email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16: A Well Known Strangers

ชื่อตอน : ตอนที่ 16: A Well Known Strangers

คำค้น : ตำรวจ สงคราม

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 100

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2561 11:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16: A Well Known Strangers
แบบอักษร

Blood Metal: สงครามสองดินแดน

Home and Destiny

Chapter: XVI

...A Well Known Strangers...

--------------------------------------------------------

คริสตศักราชที่ 1909

ณ เมืองสวาโดครอฟก้า ประเทศรัสเซีย ชายแดนระหว่างมหาอำนาจทั้งสอง

รถของกองตำรวจได้มาถึง ณ เมืองต่อไปและพบเข้าว่าในเมืองนี้นั้นมีการปะทะกันอยู่ระหว่างตำรวจของสหพันธรัฐและทหารของอักษะ หน้วหน้าหน่วยของรถบันทุกคันแรกเห็นดังนั้นจึงวิทยุไปบอกรถทุกคันว่าจะเข้าทำการช่วยเหลือตำรวจในเมืองแห่งนี้ รถจึงทำการจอดให้ห่างจากเมืองเล็กน้อยและกระจายกำลังเข้าในเมืองทันที ทีมของอเล็กซ์ซึ่งมีร้อยโทแฮงค์เป็นผู้นำทีมได้กระจายเข้าไปทางด้านซ้ายทันที…

แฮงค์ที่กำลังย่องนำหน้าทีมของเขาอยู่นั้นหันมาถามว่า “ทีมเราเหลือเท่าไหร่ตอนนี้?” ลูกทีมคนนึงจึงตอบขึ้นมาว่า “ยี่สิบสามครับ…” แฮงค์จึงบอกกลับไปว่า “เอาล่ะ! จำเวลาอันนี้ไว้ให้ดีเพราะเราไม่รู้ได้เลยว่าเมื่อเราเข้าไปแล้วจะออกมากันครบทั้งหมดรึเปล่า...ฉะนั้นพวกเราเข้าได้!!” แฮงค์พูดจบก็ลุกขึ้นและวิ่งไปเข้าบ้านทันที และลูกทีมของเขาก็วิ่งกระจายกันเข้าไปยังบ้านต่างๆซึ่งไม่ห่างกันมากนัก ทุกหน่วยได้ทำการเปิดฉากยิงช่วยเหลือทำให้ฝ่ายอักษะยิ่งเสียเปรียบเข้าไปอีก ทีมของแฮงค์ได้วิ่งไปเสริมกำลังกับหน่วยที่ต่อสู้อยู่ก่อนหน้า เสียงปืนและเสียงระเบิดดังลั่นทั่วบริเวณพื้นที่ทำให้การสื่อสารพูดคุยกันเป็นเรื่องที่ข้อนข้างยากและใช้เสียงมาก เมื่อทีมของแฮงค์วิ่งไปถึงกำบังของตำรวจได้เขาจึงพูดว่า “ผมร้อยโทแฮงค์ผู้นำทีมที่สามสิบสี่...พวกเรานำทีมมาช่วยพวกคุณเพิ่มอีกสิบสองทีมครับ” หัวหน้าทีมที่จึงตอบกลับว่า “พวกคุณมาถูกจังหวะมาก! ถ้าพวกคุณมาช้ากว่านี้อีกหน่อยสงสัยพวกเราคงได้นอนกันอยู่ที่นี้ตลอดไปแน่!!” เมื่อหัวหน้าทีมนั้นพูดจบทีมอื่นๆที่มากับทีมของแฮงค์ก็บุกเข้าไปเรื่อยๆ แฮงค์จึงตอบกลับหัวหน้าทีมคนนั้นว่า “ถ้าอย่างนั้นผมขอนำทีมของผมไปช่วยทีมอื่นก่อนนะครับ!!” เมื่อพูดจบแฮงค์ก็ให้สัญญาณมือว่าบุกได้ และทุกคนก็วิ่งออกจากที่กำบังไป และหัวหน้าทีมคนนั้นก็สั่งบุกด้วยเช่นกัน…

ห้าชั่วโมงผ่านไป…

ชัยชนะนั้นได้ตกเป็นของฝ่ายสหพันธรัฐ ตำรวจต่างพากันจับกุมทหารของอักษะที่ยังเหลือรอดมายืนชิดกำแพงและทำการยิงทิ้งทั้งหมดทันที อเล็กซ์ไม่เข้าใกล้บริเวณการสังหารนั้น เขาได้แต่ยืนห่างๆและฟังเสียงปืนไปเท่านั้น ในขณะเดียวกันก็มีเสียงของชายสามคนนั่งคุยกันและแอบมองอเล็กซ์อยู่ในป่าห่างออกไป เสียงของชายคนแรกกล่าว “นั้นน่ะหรอ...ไอ้เด็กที่ฆ่าแดนกับฟรอยด์ได้” เสียงของชายคนที่สองตอบกลับ “ถ้าตามข้อมูลแล้วล่ะก็...ใช่” เสียงของชายคนที่สามพูดต่อว่า “ไอ้เด็กอ่อนต่อโลกแบบนี้น่ะหรอ? โลกนี้มันก็แปลกๆนะ” เสียงของชายคนที่สองตอบกลับว่า “เอาน่า...เดี๋ยวเข้าไปคุยดูก็รู้เองล่ะนะ” เสียงของชายคนที่สามตอบกลับว่า “ไอ้เด็กนี้ดูทรงแล้วมันไม่สมควรจะมีอัคทากอนไว้ในครอบครองเลยนะ...ควรจะเป็นฉันมากกว่า” ชายคนแรกได้แต่เงียบและเฝ้าดูอเล็กซ์ในขณะที่ชายอีกสองคนกำลังคุยกัน และชายคนแรกก็พูดขึ้นว่า “ไม่หรอก...ไอ้หนูนี้มันมีดีกว่าที่เราเห็น ฉันสัมผัสได้ว่าอัคทากอนข้อนข้างชอบมันเลยทีเดียว” ชายคนที่สามตอบกลับว่า “เห๊!? นี้อสูรสามารถติดต่อกันได้ด้วยหรอ?” ชายคนแรกตอบกลับด้วยหน้านิ่งๆว่า “ก็นะ...เร็กส์ทัส (Rex’tus) มันบอกฉัน…” ชายคนที่สามจึงตอบกลับว่า “ชักจะน่าสนุกแล้วสิเนี้ย!! งั้นฉันขอลงไปคุยกับมันก่อนเลยล่ะกัน!!” ชายคนที่สองพูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “ไม่!! เราจะไปคุยกับมันคืนนี้…” ชายคนแรกพูดต่อว่า “ถูก...ทุกการกระทำมีความหมาย ทุกการตัดสินใจมีเหตุผล เราจะไปคุยกับมันก่อนคืนนี้ หลังจากนั้นจะทำยังไงต่อค่อยว่ากันใหม่…” ชายคนที่สามทำหน้าเซ็งๆและตอบกลับว่า “คร้าบๆ” ชายคนแรกคิดในใจว่า “ไอ้หนูนี้มัน...ทำให้เร็กส์ทัสถึงกับกระวนกระวายเลยหรอ? สงสัยเจ้าอัคทากอนมันกำลังเดือดพล่านเพราะกลิ่นอายของสงครามแน่เลย…”

สี่ชั่วโมงผ่านไป…

อเล็กซ์ที่กำลังนอนอยู่นั้นได้มีอาการดิ้นไปมาและเหงื่อไหลออกมา จนรอชที่นอนอยู่ข้างๆนั้นเอื้อมมือไปแตะแขน นั้นทำให้อเล็กซ์สะดุ้งสุดขีดและรอชจึงถามไปว่า “นายโอเครนะ? นายดูแย่มากเลย ฝันร้ายงั้นหรอ?” อเล็กซ์จึงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มๆว่า “อ่อ...ป่าวหรอก ฉันแค่อึดอัดน่ะ ขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอกซักหน่อยล่ะกัน” เมื่อพูดจบอเล็กซ์ก็เดินออกมาข้างนอก อเล็กซ์ยืนรับลมเย็นๆและมองออกไปเรื่อยๆ แต่เมื่อเขาหันไปมองทางด้านซ้ายของเขา เขากับพบเงาดำประหลาดๆคล้ายรูปร่างของคนยืนอยู่ อเล็กซ์จ้องอยู่ซักพักและก็ยิ้มออกมาพร้อมส่ายหน้าว่า “ก็แค่ท่อนไม้ล่ะน่า…” อเล็กซ์หันหน้ากลับไปมองข้างหน้าและทันใดนั้นเองก็มีเสียงผู้ชายพูดขึ้นจากด้านซ้ายของเขา “สวัสดี อเล็กซ์…”

To be continue…

ความคิดเห็น