ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พี่ครับ...ผมท้อง [04] -40%-

ชื่อตอน : พี่ครับ...ผมท้อง [04] -40%-

คำค้น : YAOI,เคะท้อง,พระเอกเลว,พี่ครับ...ผมท้อง,อัศวินเจสันซีเนียร์,แอสตันจัสติน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2561 12:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ครับ...ผมท้อง [04] -40%-
แบบอักษร

พี่ครับ...ผมท้อง [04]


“ทำแบบนี้...มันไม่ดูโหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอ?” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทำให้ใครอีกคนที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถคันหรูหลุดออกจากห้วงภวังค์ความคิดทันที ก่อนนัยน์ตาคู่เรียวสวยจะหรี่มองอีกคนด้วยสายตานิ่งเรียบเพียงเล็กน้อยแล้วหันกลับไปมองนอกตัวรถคันหรูอีกครั้งด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้...


“ถ้าพี่คิดว่าสิ่งที่ผมทำมันดูโหดร้าย...แล้วสิ่งที่พี่ทำล่ะ...มันไม่ดูโหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอครับ?” เสียงทุ้มหวานเอ่ยถามกลับเสียงนิ่ง ทำให้ใครอีกคนเผลอชะงักไปทันที กับคำถามที่ถูกเอ่ยถามกลับมา...


“ซีน่าจะรู้...ว่ามันไม่เหมือนกัน...” น้ำเสียงที่ยังคงราบเรียบเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่นิ่งเงียบไป...


“นั่นสินะ...มันไม่เหมือนกัน...” ซีเนียร์เอ่ยพึมพำเสียงแผ่วเบาในลำคอ ก่อนริมฝีปากบางจะคลี่ยิ้มบางๆพร้อมใบหน้าสวยหวานที่หันกลับมามองคนข้างกายอีกครั้ง


“เพราะมันไม่เหมือนกันไง...ผมถึงได้ปล่อยให้คนพวกนั้นมีความสุขมาตั้ง 5ปี...”


“...”


“และตอนนี้...มันก็ถึงเวลาที่ผมจะทวงของๆผมคืน!!”


~พี่ครับ...ผมท้อง~

“มะ..ไม่จริง...มันไม่จริงใช่มั้ยอัศวิน?” คุณหญิงอรมรัตน์เอ่ยถามอัศวินเสียงสั่นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดของลูกชายว่าคนที่นางเกลียดชังนักหนาจะเข้ามาดูงานในบริษัทแทนฟีนิกซ์ที่ต้องเดินทางกลับกระทันหันในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่และไม่ใช่แค่บริษัทตันติเวชกุลที่ไอ้เด็กเหลือขอนั่นเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ บริษัทปรัชญานนท์ก็มีไอ้เด็กเหลือขอนั่นเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วยอีกเหมือนกัน!!


เกลียด...นางเกลียดมันที่สุด!!


“ครับ...ฟีนิกซ์กวาดซื้อหุ้นของตันติเวชกุลกับปรัชญานนท์จากผู้ถือหุ้นรายเก่าจนหมด ซึ่งตอนนี้อธิพัฒน์เดชากรกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทครับ” อัศวินเอ่ยบอกเสียงราบเรียบราวกับว่ารู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้...


เพราะคนอย่างฟีนิกซ์สามารถทำความต้องการของตัวเองได้ภายในเวลาเพียงสั้นๆ แค่ออกคำสั่ง...สิ่งที่ต้องการก็ได้ในทันที!!


“ไอ้เด็กนั่น!...ฉันไม่มีวันยอมให้มันเข้ามาในบริษัทฉันหรอก!!”


ปัง!!


“งั้นเหรอครับ?...” ทันทีที่คุณหญิงอมรรัตน์เอ่ยพูดจบ ประตูห้องของอัศวินก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างบอบบางของใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เรียยเฉยผิดกับริมฝีปากบางที่กรีดยิ้มร้ายออกมาอย่างเปิดเผย


“แก!!”


“อืม...นี่คือคำพูดที่ใช้พูดกับผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของคุณหญิงสินะ...ต่ำมาก!!” ซีเนียร์เอ่ยพูดเสียงเรียบพร้อมกับริมฝีปากบางที่กระตุกบางๆ


“มันจะมากไปแล้วนะ! ไอ้เด็กเหลือขอ!!” คุณหญิงอมรรัตน์ตะวาดเสียงดังด้วยความโกรธ ก่อนร่างของหญิงวัยกลางจะพุ่งเข้าไปหาคนร่างบางหมายจะตบสั่งสอนไอ้เด็กที่ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!!


แต่ทว่า...


หมับ!!


