที่ชื่อ แกริค ซีคีเลียโน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2564 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้ชายที่ชื่อ แกริค ซีคีเลียโน
แบบอักษร

หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์หทัยรัตน์ก็ได้เดินทางไปเที่ยวกับเสี่ยของเธอที่จังหวัดกระบี่ 

“คุณกรคะ หวานขอนอนนะคะเหนื่อย” พอมาถึงห้องพักจัดของเสร็จเธอก็ทิ้งตัวลงนอน เพราะเหนื่อยจากการเดินทาง สาเหตุที่ทำให้เหนื่อยก็เป็นเพราะเมื่อคืนคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเสี่ยรังแกเธอกว่าจะปล่อยให้นอนก็ดึกดื่น 

“เหนื่อยขนาดนั้นเลย” หญิงสาวไม่ตอบแต่พยักหน้าเบาๆ พร้อมกับตาที่หลับลงเรื่อยๆ 

“หึ” กรวิทย์หรือคุณกร ตามคำเรียกของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง เดินเข้าไปอาบน้ำให้ตัวเองสดชื่นแล้วขึ้นไปนั่งบนเตียงมองสาวเจ้า 

เขาเป็นคนค่อนข้างไม่ใส่ใจใครเพราะเคยอยู่คนเดียวมาตลอด แต่ช่วงหลังๆ เริ่มเบื่อ เลยอยากมีอะไรไว้เล่นแก้เบื่อ ซึ่งเขาเองก็ไม่ใช่ผู้ชายที่เอาไม่เลือก เลยเลือกที่จะหาหญิงสาวคนเดียวมาคอยปรนนิบัติ แต่ก็ไม่อยากได้คนที่สะอาดผุดผ่องเพราะไม่อยากจะรับผิดชอบใคร 

จนมาเจอหทัยรัตน์ซึ่งเพื่อนของเขาแนะนำให้ว่าคนนี้ของดี เธอไม่รับงานพร่ำเพรื่อเธอเลือกแต่คนที่ไม่มีลูกเมีย ซึ่งเขาก็ให้ลูกน้องไปสืบประวัติเธอทันที ตรวจสอบว่าหญิงสาวเคยมีคนรับเลี้ยงแค่สองคนระหว่างนั้นไม่เคยยุ่งกับชายอื่น ซื่อสัตย์กับคนที่เลี้ยงเธอและเธอเป็นคนที่ไม่เรื่องมาก ไม่จู้จี้จุกจิกเหมือนผู้หญิงทั่วไป เขาเลยติดต่อไปที่เจ้หนิงที่เพื่อนแนะนำซึ่งเป็นคนดูแลเธออยู่และก็ได้เธอมาอยู่ด้วยกัน 

ซึ่งก็ทำให้เขาพอใจในตัวเธออยู่มาก เธอถึงอยู่กับเขาได้นานขนาดนี้ 

กริ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นชื่อหน้าจอทำให้คนที่มองคนตัวเล็กอยู่ต้องรีบรับ เพราะไม่อยากให้คนที่โทรมารอนาน 

“ครับ” เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ 

“ท่านมาถึงแล้วครับ” 

“ครับ ผมจัดห้องรับรองไว้ให้แล้วครับ อีกสักครู่ผมจะลงไปต้อนรับด้วยตัวเอง” กรวิทย์พูดจบแล้ววางสายเขาลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทเนื้อดีขึ้นมาสวม ก่อนออกจากห้องไม่ลืมที่จะเขียนบอกหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงไว้ 

ที่เขามาครั้งนี้ไม่ได้มาเที่ยวเฉยๆ แต่มาเรื่องงานด้วย เป็นงานสำคัญมากด้วย ที่ให้หทัยรัตน์มาด้วยเพราะอยากมีเธอไว้ผ่อนคลายเท่านั้น 

โรงแรมนี้ก็เป็นโรงแรมของเขา ซึ่งเรื่องนี้เขาไม่ได้บอกให้หทัยรัตน์รู้และคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอก 

ร่างสูงใหญ่หน้าตาชายไทยแท้เดินลงมาที่ด้านล่างห้องโถงกลางโรงแรมก็พบกับกลุ่มคนชุดดำนับสิบยืนกระจายอยู่เต็มบริเวณดังกล่าว ซึ่งเขาไม่แปลกใจเลยสักนิดเพราะคนที่นั่งรอเขาอยู่นั้น เป็นคนที่ไม่ธรรมดา 

“สวัสดีครับ ขอโทษที่มาช้า” กรวิทย์ก้มหน้าทักทายและเอ่ยคำขอโทษทันที 

“ไม่เป็นไร” แขกผู้มาเยือนรับคำสั้นๆ สีหน้าราบเรียบไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ 

“ถ้าอย่างนั้น เชิญท่านที่ห้องพักครับผมจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว” 

“ไม่ต้องทำท่านอบน้อมขนาดนั้นก็ได้กร” ในที่สุดเจ้าของร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหล่าที่ตั้งแต่เดินเข้ามาก็มีแต่คนชายตามองก็เอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรกยาวๆ 

“มิได้หรอกครับ” 

“ทำไมจะไม่ได้ นายก็เป็นเหมือนเพื่อนฉันคนหนึ่ง บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องเรียกว่าท่าน อีกอย่างนายก็ไม่ได้ทำงานกับฉันแล้ว” 

“แต่..” 

“ไม่มีแต่ นำทางไปห้องพักได้แล้ว” คนที่ตัวโตกว่าขัดขึ้น 

“ครับ” กรวิทย์นำทางมาถึงห้องพักที่เขาได้จัดเตรียมไว้ เป็นห้องที่ดีที่สุดและใหญ่ที่สุด 

“ขอบใจนายมาก” 

“มีอะไรเรียกใช่ผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ ผมจะอยู่ที่นี่จนกว่าคุณจะกลับ” เมื่อไม่ให้เรียกท่านก็หันมาเรียกคุณแทน เพราะเขาเองก็ไม่กล้าอาจเอื้อมที่จะเป็นเพื่อนกับคนตรงหน้าได้ ถึงจะได้รับอนุญาตแล้วก็เถอะ 

เพราะเขารู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นแค่ลูกน้องที่เคยทำงานร่วมกันมาเท่านั้น ถึงจะได้รับเกียรติมากมายแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าอาจเอื้อมจริงๆ 

ถึงแม้ว่าชายตรงหน้าจะไม่ใช่เจ้าชายหรือคนที่มียศถาบรรดาศักดิ์เป็นหม่อมเป็นเจ้า แต่ก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่มีพระคุณต่อเขา และไม่ใช่ใครจะเล่นๆ ด้วยได้ เพราะอำนาจในมือก็มีมากล้นจนคนใหญ่คนโตต้องเกรงใจเหมือนกัน 

“อืม ไปพักเถอะ ฉันก็จะพักเหมือนกัน” 

กรวิทย์เดินออกจากห้องพักของคนที่เขามาต้อนรับ นั้นก็คือ แกริค ซีคีเลียโน นักธุรกิจชื่อดังระดับโลกเพราะมีธุรกิจอยู่ทั่วทุกมุมโลก ที่ท่านเดินทางมาที่ประเทศไทยก็มาติดต่อธุรกิจที่นี่ และจะมีการเจรจากับคู่ค้าในวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นก็จะพักผ่อนต่ออีกสักอาทิตย์ 

“นายสบายดีไหม” กรวิทย์ก็เจอกับแซคเพื่อนที่เคยร่วมงาน 

“ก็ดี นายละ” 

“เหมือนเดิม แล้วนี่ไปไหนต่อ” 

“กลับห้อง ห้องนายก็ไปติดต่อทางโรงแรมได้เลยนะฉันให้คนจัดการให้แล้วร่วมถึงทุกคนด้วย” ทุกคนที่หมายถึงคือลูกน้องของแกริค 

“ขอบคุณมาก ไว้เจอกัน” 

กรวิทย์ก็แยกตัวเดินกลับห้องตัวเอง 

“เสร็จธุระแล้วเหรอคะ” พอเดินเข้ามาในห้องก็เจอกับหทัยรัตน์ที่ตื่นแล้วนั่งรอเขาอยู่ 

“อืม หิวรึยัง” 

“หิวแล้วค่ะ” 

“งั้นไปแต่งตัวจะพาไปกินข้าว” หทัยรัตน์ทำตามที่เขาบอก รีบเดินไปแต่งตัว แต่งตัวเสร็จทั้งสองก็พากันเดินลงมาข้างล่าง อีกเรื่องที่กรวิทย์อยู่กับหทัยรัตน์ได้นานคือเธอไม่เรื่องมาก เป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย 

ทั้งสองคนมากินข้าวที่ห้องอาหารของโรงแรม ในระหว่างที่กินข้าวอยู่นั้นกรวิทย์ก็นึกอะไรออกพอดีและเขาก็คิดว่า ผู้หญิงตรงหน้าอาจช่วยเขาได้ 

“หวาน ฉันมีเรื่องให้เธอช่วยนิดหน่อย” 

“อะไรเหรอคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นถามเขา 

“พอมีเพื่อนที่ทำงานแบบเดียวกันกับเธอไหม เอาแบบไม่เรื่องมาก ไม่พูดเยอะ และสะอาดๆ หน่อย” กรวิทย์เลือกที่จะพูดกับเธอตรงๆ ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ หทัยรัตน์ขมวดคิ้วมองเขา ที่เขาถามแบบนี้หมายความว่ายังไง หรือว่าเขาเบื่อเธอแล้วจะหาคนใหม่ 

สีหน้าของหญิงสาวทำให้กรวิทย์พอจะเดาออกว่าเธอคิดอะไรอยู่ 

  

“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันไม่ได้ถามให้ตัวเอง” เมื่อชายหนุ่มพูดแบบนั้นเธอก็เหมือนหายใจโล่ง นี่เธอไม่อยากไปจากเขาเหรอ หทัยรัตน์สะดุดกับความคิดของตัวเอง 

“แล้วหาให้ใครคะ” 

“นักธุรกิจคนหนึ่ง เขาจะมาพักอยู่ที่ไทยสักระยะ ฉันอยากได้คนที่เต็มใจจริงๆ และเหมือนที่พูดไปตอนแรก ว่าไม่เรื่องมาก ไม่พูดเยอะ และขอสะอาดๆ หน่อย” ที่จริงแกริค ซีคีเลียโนไม่ได้บอกให้เขาหาหญิงสาวสวยให้หรอก แต่เขาก็รู้ใจเจ้านายเก่าดีว่าต้องการอะไร ในช่วงเวลาที่พักผ่อนแบบนี้ 

“สะอาดนี่คือบริสุทธิ์ หรือคะ” 

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก แค่เหมือนคุณก็พอ” ที่เลือกเปรียบเทียบกับผู้หญิงตรงหน้าเพราะเธอเป็นแบบนั้นจริงๆ ถึงเขาจะไม่ได้เป็นคนแรกของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้มั่ว 

“แบบฉัน หึ ให้ฉันทำให้ไหมล่ะคะ” หทัยรัตน์หัวเราะออกมาเบาๆ กับคำชมของเขา อย่างเธอเรียกว่าสะอาดเหรอ ถ้าเขาว่าแบบนั้นเธอก็พร้อมจะน้อมรับคำชม และตบท้ายด้วยการพูดหยอกเอินเขาไป 

แต่กลับได้รับสีหน้าถมึงทึงกลับมา จนหทัยรัตน์ต้องรีบหดคอตัวเองลง นี่เธอพูดผิดไปเหรอ 

“ถ้าฉันอยากให้เธอทำ ฉันไม่ถามหาคนอื่นหรอก” เสียงเย็นชาของผู้ชายตรงหน้าทำให้เธอเงียบปาก ทุกครั้งเธอจะไม่กล้าพูดเล่นกับเขา แต่ทำไมไม่รู้ครั้งนี้ปากพล่อยนัก อยากตบปากตัวเองจริงๆ ทั้งที่ก่อนจะอยู่กับเขา ก็มีข้อตกลงแล้วว่าต้องมีเขาแค่คนเดียว ถ้าเขายังไม่เบื่อก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปจากเขา ไม่มีสิทธิ์รัก ไม่มีสิทธิ์ตามหึงหวง ยุ่งเรื่องส่วนตัว 

ใจร้ายไหมล่ะพวกผู้ชาย คนที่เธอทำงานด้วยก็เป็นแบบนี้ทุกคนแหละ คนแบบเธอจะไปทำอะไรได้ 

“ขอโทษค่ะ หวานจะลองถามให้นะคะว่ามีรึเปล่า คุณมีรูปของคนนั้นไหมคะ” คิ้วเข้มๆ ของกรวิทย์ขมวดเข้าหากัน 

“หวานจะเอาไปถามเพื่อนค่ะว่าสนใจรึเปล่า งานแบบนี้ใช่ว่าจะรับง่ายๆ นะคะ ผู้หญิงแบบเราต้องระวังตัวด้วย” คนอื่นเป็นยังไงไม่รู้ แต่เธอเป็นแบบนั้นไง รูปร่างหน้าตาของคนที่เราจะนอนด้วยก็มีส่วนนะเราว่า 

กรวิทย์ไม่ได้พูดอะไรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งรูปให้เธอทางไลน์ หทัยรัตน์หยิบขึ้นมาดู เพียงแค่เห็นรูปเท่านั้นแหละเธอก็ตาโตทันที 

หล่อมาก 

“หึ” เสียงหัวเราะของผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามทำให้เธอได้สติหยุดชื่นชมความหล่อของนักธุรกิจที่เขาว่า 

“บอกไว้ก่อนนะ ถึงเธอจะอยากทำเอง ฉันก็ไม่ยอม” 

“บ้า หวานไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย” เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะเด็กของเขา และเธอก็ซื่อสัตย์กับเขาคนเดียวนะตอนนี้ 

“ฉันต้องการวันมะรืน” 

“หวานจะลองถามค่ะแต่ไม่รับปากนะคะ เพราะหวานเองก็รู้จักคนไม่มาก ว่าแต่ทำไมคุณไม่ลองให้เจ้หาให้ล่ะคะ” เธอไม่รู้จักคนเยอะจริงๆ และเจ้ที่เธอพูดถึงคือคนที่แนะนำเธอให้เขา คนที่คอยหาเด็กให้เสี่ยรวยๆ 

“ไม่” หทัยรัตน์ไม่ถามต่อ 

“อิ่มแล้วก็ขึ้นห้องเถอะ” 

เมื่อทั้งสองคนขึ้นมาบนห้อง กรวิทย์ก็แยกตัวไปอาบน้ำอีกรอบ ส่วนหทัยรัตน์ก็หยิบโทรศัพท์ ส่งไลน์ไปหาเพื่อน เธอรู้สึกตื่นเต้นตั้งแต่เห็นรูปนักธุรกิจคนนั้น และคนที่เธอคิดถึงเป็นคนแรกก็คือ เพื่อนของเธอ ถึงแม้รู้อยู่แล้วว่ายังไงพิรุณรักก็ไม่ทำงานนี้ แต่ก็อดส่งรูปไปอวดเพื่อนไม่ได้ 

หวาน : พวกแก ฉันมีคนหล่อมาอวด 

เธอไลน์ไปหาเพื่อนทันทีเมื่อเข้ามาในกลุ่ม รอไม่เกินหนึ่งนาทีก็มีคนอ่านและตอบกลับมา 

เอมมี่ : ไหนนน ยัดใส่กระเป๋ามาฝากฉันด้วยนะแก 

ปลายฝน : ..... 

หวาน : ยัยปลายแกไม่สนใจเหรอ 

ปลายฝน : ไม่อ่ะ หล่อๆ ของแกคงหนุ่มหน้าไทย 

ดูมันพูดเข้า หลงฝรั่งจนมองไม่เห็นความหล่อหนุ่มไทย มันน่าเนรเทศนัก 

หวาน : หนุ่มไทยหล่อๆ เยอะจะตาย แต่คนนี้ที่ฉันจะให้แกดู รับรองแกต้องกรี๊ดสลบแน่ 

เอมมี่ : อย่าพูดเยอะรีบส่งมา 

หวาน : ส่งรูปภาพ 

เอมมี่ : อ๊ายยย หล่อมาก แกเอามาจากไหน ฉันอยากเห็นตัวเป็นๆ 

หวาน : ใช่หล่อมาก เห็นแค่รูปฉันยังต้องกลั้นหายใจ 

เอมมี่ : แล้วแกไปเจอเขาที่ไหนวะ อย่าบอกนะว่าเสี่ยคนใหม่ของแก 

หวาน : บ้า ไม่ใช่ ฉันชอบของไทยย่ะไม่ใช่ของนอก ว่าแต่ยัยปลายทำไมเงียบ อย่าบอกนะว่าช็อกไปแล้ว 

เอมมี่ : ไม่ใช่ว่าเห็นคนหล่อ แล้วเป็นลมไปเลยนะแก 

หวาน : ยัยปลายฝน 

เอมมี่ : ปลายฝน 

เมื่อทั้งสองคนเห็นเพื่อนเงียบก็พิมพ์แชทไปรัวๆ 

ปลายฝน : แกรู้จักเขาเหรอ 

ทางฝ่ายพิรุณรัก เมื่อเสียงเตือนดังขึ้นถี่ๆ เธอก็ได้สติ ใช่เธอตกใจ ตกใจจนช็อก ไม่คิดว่าคนที่เธอแอบปลื้มและหลงไหล่ในรูปร่างของเขา จะถูกเอามาเป็นประเด็นในการคุยกันระหว่างเพื่อน เพื่อนๆ เธอรู้แค่ว่าเธอชอบของนอก แต่ไม่รู้ว่าคนไหนที่เธอหลงใหลเป็นพิเศษ 

หวาน : ไม่รู้จักหรอก แต่คุณกรให้ฉันติดต่อเด็กให้เขาเพราะเขามาคุยธุรกิจที่ไทย และจะพักต่ออีกสักอาทิตย์ ฉันแค่เอาภาพมาอวดแกเฉยๆ หล่อไหมแก 

ปลายฝน : หล่อมาก แล้วแกติดต่อเด็กให้เขาได้รึยัง 

เอมมี่ : แกอยากเป็นเด็กเสี่ยเหรอย่ะ ยัยปลายถามแบบนี้ 

ปลายฝน : ถ้าใช่จะได้ไหมล่ะ 

หวาน : เอ้ยอย่าพูดเป็นเล่น เพราะมันไม่ใช่เล่นๆ นะเว้ย 

ปลายฝน : 555 พวกแกก็ 

เอมมี่ : ไม่ต้องมาหัวเราะกลบเกลื่อนพูดความจริงมา 

ปลายฝน : ฉันชอบเขา ชอบมาก ชายในฝันฉันเลยอ่ะ ถ้าฉันอยากทำงานนี้พวกแกจะว่าฉันไหม เกิดมาชาตินี้ได้นอนกับหนุ่มในฝันสักครั้งฉันคงตายตาหลับ ฮ่าๆ ๆ 

หวาน : ยัยปลายฝน ฉันไม่เล่นกับแก 

เอมมี่ : สงเคราะห์มันหน่อยเหอะหวาน นางอยากเสียซิง 

หวาน : ฉันแค่เอารูปมาอวดไม่ได้ให้แกทำงานนี้ 

เธอไม่ได้อยากให้เพื่อนเป็นแบบเธอ เพราะมันไม่ได้มีความสุขอย่างที่คิด ถึงจะได้เงินเยอะก็เถอะ 

ปลายฝน : แกก็ แต่ฉันชอบเขาจริงๆ เอางี้ฉันขอเวลาคิดทบทวนจนถึงพรุ่งนี้เช้า แกอย่าพึ่งติดต่อใคร 

หวาน : เอาจริงดิ 

เอมมี่ : เอาจริง 

ปลายฝน : จริง 

หวาน : แกต้องคิดดีๆ นะเว้ย ฉันรู้ว่าห้ามแกไม่ได้ แต่เขาไม่ใช่คนที่จะเล่นๆได้ ถ้าบอกว่าแกจะทำแกก็ต้องทำ อนาคตแกเลยนะเว้ยความภาคภูมิใจที่แกมีมันจะไม่เหลือ 

ปลายฝน : ฉันรู้ ฉันจะคิดดีๆ 

หทัยรัตน์ต้องถอนหายใจให้กับเพื่อนที่ไม่รู้ยังไงที่คิดอยากจะทำงานนี้ มันเป็นความผิดของเธอใช่ไหมที่เอารูปผู้ชายคนนี้ให้เพื่อนดู 

 

 

 

 

​ฝากเรื่องนี้ด้วยเด้อ เป็นยังไงติชมกันได้ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว