facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 15 อาศัยช่วงวุ่นวาย (1/3) (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 อาศัยช่วงวุ่นวาย (1/3) (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.5k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2562 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 อาศัยช่วงวุ่นวาย (1/3) (✔️)
แบบอักษร

 

ตอนที่ 15 อาศัยช่วงวุ่นวาย (1/3) 

 

วันนี้เป็นวันที่ผมค่อนข้างจะยุ่ง...แบบยุ่งสุดไปเลยแหละครับ เพราะนอกจากจะต้องตรวจคนไข้ รักษาคนไข้แล้วผมยังต้องเตรียมเอกสารประเมินการทำงานของตัวผมเอง เพื่อจะได้ส่งเมลกลับไปให้ทางมหาลัยอีกด้วย....แน่นอนว่าคนที่จะทำการประเมินให้ผมก็คงไม่พ้น พวกพี่ๆ ชุดกาวน์ที่นั่งพักกันอยู่ในห้องพักของหมอแน่นอน...แต่ว่าไอ้ที่ทำให้ผมหัวหมุนกว่าก็คือจะต้องเอาไปให้หมอที่อยู่สาขาใหญ่ซึ่งเป็นคนเซ็นรับตัวตอนผมมาที่นี่แรกๆ เป็นคนเซ็นกำกับด้วยเนี่ยสิ.... 

 

วันนี้ไม่ใช่วันหยุดด้วยสิ...จะออกไปก็ต้องฝากเวรไว้กับพี่วิเวียร์อีก....เฮ่ออออ 

 

“อะ...เรียบร้อยแล้ว..พวกพี่ประเมินให้เต็ม 100 ทุกคนเลยนะ” พี่วิเวียร์พูดติดตลก แล้วส่งแบบใบประเมินผลการทำงานที่พี่เขารวบรวมมาให้ผม 

“ขอบคุณครับ” 

 

ผมรับมาถือเอาไว้ แล้วรีบวิ่งมาที่ทำงานของตัวเองจัดการสรุปผลการประเมินลงแผ่นเอกสารตัวจริงที่จะต้องนำไปให้แพทย์ที่โรงพยาบาลสาขาใหญ่เซ็นกำกับ 

 

“แล้วทำไงต่ออะ....ต้องเอาไปให้ใครเซ็นกำกับไหม” 

“ต้องครับ...แต่ว่าต้องไปที่สาขาใหญ่” 

“อ้าว! แล้วจะไปไงละ...ได้ติดต่อขออนุญาตคุณแฟรงค์หรือยัง” 

“โอ๊ยย! ...ระดับหมอฟิวส์ไม่ต้องขอแล้วมั้งคะ หมอวิเวียร์” พี่หมอคนหนึ่งพูดขึ้น ผมได้แต่หันไปยิ้มแห้งๆ ให้กับเธอก่อนจะรีบสั่งปริ้นเอกสารออกมา 

“แล้วนี่จะไปสาขาใหญ่เลยไหม...ถ้าจะไป..ไปได้เลยนะ เดี๋ยวพี่เดินราวน์แทนเอง” 

“ให้ยืมรถไหม…เดี๋ยวเดินกลับไปเอากุญแจที่หอมาให้” พี่ซาฟ่าพูดพร้อมกับทำท่าจะเดินออกจากห้องไป 

“ไม่ต้องหรอกครับ” 

“ไม่ต้องเกรงใจ” 

“เอ่อ...ผมก็เกรงใจพี่นะ...แต่ผมขับไม่เป็นด้วยแหละ” 

“งั้นเดี๋ยวพาไป” 

“ได้ไงหมอซาฟ่า มีผ่าตัดไม่ใช่เหรอ” 

“เครสนิดเดียวพี่ทำคนเดียวก็ได้” 

 

แล้วเสียงพี่ซาฟ่ากับหมอผ่าตัดอีกคนก็พูดเถียงกันอยู่แบบนั้น...โอ้ย! ไอ้ฟิวส์...จะไปไหนที่นี้ลำบากคนอื่นเขาไปหมด-*- 

 

“ไม่เป็นไรครับพี่ๆ ....เดี๋ยวผมหาทางไปเอง...แต่ว่าพี่วิเวียร์ครับ..ผมคงต้องฝากพี่ราวด์..” 