“ผมว่า...อย่าจะดีกว่านะครับ เพราะอะไร?...คุณหญิงก็น่าจะรู้...” ร่างสูงโปร่งของใครอีกคนที่ยืนห่างออกไปรีบเข้ามาจับแขนเรียวของหญิงวัยกลางคนที่จะเข้ามาทำร้ายคนร่างบางทันที ถึงแม้ว่าคนร่างบางจะช่วยเหลือตัวเองได้แต่เขาก็ควรป้องกันไว้เพราะรู้ดี...ว่าถ้าหากปล่อยให้คนร่างบางจัดการเองเรื่องราวมันอาจจะเกินเลยไปกันใหญ่


“แกอย่ามายุ่ง! ไอ้ขี้ข้า!!” คุณหญิงอมรรัตน์ตะวาดเสียงดังพร้อมทั้งสะบัดข้อมือออกจากมือบางของใครอีกคนทันที


พลั่ก!!


“โอ๊ย!!”


---------------20%---------------

กลับมาต่อแล้วนะค่ะ

ช้าหน่อยน๊าา เพราะเปอร์เพิ่งจะได้ออกจากโรงพยาบาลค่ะ กว่าจะผ่านมาได้ทรมานสุดๆเลยจ้าา

ฝากติดตามด้วยนะค่ะ

​---------------ต่อค่ะ---------------

​​

เสียงร้องของคุณหญิงอมรรัตน์ดังขึ้นพร้อมกับร่างของนางที่ล้มลงไปนั่งกองกับพื้น ทำให้ร่างสูงของอัศวินตกใจรีบเข้าไปดูผู้เป็นแม่ทันที ก่อนนัยน์ตาคมดุดันจะตวัดหันกลับไปมองคนร่างบางด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล เพราะสิ่งที่คนร่างบางทำมันชักจะดูมากเกินไปสำหรับเขา


แต่ทว่า...


“หึ!...” ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มที่มุมปากบางๆพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นท่าทีที่เดือดดาลของชายหนุ่ม ซีเนียร์ไม่ได้มีทีท่าจะเกรงกลัวอัศวินเลยสักนิด เพราะตอนนี้เขากำลังรู้สึกสนุกที่ได้เห็นคนร่างสูงโกรธแค้นเขา...


“ทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอซีเนียร์!?” อัศวินตะคอกถามกลับเสียงดัง ก่อนจะเผลอชะงักเมื่อเห็นท่าทีของซีเนียร์ที่ดูเหมือนจะนิ่งเฉยไม่ได้รู้สึกอะไรกับการกระทำของตัวเองนอกจากความสะใจ


ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ...เปลี่ยนไป...


มันไม่เหมือนเดิม...


แม้แต่ความรักที่คนร่างบางเคยมีให้กับเขา...


มันก็ไม่มีเหลือ...


“แล้วสิ่งที่พวกคุณเคยทำกับผมล่ะ?...มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ?” ซีเนียร์เอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็น ทำให้ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปทันที ก่อนริมฝีปากบางจะเผยยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นท่าทีของอัศวิน


“ความหวังดีที่แม่คนหนึ่งมีให้ลูก...ผมก็เข้าใจหรอกนะ แต่สิ่งที่แม่คุณเคยทำกับผม...คุณจะรับผิดชอบมันยังไงงั้นเหรอ?”


“นะ..นี่แก!...” คุณหญิงอมรรัตน์เอ่ยเสียงตะกุกตะกักด้วยความร้อนรนพร้อมกับมือบางที่เผลอบีบแขนแกร่งของลูกชายไว้แน่น


“หมายความว่าไง?...” อัศวินเอ่ยถามเสียงแผ่วเมื่อเห็นท่าทีที่สั่นกลัวของผู้เป็นแม่ ยิ่งมือบางกำบีบท่อนแขนแกร่งของเขามากขึ้นเท่าไหร่มันยิ่งทำให้เขาอยากรู้ถึงความรู้สึกกลัวที่แม่เขากำลังกลัว...


“กลัวงั้นเหรอ?...ไม่เห็นต้องกลัวเลยนี่ครับ ในเมื่อ...”


“ซีเนียร์...” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยเรียกเสียงเรียบ ทำให้คนร่างบางกระตุกยิ้มบางๆที่ริมฝีปากบางทันที


“ก็ได้...แต่รู้ไว้อย่างนะ...” ซีเนียร์เอ่ยพูดเสียงเรียบพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ


“...”


“ความลับน่ะ...มันไม่มีในโลกหรอก เพราะงั้น...ก็เก็บมันไว้ให้ดีๆด้วยล่ะ หึ!!” พูดจบคนร่างบางก็เดินออกห้องไปทันที พร้อมกับเสียงถอนหายใจของใครอีกคนที่ยังคงยืนอยู่ในห้อง นัยน์ตาคู่สวยมองอัศวินกับคุณหญิงอมรรัตน์ด้วยสายตานิ่งเรียบ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไปด้วยที่ไม่พูดอะไรออกมา เพราะรู้ดีว่ายังไงซะอัศวินก็คงไม่เชื่อในสิ่งที่ซีเนียร์กำลังจะพูดมันออกไปหรอก...


~พี่ครับ...ผมท้อง~

---------------40%---------------

มาแล้วจ้าา เปอร์ทยอยอัพนิยายเรื่อยๆนะค่ะ หวังว่าคงไม่โกรธและยังติดตามกันอยู่น๊าาา

​#อย่าเพิ่งทิ้งกันเนอะ

ความคิดเห็น