ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 : โด่!!!

คำค้น : yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.3k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2558 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 : โด่!!!
แบบอักษร

ตอนที่ 8 โด่!!!

 

 

      ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา  ความรู้สึกชาๆที่บริเวณหัวไหล่และฝ่ามือ   อีกทั้งความรู้สึกที่เหมือนหัวนอนทับอะไรบางอย่างที่แข็งๆ  ลมหายใจอุ่นร้อนที่อยู่บริเวณเหนือหัว   อยู่ผมค่อยๆมองที่มือของตัวเองก็รู้ว่าถูกทับด้วยมือของไอ้วาย  ส่วนความรู้สึกชาๆบริเวณไหล่ก็เป็นเพราะไอ้วายเอาแขนพาดมานั่นแหละ   อีกอย่างก็คือมันไม่เมื่อยหรอวะ?

 

 

      ผมค่อยๆลุกออกมาจากวงแขนนั่น  วายร้องอื้อเบาแล้วพลิกตัวไปอีกฝั่ง มันงอเข่าเข้ามาหาตัวแล้วก็หลับต่อ...  ฟู่~  โล่งอก...   เมื่อกี้คิดว่ามันจะตื่นน่ะสิ   ถ้ามันตื่นนี้แผนผังหมดเลยนะ!  แผน?  อ้อ... หลังจากที่เมื่อคือผมเข้าไปนั่งคิดนอนคิดในความฝันมาแล้ว  ผมก็เลยวางแผนว่าจะหนีน่ะครับ

 

 

 

      ง่า... พูดตามตรงคือผมค่อนข้างช็อกครับ   รู้สึกช็อกมากถึงมากที่สุดเลยด้วย  มันคงเลวร้ายไปหน่อยมั้งครับถ้าเกิดคุณมีเพื่อนแล้วเพื่อนคุณมาสารภาพรัก   ผมว่าอย่างน้อยเกินครึ่งต้องพยายามหลบหน้าคนคนนั้นแหละน่า

 

 

      ผมก็ว่าเลยจะหนีครับ  สำหรับคุณชาย ไทม์ พ่อทัพ ก็ไม่ค่อยเครียด เพราะว่ามันเรียนอยู่กันคนละคณะใช่ไหมล่ะครับ  แต่สำหรับวายมันอยู่บ้านเดียวกันจะหลบยังก็หลบไม่พ้น...  แล้วจู่ๆความคิดบ้าๆอย่างหนีออกจากบ้านก็ดันโผล่ขึ้นมา

 

 

      เอ่อ....  ผมไม่ได้บ้านะ  แต่คือมันรู้สึกกระดากอ่ะครับ  ไม่ใช่เรื่องป่ะ? ที่เขาสารภาพแล้วเราต้องรู้สึกดีอ่ะ  ผมก็รู้สึกดีนะแต่มันไม่ใช่อ่ะ...  ผมไม่เคยรักใครแบบแฟนเพราะงั้นผมไม่รู้หรอกว่าความรักแบบนี้เป็นยังไง  ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าต้องหนี!   ฮือออ  เน้นคำว่าหนีเยอะมากอ่า  มันไม่อยากหนีแต่อีกใจหนึ่งมันดันไม่อยากนี่ดิ

 

 

 

 

      อ๊ากกกกกกกกกกก!!

 

 

 

      ผมตะโกนในใจ  ตะโกนออกเสียงไม่ได้เดี๋ยววายมันรู้...  

 

       “อื้อ...  ซีจะไปไหน?” ไอ้วายที่งัวเงียลุกขึ้นมาถามผม  มันขยี้ตาเล็กน้อยแล้วหาวออกมาหวอดใหญ่

      “จ...จะลงไปทำอาหารเช้าอ่ะ  พี่นอนไปเหอะเดี๋ยวซีขึ้นมาเรียก” ใจกู!  ใจกู!! โอ้โห  แม่เจ้า  สั่นชิบเลย...  ใครใช้ให้มึงตื่นตอนนี้ฮะ!!   ผมคิดในใจแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าไอ้วายพยักหน้าแล้วค่อยๆล้มตัวนอนลงไปอีกครั้ง

 

 

 

      “กูรักพวกมึงนะเว้ย... แต่ตอนนี้กูไม่กล้าเจอหน้าพวกมึงว่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

       ผมเดินลงมาจากชั้นสองแล้วทำอาหารอย่างที่บอกพี่มันไป   พอเสร็จก็ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า  มองคนบนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย...  พี่วาย  ครั้งนี้ซีจะเป็นคนเดินออกไปเอง  ซีจะไม่ทำให้พี่กับไทม์ต้องลำบากใจ  ซีขอโทษที่เขามาแทรกระหว่างพี่กับมัน...  เอ่อ...  รู้สึกว่าผิดเรื่อง..

 

 

      ผมเดินออกมานอกบ้าน  เงยหน้ามองบ้านหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย  พี่บ้านจ๋า... ซีสัญญา ซีจะกลับมา...  ซีจะกลับมาทวงสิทธิ์ที่ซีควรได้!!#รู้สึกผิดเรื่องรอบสองง่า...  ผมหนีออกจากบ้านนะครับ!  ผมจะหนีแล้วนะ!!  ทำไมไม่มีคนรั้งกูเลยละ... 

 

 

 

      ผมเดินไปเรื่อยๆ   จะว่าไปรู้สึกเหมือนว่ากูลืมเอาอะไรมาหมดเลย  ชิบหาย!!  ผมย้อนกลับไปทันไหม  ไอ้วายมันตื่นรึยัง?!   โอ๊ย!   ให้ตายเถิดซาร่า...

 

 

      “ซี!!” น้ำเสียงของไอ้วายตะโกนไล่หลังผมมา  ชิบอีกรอบ!!  ผมหันไปมองมัน  วายกำลังวิ่งมาทางนี้  โกยเถิดโยม!

 

 

 

      ผมวิ่งไปเรื่อยๆ  ไม่อยากจะโม้นะครับ ผมเป็นนักวิ่งของร.ร.ครับ  ทุกคนที่เรียนกับผมรู้จักผมกันหมดอ่ะ   พวกมันเรียกผมว่า  ไอ้ซีกากหมา วิ่งร้อยครั้งแพ้พันครั้ง  โคตรปริ่มอ่ะขอบอก...

 

 

 

ฟึบ!

 

 

      แรงกระชากที่ข้อมือทำให้ผมเซถลาไปปะทะอกแกร่ง   กลิ่นน้ำหอมจางๆตามแบบของผู้ชาย   ร่างกายที่สูงกว่าผม  มือของเขาจับหัวผมให้แนบไปกับหน้าอก  ผมเงยหน้าขึ้นไป   ดวงตาเหยี่ยวสีดำสนิทอันแสนคุ้นเคย   ไล่ลงมาเป็นจมูงโด่งและริมฝีปากเรียวเล็ก

 

 

      “เฮ้ยชิบ!” ผมตะโกนออกไป

      “ชิพ... พ.พานมึง ไม่ใช่บ.ใบไม้” พอมันพูดประโยคนั้นจบผมก็กระโดดขี่คอมันด้วยความคิดถึง

 

      “โหยย  ไม่ได้เจอกันนานเลยอ่ะมึง!  คิดถึงชิบ!!” ผมใช้จมูกถูกับแก้มมัน   ตะโกนใส่หูมันด้วยถือว่าเป็นเอฟเฟคแห่งการคิดถึง

 

      “ชิบที่มึงพูดนี้ชื่อกูหรือเป็นแค่คำวิเศษณ์?” ไอ้ชิพดันหน้าผมออกมา แล้วมองผมด้วยสายตาเรียบๆ

 

      “อะไรที่กูพูดออกมาก็วิเศษณ์หมดอ่ะ” ผมกระโดดลงมายืนบนพื้น...  ไม่อยากจะบอกว่ามันสูงอ่ะฮืออ  ไอ้พวกแดกเสาไฟฟ้าเป็นอาหาร!