“เรื่องเล็กหนา...ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย..ถึงไม่ขอพี่ก็จะอาสาทำให้อยู่แล้ว...เราเถอะรีบไป...ถึงจะไม่ไกลแต่ก็ใช้เวลาอยู่เหมือนกันนะ” 

“ครับ แล้วผมจะรับไปรีบกลับนะ” 

“จ้าๆ ” 

 

คงต้องซื้อขนมมาให้แทนคำขอบคุณสักหน่อยแล้ว 

 

ผมรวบของบนโต๊ะเอามากอดไว้ ไม่ลืมหันไปหยิบเอกสารตัวร้ายที่ทำให้ผมต้องวิ่งวุ่น ก่อนจะรีบก้าวเท้าออกจากห้องพักมา จนเจอพวกพี่ๆ ที่รออยู่ด้านนอก....พอผมบอกความต้องการไปพวกเขาก็บอกว่าจะพาผมไปที่โรงพยาบาลให้เอง แต่ต้องโทรไปหาคุณแฟรงค์ก่อน ซึ่งแน่นอนว่าผมต้องเป็นคนพูดขอทางนั้นเอาเอง.... 

 

( “ครับ” ) 

“คุณแฟรงค์...นี่ผมฟิวส์นะครับ” ผมรับมือถือมาจากพี่ชุดดำคนหนึ่งแล้วกรอกเสียงของตัวเองลงไป 

( “อ่าครับ...มีอะไรให้ผมรับใช้” ) 

“...ไม่ถึงกับรับใช้หรอกครับ...คือผมแค่จะขออนุญาตออกไปข้างนอกนะครับ” 

( “ไปไหนครับ? นายรู้หรือยัง? แล้วจะไปยังไง? ไปตอนไหนกลับเมื่อไรครับ?” ) 

“เอ่อ...ช้าหน่อยครับ ผมตอบไม่ทัน-*- “ 

( “ขอโทษทีครับ...แต่นายเคยสั่งไว้ว่าถ้าคุณโทรมาขออนุญาตให้ถามให้ละเอียดที่สุด” ) ก็ว่าอยู่เหมือนกันแหละ ว่าจะต้องเป็นคำสั่งของเขาแน่ๆ 

“ผมต้องเอาเอกสารไปที่โรงพยาบาลสาขาใหญ่นะครับ...ต้องการไปตอนนี้เลย...พอเอกสารเรียบร้อยก็จะกลับมาเลยครับ” 

( “ต้องเป็นตอนนี้เลยหรือไง...รออีกชั่วโมงได้ไหม เดี๋ยวฉันไปด้วย” ) จากเสียงของคุณแฟรงค์ก็กลายเป็นเสียงของเขา... 

“ผมอยากกลับมาให้ทันเดินราวน์นะครับ...เกรงใจพี่วิเวียร์” 

( “ขอคุยกับไอ้สองคนนั้นหน่อย” ) 

“เอ่อ...ได้ครับ” 

 

ผมส่งโทรศัพท์ให้กับหนึ่งในสองคนนั้น เขารับไปคุยกับเจ้านายของเขา...ซึ่งผมก็ไม่ได้สนใจเท่าไร...รู้แค่ว่าตอนนี้ควรรีบไปรีบกลับ จะได้มาช่วยพี่วิเวียร์ทำงานก่อน.... 

