ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 4 ไล่ออก!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2561 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 4 ไล่ออก!!
แบบอักษร

4


ไดอาร์ขยับตัวตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แล้วก็ต้องรู้สึกอึดอัดเพราะเหมือนถูกอะไรซักอย่างรัดร่างเอาไว้แน่น เธอรีบลืมขึ้นมาแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อตอนนี้กำลังถูกผู้ชายที่เรียกว่าเจ้านายกอดเธอเอาไว้แน่น 

"กริ๊ดๆๆ ปล่อยฉันนะ" เธอดิ้นแล้วดันตัวเขาออกด้วยความกังวลและกลัว 

รีบก้มลงไปมองเสื้อผ้าของตัวเองเพราะไม่มั่นใจว่าเมื่อคืนทำอะไรไปหรือเปล่า เป็นเพราะเมาไม่ค่อยได้สติเลยรู้สึกหลงๆลืมๆไปหมด 

"อื้อ ตื่นแล้วเหรอ" เขาขยับตัวแล้วบีดแขนไปมาไม่สะทกสะท้านต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และยังคงหลับตาพริ้ม

"บ้าที่สุดเลย โคตรอันตรายเลยผู้ชายคนนี้ " เธอบ่นออกมาเบาๆแล้วขยับตัวจะลงจากเตียง 

"จะไปไหน" เขาเอื้อมมือมาดึงแขนเธอไว้จนเซไปซบกับอกของเขา จมูกทิ่มไปที่คางนั่นจนเจ็บ 

"โอ๊ย ปล่อยนะ คุณ!" 

"จะไปไหนล่ะ เดี๋ยวไปส่ง" เขาพูดแล้วมองเธอด้วยสายตาเจ้าชู้ของเขา บอกไม่ถูกเลยว่ามันเป็นยังไง แต่ที่แน่ๆเธอไม่กล้ามองจึงต้องหลบสายตานั้นหันไปมองอย่างอื่นแทน

"คุณไม่ควรจะทำแบบนี้กับฉันนะ เพราะฉันไม่ได้เล่นด้วย" เธอขัดขืนอ้อมแขนของเขา แบบนั้นยิ่งทำให้หน้าอกของตัวเองไปบดเบียดกับร่างกายของเขาจนคนที่นอนอยู่เริ่มใจเต้นไม่เป็นจังหวะ 

"แต่ฉันสนใจเธอไง" 

"..." เธอนิ่งไปชั่วครู่แล้วก็ตั้งสติได้ว่าเขามันอันตรายจนต้องขัดขืนอีกรอบ แต่ก็ไม่ยอมปล่อยซักที 

"จะคิดยังไงก็ช่างคุณเถอะ ปล่อยได้แล้วค่ะฉันมีเรียนตอนสิบโมง ฉันรีบ" เธอพูดแล้วทำหน้าบึ้ง แต่หัวใจก็ยังคงเต้นแรงเพราะคำพูดของเขา ถ้าเธอเผลอใจอีกซักนิดคงโดนเขาขย้ำแน่ 

"เดี๋ยวไปส่ง" เขาพูดแล้วพลิกตัวกดเธอลงบนเตียง แล้วก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้ คนที่ถูกมองเริ่มหน้าแดงแต่ก็ยังพยายามขัด 

"อย่ามาทำแบบนี้นะ ถ้าผู้หญิงไม่ยอมคุณก็ไม่ควรทำอะไร" เธอพูดออกมาเป็นหลักการ คนตัวสูงถึงกับแอบขำในใจเพราะความกลัวของคนตรงหน้า 

"รู้เหรอว่าฉันจะทำอะไร" คีนพูดแล้วยิ้มออกมา มือกำลังลูบแก้มเนียนๆของเธอที่แอบคลอเคลียไปเมื่อคืน 

"มะ ไม่ค่ะ ปล่อย!" เธอหันหน้าหนีสายตานั้นอีกครั้งเลยได้ทีให้เขาก้มลงไปกดจมูกลงที่แก้มขาวๆนั้นทันที

"อ๊ะ ทำอะไรเนี่ย" เธอดันหน้าเขาออกด้วยมือทั้งสองข้าง สายตาเริ่มกังวล 

"ไม่ทำอะไรหรอก มาสิลุกมา จะไปส่ง" เขายันตัวลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปให้เธอจับ แต่กลับถูกปฏิเสธจากคนที่กำลังทำหน้าหวาดหวั่นอยู่ ไดอาร์รีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินหนีออกไปข้างนอกทันที 


เขาขับรถมาส่งเธอที่หอพัก แล้วคนตัวเล็กก็ต้องขมวดคิ้วคิดถึงเรื่องเมื่อคืน เขาบอกเธอว่าจำทางเข้าหอไม่ได้ใช่มั้ยแต่ทำไมวันนี้ขับลิ่วเหมือนมาแล้วหลายครั้ง 

"ไหนคุณบอกว่าจำทางไม่ได้ไง" เธอรีบท้วงก่อนจะลงรถ 

"หืม ฉันบอกเหรอ" คนถูกถามทำหน้าเหมือนลืมหมดสิ้น จนเธอต้องทำหน้าบึ้งกว่าเดิมเพราะความกลับกลอกของเขา 

"เจ้าเล่ห์เป็นบ้า ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" ไดอาร์พูดแล้วลงจากรถไป รู้สึกหงุดหงิดที่เจอคนแบบเขาที่สุด 

"อ้าวว หนูอาร์ ไปไหนมาคะ ถ้าไม่อยู่หอก็ย้ายออกมั้ย ค่าหอก็ผลัดป้ามาหลายวันหลายเดือนหลายงวดแล้วนะ" ป้าเจ้าของหอร้องเอ๊ะอะโวยวายออกมาเมื่อเห็นไดอาร์เดินเข้าไป 

"อะ เอ่อ ป้านิ่ม ขอเวลาอาร์อีกหน่อยได้มั้ย ถ้าได้เงินค่าพาร์ทไทม์แล้วจะมาจ่าย" เธอทำหน้าสลดแล้วรีบขอร้องอ้อนวอนทันที เพราะช่วงนี้มันขัดสนจริงๆ

"จะผลัดไปปีหน้าเลยหรือไงกัน เที่ยวก็เที่ยวได้แต่ไม่มีเงินจ่ายค่าหอ" ยัยป้าปากจัดยังกร่นด่าออกมาไม่หยุด คนที่ยืนฟังอยู่หน้าหอพิงกับรถถึงกับต้องขมวดคิ้วตาม แล้วค่อยๆเดินมาใกล้ๆ

"เพื่อนเลี้ยงค่ะ ไม่ได้จ่ายเอง" เธอพูดออกไปตามความจริง 

"งั้นก็ให้เพื่อนมาจ่ายค่าหอให้ดีกว่ามั้ย ดีกว่าเอาไปกินเหล้า มีสำนึกบ้างนะคะ โตๆกันแล้ว" ไดอาร์เริ่มกัดปากแน่น จะมาทะเลาะกับป้าแกก็คงไม่คุ้มเพราะอาศัยหอเขาอยู่ 

"ค่าหอเท่าไหร่" เสียงเข้มของผู้ชายคนเดิมที่เธอเพิิ่งลงจากรถเขามาดังขึ้นด้านหลัง จนป้าต้องหันไปมองพร้อมกับเธอ 

"ทำไมคุ้ณ จะจ่ายให้เหรอ แล้วเป็นอะไรกัน อ้อ เป็นเด็กเสี่ยเหรอ งั้นก็จ่ายมาค่ะอย่าให้เขานอนด้วยฟรีๆ ต้องให้เขารับผิดชอบ" ไดอาร์มองป้าด้วยความไม่พอใจที่พูดคำนั้นออกมา ความอดทนของเธอเริ่มขาดผึ๋ง 

"พูดให้มันดีๆเถอะป้านิ่ม! อาร์ไม่ใช่เด็กใครทั้งนั้น คุณก็กลับไปได้แล้ว" เธอโมโหจนต้องหันไปออกปากไล่เขาด้วย 

"อ่าว ก็ฉันจะมาช่วยเธอนะ มาไล่ฉันทำไม"

"ฮ่าๆ นี่นะบอกว่าไม่ได้เป็นเด็กเขา จะให้เขานอนฟรีๆแล้วไม่เอาเงินนี่เป็นแม่พระเหรอ" เสียงของป้ายังคงแทรกมาเรื่อยๆ ค่าหอสองเดือนที่ไม่ได้จ่ายมันทำให้ต้องมายืนดูถูกกันอย่างนี้เลยเหรอ

"ปากป้ามีหมากี่ตัวว่ะ หัดแปรงฟันเอาหมาออกบ้างนะ ว่าคนอื่นทั้งที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรซักอย่าง!" ไดอาร์เถียงออกไปอย่างโมโห 

"นังเด็กนี่! ออกไปจากหอฉันเลยนะ เป็นเด็กแล้วกล้ามาว่าผู้ใหญ่เบบนี้เหรอ"

"ผู้ใหญ่อย่างป้ามันไม่น่าเคารพไง!" เห็นเงียบๆอย่างนี้คิดเหรอว่าเธอจะไม่สู้คน 

"งั้นก็ออกไปจากหอฉัน ไปเก็บของแกเลย ไป!" 

"เออ ไปแน่ จะไปเก็บตอนนี้เลย!" เธอพูดแล้วกระทืบเท้าเข้าไป ความโมโหทำให้ลืมคิดไปเลยว่าตัวเองจะไปอยู่ที่ไหน 

"ฉันช่วย" เขายังคงเดินตามเธอมาไม่เลิก 

"ไม่ต้อง! เพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้เป็นแบบนี้ ฮึก ฮือๆ" ไดอาร์พูดแล้วปาดน้ำตาออกมา 

"อ่าว ฉันทำอะไรผิด ก็แค่จะจ่ายค่าหอให้ก่อน" เขาพูดออกมาเพราะถูกต่อว่า แต่ก็ไม่อยากพูดอะไรมากเพราะเห็นคนตรงหน้าร้องไห้จนตาแดง 

"ฮึก ฮือๆ" เธอยังคงร้องไห้ไม่หยุด ยอมรับความจริงว่าเขาไม่ผิดอย่างที่พูดนั่นแหละ แต่จะทำยังไงได้ทะเลาะกับป้าปากหมานั่นไปแล้ว 

อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วด้วย 

"แล้วจะไปอยู่ไหน" เขาถามขึ้นแล้วช่วยเก็บของตามเธอ 

"ไม่รู้" เธอลดเสียงสะอื้นลง มือยังคงเก็บข้าวของลงกล่อง 

"เพื่อนล่ะ" 

"อยู่กับแฟนกันหมด" 

"งั้นไปอยู่ด้วยกันก็ได้นะ" เขาพูดแล้วยิ้มออกมาในใจ นี่มันโอกาศทองชัดๆ

"ไม่มีทาง" 

"แต่เธอไม่มีที่ไป คอนโดฉันมีห้องนอนสองห้อง ฉันให้เธอพักห้องนึง" เขายังคงหลอกล่อไม่หยุดจนคนที่หาทางออกไม่เจอเริ่มขมวดคิ้วเพราะลังเล 

"ฉันไม่กล้าอยู่กับคนแบบคุณหรอก" 

"ให้จ่ายค่าห้องก็ได้ ถูกๆ ถ้าเธอเกรงใจ หาหอใหม่เธอก็ต้องมีค่ามัดจำค่านั่นค่านี่ มีจ่ายเขาเหรอ" 

"..."

"ว่าไง"

"ให้จ่ายเดือนเท่าไหร่"


เชิญไดอาร์เดินเข้าถ้ำเสือไปเลยจ้า แต่อย่าคิดว่ามันจะได้มาง่ายๆนะคีน


ความคิดเห็น