ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เลวนัก 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2558 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เลวนัก 5
แบบอักษร

 

 

 

เมื่อคืน...มันคือฝันร้ายชัด!

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปพร้อมความเจ็บปวดที่ประดังเข้ามา นี่ตื่นมาความเจ็บก็ยังอยู่ แถมดูเหมือนว่ามันจะทวีความรุนแรงขึ้นมากกว่าเมื่อคืนมากเสียด้วย ผมแทบขยับไม่ได้เลย พลิกตัวก็ไม่ไหว เจ็บสะโพกมากซะอย่างกับกระดูกมันร้าว และที่คอก็แสบเพราะสายเข็มขัดบาด ดีที่นอกจากนี้ไม่มีอะไรที่เจ็บอีกนอกจาก...

เจ็บใจชะมัด!!!

หวังจะฟันบีส แต่เสือกโดนบีสฟันแหลกแจกความซาดิสแบบสุดโต่งใส่ซะได้! เอาจริงๆ นะ ผมช๊อคมากอะ ที่เจอบีสในรูปแบบนั้น ถ้าผมไม่ได้วางยาเขา...ผมคงคิดว่าเขาแกล้ง หรือแค่เล่น แต่นี่ไม่ใช่..ผมน่ะเคยโดนยานะ ผมรู้ดีเลยว่ายามันจะปลุกสัญชาตญาณดิบออกมาด้วย ไม่ใช่แค่ปลุกเซ็กส์ เพราะสติมันหลุดเหมือนคนเมา เอาตัวเองไม่หยู่

และพอทุกอย่างผ่านไป...ผ่านไปแบบผมคิดว่าผมตายไปแล้วแน่ๆ บีสก็ขอโทษ หน้าตาเศร้าสร้อยและน้ำเสียงสั่นเทา แม่ง...ผมโกรธไม่ลงเลยวะ! รู้สึกใจมันอ่อนยวบไปเลยเมื่อเห็นบีสก้มหน้ามองตักตัวเองด้วยความรู้สึกผิด แต่ถึงจะไปโกรธแต่ก็ช๊อคและอึ้งชิบหายเลย!!

"ตื่นแล้วหรอครับ" ผมกวาดตาตามเสียง ก็เจอบีสถือกะลังอันเล็กๆ เข้ามาพร้อมผ้าขนหนูพาดบ่า

"ครับ ผมเพิ่งตื่นเมื่อกี้ แล้วนั่น..บีสเอามาทำอะไรหรอครับ" บีสก้มมองกะลังมังใส่น้ำในมือแล้วยิ้มเศร้าๆ ให้ผม

ทำไมต้องยิ้มแบบนั้นวะ ใจมันหวิวนะเว้ย...มันรู้สึกไม่ดี และเหมือนพาลจะให้เศร้าไปกับรอยยิ้มนั้น ผมไม่ชอบเลย ผมชอบบีสที่ยิ้มกว้างๆ แบบสดใสมากกว่า...ไม่ใช่แบบนี้

"ผมเอามาเช็ดตัวให้ครับ ผมไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น และผมมานอนห้องคุณคาเมเลี่ยนได้ยังไง แถม...สภาพยัง.....เปลือยเปล่าทั้งคู่ ผมว่ามันต้องมีอะไรผิดปรกติแน่ๆ ผมๆ...คือผม....." บีสแสดงท่าทีสับสนออกมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะยาแน่นอนบีสเลยจำอะไรไม่ได้

 

ยาบางตัวจะมีผลทำให้เราทำอะไรไปแบบไม่รู้ตัว และเช้ามาเมื่อสร่างยาก็จะตำอะไรที่เกิดขึ้นไม่ได้ ส่วนใหญ่มันมีให้มอมหญิง และไม่อยากให้หญิงจำเรื้องพวกนี้ได้ อย่างที่ว่าไงครับ....ฤทธิ์มันจะเหมือนเมาจัด

แต่แบบนี้...บีสก็จำไม่ได้น่ะสิว่าเขาทำอะไรโคตรซาดิสอะ!

