ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เข้าเมืองหลวงครั้งแรกของหนูน้อยเหมยเหริน

ชื่อตอน : เข้าเมืองหลวงครั้งแรกของหนูน้อยเหมยเหริน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2561 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าเมืองหลวงครั้งแรกของหนูน้อยเหมยเหริน
แบบอักษร

ขอโทดที่ไรท์หายไปนานนนน นะค่ะ ๆรท์ยุ่งมากกกก มีแต่เรื่องเข้ามา เห้ออออ เหนื่อยใจกับตัวเอง เอาล่ะมาต่อให้แล้วน้าาา ขอให้สนุกนะคร้าาาา

#########################

หลังจากวันนั้นที่ข้าไปหาท่านผู้นำนี้ก็ผ่านมา2เดือนแล้ว ถึงเวลาเดินทางสู้เมืองหลวง เมืองบ้านเกิดขอวข้า กลับสู่แคว้นจ้าวแคว้นบ้านเกิด อ่าาา อันทีาจริงข้าอยากเอาสัตว์เลี้ยงแสนรักกลับไปด้วยแต่กลัวว่าขบวนเดินทางจะสนุกสนานกันเกินไป?  เอาเป็นว่าปล่อยพวกมันไว้ที่นี้ดีกล่าว ข้าต้องเดินทางรุ่งเช้า ยามนี้ก็เริ่มดึกแล้ว เอาล่ะได้เวลาอำลาเพื่อนแสนรู้แล้ว[ตรงไหน(ว่ะ)ค่ะ]

******ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องสัตว์เลี้ยงของตน เดินเข้าไปหาบรรดาแมงมุมและงู แมงป่อง สัตว์จำพวกมีพิษทั้งหลายที่เจ้าตัวจับมาอยู่ด้วยกัน

" ไงพวกเจ้า รุ่งเช้าข้าก็ต้องออกเดินทางไปจากที่นี้แล้ว ข้าต้องกลับไปหาครอบครัวของข้า พวกเจ้าก็คงมีครอบครัวเหมือนกันใช่มัย ขอโทดนะที่จับพวกเจ้ามา ข้าแค่อยากมีเพื่อนบ้าง ข้าเหงา แต่ตอนนี้ข้าจะไม่อยู่แล้ว คงไม่ได้ดูแลพวกเจ้าแล้ว ข้าจะปล่อยพวกเจ้ากลับไปหาครอบครัวของพวกเจ้านะ  เอาล่ะ ขอให้พวกเจ้าโชคดี "

เมื่อข้าปล่อยพวกมัน พวกมันก็ทำหน้าเหมือนอาลัยอาวอนข้าสะเหลือเกิน? วิ่งกันไม่ดูทางข้างหน้าเลย นั้นชนต้นไม้ไปแล้วหนึ่ง ดูเหมือนพวกมันจะรักข้ามากนะนั้น? พวกท่านว่ามัย?...   เอาล่ะนี้ก็ดึกล่ะเก็บของที่จำเป็นแล้วเข้านอนดีกว่า ช่วงนี้ร่างกายข้ามันกำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต ต้องนอนให้ตรงเวลา ข้าล่ะกังวลเรื่องส่วนสูงของข้าจริงๆ 'ขออย่าให้มันเหมือนชาติที่แล้วเลย อนาจตัวเอง'

เอาล่ะ ยาพิษข้ามีอยู่เกือบๆร้อยชนิดเลยนะ เอาไงดี อ่อข้ามีขวดแก้วเล็กๆของท่านป้าอยู่นิน่า เอามาใส่เท่าที่ใส่ได้ล่ะกัน ส่วนที่เหลือก็เอาไปทิ้ง ส่งสัยต้องหาย่ามขนาดกลางมาแยกใส่ ต้องหาผ้าหรือหญ้านุ่มๆมารองด้วยกันแตก เกิดแตกมาเดี่ยวจะยุ่ง เฮ้อเหนื่อยใจกับสมบัติตัวเอง มันเยอะจริงๆ เอาล่ะได้เต็มย่ามขนาดกลางใบหนึ่งพอดี ส่วนเสื้อผ้าของข้านั้นมีไม่ถึงสิบตัวผับใส่ย่ามเไป เสร็จล่ะ อ่าข้าต้องไปจากที่นี้แล้วหรอ ที่ๆข้าอาศัษอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ ข้ารักที่นี้มากผูกพันธ์กับที่นี้มากเช่นกัน แต่ก็นะข้าต้องกลับไปหาครอบครัวของข้าเหมือนกัน เอาล่ะเก็บทุกอย่างเสร็จแล้ว เข้านอนดีกว่า ฝันดีขอรับทุกท่าน

****ยามอิ๋น{ 03.00-04.59น.}เด็กน้อยนามเหมยเหรินได้ลืมตาตื้นขึ้นมาจัดข้าวของของตน ตรวจทานดูว่าทุกอย่างนั้นครบหมดแล้ว เหมยเหรินต้องเผื่อเวลาเอาไว้ เพราะเด็กน้อยต้องเดินทางไปรวมขบวนที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งมันไกลออกไปจากกระต๊อบของเหมยเหรินประมาณ1หลี่{500เมตร}เด็กน้อยจัดทุกอย่างที่ต้องการเอาติดตัวไปด้วยใส่ในย่ามใบเล็กที่สะพายติดตัวไว้ด้านหลัง ในนั้นมีเงินอยู่ทั้งหมด3เหรียฐทอง {1เหรียฐทอง=100เหรียฐเงิน}มีพิษของแมงป่องที่มีฤทธิ์ทำให้ร่างกายอ่อนแรงไม่สามารถขยับร่างกายได้ มีฤทธิ์อยู่ครึ่งชั่วยามพร้อมยาแก้ มีดเล่มเล็กท่าท่านป้ามอบให้ไว้ป้องกันตัวเอง และเสื้อผ้าที่มีแค่10ชุด  เมื่อทุกอย่างครบหมดแล้วเด็กน้องจึงเดินออกจากกระต๊อบที่ตนอาศัยอยู่ตั้งแต่ยังจำความไม่ได้จนถึงตอนนี้

"เฮ้อออ ข้าต้องจากที่นี้ไปแล้วกรอ ข้าคงจะคิดถึงที่นี้มากเลยทีเดียว หวังว่าที่เมืองหลวงจะมีต้นไม้และทีๆร่มรื่นสงบๆเอาไว้ให้ข้าได้พักผ่อนบ้างนะ เฮ้ออ ลาก่อนบ้านแห่งความทรงจำที่แสนสุข และบ้านแห่งความอบอุ่นของข้า"

เมื่อทำใจกล่าวลาได้แล้วเด็กน้อยจึงเริ่มออกเดินทางอย่างทุลักทุเลเนื่องจากร่างเล็กๆนั้นต้องขนย่ามอันใหญ่และหนัก ด้านหลังสะพายย่ามอันเล็กที่ใส่เสื้อผ้าและของจำเป็นอีกเล็กน้อยด้านหน้าเป็นย่ามขนาดกลางแต่ก็ใหญ่มากสำหรับร่างเล็กๆของเหมยเหริน ในนั้นบรรจุด้วยสมบัติที่มีค่าสำหรับเหมยเหรินมากนั้นก็คือขวดพิษและยาถอนพิษที่เจ้าตัวคิดค้นนั้นเอง เหมยเหรินนำแขนเรียวเล็กของตนประคองกอดย่ามผ้าเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมและออกเดินด้วยขาสั้นๆนั้นของตน (มันสั้นแล้วหนักหัวใคร เดียวผสมยาพิษให้กินเล่นเดี๋ยว/ ขอโทดจร๊ )

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เหมนเหรินก็เดินทางมาถึงหน้าทางเข้า/ออกของหมู่บ้าน ถึงแม้สภาพตอนนี้จะดูไม่ค่อยได้ก็ตามที

"เหรินเอ๋อร์เจ้ามาถึงแล้วรึ ข้าบอกแล้วว่าให้ข้าไปรับ เจ้าก็หาได้ฟังคำข้าไม่ แล้วเป็นอย่างไรเล่าที่นี้สภาพของเจ้านั้นชั่งน่าสงสารน่า ดูนั้นตาของเจ้ามันกำลังจะปิดได้ตลอดเวลาเลยนะนั้น มาๆเดี่ยวข้าช่วย ว่าแต่เจ้าจะให้ข้านำย่ามใบนี้ไปวางไว้ที่ใด" ผู้นำหมู่บ้านเมื่อเห็นร่างเล็กของเหมยเหรินก็รับเดินเข้าไปหาโดยทันที แล้วยังช่วยเอาย่ามใบใหญ่สำหรับเด็กน้อยออกจากแขนเรียว แล้วถามเจ้าตัวว่าต้องการนำไปเก็บไว้ที่ใด

"ท่านลุงขอรับ ในย่ามนั่นมีแต่ของสำคัญของข้าและมันก็แตกหักง่ายมากๆเลย ท่านลุงพอจะมีที่ๆสามารถเก็บรักษามันให้ถึงที่หมายจนปลอดภัยหรือไม่ขอรับ"  เหมยเหรินเอ่ยถามเพราะไม่ต้องการให้พิษในขวดนั้นแตกออกมาเดี๋ยวจะยุ่งกันหมด

เมื่อผู้นำหมู่บ้านได้ฟังเช่นนั้นจึงนิ่งคิดอยู่ครู่นึง แล้วจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปหาพ่อค้าใหญ่เจ้าของขบวนการส่งสินค้าผ่านแคว้นต่างๆ และครั้งนี้เค้าตั้งใจจะนำสินค้าจากแคว้นอู่ไปส่งแคว้นจ้าวพอดี ผู้นำหมู่บ้านและเหมยเหรินจึงได้ขอติดขบวนไปด้วย และที่สำคัญผู้นำหมู่บ้านกับพ่อค้าใหญ่นั้นเป็นเพื่อนรักกันด้วย

เมื่อเก็บย่ามของเหมยเหรินเสร็จสิ้นผู้นำหมู่บ้านจึงเดินเข้าไปอุ้มร่างเล็กของเหมยเหรินที่จะหลับได้ตลอดเวลา ไว้ในอ้อมแขนก่อนจะนำไปวางไว้ในรถม้าของฮูหยินพ่อค้าใหญ่ทันที

"เหมยเหรินเอ๋ย นี้คือฮู้หยินท่านพ่อค้าใหญ่ เจ้าต้องอยู่กับท่านในรถม้านี้จนถึงเมืองหลวงแคว้นจ้าวเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่เหรินเอ๋อร์ เพราะข้างนอกนั้นมันอัตราย อยู่ข้างในนี้เจ้าจะปลอดภัยอย่างแน่นอน เข้าใจใช่หรือไม่" ผู้นำหมู่บ้านกำชับและบอกแก่เหมยเหริน แล้วถามย้ำว่าเด็กน้อยเข้าใจสิ่งที่ตนบอกหรือไม่ เนื่องจากเพราะไม่อยากให้เหมยเหรินนั้นได้รับอันตราย เพราะตนได้สัญญาไว้กับผู้ที่ตนติดหนี้ชีวิตเอาไว้ว่าจะดูแลเหมยเหรินอย่างดีและจะนำตัวไปส่งให้ถึงที่โดยปลอดภัย

"ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านลุง ข้าจะอยู่ข้่งในนี้กับฮูหยินท่านพ่อค้าใหญ่ จะไม่ออกไปเด็ดขาด หากไม่จำเป็นนะขอรับ" เหมยเหรินตอบรับเสียงดังฟังชัดแต่ท้ายๆประโยคนั้นกับแผ่วเบามาก แต่ก็ไม่พ้นหูสองคู่ที่อยู่ใกล้ๆไม่ได้ เรียกสายตเอ็นดูได้ไม่ยากเลย

หลังจากที่เหมยเหรินขึ้นรถม้าไปและอยู่กับฮูหยินท่านพ่อค้าใหญ่  นางนั้นยังไม่มีบุตร จึงเอ็นดูเด็กน้อยเหมยเหรินเป็นพิเศษ นางให้เหมยเหรินนอนพักเพราะดูจากสภาพร่างกายที่มีเม็ดเหงื่ออยู่เต็มใบหน้า น่ารักๆนั้น และดวงตาคู่งามที่พร้อมจะปิดลงได้ทุกเมื่อ เด็กน้อยคงจะเหนื่อยมากทีเดียว เมื่อหัวถึงหมอนเหมยเหรินก็จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราแสนหวานทันที เมื่อเหมยเหรินหลับไปได้ไม่นาน ขบวนเดินทางก่อนเคลื่อนขบวนเดินทางทันที

(เหมยเหรินบรรยาย)

หลังจากวันนั้น วันที่พวกข้าออกเดินทางมากับขบวนสินค้าของพ่อค้าใหญ่นี้ก็ผ่านมาจะ2เดือนล่ะ การเดินทางล่าช้ากว่าที่คิดเอาไว้มากๆ เนื่องจากมีโจรออกมาดักปล้นกันเยอะมาก ขบวนเดินทางเลยต้องหยุดพักบ่อยครั้ง ทำให้เวลาในการเดินทางมันเพิ่มขึ้นมา แต่ในที่สุดก็จะถึงแล้ว เมื่องหลวงแห่งแคว้นจ้าว ข้าจะได้พบครอบครัวของข้าซะที แต่ตอนนี้ข้าคงต้องของนอนพักเอาแรงก่อนนะ รุ่งเช้ายามซื่อ {09.00-10.59 น. นะค่ะ}น่าจะถึงประตูเมืองหลวงพอดี

***************************************************

พระเอก นายเอกของเราใกล้จะได้เจอกันแล้วนะค่ะ เหมยเหรินจะเข้ามาป่วนอะไรบ้างในเมืองหลวง แล้วพวกเค้าจะพบเจอกันยังไง รอตอนหน้าน้าาา******

ความคิดเห็น