 

      “โอเค... กูลืมไปว่ามึงตกไทย” วิเศษณ์มันเกี่ยวอะไรกับภาษาไทยวะ?  มันต้องเกี่ยวกับอาระดินดิฟายยย

 

      “ไม่ต้องด่ากูซี   แล้วเมื่อกี้มึงหนีใคร?” ไอ้ชิพถาม  เก่งอีกรู้ว่ากูด่ามึง  แสนรู้ว่ะ

      “หนีพี่อ่ะดิ  กูกำลังเป็นเด็กเลวเพิ่งหนีออกจากบ้านเนี่ย” ผมตอบกลับมันไป  ยืดอกพกถุงนะคร้าบบบ#ผิดเรื่อง

 

      “ไปอยู่กับกูก่อนไหม?  ถ้ามึงยังไม่มีที่ไปอ่ะนะ” ไอ้ชิพมันพูดเสียงเรียบ  เปลี่ยนสีหน้าบ้างก็ดีนะมึง กูเมื่อยแทน...

 

       “ไปดิ!” ผมตอบกลับมันไป  ไอ้ชิพยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วลูบหัวผม   มันคว้ามือผมแล้วเดินจูงไปขึ้นรถปอร์เช่สีแดงที่จอดอยู่ไม่ไกล

 

 

 

     อธิบายกันนิดนึ่งนะครับ  คนที่พึ่งโผล่มามีบทบาทคนนี้มันชื่อชิพครับ  เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของผมที่พี่วายมันไม่รู้จักครับ  รู้สึกภูมิใจแบบแปลกๆ...   นั่นแหละ!  เอ่อ...  จะพูดเพิ่มว่าอะไรอีกดี  อ้อ  ไอ้ชิพมันเป็นเพื่อนกับผมตอนม.4ฮะ   ผมที่เข้าร.ร.ใหม่ไม่รู้จักใครเลยก็นั่งอยู่ที่โต๊ะรอเรียนนั่นแหละ  แล้วที่นั่งข้างๆผมมันว่างจู่ๆไอ้สูงเนี่ยแหละก็เข้ามาวางกระเป๋า  แหมะ!  แล้วก็นั่งลง ตุ้บ!อ่ะครับ

 

 

      “เออ  จะว่าไปมึงเรียนที่ไหนอ่ะทำไมทิ้งให้กูไปเรียนต่อคนเดียวว่ะ” ผมหันไปถามมัน  งอลนะเนี่ยงอลเว้ยยย

      “ก็ที่เดียวกับมึงนั่นแหละ  มึงต่างหากที่ทิ้งพวกกูไปสมัครเรียนคนเดียว” ไอ้ชิพตอบกลับมา

      “อ่าว... ก็กูนึกว่าพวกมึงรู้วันสอบแล้วนี้หว่า” ผมพูดกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้  นี้อย่าบอกว่าที่มึงไม่มากับกูนี่เพราะมึงไม่รู้วันสอบอ่ะนะ?!

 

      “รู้เหี้ยไรล่ะคร้าบ!  ตอนมึงสอบกูยังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอยู่เลย” มันปรายตามองผมเล็กน้อย

      “ไม่ต้องพูด  ถึงคอนโดกูล่ะ” ชิพพูดแล้วจอดรถลง 

      “เออๆ” ผมก้าวเท้าลงจากรถของไอ้ชิพ  แล้วยืนมองคอนโดที่สูงเทียมฟ้าข้างหน้า  อร๊าย!  น้องซีรู้สึกเหมือนจะมาเสียตัว  ไม่ซี... ไม่... มึงอย่าพึ่งแรดดิ!

 

      “เออ!  จะว่าไปเสื้อผ้ามึงล่ะ?” ชิพหันมามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็เท้าจรดหัวขึ้นมาใหม่   ตัวกูไม่ใช่ถนนน่ะแหมะ  อย่าย้อนศรดิวะ!  ผิดกฎจราจรโทษคือมาเป็นผัวกูหนึ่งคืน...

 

 

      แรดอีกแล้วไงกู...

 

 

 

      “กูลืมอ่ะเพื่อน” ผมหัวเราะแห้งๆตอบกลับมันไป  ร่างสูงทำหน้าเอือมระอาเล็กน้อยก่อนจะเข้ามาดีดหน้าผากผม

      “เฮ้อ... กูไม่มีเสื้อผ้าให้มึงหรอกนะ  จะมีก็แต่มึงต้องใส่เสื้อผ้าของกูอ่ะ” ผมรีบพยักหน้าตอบมันหลังจบประโยค  คิดไรมากมายแค่มันให้ที่ซุกหัวนอนผมก็พอละ  หรือถึงแม้มันจะซื้อเสื้อให้ผม ผมก็ไม่เอาหรอก

 

      “แล้วกางเกงในกูล่ะ” ผมพูดออกมา  ชิพหน้าแดงนิดหน่อยก่อนจะตอบออกมา

       “เดี๋ยวกูไปซื้อให้ก็ได้ ตัวมึงคงไม่ต่างจากเมื่อก่อนใช่ไหม?” มันพูดเสียงอ้อมแอ้ม  อายทำไมกูก็มีเจี๋ยวนะแหมะ...

 

      “เอ่อ  นี้คีย์การ์ดเดี๋ยวกูออกไปซื้อของให้มึง จะเอาเสื้อผ้าด้วยไหม?  เผื่อมึงไม่อยากใส่เสื้อผ้ากู” มันถามผม  ซึ่งผมก็ส่ายหน้ากลับไป 

      “อ่า... ห้องกูอยู่ชั้น16นะ  เลขห้อง431” มันพูดเสร็จก็ขับรถออกไปเลย

 

 

 

 

 

      ผมนั่งๆนอนๆอยู่ในห้องของไอ้ชิพ  กลิ้งไปบนพื้นบ้าง  เปิดตู้เย็นมันเล่นบ้าง  เปิดทีวีเล่นบ้าง  เข้าไปอาบน้ำเล่นบ้าง   หยิบของในตู้เย็นออกมาทำอาหารให้มันเผื่อตอนมันกลับมา  โอ๊ย!!  น้องซีอยากตาย  เมื่อไหร่จะกลับว่ะแม่ง!

 

 

      หมับ!

 

 

      สัมผัสหนักๆที่หัวทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นว่าไอ้ชิพกำลังยืนยิ้มอยู่  มันเอ่ยถามผมเสียงเบา

 

      “เป็นอะไรมึง  ทำหน้ามุ่ยเชียว” มันเดินอ้อมมานั่งข้างผม  เอ่อ... ตอนนี้ผมกำลังนั่งโซฟาอยู่อ่ะครับ

      “ก็มึงอ่ะดิ  นี้ซื้อของหรือไปเกิดใหม่ว่ะ?  นานชิบ” ผมพูดออกไป

      “ก็กูต้องเลือกของที่ดีที่สุดให่มึงดิวะ” มึงโคลงหัวผมเล่น   กูอยากให้เพื่อนเก่ามาเห็นจังเลย  แม่งเถียงกับกูอยู่ได้มึงเย็นชาๆๆๆ  เย็นชาเฮียไรวะเนี่ย

 

      “เอ่อๆ   กูทำข้าวให้มึงแล้วอ่ะ” ผมพูดแล้วปัดมือมันออกจากหัว

      “โอเคๆ  มึงไปนอนในห้องเลยนะเดี๋ยวกูนอนโซฟาเอง” ชิพลุกขึ้นแล้วเดินไปทางห้องครัวแต่ผมจับมือมันไว้ก่อน

      “ทำไมไม่นอนด้วยกันวะ?” ผมถามมัยด้วยความสงสัย  เอียงคอนิดหน่อยเป็นเอฟเฟคเสริมความน่ารัก

 

       “ถ้ากูปล้ำมึงหวังว่ามึงคงไม่ถือ” ค้างครับ...  ค้างจนเผลอปล่อยมือมันแล้วรีบวิ่งเข้าห้องมันทันที  ไม่ยั่วครับน้องซีไม่ยั่วแค่จัดเตรียมหาเจลหล่อลื่นเท่านั้นเอง...

 

 

 

      โอเค... เรื่องนี้เปลี่ยนพระเอกครับ!!

 

 

 

      หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาหลายอาทิตย์ล่ะครับ  ไอ้ชิพไม่ทำอะไรผมหรอกมันสุภาพบุรุษพอ  ไม่เหมือนพระเอกเรื่องนี้   จะว่าไป... ไม่ได้เจอพวกมันเลยแฮะ  แต่โทษใครได้วะก็ผมเนี่ยแหละที่ไม่ยอมไปมหาลัย   ยื่นใบลาป่วยให้อาจารย์เขาอ่ะฮะ  ฝากไอ้ชิพไป

 

 

      ไม่ได้ลากิจนะ  เผอิญว่าผมฉลาดมากเกินไปก็เลยเดินไปเหยียบเศษแก้วที่ไอ้ชิพทำตกแตกจริงๆนี้สิ  หลังจากนั้นก็ง่อยแดกเลยครับ  เพราะอะไรรู้ไหม?  น้องซีเหยียบเศษแก้วปุ๊ปน้องซีก็กระโดดโลกเต้นฮะ  เท้าอีกข้างที่ไม่ได้เหยียบก็เลยโดนไปเต็มๆ  ง่อยแดกจริงไรจริง...  โดนพี่หมอคนหล่อที่มาตรวจให้ดุด้วยแหละ  ไม่อยากจะโม้ว่าน้องซีพยายามเจ็บตัวทุกวันเพื่อไปหาพี่หมอ   แล้วพี่หมอก็จะดุน้องซีทุกวัน  อรั๊ยส์เขิลเบย...

 

 

 

      แต่มันดันมีมารกันความสุขผมไงครับ  ไอ้ชิพที่ฉลาดน้อยกว่าผมดันจับพิรุธได้ก็เลยสั่งห้ามให้น้องซีไปหาพี่หมออีก  เฮ้อ... พูดถึงไอ้ชิพแล้วหิวน้ำ  เดินไปกินน้ำที่ห้องครัวดีกว่า

 

 

 

      “มึงออกมาทำอะไรทั้งชุดแบบนั้นว่ะซี” ไอ้ชิพที่นั่งดูราการสารคดีสัตว์โลกอยู่หันมาถามผม  ชุดแบบนั้นนี่ชุดแบบไหนวะ?  ตอนนี้กูก็ใส่แค่เสื้อเชิ้ตมึงกับกางเกงในแค่นั้นเอง   เสื้อไอ้ชิพมันยาวครับ  ยาวพอที่จะปิดต้นขาผมเสียอย่างเดียวบางไปหน่อย...  น้องซีไม่ยั่วค่ะน้องซีไม่เคยยั่ว

 

      “ออกมากินน้ำอ่ะ” ผมค่อยๆเดินกะเผลกๆไปทางห้องครัวแต่ก็ถูกอุ้มโดยไอ้ชิพที่ไม่รู้ว่าเดินมาตอนไหน

 

      อึก อึก

 

 

      ผมกลืนน้ำในแก้วรวดเดียวหมด  มองหน้าไอ้ชิพที่จ้องหน้าผมอยู่   ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวครับ  ส่วนไอ้ชิพมันยืนพิงกับเคาน์เตอร์ตรงข้ามผม  หลังกินน้ำหมดผมก็เทกินอีกแก้ว  พอยกกินหมดจะเติมแก้วที่สามดันเจือกไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่มันผงาดอยู่ใต้กางเกงบอลของไอ้ชิพเข้า...

 

 

 

      ฮึก!... ใหญ่จุง...

 

 

      “นี้มึงยังไม่เลิกชอบกูอีกหรอวะ?” ผมหันไปถามไอ้ชิพที่ยืนทำเท่อยู่  มันยิ้มออกมา

      “ถ้ากูเลิกชอบมึงแล้ว น้องชายกูจะตื่นไหมวะ?” มันเดินเข้ามาจับคางผมแล้วใช้มือแยกขาผมออก  แทรกลำตัวเข้ามาอยู่ระหว่างขาผม

 

      “เล่นเหี้ยไรมึงเนี่ย  พากูไปนอนเลยครับ” ผมปัดมือมันออกจากคางแล้วค่อยๆไถลลงจากเคาน์เตอร์

 

 

 