แต่ก็ดี อย่าจำได้เลย แล้วก็เรื่องที่บีสเสียบผมด้วยนะ..อันนั้นไม่น่าจดจำที่สุดเลยล่ะ เพราะผมยังอยากกดบีสอยู่ ถ้าเกิดจำได้ คร่าวหน้ามีการกดกันอีก บีสไม่ยอมแน่ๆ

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมก็จำอะไรไม่ค่อยได้" แถก่อน..เกิดว่าจำได้เดี๋ยวให้เล่าจะแย่

"งะ..งั้นหรอครับ อืมๆ..คุณคาเมเลี่ยนได้เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ เผื่อผม..จะร่วงเกินคุณ" ไม่ต้องเผื่อเลยคร้าบ...ร่วงเกินไปไกลโจแล้ว

"ไม่นะ ผมแค่เจ็บจากับแขนที่ยังไม่หายดีเท่านั้นเองอะ นอกนั้นก็ปกติดี" ซะเมื่อไหร่ เจ็บตูดจะตายล่ะ

"แค่ที่คอคุณ...." บีสเดินเข้ามาข้างที่ผมนอน เขาวางกะละมังแล้วเอื้อมมือมาลูบตรงคอผม

เออใช่...คอผมเป็นรอยเข็มขัดนี่!

"ทำไมครับ มันเป็นรอยอะไรหรอ" ตีหน้าซื่อก่อนครับเวลานี้

"ผมคง...เผลอทำร้ายคุณ ขอโทษนะ...ผมขอโทษ" บีสหน้าสลดลงยิ่งกว่าเดิมมากโข ผมเลยต้องเอื้อมมือที่ไม่ค่อยจะทีแรงเล้ย! ไปลูบหัวเขา

"ผมไม่เป็นอะไรหรอก บีสอย่าคิดมากนะ...ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรเมื่อคืน แต่ที่ผมรู้นะ คือผมยังสบายดี ไม่เจ็บไม่ป่วย และไม่ว่ามันจะเกิดอะไร ผมก็มีความสุขกับมัน อย่าคิดมากเลยนะครับ" เกลี่ยแก้มคนเศร้าพร้อมกับวาจาแสนดี

"ครับ...ผมเช็ดตัวให้นะ" บีสเงยหน้ามองผม แล้วหันไปสนน้ำในกะละมัง

"มะ..ไม่เป็นไร เอาผ้าขนหนูมาเดี๋ยวผมไปอาบน้ำเอาดีกว่า" ผมรีบปฏิเสธเลย!!!

ไม่ได้ไง เพราะร่างกายผมอะ...มันยังมีน้ำของบีสอยู่ในตัวน่ะสิ ขืนเขาเช็ดตัวให้เนี่ย ไอ้ที่สตอเบอร์รี่ไปเมื่อกี้นี่จบเลยนะ เออ แล้วยังมีเลือดที่เปื้อนที่นอนอีก ไม่ได้การล่ะ...ให้บีสเห็นไม่ได้เด็ดขาดเลย!!

"ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการกับที่นอนนะ" น่านไง!

"ไม่เอา บีสไปทำอาหารรอดีกว่า ที่นอนเนี่ยแม่บ้านเขาจะเข้ามาทำเป็นปกติอยู่แล้วน่ะครับ" ใช่ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวต้องรีบโทรตามเลยกู!

"ก็ได้ครับ" บีสยิ้มหว่นแล้วส่งผ้าขนหนูมาให้ก่อนออกไป

รอดตัสไปเปราะหนึ่ง แต่ไอจะลุกไปอาบน้ำนี่แม่ง กูจะทำได้ไหมวะ? ร่างกายนี่โคตรจะระบมเลยอะ เอาวะ...โทรหาแม่บ้านก่อน!! ผมจัดการโทรหาแม่บ้าน แล้วค่อยกะย่องกะแย่งไปห้องน้ำ ที่สำคัญ...พอลุกนะ ความเจ็บนี่ประดังมาแบบน้ำตาแทบเล็ดเลยอะ! แถมยังมีน้ำที่รู้แน่ๆ ว่ามันคืออะไรไหลโจ้กออกมาตามขา ผมนี่ต้องรีบเอาผ้าขนหนูซับมันก่อนจะหยดลงพื้น ไม่ได้เลย..ทิ้งหลักฐานไม่ได้จริงๆ

โอ้ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ!!

 

พอทุกอย่างเรียบร้อย ผมก็เดินออกมาพบบีสที่กำลังจัดอาหารอยู่ที่โต๊ะในโซนครัว เขาหันมายิ้มให้ผมแล้วเดินไปเอาน้ำมาเทใส่แก้วที่ถูกจัดวาง ผมเดินเข้าไปนั่งตามด้วยบีสที่เอาน้ำไปเก็บเข้าตู้แล้ว

"ไม่รู้รสชาติจะถูกปากคุณคาเมเลี่ยนไหมนะครับ" บีสออกตัวเรื่องอาหาร

"บีสทำให้ทานทั้งที ยังไงก็ถูกปากแน่ๆ ครับ" พูดไปงั้น..จะถูกปากจริงไหมต้องชิม

"ปากหวานจังนะครับ" บีสยิ้มเขิน

"บีสเคยชิมปากผมหรอครับถึงรู้ว่าหวาน" มุกโคตรเสี่ยวเลยผม

"ฮ่าๆ เข้าใจเล่นมุกนะครับ" ก็ไม่ได้อยากเล่นอะแต่ปากมันไปเอง

"แฮ่ๆ ขำๆ น้า..." ผมว่าแล้วเริ่มตักอาหารชิม

รสชาติของมันก็บ้านๆ ครับ ธรรมดามากๆ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ออกจะจืดไปนิด เหมิอนกับเจ้าตัวจะไม่ทานอาหารรสจัด ถึงได้ทำอาหารรสชาติออกมาแบบนี้ หรือไม่ก็ต้องทานจัดจ้านมาก จนกลัวผมทานไม่ได้ เลยทำให้รสชาติอ่อนลงเพื่อผมจะได้ทานได้ ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังนะ ผมนี่โคตรปลื้มเลย...

"แล้ววันนี้บีสจะไปทำงานไหมครับ" พอเสร็จ ผมก็ถามบีสที่กำลังเก็บจาน

"ไม่ครับ คุณไทบอกให้อยู่ดูแลคุณคาเมเลี่ยนอย่างเดียว ส่วนงาน เดี๋ยวจะให้คนอื่นดูแลแทนไปก่อน ผมว่างเมื่อไหร่ค่อยเข้าไปดูน่ะครับ" บีสหันหลังล้างจานที่เราเพิ่งทาน

"เสียงานแย่เลยสินะครับ" แต่ผมนี่ชอบมากเลย ได้อยู่ด้วยทั้งวันแบบนี้...หาโอกาสปล้ำดีไหม?

ม่ายดี...ผมเพิ่งโดนกดมา ไม่มีแรงแหะ แต่ว่าวันนี้ไม่ได้ พรุ่งก็ได้นี่ แต่จะใช้วิธีไหนกดเนี่ยแหละประเด็นใหญ่ ขืนวางยาอีก ผมสิที่จะโดนกระทำ ยิ่งไม่หายดีอยู่ด้วย ขีดขืนลำบากลำบนสุดๆ เพราะถ้าผิดจังหวะหน่อยเดียว ผมอาจได้ไปนอนโรงพยาบาลอีกรอบแน่นอน

"ไม่หรอกครับ การดูแลคุณคาเมเลี่ยนก็เป็นงานที่คุณไทมอบให้ผมเหมือนกัน" บีสหันมายิ้มให้ ก่อนจะกลับไปเรียงจานเก็บที่

"ว้า...ผมคิดว่าคุณจะเต็มใจดูแลผมซะอีก ที่แท้ก็เป็นงาน...น่าเศร้าจัง" ตีหน้าสลด ทำตัวให้เศร้าสร้อยเรียกคะแนนสงสาร

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ ถึงผมจะบอกว่ามันเป็นหน้าที่ แต่ผมก็เต็มใจนะครับ" เขาหันมาพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง เล่นเอาใจผมนี่เต้นระรัวเลย....

"ดีใจจังครับ...." ยิ้มหวานไปให้ด้วยความจริงใจ ก็ผมดีใจจริงๆ

บีสยิ้มตอบ เขาจัดการทำความสะอาดนู้นนี่นั่นในครัวจนเรียบร้อยก็พาผมออกมานั่งในห้องนั่งเล่น แม่บ้านมาแล้วล่ะครับ เขาเข้าไปจัดการในห้องนอนตามที่สั่งตั้งแต่ผมยังทานอาหารอยู่เลย

ผมกับบีสตัดสินใจนั่งดูหนังกัน แต่ผมอ้อนที่จะนอนหนุนตักบีสแล้วดู ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรผม พอเราดูหนังกันไปซักพักหนึ่ง ผมก็เริ่มรู้สึกว่าหนัง...ไม่สิ ผมมองภาพตรงหน้าเบลอไปหมด มันค่อยๆ เบลอมากขึ้น สติเองก็้หมือนจะล่องลอย แต่ก็รู้ตัว...

เดี๋ยว...นี่ผมเป็นอะไรไปนะ?

"บีส...ผมว่าผมแปลกๆ ไป" ผมบอกบีส เพราะรู้สึกไม่ไหว...มันเริ่มเบลอมากขึ้นเต็มที

"เป็นอะไรครับ? คุณคาเมเลี่ยนรู้สึกแปลกไปยังไง" บีสก้มหน้ามาถามผม สีหน้ามีความกังวลฉายชัด

"ผมรู้สึกเบลอๆ เบลอมาก....." เสียงมันอ่อนลงและแห้งอย่างแปลกประหลาด

"ไม่สบายหรือเปล่า" ร่างใหญ่พอกันกับผมขยับ เขาเอาหัวผมวางกับหมอนอิง แล้วตัวเองมาคุกเข่าข้างโซฟา

"ไม่รู้สิ..ผมไม่รู้" ผมต้องหน้าบีส...

ใบหน้าหล่อเหลา ขาวใสนั่นดูน่ามองมาก ผมรู้สึกใจเต้นอย่างรุนแรงขึ้นแบบไใ่ทราบสาเหตุ แต่ที่รู้แน่คือมันเป็นแบบนี้เพราะมองใบหน้าของบีส มือของถูกยื่นออกไปสัมผัสใบหน้านั้น เมื่อแตะโดน...ผมก็รู้สึกเหมือนล่องลอย ผมโคตรรู้สึกดีที่ได้แตะต้องบีส ได้มองบีสที่อยู่ตรงหน้า ทั้งที่ภาพมันเบลอจัดเหมือนหมอกลงก็ตามที

"ผมรักคุณจังบีส...." ปากพูดไปแบบไม่ได้คิด แต่ผมรู้สึกแค่ต้องพูดไปแบบนั้น...

"รักผมจริงหรอครับ" บีสถามย้ำ ผมพยักหน้าทันที

"รัก.....ที่สุดเลยครับ" ผมเอื้อมมือไปรั้งท้ายทอยของบีสเข้ามาใกล้ๆ แล้วจูบกลีบปากสีออกส้มจางๆ นั่น

เหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า อากาศปลอดโปร่งและเย็นสบาย ทว่าในใจผมกลับร้อนลุ่ม เพราะริมฝีปากที่ขมเม้มกันเบาๆ สร้างความวาบไหวให้ผม สมองพลันแกว่ง...ความมึนทำให้ผมยิ่งเพิ่งแรงกดจูบเข้าไปหนักหน่วงขึ้น และพอได้ทำแบบนั้นมันก็รู้สึกดีขึ้นมากๆ

 

ความร้อนจากร่างกายของบีสแผ่ซ่านมาถึงผมแล้ว เพราะเขา..ค่อมผมที่นอนอยู่บนโซฟา ริมฝีปากเรายังแนบสนิท ทว่าลิ้นเรากลับพันกันนัวเนียเหมือนงูสองตัวผสมพันธุ์กัน....

..

..

..

..

..

DEATHANGEL

ตะเอง เค้าแต่งดีไม่ดีบอกเค้าหน่อยน้าาา หนุกอะป่าว เค้าอยากรู้อ่ะ...น้าๆๆๆ อ้อนเลยน้าาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว