ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 5 ข้อตกลงของเรา

ชื่อตอน : chapter 5 ข้อตกลงของเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2561 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 5 ข้อตกลงของเรา
แบบอักษร

5


หลังจากที่เขาช่วยเธอเก็บของก็เอามาใส่ในรถของเขาแล้วพาเธอออกมาจากหอพักอันแสนวุ่นวายนั้น ในที่สุดยัยตัวเล็กนี่ก็ยอมมาจนได้ 

"ฉันจะไปกับคุณจริงๆใช่มั้ยเนี่ย" เธอพูดออกมาเหมือนไม่มั่นใจ จนดูไร้เดียงสาสุดๆสำหรับเขา

"ไปเถอะน่าฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก " เขาพูดแย้งเพราะกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจขึ้นมา

"เรามาทำข้อตกลงกันเถอะค่ะ" ไดอาร์พูดออกมาด้วยใจหวั่นๆเพราะตกลงจะไปขอแบ่งห้องกับเขา ตอนนี้ไม่มีทางเลือกแล้วนี่นา

"ข้อตกลงอะไร" เขาหันมามองเธอด้วยท่าทางสงสัยระหว่างที่ขับรถออกมาจากตรงนั้นได้ไม่ไกล

"ข้อตกลงของการอยู่ร่วมกัน" เธอพูดขึ้นด้วยความหนักแน่น 

"ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันน่ากลัวตรงไหน"

"คุณอาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองน่ากลัว แต่คุณน่ากลัวจริงๆ" เธอพูดออกไปตรงๆอย่างที่คิด จนคนที่ฟังหลุดขำออกมา 

"ว่ามาสิ"

"ข้อแรก คุณห้ามแตะต้องตัวฉันถ้าไม่จำเป็น เช่น ฉันเกิดอุบัติเหตุต้องช่วยเหลือ อันนี้จับตัวได้" ไดอาร์พูดออกมาแล้วยกตัวอย่างให้เขาเข้าใจ

"ยากอยู่นะข้อนี้ ฉันยิ่งอยากจับนั่นจับนี่เวลาเห็นมันขาวๆ" เขายิ้มกวนๆแล้วพูดออกมา

"นี่คุณ!" เธอทำหน้าไม่พอใจแล้วเริ่มเสียงดัง 

"พูดเล่น อะไรอีก" 

"ข้อสองคุณห้ามเคาะห้องฉันในยามวิกาล หรือถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็ห้ามเคาะ" 

"ได้สิ จะไม่เคาะแต่เปิดเข้าไปเลย"

"โอ๊ยย ฉันจะไม่ไปอยู่ร่วมกับคุณแล้วนะ" ความกังวลของเธอเริ่มเพิ่มคุณสองเพราะความขี้เล่นของเขาซึ่งไม่รู้ว่าจะทำจริงๆหรือแค่เล่นๆ 

"ฮ่าๆ อะไรอีก"

"ห้ามให้ใครรู้ว่าเราอยู่ที่เดียวกัน"

"ข้อนี้ฉันคงทำได้" เขาพูดแล้วยักคิ้วให้เธอ 

ทำไมต้องกลัวเขาขนาดนี้ด้วยนะ หรือเขามันน่ากลัวจริงๆ คีนคิดในใจแล้วยิ้มออกมามองคนที่ทำสีหน้ากังวล ที่จริงเธอไม่ได้อยากมาหรอก แต่เป็นเขาเนี่ยแหละที่เกลี้ยกล่อมให้เธอมา 

ไม่รู้ทำไมเขาถึงทำไปแบบนั้นทั้งที่ก่อนหน้าเป็นคนไม่ชอบผูกมัดกับอะไรแต่ยอมให้มีคนมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตแบบใกล้ชิดขนาดนี้

ไม่นานนักรถก็มาถึงคอนโด ไดอาร์เอาของไปเก็บในห้องที่เขาแบ่งให้ สรุปวันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียน แต่ตอนเย็นก็ต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านของเขาเพราะนั่นเป็นทางเดียวที่ทำให้มีรายได้มาจ่ายค่าที่พัก 

ตอนนี้เขาออกไปข้างนอกแล้ว ปล่อยให้เธออยู่ในห้องคนเดียวแต่ไม่ได้บอกว่าจะออกไปไหน ไดอาร์เลยจัดห้องที่มีข้าวของเยอะแยะของเธอ

ห้องนี้ดูน่ารักมาก ของทุกอย่างถูกตกแต่งโทนสีขาวกับชมพู และมันเป็นสีที่เธอชอบด้วย อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ก็ไม่รู้ 

ไดอาร์เก็บของตัวเองเสร็จในเวลาเกือบเย็นหลังจากนั้นเธอก็อาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงานตามปกติ ส่วนเขาก็ยังไม่กลับเข้าห้องมา 


21:00 น.

คีนเดินเข้ามาในร้านประจำที่เขาชอบนัดเพื่อนสนิทของตัวเอง แล้วก็พบว่าเพื่อนสนิทคนนั้นนั่งรอเขาอยู่แล้ว 

"ไง มาเร็วนะมึง"

"เออ รีบมา รีบกลับ เดี๋ยวเมียโทรตาม กูไม่ได้บอกว่าออกมาหามึงด้วยเดี๋ยวฝันมันไม่ให้มา" คนตรงหน้าพูดออกมาอย่างกวนๆ 

"นี่กูไม่น่าคบขนาดนั้นเลยเหรอ"

"รู้ตัวก็ดี เมียกูกลัวมึงจะไปซื้อผู้หญิงแล้วให้กูไปแทนอีก" 

คนที่พูดและคนที่ฟังหัวเราะออกมาพร้อมกันเมื่อคิดถึงเรื่องเก่าๆของตัวเอง เพราะตอนนั้นเขาเป็นคนซื้อผู้หญิงขายบริการในราคาบ้าๆ แต่โดนแฟนที่คบตอนนั้นจับได้เลยให้ทอสไปแทน แล้วเป็นไงล่ะ สรุปผู้หญิงที่ซื้อไปวันนั้นกลายมาเป็นเมียเพื่อนในวันนี้ แถมยังมีลูกด้วยกันแล้วสองคน 

ไม่พอยัยนั่นยังสวยมากอีกด้วย 

"กูมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย" คีนเริ่มเข้าโหมดจริงจังอีกครั้งแล้วเลื่อนปลายนิ้วเล่นกับขอบแก้วอย่างใช้ความคิด 

"อะไร"

"มึงว่าคนอย่างกูจะจริงจังกับใครซักคนได้มั้ยวะ" เขาพูดแล้วนึกไปถึงใบหน้าของคนๆหนึ่งที่ติดตาตั้งแต่แรกเห็น 

"ทำไมล่ะ เจออะไรมา"

"พอถึงจุดหนึ่งกูก็เริ่มรู้สึกว่า ที่ทำไปทุกวันที่เล่นๆไปทุกวันมันไม่มีอะไรดีขึ้นซักนิด ก็แค่สนุกๆตื่นเต้นไปวันๆ"เขาพูดออกมา แล้วยกแก้วขึ้นมาดื่ม 

"มึงคงถึงจุดอิ่มตัวแล้วมั้ง หรือไม่มึงก็เจอคนที่ใช่แล้ว"ทอสพูดออกมาแล้วมองเพื่อนอย่างชั่งใจ 

"..."

"มันจะมีคนหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าอยากมีครอบครัว อยากสร้างทุกอย่างไปกับเขามากกว่าเที่ยวสนุกไปวันๆ แล้วชีวิตก็วนไปแบบเดิม แต่การคบใครจริงจังซักคนมันจะทำให้เราเห็นอะไรที่มันเกิดขึ้นมาเรื่อยๆจากคนสองคน" คนเป็นเพื่อนพูดออกมาตามความรู้สึก เพราะเขาได้เจอกับสิ่งนั้นแล้ว 

"กูเจอเด็กคนนึง อายุห่างกันหลายปี แต่ยัยนั่นท่าทางกลัวกูเป็นบ้า"

"เพราะชีวิตมึงเจอแต่คนวิ่งเข้าหาไง เพราะเจอคนวิ่งหนีมันเลยทำให้มึงรู้สึกแปลกใหม่"

เขาคิดตามสิ่งที่เพื่อนพูด แต่ก็หาคำตอบไม่ได้จริงๆว่ามันคืออะไรที่รู้สึกตอนนี้ ใจหนึ่งก็อยากทิ้งชีวิตอิสระของตัวเองแล้วลองจริงจังกับความรัก แต่อีกใจก็กลัวจะขาดอิสระภาพถ้าต้องมีใครจริงจัง 

"พอเห็นมึงมีครอบครัวกูก็เริ่มสับสนตัวเอง เริ่มอยากเจอแล้วไง ฮ่าๆ" เขาขำออกมาเสียงดังเหมือนกลบเกลื่อนความคิดจริงจังของตัวเอง

"ถ้าเขาใช่มันก็ดีไป แต่ถ้ามึงไม่เจอชีวิตก็วนมาแบบเดิมนั่นแหละ"  คำนี้เขาเคยพูดกับมันแล้วหลายครั้ง ว่าที่ไม่มีใครเป็นหลักแหล่งก็เพราะไม่เจอคนที่ใช่ แต่ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอ 

"แล้วชีวิตที่เจอคนที่ใช่ของมึงมันดีมั้ย"

"มันไม่มีชีวิตคู่ไหนสมบูรณ์หรอกนะไอ้คีน มันก็มีสุข มีทุกข์ปะปนกันไปป่าวว่ะ ถ้ามึงเจอผู้หญิงซักคนมึงต้องยอมรับว่าวันนึงมันต้องเจอเหตุการณ์ที่น่าเบื่อ เหตุการณ์ที่งี่เง่า แต่พอช่วงที่มีความสุขมันก็สุขจนล้น แบบที่มึงเจอมาที่มึงบอกว่าสนุกมีความสุขกับผู้หญิงไปวันๆมันเปรียบเทียบกับความสุขที่กูได้จากคำว่าความรักไม่ได้หรอก กูเคยลองมาแล้วทั้งสองอย่าง ถึงเลือกฝันไง" 

เพื่อนพูดออกไปซะยืดยาวแต่เขาก็ฟังอย่างตั้งใจ ตอนนี้จิตใจเริ่มเอนเอียงแล้ว ยิ่งเจอกับเด็กที่น่าหลงไหลคนนั้นยิ่งรู้สึกว่าอยากเป็นแบบเพื่อนขึ้นมา 

"คนนี้เป็นคนแรกที่กูรู้สึกว่าไม่อยากให้มันผ่านมาแล้วผ่านไป กูปล่อยให้เขารอดมือไปได้ ทั้งที่มีโอกาส กูเป็นอะไรไปว่ะ" คนที่ฟังแอบขำเบาในลำคอแล้วพูดออกมาอย่างมั่นใจ 

"กูว่ามึงเจอแล้วแหละ" 

พี่คีนสับสนกับชีวิตแล้วค่า เพราะยัยตัวเล็กคนเดียว อิอิ

ทอสโผล่มาเรื่องนี้ก็ยังเป็นคนดี ศรีสามีของไรท์ ฮ่าๆ

ใครที่่ยังไม่เคยอ่านเรื่องทอสตามไปอ่านกันได้ที่ My son พยานรักยัยเลขาจ้า ม่วนซื่นนะเออ (ขายของอีกแล้ว นี่แน่ะ!)

สุดท้ายก็ขอเม้นกันเยอะน้า แล้วจะกลับมาอี้กก


ความคิดเห็น