      ตอนนี้ผมอยู่ในห้องแล้วครับ  หลับไม่ลงด้วยไงประเด็น นอนคิดเรื่องไอ้ชิพอยู่เนี่ย  อย่าว่างั้นงี้เลยนะ  รู้จักมันต้องแต่ม.4  เข้าค่ายเอย  อาบน้ำด้วยกันเอย  นอนห้องเดียวกันเอย  กี่รอบกี่รอบผมก็เห็นมันตั้งตลอดอะ   โด่ตั้งแต่ม.4ยันผมปีสามละเนี่ย  พอถามมันไปมันก็บอกว่าแค่ชอบผมเท่านั้นเอง  ดีนะที่ไม่ได้บอกรักเพราะถ้าบอกรักไอ้พ่อทัพคงไม่ได้เป็นคนแรกของผม... 

 

 

 

      แหน่ะๆ   ผมหมายถึงพ่อทัพบอกรักคนแรกครับ  คิดไรกันวะ  หื่นจริงๆ  พอคิดถึงพ่อทัพแล้วปวดไต รู้สึกอยากฉี่ขึ้นมากะทันหัน...ผมก็เลยออกจากห้องไปเข้าห้องน้ำ

 

 

 

 

     เอ่อ... กูว่ากูกลับห้องดีกว่า

 

 

      [อึก...  อ๊า  อิไต!  อ๊า...เสียงครางสยิวกิ้วดังออกมาจากจอสี่เหลี่ยมใหญ่  เสียงไม่พอมีรูปด้วย  รูปไม่พอมาเป็นวิดีโอด้วย  วิดีโอไม่พอมาเป็นชายชายด้วย  อื้อหือ...  น้องซีอยากกรี๊ดอ่ะ!

 

 

      มองไปทางไอ้ชิพก็เห็นว่ารายนั้นกำลังเล่นกับน้องชายตัวเองอยู่  รู้สึกสำลักน้ำลายทันทีแค่กๆ  ชิพมันหันหน้ามาทางผมแต่มือก็ยังทำกิจกรรมนั้นต่อไป

 

 

      “ไอ้เหี้ย!  ไอ้หื่น!! มาช่วยตัวเองอะไรกลางบ้านว่ะ!” เซ็นซง เซ็นเซอร์ไม่มีละจุดๆนี้   มึงมาช่วยตัวเองอะไรกลางห้องว่ะ!

 

      “ก็มึงทำให้กูอยากแล้วจากไปนี่นา  กูก็เลยให้โทชิจังเล่นเป็นเพื่อน” ชิพตอบกลับมาหน้าตาเฉย  กูรู้สึกอับจนคำด่า

 

       “มึงมีโทชิจังแล้วมึงจะมายุ่งกับกูทำไม!” ผมถามกลับไป  ให้ตายเถอะให้ตายๆ  ฮือ.. น้องซีเห็นไอ้นั่นมันแล้วน้องซีอยากตาย  ใครเป็นแฟนมันนี้โคตรอิจฉาอ่ะ   ทำไมใหญ่อ่ะฮือออ

 

 

      “เอ้า… มึงไม่รู้หรอว่ากูเปลี่ยนหน้าโทชิจังมาเป็นมึง J” ไอ้ชิพแสยะยิ้ม   อยากตายอีกรอบเถอะ ให้ตายยยย   ตายๆๆๆๆๆ

 

 

      “ไอ้....  ไอ้ๆๆๆๆๆๆ  ไอ้หื่นชิบหาย!!!” ผมตะโกนใส่หน้ามันกลับไปแล้ววิ่งจู๊ดเข้าห้อง

 

 

 

      ผมรีบมุดตัวนอนคลุมโปงทันที  ตายเถิดตาย  กูอยากตายยยยย  ทำไมกูหนีไปไหนมีแต่เรื่องแบบนี้เล่า  ฮือ  น้องซีขวัญหายอ่ะ!  อีชิพมากอดปลอบกูด่วน!!

 

 

 

 

 

      “เป็นอะไรมึง  หน้าตาดูอดหลับอดนอนนะ” ชิพมันทักทายผมด้วยรอยยิ้มสดใส  ใช่ซิ  มึงไม่ได้เป็นกูนี่!  หน้าตามึงสดใสเพราะได้ปลดปล่อย  แต่กูนี่…!!  โวยยยย!  มองค้อนแม่ง!

 

 

      “หึ...” ไอ้ชิพมองหน้าผมแล้วหัวเราะออกมานิดหน่อย

      “หึพ่อง” พอผมพูดจบมันก็ปล่อยก๊ากออกมาเลย  อีคนรวย!!(อย่าผวนค่ะอย่าผวน =.,=)  ชิพมันเดินมารัดคอผมเบาๆ

      “กูไม่ทำอะไรมึงหรอกน่า” มันพูดแล้วก็เดินออกจากห้องไป  จ๊ะ...จ๊ะๆ กูรู้แล้วจ๊ะ  มึงเชิญรวยของมึงต่อไปเลย  พูดงี้คิดว่าสมองกูจะลบความทรงจำ ภาพติดตาที่เหมือนมีพลังงานบางอย่างของแฝงอยู่ของมึงได้งั้นหรอ?

 

      ผมไถลหน้าไปกับโต๊ะกินข้าวแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่   น้องซีควรดีใจมีคนมาชอบเยอะขนาดนี้  เฮ้อ...  ถ้าเป็นแต่ก่อนตอนที่ผมถอนหายใจมันก็คงมีคนมากอดปลอบแล้วก็เล่นอะไรตลกๆให้ดู   อ่า  คิดถึงไอ้พวกนั้นจังแฮะ...

.

.

.

.

.

 

     คิดถึงพวกมึงว่ะ... ดีลีท... รีแฟรช...









______________________________________________________________________________________

 

 

 

 

มาสปอยล์ค่ะ ฮือ... อยากอัพนะ
แต่ร่างกายรู้สึกไม่ไหว  เหมือนเห็นโลกหมุน
เป็นลมล่ะค่ะ  ไข้หวัดจู่โจม อ่ะ T^T


06/04/2015


มาต่อแล้วค่าาาาา   เหนื่อยแปป =_=.....
เหนื่อยกายเหนื่อใจค่ะ ถถถถ T^T   อันที่จริงจะไม่มาอัพแล้วนะเนี่ย แต่คือมันเห็นเม้นในธัญแล้วอดอัพไม่ได้   แต่จะอัพแค่ในธัญก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ   ก็เลยต้องมาลงในเด็กดีด้วย  ขอเม้นบ้างได้ไหมอ่ะ  ใครที่เป็นคนเขียนก็เข้าใจใช่ไหมคะไม่มีเม้นแล้วเหมือนหมดกำลังใจอ่ะ ฮือ  แต่ก็ทิ้งไม่ได้เหมือนกันเพราะมันก็ยังมีคนที่มาติดตามเราอยู่   ขอบคุณสำหรับคนที่เม้นตลอดมานะคะ   เราอ่านทุกคอมเม้นนะ  ถึงจะไม่เคยตอบก็เถอะ 555 ความขี้เกียจส่วนตัวค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆค่ะ   แฟนคลับในธัญคือสุดยอดมากอ่ะ   เม้นเยอะมากกก  เป็นเด็กชอบอ่านเม้นค่ะ 5555   นั่นแหละ  ขอบคุณจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ    ถ้าคุณยังไม่ทิ้งเราเราจะไม่ทิ้งนิยายเรื่องนี้อ่ะ  จริงๆ ><


      สำหรับNC ซันซี   ต้องขอโทษด้วยนะคะน่าจะอีกนานมั้ง  ตอนแรกไม่อยากจะแต่งต่อแล้วละ  คิดจะให้NCเป็นตอนสุดท้าย  แต่เรารู้สึกตัดใจไม่ลงและคงไม่ยอมจริงๆอ่ะ   ใครไม่เม้นเราก็แต่งไง  เพราะอย่างน้อยในธัญก็ยังมีเม้นให้เราอ่านมั้ง 555    รักทุกคนนะคะ  ทั้งคนที่เป็นนักอ่านเงา  คนที่เม้น  คนที่แฟบ  คนที่โหวต คนที่แชร์  คนที่ช่วยโปรโมตนิยายด้วยค่ะ ><


เจอกันตอนหน้านะแก  จุ๊บ!

07/04/2015




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว