facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep10 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep10 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2561 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep10 ภาค2
แบบอักษร




กองทัพ


เครื่องบินลงจอดในทาอากาศยาน  ผู้โดยสารทุกคนเดินออกจากGate  ผมยืนยิ้มมองพ่อกับน้าที่ยืนรอรับ

"สวัสดีครับน้าจิว" ผมรีบวิ่งเข้าไปกอดน้าจิวทันที  แถมหอมแก้มไป2ข้าง  ก่อนจะผละออกมายกมือไหวพ่อ

"เป็นไงบ้าง เรียนอยากมั้ย" น้าจิวถามพลางลูบหัวเบาๆ

"ไม่ครับ สนุกดี" ผมยิ้มตอบ หลังจากพูดคุยกับนิดหน่อย  พ่อก็ชวนกลับไปคุยต่อที่บ้าน

ผมนั่งมองทิวทัศน์นอกรถอย่างสนใจ  2ปีที่ผ่านมาช่วยให้ผมได้คิดอะไรเยาะแยะ  ได้ใช้เวลากับตัวเอง  ส่วนเรื่องไอ้นาวิน  เห็นไอ้เป้บอกว่ามันไปอยู่ที่เชียงใหม่  ทำไร่องุ่นอยู่ที่นั้น  หลังจากผมไปแล้วไอ้นาวินก็บอกเลิกกับข้าวเจ้า ไอ้เป้บอกว่ามันยังรอผมอยู่  ซึ่งผมก็แอบดีใจอยู่นิดๆ  แต่ก็ไม่ได้เชื่อมัน100%

"แล้วกองทัพจะกลับมาอยู่นานแค่ไหน" น้าจิวหันมาถาม  ผมหันไปมองด้วยรอยิ้ม

"ก็...สัก เดือนนึงครับ ผมต้องกลับไปเรียนต่อให้จบ" ผมยิ้มบางๆตอบน้าจิว

"แบบนี้น้ากับพ่อก็ต้องอยู่กัน2คนที่บ้านอีกนะสิ" น้าจิวทำเสียงเศร้า

"เดี๋ยวมันก็กลับมาแล้ว อีกแค่ไม่กี่ปีเอง" พ่อผมหันมาบอกแล้วหันไปมองถนนต่อ

"ก็ฉันคิดถึงกองทัพนิ ถ้าคุณไม่คิดถึงก็เรื่องของคุณสิ" น้าจิวว่าพ่อไม่จริงจังหนัก  ผมนั่งมองทั้ง2ท่านด้วยรอยิ้ม


รถเคลื่อนตัวมาจอดในบ้านหลังไม่ใหญ่มากหนัก  พอรถจอดสนิทผมก็เปิดประตูลง  เดินวลไปเอากระเป๋าหลังรภ

"วันนี้น้าทำอาหารที่กองทัพชอบไว้ด้วยนะ" น้าจิวเดินมาคล่องแขน  ทิ้งให้พ่อยืนเหงาอยู่คนเดียว

"ถ้างั้นผมขอกินข้าว2จานเลยแล้วกันนะครับ" ผมรีบอ้อนน้าจิวทันที

"น้อยๆหน่อย แกยังไม่ทันกินเลย" พ่อที่เดินตามหลังขัดขึ้นด้วยความหมั่นไส้

"คุณจะบอกว่าอาหารที่ฉันทำไม่อร่อยหรอค่ะ" น้าจิวหันไปถามเสียงแข็ง  ทำให้พ่อผมกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่

"เปล่า ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น" พ่อผมตอบด้วยน้ำเสียงจำยอม

"ก็ดี ถ้าคุณหมายความแบบนั้น คุณก็อดข่าวเย็น" ผมขำเมื่อสีหน้าพ่อดูไม่ดีหนัก  ตั้งแต่แต่งงานกันมา  พ่อผมไม่เคยเฉียงหรือทำให้น้าจิวต้องเสียใจเลย  ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  รู้แค่พ่อรักน้าจิวมากเท่านั้น




ผมอยู่ที่กรุงเทพมา3วันแล้ว  ผมยังไม่ได้บอกเพื่อนว่ามาถึงไทย  เพราะถ้าผมบอกพวกมัน  ไอ้นาวินต้องรู้แน่ๆ

Rrrr...  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นระหว่างผมกำลังเดินกลับจากเซเว่นใกล้ๆบ้าน

"ฮันโหล"

["ไง ตอนนี้พี่ถึงไทยแล้วนะ กองทัพมารับพี่ได้มั้ย"] ผมกลอกตาอย่างเซ็งๆ

พี่ธัณที่ผมเจอในร้านขายดอกไม้ตอนไอ้นาวินถูกรถชน  ผมรู้จักกับพี่เขาตอนไปเรียนใหม่ๆ  พี่ธัณเอาแต่ตามติดผมไม่ห่าง  ไม่ว่าผมจะไปไหนก็ตามไม่ยอมปล่อย  จนเพื่อนๆที่โน่นเขาเข้าใจผิดกันหมด  คิดว่าผมกับพี่ธัณเป็นแฟนกัน

"เอ่อ... ผมไม่อยู่กรุงเทพครับ" ผมพยายามโกหก  เพราะไม่อยากเจอหน้าพี่ธัณ

["จริงหรอ อืม... สงสัยพี่คงต้องให้น้องชายมารับแล้วละ แต่พรุ่งนี้..."] พี่ธัณพูดทิ้งช่วง

["เดี๋ยวพี่ไปหาที่บ้านนะ"] พูดจบพี่ธัณก็รีบวางสายทันที  ผมทำหน้าไม่ถูกเพราะถ้าพี่ธัณมาบ้านจริง  ก็รู้หมดสิว่าผมโกหกไป


เอาไงดีว่ะ


ผมรีบโทรหาไอ้ซิวเพราะจะขอไปนอนบ้านมันสักพัก

"ฮัลโหลไอ้ซิว กูขอไปนอนบ้านมึงได้มั้ยว่ะ" พอไอ้ซิวรับสายผมก็รีบพูดใส่มันทันที

["ห๊ะ!?  กูไม่ได้อยู่บ้าน"] เสียงไอ้ซิวฟังดูกำลังงง

"แล้วมึงอยู่ไหน" ผมถามมันกลับอย่างใจเย็น

["กูอยู่เชียงใหม่"]

"เค เดี๋ยวกูไปหา มึงส่งโรเคชั่นมาให้กูด้วย"

["ไอ้กองทัพ! เดี..."] เสียงเหมือนไอ้ซิวกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง  แต่ผมกดตัดสายมันซะก่อน  ผมอยากรีบไปจากกรุงเทพให้เร็วที่สุด  ไม่อยากเจอพี่ธัณเลยจริงๆ


หลังจากวางสายจากไอ้ซิว  ผมก็รีบเก็บของใช้เท่าที่จำเป็น  พอไอ้ซิวแชร์โรเคชั่นมาให้  ผมเลยรีบออกเดินทางไปเชียงใหม่ทันที




เดินทางจากกรุงเทพมาเชียงใหม่ใช้เวลาประมาณ9-10ชั่วโมง

พอมาถึงที่หมายที่ไอ้ซิวแชร์โรเคชั่นมาให้  ผมมองตัวบ้านที่โคตรสวยด้วยความตื่นตาตื่นใจ


จะว่าไป... ไอ้นาวินอยู่เชียงใหม่นิ


ผมก้าวลงจากรถสายตาก็มองรอบๆอย่างสนใจ  ไม่รู้เพราะอะไรผมถึงชอบที่นี่มาก  มันเหมือนมีอะไรบ้างอย่างดึงดูดให้ผมเดินตรงไปทางสวน...  สวนดอกกุหลาบขาว


ผมไม่ได้เห็นดอกกุหลาบขาวมานานแค่ไหนแล้วนะ


ผมยืนมองสวนดอกกุหลาบอย่างสนใจ  กวาดสายตามองไปทั่วสวน ก็เห็นแผ่นหลังของใครบางคนกำลังก้มถอนหญ่าอยู่ในสวน

"เอ่อ... ขอโทษครับ!" ผมตะโกนออกไป  คนในสวนเงยหน้าขึ้น  ก่อนจะหันมามองช้าๆ

สายตาของเรา2คนประสานกัน  ทั้งผมทั้งไอ้นาวินจ้องมองกันนิ่งไม่มีใครพูดอะไร


ความรู้สึกคิดถึงของผมมันเอ่อล้นออกมา ผมคิดถึงมันมาก...


