ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#8 : คิงส์พอสซิเบิ้ล (25%) (รีไรท์)

ชื่อตอน : #8 : คิงส์พอสซิเบิ้ล (25%) (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 184.8k

ความคิดเห็น : 605

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 13:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
#8 : คิงส์พอสซิเบิ้ล (25%) (รีไรท์)
แบบอักษร

# 8

คิงส์พอสซิเบิ้ล

 

​ “คิงส์กับฟองล่ะ”

คำถามแรกหลังอลิยากับเจสสิก้าลงมาถึงล็อบบี้ของโรงแรมที่พักทำให้สองผู้จัดการคนเก่งลอบสบตากัน ก่อนตีเนียนไม่รู้เรื่องพลางตอบทีมงานในกองซึ่งกำลังงัวเงียหอบกระเป๋ามาเช็คเอ้าท์อย่างคล่องปร๋อ

“หมดแรงหลับอยู่ น้องฟองบอกว่าขอนอนอีกหน่อย”

“ส่วนคิงส์ขี้เกียจเดิน”

เตี๊ยมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าวันนี้คีตศิลป์จะแอบดอดพาฟองสมุทรไปเที่ยวกันสองคน ไฟล์ทบินของสองพระนางจึงถูกเลื่อนท่ามกลางความเปรมปรีของผู้รู้เห็นเป็นใจ เพราะหมายความว่าพวกหล่อนเองก็จะได้อยู่เที่ยวต่ออีกหน่อยโดยไม่ต้องเกาะพ่วงกับชาวบ้านไปเป็นกลุ่ม แลกมาด้วยการเคลียร์ทางกับจัดการอะไรอีกนิดเพื่อป้องกันข่าว...

ซึ่งก็เป็นงานถนัดยิ่ง

“พรุ่งนี้สองคนนั้นไม่มีงานค่ะ ก็เลยขอเปลี่ยนไฟล์ทจะได้พักนานๆ...” เจสสิก้าว่า ก้มลงกดโทรศัพท์ทำทีเป็นเช็คข้อความ “...กว่าจะหายเหนื่อยก็หลังเที่ยงโน่น เดี๋ยวเจสจะทำเรื่องเลทเช็คเอ้าท์เอง ส่วนมื้อเที่ยงน้องบอกว่าไปไม่ไหว ให้ทุกคนไปอร่อยกันแทนด้วย”

“โธ่... เสียดายแย่ไม่ไปช่วยกันล้มทับพี่ดู่ดู๋” หนึ่งในทีมงานขำพลางชำเลืองไปยังผู้จัดที่นั่งเอกขเนกอยู่ใกล้กัน “กินเบนโตะกองถ่ายมาตั้งหลายวัน พอจะจัดชุดไคเซกิอลังการดันเกนัดซะงั้น”

“น่า ไม่ต้องห่วงหรอก พอเจสกับลูกปัดกลับมาเดี๋ยวก็ได้พาน้องออกไปหาอะไรกินอยู่ดี”

“ถ้าพี่ดู่ดู๋รู้สึกผิดที่ไม่ได้เลี้ยงคิงส์ฟอง ให้งบลูกปัดไว้ก็ได้นะคะ”

ทุกคนหัวเราะ แล้วก็ไม่มีใครถามอะไรต่อเพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำเมื่อมาออกกองต่างประเทศ ความต่างของเวลาและความกดดันขณะทำงานทำให้วันสุดท้ายหมดแรงไปตามๆ กัน ครั้นพอเห็นทุกคนหมดความสนใจ เจสสิก้าก็เอนศีรษะมากระซิบกับเพื่อนสาว

“ส่งข้อความให้คิงส์แล้ว”

“เมื่อไหร่”

“ซักสิบนาทีก่อน”

“งั้น...” อลิยาล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา พร้อมพากันเดินเลี่ยงไปตรงจุดที่ไม่ค่อยมีคน “...เดี๋ยวฟองก็โทรมาแล้วล่ะ นับถอยหลังเลย...”

ฟองสมุทรกดปุ่มโทรออกโดยมีคนเจ้าเล่ห์นั่งปรับเบาะเอนตัวอยู่ข้างๆ จัดท่าจัดทางให้สบายสมกับการนั่งรถไฟอันยาวนาน เขาพยายามไม่แย้มยิ้มยามเสดูคนที่ออกอาการวิตกจนเกือบจะเป็นกระวนกระวาย... เพราะแม้จะรู้สึกผิด... แต่ฟองสมุทรตอนนี้น่ารักจนอยากจะดึงมากอดปลอบสักทีสองที

“พี่ลูกปัดอยู่ตรงไหนแล้วคะ...”

เธอกรอกเสียงกระซิบลงไปทันทีที่อลิยารับสาย แล้วก็แข็งทื่อเมื่อได้ยินคำตอบ

“คะ? ล็อบบี้โรงแรม?”

หญิงสาวหันขวับมามองคีตศิลป์ หลังเงี่ยหูฟังคำอธิบายจากผู้จัดการของตนอยู่อึดใจ นัยน์ตาคู่ทรงเสน่ห์ก็ขุ่นด้วยอารมณ์

“นี่คิงส์หลอกเราเหรอ”

“ถ้าชวนมาสองคนจะมาไหมล่ะ”

“ไม่!”

“นั่นไง”

ฟองสมุทรอยากจะทุบคนที่ลอยหน้าลอยตาตอบสักตุบสองตุบ แถมด้วยการถีบลงจากเบาะแล้วไล่ไปนั่งที่อื่น แต่ที่เธอทำได้มีเพียงการสูดหายใจเข้าลึก ว่าเสียงเรียบนิ่งกับโทรศัพท์

“กลับไปจะคิดบัญชีนะคะ”

มีเสียงครวญครางประท้วงลอดออกมา โบ้ยความผิดให้คีตศิลป์เต็มที่

“งอนพี่ลูกปัดสามวัน! ไม่พูดด้วยแล้ว!”

แล้วก็กดตัดสายอย่างแรง

“ของฉันสามชั่วโมงพอนะ...” ชายหนุ่มรีบดักคอเมื่อเห็นเธอทำท่าจะเอาเรื่องเขาเป็นรายถัดไป ฟองสมุทรทำตาเขียวปัด ผลักไหล่คนที่ยังลอยหน้าลอยตายิ้มอย่างแรง “...โอ๊ย อย่าใช้กำลังสิเธอ ฉันแค่อยากมาเดทกับเธอเอง”

“เราจะลงสถานีหน้า”

เขาจับข้อมือเธอหมับ

“ไม่ให้ไป”

หน้ามึนสุดๆ!

หญิงสาวสะบัดแขนออกจากการกอบกุมของเขา ชี้นิ้วเป็นเชิงสั่งว่าอย่าคิดจะแตะตัวเธออีกถ้ายังอยากให้เธออยู่ ชายหนุ่มยอมอย่างว่าง่าย เขากอดอก เอนตัวพิงเบาะดังเดิมด้วยอาการเบิกบานออกนอกหน้า แต่พอนิ่งได้พักเดียว เขาก็เอี้ยวศีรษะมาแล้วชวนเธอคุย

“เราจะไปทตโตริ นั่งรถไฟสามชั่วโมง ที่นั่นไม่ค่อยมีคนไทยไปเที่ยวเพราะมันไกล...”

หมายความว่าไม่ต้องกังวลเรื่องข่าว ฟองสมุทรนึกปลง เป็นความผิดเธอเองที่ปล่อยให้เขาเป็นคนนำเที่ยว ทั้งจัดการเรื่องตั๋วและอะไรต่อมิอะไรโดยไม่ได้ตรวจสอบ ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมค่ารถไฟมันถึงได้แพงนัก แถมเขายังคะยั้นคะยอให้เธอซื้อข้าวกล่องกับขนมหน้าตาน่ากินมาเพียบ

“...มีทะเลทรายด้วยนะเธอ เป็นสันสูงติดทะเล ถ่ายรูปสวยสุดๆ”

หญิงสาวล้วงหูฟังออกมาจากกระเป๋า ต่อเชื่อมเปิดเพลงก่อนจะเอนตัวไปพิงหน้าต่าง ห่างจากคนที่ทำให้เธอขุ่นเคืองแกมขำอย่างเต็มที่ พอเขาเอนตัวมาอย่างอยากมีส่วนร่วม เธอก็ฟาดต้นแขนหนาเข้าให้ทีนึง ส่งเสียงจิ๊จ๊ะเป็นการเตือน

คีตศิลป์แกล้งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมจนเธอต้องรีบเบือนหนีก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

อันที่จริงก็ไม่ได้โกรธขนาดนั้น... แต่ขอลงโทษหน่อยเถอะ คนอะไรนิสัยไม่ดี!

 

---------------------------

กลายเป็นทริปไปเช้าเย็นกลับที่ไม่รู้ว่าตอนเย็นจะได้กลับไหม

​หือ จะไปไหนต่อ ไม่มี๊ ไปเที่ยวแล้วก็กลับไง!

​อีกสามตอนจะทยอยมานะคะ นี่แว้บจากงานมาลงให้ก่อน เรื่องของเรื่องคืองานเลท จากที่นึกว่าจะเสร็จเมื่อวาน วันนี้ยังไม่เสร็จเลยค่ะ ไม่ใช่ความผิดเราด้วย (หัวร้อน 555555) เจอกันอีกทีค่ำๆ ถึงตอนนั้นน่าจะมาสามตอนรวดเลยค่ะ

ความคิดเห็น