 

“ได้ครับนาย...จะดูแลอย่างดีตามที่สั่งเลยครับ” 

 

ทำไมต้องยิ้มด้วยเนี่ยฟิวส์ เขาหมายถึงแกหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ-*- 

 

“นายบอกว่า ขากลับให้คุณโทรหาก่อนครับ เผื่อว่าจะได้กลับพร้อมนายเลย” 

“อือ..ได้ครับ..แล้วนี่เราจะไปยังไง” 

“ทางนี้เลยครับ” 

 

เขาพูดแล้วเดินนำผมไป...มีพี่ชุดดำอีกคนเดินตามหลังผมเหมือนเคยต่างกันแค่ไม่ได้ทิ้งระยะห่างเท่านั้น พวกเราเดินข้ามฝั่งจากฝั่งโรงพยาบาลมาอีกฝั่งหนึ่งที่เป็นบ้านพักของพวกชุดดำ...ก่อนจะเดินไปทางด้านหลังของหอกลาง ซึ่งผมเคยมาที่นี่แล้วเมื่อตอนที่มาที่นี่ตอนแรก... 

 

พวกเราเดินกันมาที่ด้านหลังของหอกลางซึ่งดูเหมือนจะเป็นโรงจอดรถของพวกเขา..เพราะมีรถมากมายจอดเอาไว้ที่นี้..และแน่นอนว่ามีแต่รถหรูราคาเหยียบล้านทั้งนั้นเลย-*-....ผมถูกพามาหยุดอยู่ที่หน้ารถหรูสีดำ ถึงผมจะไม่ค่อยมีความรู้เรื่องรถเท่าไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือรุ่นอะไรยี่ห้ออะไร...แต่ที่ผมรู้คือคนพวกนี้ต้องรักรถของพวกเขามากแน่ๆ ...เพราะแน่นอนว่าถ้าอยู่กันที่นี่ โอกาสจะได้เอารถมาขับนั้นไม่บ่อยแน่ๆ นอกจากจะออกไปไหน...แต่รถของพวกเขาทุกคันมันยังดูใหม่...เมื่อพึ่งจะซื้อกันมาเมื่อวานหรือวันนี้เลยแหละ 

 

“....ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องพาไปด้วยรถธรรมดาๆ แบบนี้...ถ้าคุณเปลี่ยนใจรอนาย...ก็จะได้ไปรถที่สมฐานะกว่านี้ครับ” 

 

นี้รถธรรมดาๆ เหรอ O - O!!! 

 

“..ผมไปได้...แค่นี้ก็เกินฐานะไปแล้วด้วยซ้ำ” 

 

ประโยคหลังผมแค่พึมพำกับตัวเอง ส่วนพวกเขาเห็นว่าผมยังยืนยันคำเดิมก็ทำแค่พยักหน้ารับ แล้วเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ส่วนอีกคนเดินอ้อมมาตรงที่ผมยืน แล้วเปิดประตูด้านหลังให้ผมเข้าไปนั่ง... 

 

“เชิญครับ..” พอเห็นว่าผมยืนงง ก็เลยพูดเชิญอีกครั้งผมกับพลายมือเข้าไปทางด้านในรถจนผมต้องยอมเข้ามานั่งงงๆ ต้องบริการดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย 

 

ตลอดระยะทางที่พวกเรานั่งกันอยู่บนรถ ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเท่าไรนัก....พี่คนที่ทำหน้าที่ขับก็ขับไป ส่วนพี่อีกคนที่นั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับก็เอาแต่มองไปรอบๆ รถแทบจะทุกด้านเหมือนกำลังหาหรือว่าสำรวจอะไรแบบนั้น 

 

“หาอะไรครับ? ให้ผมช่วยไหม??” ผมถามออกไปอย่างหวังดี...อย่างน้อย หากันหลายๆ คน ก็น่าจะเจอง่ายกว่า 

 

ผมได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากทั้งสองคนก่อนที่คนที่นั่งข้างคนขับจะหันมาส่ายหน้าให้ผมแล้วยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะกลับไปทำหน้านิ่งเหมือนเดิม 

 

ผมยุ่งมากไปสินะ-^- 

 

ใช้เวลาไปเกือบ 20 นาที พวกเราก็มาถึงโรงพยาบาลสาขาใหญ่ ผมรีบก้าวเท้าลงมาจากรถทันที ตอนแรกจะให้พวกเขาสองคนรอที่นี้เพราะคิดว่ายังไงก็ไปแค่แป๊บเดี๋ยว....แต่ว่าพวกเขาไม่ยอมบอกว่าจะตามมาให้ได้...สุดท้ายก็เป็นผมเองที่ต้องยอมให้พวกเขาตามมา เพราะไม่อยากเสียเวลามากเท่าไรนัก 

 

“มาหาหมอใหญ่ครับ” ผมเดินมาติดต่อตรงส่วนที่สามารถเข้ามาได้แค่พนักงานของโรงพยาบาลเท่านั้น 

“ติดต่อมาก่อนหรือเปล่า....เอ่อ...เชิญเลยค่ะคุณฟิวส์” 

 

รู้จักผมด้วย??? 

 

เธอเดินนำผมเข้ามาในลิฟต์ที่จะพาขึ้นไปชั้นที่เป็นห้องทำงานของหมอใหญ่...ตอนแรกเหมือนเธอจะไม่ให้เลย แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงพาขึ้นมาง่ายขนาดนี้...แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่เสียเวลา.... 

 

แล้วก็รวดเร็วอย่างที่คิดเลยครับ...พอมาถึงห้องหมอใหญ่ เจอท่านแล้วท่านก็ไม่ถามอะไรผมเลย รับเอกสารไปเซ็นแล้วก็บอกให้ผมกลับได้ทันที...ไม่มีซักถามอะไรอย่างที่ผมคิดเอาไว้ในตอนแรก....นึกว่าจะต้องประเมินผลอีกรอบซะอีก...แถมเขายังอาสาจะเป็น คนส่งแฟตเอกสารกลับไปให้ทางมหาลัยให้ผมเองด้วย... 

 

“ฟิวส์!!” 

 

ในขณะที่ผมกำลังจะเดินออกไปหาพวกพี่ชุดดำที่ผมให้รออยู่ล่างเพราะไม่อยากให้พวกที่นี้ตกใจ....ก็มีเสียงหนึ่งเรียกผมเอาไว้ 

“หมอใหญ่??” ผมมองหัวหน้าทีมแพทย์ที่สาขาเล็กงงๆ เขามาทำอะไรที่นี้เนี่ย?? 

“ดีเลยๆ เจอเธอก็ดีแล้ว...จะกลับเลยไหม...ไปๆ ไปกับฉันเนี่ยแหละ กำลังจะกลับแล้วเหมือนกัน...” 

“เอ่อ...ผมมากับพวกชุดดำครับ...คงต้องกลับกับพวกเขา” ผมพูดบอกตอนที่หมอใหญ่ทำท่าเหมือนจะดึงให้ผมเดินตามเขาออกไป 

“....งั้นฉันกลับด้วย...แต่ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยแล้วกัน...” หมอใหญ่เหมือนหยุดคิดไปพักหนึ่งก่อนจะพูดออกมา 

 

ตอนแรกชวนให้เรากลับ แล้วมาขอกลับด้วยเนี่ยนะ-*- อะไรของเขาเนี่ย 

 

“น่าๆ ....ไม่นานหรอก..ขอเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว” 

“ครับๆ ผมลงไปรอข้างล่างนะครับ” 

“เดี๋ยวสิๆ ...ไปเข้าเป็นเพื่อนหน่อย...ที่นี้มันใหญ่นะ เดี๋ยวหลงจะทำไง” 

“เอ่อ...” 

 

สุดท้ายผมก็ต้องเดินตามเขามา...แต่ผมโคตรจะงงกับท่าทางของเขาเลยครับ...ทำเหมือนพยายามหลบอะไรอยู่อย่างนั้นแหละ... 

 

“นี่ห้องน้ำครับ...ไม่เข้าเหรอครับ” ผมถามออกไปงงๆ หยุดเท้าของตัวเองที่ด้านหน้าห้องน้ำซึ่งน่าจะเป็น เป้าหมายของคนตรงหน้าแท้ๆ 

“มันห้องน้ำเจ้าหน้าที่ของที่นี่...เราออกไปเข้าของพวกผู้ป่วย ทางด้านนอกกันดีกว่า” ว่าจบก็รีบเดินนำผมออกไป... 

 

อะไรของเขาเนี่ย? เราก็ทำงานให้กับที่นี้เหมือนกันไม่ใช่หรือไง ถึงจะเป็นของสาขาเล็กแต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนของที่นี่นิ- - 

 

“ผมรอข้างนอกนะครับ” ผมพูดออกมาเสียงเรียบ พยายามพูดให้เสียงปกติที่สุด....ทั้งๆ ที่ในใจนี่ก็หงุดหงิดนิดหน่อย...ผมกำลังรีบแท้ๆ ดันมาช้าเพราะเขาเสียได้ 

 

“ได้ๆ รอแป๊บหนึ่งนะ” เขาพูดยิ้มๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป 

 

จะว่าไปทำไมเราต้องเดินมาเข้าห้องน้ำที่มันเกือบจะอยู่ด้านหลังเลยเนี่ย..นี่มันจะถึงทางออกด้านหลังของโรงพยาบาลอยู่แล้วนะ...หรือเพราะตรงนี้คนน้อย...ก็ต้องใช้แหละ ใครมันจะไปบ้าเดินมาถึงห้องน้ำที่อยู่ไกลจากตรงส่วนบริการขนาดนี้..เหมือนหมอใหญ่ละ...ผมว่าเขาทำงานมากจนเบลอๆ ไปแล้วแน่ๆ .... 

 

....ช้าจัง….ดูดิ...ถึงเวลาเดินราวน์แล้วเนี่ย... 

 

“หมอครับ…หมอเป็น อะไรหรือเปล่าครับ” ผมยืนรออยู่เกือบ 5 นาที หมอใหญ่ก็ยังไม่ออกมา จนเป็นผมเองที่ทนไม่ไหวต้องเดินเข้ามาด้านในของห้องน้ำแทน....ในห้องน้ำมีห้องน้ำแยกอีก 6 ห้อง ซึ่งเป็นอย่างที่ผมคิดเลยว่าทุกห้องว่างหมดเพราะไม่มีใคร  ยกเว้นห้องถ้ายสุดที่ประตูถูกล็อคเอาไว้จากด้านใน 

 

เรียกก็ไม่ตอบ...เป็นอะไรไปหรือเปล่านะเนี่ย??? 

 

ก๊อก...ก๊อกๆ !! 

 

“หมอครับ...หมอใหญ่!!” 

 

ก๊อก...ก๊อกๆ !! 

 

“หมอใหญ่ครับ....เป็นอะไรหรือเปล่า...หมอครับ...ตอบผมหน่อย...หมอครับ!!!” 

 

พอเห็นว่าไม่มีเสียงตอบมาจากในห้องน้ำ ผมก็รีบคิดว่าควรจะออกไปตามใครมาช่วยเปิด เพื่อว่าเขาจะเป็น ลมอยู่ข้างในหรือว่าเป็นอะไร...แต่จังหวะที่ผมหมุนตัวหันมาด้านหลังเท่านั้นแหละ... 

 

“หมอใหญ่??” เขามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง! 

 

ฉึก!!! 

 

ไม่ทันจะได้ทำอะไรร่างของผมก็ถูกเขาเอาอะไรสักอย่างทิ่มมาที่คอของผม ซึ่งดูเหมือนมันจะทำให้ผมรู้สึกชาไปทั้งตัวจนไม่เหลือเรี่ยวแรงและหมดสติไปในที่สุด... 

 

“แค่นี้ก็เรียบร้อย..หึหึ...พอขายแกให้ไอ้มาเฟียนั้นเสร็จ ฉันก็จะหอบเงินแล้วหนีออกไปจากที่นี่...ไปมีชีวิตใหม่ 55555” 

 

ที่หายไปนี่ไม่ได้ไปไหนไกล...เเค่เเอบไปเถลไถลมานิดหน่อยเองงงง 

ขอบคุณที่ติดตาม เม้นเป็นกำลังใจ พูดคุยกันได้น่าาาาาาา 

เลิฟๆๆๆ 

BY: ลั้น ลา 

ความคิดเห็น