"ไอ้กองทัพ..." ไอ้นาวินพึมพำเบาๆสายตาก็จ้องมองผมไม่วางตา  เหมือนมันไม่เชื่อว่าผมยืนอยู่ตรงนี้  ไอ้นาวินค่อยๆเดินตามทางหินช้าๆ

"ใช่มึงจริงๆใช่มั้ย?" มันถามอย่างคนเลื่อนลอย

"..." ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับ  ทำแค่หลบสายตาของไอ้นาวิน

"ไอ้กองทัพ!" เสียงไอ้ซิวดังมาแต่ไกล  ผมหันไปมองตามเสียง  เห็นไอ้ซิวไอ้เป้แหละไอ้นิคกำลังวิ่งมาทางนี้

"มึงถึงแล้วทำไมไม่บอกกูว่ะ" ไอ้ซิวพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ

"กู..." ผมไม่รู้จะตอบอะไรดี  ไอ้ซิวมองหน้าผมด้วยสายตาจับผิด  ก่อนจะหันไปมองไอ้นาวินที่ยืนจ้องผมอยู่

"กูว่ามึงไปพักที่บ้านก่อนดีมั้ย" ไอ้นิคบอก  ผมแค่พยักหน้าเท่านั้น

พวกผมเดินมาถึงบ้านหลังใหญ่โดนไม่มีใครพูดอะไร  ไอ้นาวินสั่งให้คนจัดห้องให้ผม ผมพึ่งรู้ว่าที่นี่เป็นบ้านไอ้นาวิน

"ทำไมมึงไม่บอกกูว่าอยู่บ้านมัน" ผมหันไปกระซิบถามใกล้ๆไอ้ซิว

"กูกำลังจะบอก แต่มึงตัดสายกูก่อน" ไอ้ซิวหันมากระซิบกลับ  รู้งี้ผมรอฟังไอ้ซิวพูดให้จบดีกว่า

"มึงมาถึงที่ไทยนานยัง" ไอ้เป้หันมาถาม

"กูมาถึงเกือบอาทิตย์แล้ว" ผมตอบ  ไอ้เป้พยักหน้าแค่นั้น

"แล้วมึงไม่เอาแฟนมาด้วย?" ไอ้นิคถามผมเสร็จแล้วหันไปมองไอ้นาวิน  คำถามของไอ้นิคทำให้ผมต้องขมวดคิ้วงง

"แฟนอะไรว่ะ" ผมถามกลับอย่างสงสัย

"ก็คนที่ลงรูปคู่กับมึง แล้วแท็กมึงในเฟสไง แทมโพสต์ว่า สุดที่รัก..." ไอ้ซิวน้ำเสียงกวนๆ  ผมยิ่งทำหน้างงไปอีก  ผมเคยไปลงรูปคู่กับใครที่ไหน  แล้วใครแท็กผม?

ด้วยความสงสัยผมเลยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเฟสขึ้นดู  ไล่หาโพสต์ที่พวกมันบอก  เห็นคนมาคอมเม้นโคตรเยาะ  ถูกใจอีกเป็น165  แต่ละเม้นมีแต่คำถามที่ว่า

'เลิกกับพี่นาวินแล้วหรอค่ะ'

'แฟนใหม่มึงโคตรหล่อเลย'

อะไรของพวกมันว่ะ  ใครแม่งแท็กผมมาว่ะเนี่ย!

พอดูชื่อคนแท็กผมก็'อ๋อ'ทันที


ไอ้พี่ธัณ!


นอกจากจะรบกวนชีวิตประจำวันผมแล้ว  ยังสร้างกระแสในโซเชียลอีก  ผมจะทำไงกับพี่มันดีว่ะ

"กู..." พอผมเงยหน้าขึ้นจะคุยกับพวกไอ้ซิว  ก็เจอหน้าไอ้นาวินอยู่ใกล้ๆ  มันกำลังมองดูข้อความในเฟสที่ผมถูกแท็กอย่างตั้งใจ  แต่พอเงยหน้ามาเจอผมก็รีบหันกลับทันที

"กูไม่ได้คบกับพี่เขา" ผมบอกไอ้ซิว  ซึ่งไอ้ซิวทำหน้ากวนตีนใส่

"อ๋อ... มึงหล่อมาก พี่เขาเลยมาจีบมึงเอง เหมือนพี่ภีมใช่ป่ะ" ไอ้ซิวว่าจีบปากจีบคอน่าถีบ

จะว่าไปตั้งแต่ผมมาไทย  ยังไม่เจอพี่ภีมเลย  ตอนไปก็ไม่ได้ลา  ถ้าเจอกันจริงๆผมจะทำหน้ายังไงนะ

"ป่านี้มันมีแฟนไปแล้วมั้ง" ไอ้นาวินว่าลอยๆพลางเดินไปรินน้ำกิน  ผมจิ๊ปากอย่างหมั่นไส้กับท่าทางของมัน

"ที่มึงมานี่เพราะหนีมันใช่มั้ย" ไอ้เป้ถาม

"เออ กูหนีมา ไม่อยากเจอหน้าโคตรๆ" คิดแล้วก็หงุดหงิดไม่หาย  ผมต้องแก้ข่าวนานแค่ไหน  คิดแล้วปวดหัวโว้ย!




ช่างเย็นๆพวกมันชวนผมตั้งเตาบาร์บีคิว  บรรยากาศพระอาทิตย์ตกดินที่เชียงใหม่มันสวยจริงๆ

"เออ รถไฟไปไหนว่ะ ปกติกูเห็นพวกมึงตัวติดกันตลอกนิ" ผมหันไปถามไอ้นิคที่กำลังยืนปิ่งบาร์บีคิวอยู่

"อยู่บ้านพ่อแม่ อีก2-3วันเดี๋ยวก็ตามมา" ผมพยักหน้าเข้าใจ  ไอ้นิคเลยปิ่งบาร์บีคิวต่อ  ส่วนไอ้ซิวก็โดนไอ้เป้ลากไปไหนไม่รู้  เหลือทิ้งไว้แค่ผมกับไอ้นิค  ส่วนไอ้นาวินก็ไม่รู้หายไปไหน

"เดี๋ยวกูไปเอาบาร์บีคิวมาเพิ่ม มึงยืนย่างแทนกูก่อน"

"เออ" ผมตอบแค่นั้นแล้วเดินไปยืนแทนไอ้นิค


ตอนนี้ก็เหลือผมยืนย่างบาร์บีคิวอยู่คนเดี๋ยวแล้ว

"ให้กูช่วยนะ" อยู่ๆไอ้นาวินก็โผล่มายืนอยู่ข้างๆ  ผมมองมันอย่างงงๆ

"ตอนกูเห็นรูปมึงกับไอ้เวนนั้น... ก็อยากไปหามึงที่อเมริกาแล้วลากมึงกลับไทย แต่กูต้องพยายามข่มอารมณ์ไว้ เพราะไม่อยากให้มึงเกลียดกูเพิ่ม" ผมยืนฟังไอ้นาวินพูดเงียบๆ

"พอมึงบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับมัน กูโคตรดีใจเลย" ไอ้นาวินพูดไปยิ้มไป  เป็นรอยิ้มที่มีความสุขจริงๆไม่เสแสร้ง

"กูไม่เคยเกลียดมึงได้ แต่กูยังไม่เชื่อใจคนอย่างมึง มึงทำให้กูเจ็บมาก จนกูไม่กล้าให้ใจกูกับมึงอีก" ไอ้นาวินเงียบ  รอยิ้มที่เคยมีหายไป


ทั้งผมทั้งมันยืนนิ่งท่ามกลางท้องฟ้าที่กำลังมืดลงเรื่อยๆ

"กูรู้... คราวนี้กูจะเป็นฝ่ายรอเอง กูจะทำทุกอย่างให้ได้ใจมึงกลับมาเหมือนเดิม" ไอ้นาวินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง  แววตาแหละความมุ่งมั่นของมันทำผมหวั่นไหว


ผมกลัวใจตัวเอง




เช้านี้อากาศดีมาก  เย็นสบายผิวสุดๆ  ผมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด  ก่อนจะหายใจออกช้าๆ

ปรี๊ดๆ!  ผมมองรถสีดำหรูที่ขับเข้ามาจอดหน้าบ้านด้วยใบหน้าสงสัย  ก่อนจะเบิกตากว่างเพราะคนที่ลงมาจากรถคือพี่ธัณ รู้ได้ไงว่ะ!

ผมรีบก้มลงหลบทันที  ผมอุส่าหนีมาอยู่เชียงใหม่  ยังตามผมมาถูกอีก

"มาหาใครค่ะ" พี่ส้มเดินออกไปดู

"ผมมาหากองทัพครับ" พี่ธัณตอบด้วยรอยิ้มอ่อนโยน  ถ้าเป็นคนอื่นคงคิดว่าพี่มันโคตรใจดี  แต่เปล่าเลย  ไอ้รอยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นเอาไว้ใช้ล้อเหยื่อเท่านั้น

"คุณกองทัพยังไม่ตื่นค่ะ เข้ามารอในบ้านก่อนมั้ยคะ" พี่ส้มพูดไปยิ้มไปไม่หุบ  เดินนำพี่ธัณเข้าบ้านอย่างเลื่อนลอย


พอพี่ธัณเดินเข้ามาในบ้าน  ก็เจอกับไอ้นาวินยืนหน้านิ่งอยู่ตรงบันได  มีพวกไอ้เป้นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร

"คือ... เขามาหาคุณกองทัพค่ะ" พี่ส้มบอกไอ้นาวินด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ  คงเพราะเห็นสายตาไม่รับแขกของมัน  ส่วนผมได้แต่แอบดูอยู่ตรงข้างราวบันไดเงียบๆ

"กลับไป ที่นี่ไม่ต้อนรับแขกที่ไม่รู้จัก" ไอ้นาวินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา  แววตาไร้อารมณ์สุดๆ

"ฉันมาหากองทัพ ถ้าไม่เจอ...ก็ไม่กลับ" พี่ธัณพูดพบางทำหน้าตากวนโมโหไอ้นาวิน  ซึ่งไอ้นาวินก็พยายามกดอารมณ์ไว้  ผมเห็นมันกำมือแน่นจนสั่น


ทั้ง2คนยืนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร  ต่างที่อีกคนยิ้มกวน  ส่วนอีกคนพยายามกดอารมณ์ไว้  ผมเห็นท่าไม่ดีเลยจำใจต้องลงไป

"พี่ธัณมาได้ไงครับ" พอพี่ธัณเห็นผมก็ยิ้มดีใจทันที

"พี่คิดถึงกองทัพไง เลยลองไปถามพวกรุ่นน้องกองทัพดู" ผมยิ้มแห้งๆ  พร้อมนึกถึงพวกรุ่นน้องที่ผมจะกลับคิดบัญชีที่หลัง

"!!!" แต่กับต้องตกใจแทนเพราะไอ้นาวินดึงผมเข้าไปกอดเอวไว้

"ทำไรของมึง" ผมกระซิบถามให้ได้ยินกัน2คน

"หวงมึงไง" ไอ้นาวินตอบหน้าตาย  ถ้าไม่มีพี่ธัณอยู่ตรงนี้  ผมชกหน้ามันไปแล้ว

พี่ธัณจ้องไอ้นาวินไม่กระพริบตาด้วยสายตาหาเรื่อง  ซึ่งคราวนี้เป็นไอ้นาวินที่ยกคิ้วท้าทายแบบกวนตีนกลับ

"กูควรโทรตามพี่ภีมมาร่วมวงด้วยมั้ยว่ะ" ไอ้ซิวยิ้มเจ้าเล่ห์  ไอ้เป้หันมองด้วยหางตานิดๆ

"มึงเอาตัวเองให้ลอดจากกูก่อนเถอะ ค่อนเสือกกับเรื่องของคนอื่น" พอไอ้เป้พูดจบ  ไอ้ซิวหันไปมองด้วยสายตาแข็งกร้าว

"คอยดู สักวันกูจะกดมึงทำเมีย" ไอ้ซิวชี้หน้าคาดโทษไอ้เป้  ซึ่งไอ้เป้ก็ยิ้มตอบท้าทางกลับ

"มึงเลิกครางใต้ร่างกูได้เมื่อไหร่ค่อยพูด" ไอ้เป้ยิ้มเย้ยหยัน  ไอ้ซิวยิ่งโมโหจนหน้าแดง




++++++++++++++++

มาแบ้ว จะเขียนไงต่อดี ดัน...คิดไม่ออก

ความคิดเห็น