ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.6k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2561 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 END
แบบอักษร

ทะเลทั้งตื่นเต้นและตกตะลึงในเวลาเดียวกันเมื่อได้เห็นยานอวกาศของเอเลี่ยนคู่ชีวิต อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ทะเลจะได้ขึ้นไปบนยานอวกาศและท่องจักรวารอันกว้างใหญ่ เดินทางผ่านกาแล็กซีมากมายเพื่อไปยังดาวบ้านเกิดของเอส

ยานอวกาศของเอเลี่ยนั้นมีสีขาวหม่นรูปทรงสี่เหลี่ยมขนาดเท่าตึกสิบชั้น เขาไม่ทราบการทำงานของมันและไม่รู้ว่ามันแตกต่างจากยานอวกาศของมนุษย์อย่างไร และเพราะเขาไม่เคยได้เรียนหนังสือเป็นชิ้นเป็นอันก็เลยไม่ได้แปลกใจกับลักษณะของมันแต่ตื่นเต้นที่จะได้ท่องอวกาศแทน

ตอนนี้ยานอวกาศดังกล่าวลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือลานหินบดบังแสงอาทิตย์จนมืดครึ้มไปหมด บริเวณนี้ไม่มีสถานที่สำหรับลงจอดของยานอวกาศเพราะมันมีขนาดใหญ่เกินไป เอสจึงให้มันลอยตัวอยู่เหนือน่านฟ้า ยานอวกาศมีระบบล่องหนซึ่งพัฒนามาจากการเบี่ยงเบนหักเหของแสง ซึ่งมีระบบปรับให้เข้ากับความสามารถสำหรับมองเห็นของสิ่งมีชีวิตมากมายในจักรวารอีกด้วย

จากจุดศูนย์กลางยานอวกาศมีลูกบอลสีดำนับร้อยๆลูกกระจายตัวออกไปไกลประมาณสามกิโลเมตร พวกมันกางบาเรียเสมือนเกราะป้องกันไม่ให้สิ่งมีชีวิตชนิดใดสามารถผ่านเข้าออกได้หรือแม้แต่มองเห็นว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นในรัศมีสามกิโลเมตรที่มียานอวกาศเป็นจุดศูนย์กลาง

เจ้าเอเลี่ยนทำแบบนี้เพราะอยากให้ทะเลได้เห็นยานอวกาศของมันในขณะที่ไม่ใช้ระบบล่องหนและไม่ต้องการให้สิ่งมีชีวิตอื่นๆเข้ามายุ่งวุ่นวาย แม้สายพันธุ์ระดับ D จะสังเกตพบเห็นบาเรียดังกล่าวแต่เพราะเทคโนโลยีที่ต่างชั้นพวกมันจึงได้แต่สงสัยและระวังตัวเพราะไม่อาจทำอะไรได้

ระบบของยานอวกาศจะเปิดใช้งานได้จากดีเอ็นเอเท่านั้น ยานลำนี้ถูกตั้งระบบให้ใช้ดีเอ็นเอของเอส ซึ่งลูกๆของมันก็สามารถเปิดเดินเครื่องใช้งานยานอวกาศลำนี้ได้ เริ่มต้น วันใหม่ และตะวันกล้าใช้เวลาในการเดินทางเพื่อนำยานอวกาศมายังที่ลานหินแห่งนี้ประมาณสามสัปดาห์

ไม่รู้ว่าเด็กๆแวะเที่ยวเล่นที่ไหนหรือเปล่าแต่ยานอวกาศถูกซ่อนเอาไว้ใต้ทะเลลึกในแถบขั้วโลกใต้ ซึ่งทะเลเคยได้ยินข่าวบ่อยๆว่ามีกลุ่มของมนุษย์มากมายหลบหนีสงครามและสารเคมีไปอยู่ที่นั่นแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือเปล่า

"ตัวน้อยอยากเอาอะไรไปด้วยหรือเปล่า"

เจ้าเอเลี่ยนเอ่ยถามทะเลเมื่อเห็นว่าตัวน้อยของมันน่าจะพร้อมแล้วสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ ทะเลมองซ้ายมองขวาเผื่อว่าจะมีอะไรที่เขาอยากจะนำไปด้วยแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรเลย

"ไม่มีครับ"

ทะเลมองดูลานหินเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเก็บความทรงจำแห่งความสุขของเขาเอาไว้ในหัวใจ สถานที่แห่งนี้มีความทรงจำของเขาและเอสที่พบกันครั้งแรก ความทรงจำของเด็กๆทั้งห้าที่เกิดและเติบโตบนดาวโลก ตอนนี้ความรักและความสุขโตเต็มวัยแล้ว แข็งแกร่ง ทรงพลังและได้รับความทรงจำทั้งหมดมาจากผู้เป็นบิดาเหมือนกับพวกพี่ๆทั้งสามตน

คลืน!

เสียงเครื่องยนต์ของยานอวกาศดังขึ้นแผ่วเบาพร้อมกับอากาศโดยรอบที่สั่นสะเทือนเล็กน้อย ยานอวกาศอยู่สูงจากพื้นดินประมาณสามร้อยเมตรเมื่อเครื่องยนต์ทำงานประตูบานหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ฐานลักษณะสี่เหลี่ยมก็เปิดออก ประตูนั้นมีขนาดสูงใหญ่พอสมควร ซึ่งเอเลี่ยนกว่าสามตัวสามารถเข้าออกได้พร้อมกันอย่างสบายๆ

ข้างๆประตูนั้นมีเสาสี่เหลี่ยมอยู่สองต้น เมื่อมันเรืองแสงสีขาวออกมาอากาศโดยรอบก็เริ่มบีบอัดซึ่งทะเลไม่รู้ว่ากลไกมันคืออะไร เขาเห็นเพียงลูกๆทั้งสองนั่นคือความรักและความสุขเคลื่อนตัวเดินบนอากาศไต่ขึ้นไปเรื่อยๆตรงกลางตามแสงเสาทั้งสองที่ส่องสว่างลงมาเป็นทางยาวถึงพื้นดิน

"ไปกันเถอะตัวน้อย"

รยางค์กว่าหกสายยกตัวโอบอุ้มทะเลขึ้นมาจากพื้นก่อนที่เอเลี่ยนจะก้าวเดินเคลื่อนตัวบนอากาศตามแสงสีขาวที่ขนาบข้างไปเรื่อยๆ เอสเคลื่อนที่ไม่ช้าไม่เร็วเพราะไม่อยากให้เขากลัวและตกใจ ระยะสามร้อยเมตรจึงใช้เวลาพอสมควร

ทะเลมองดูบริเวณโดยรอบจากที่สูงแต่ก็ไม่เห็นอะไรมากนักเพราะมีบาเรียกั้นขว้างเอาไว้ไกลออกไปประมาณสามกิโลเมตร เขาเห็นลายหินขนาดเล็กที่ใช้เวลาอยู่อาศัยมาหลายเดือนแล้วก็อดที่จะใจหายเล็กน้อยไม่ได้ ถ้ามีโอกาสทะเลก็จะกลับมาเยี่ยมเยือนดาวโลกแน่นอน เขาจะกลับมาดูว่ามนุษย์จะเปลี่ยนแปลงอะไรหรือไม่ โดยเฉพาะสิทธิของโอเมก้า

"สวัสดีครับคุณแม่"

เริ่มต้น วันใหม่และตะวันกล้าพวกเขามารอรับทะเลบริเวณประตูของยานอวกาศก่อนจะพูดทักทายเขาด้วยความเคารพรัก

"ไม่ได้เจอกันสามอาทิตย์ลูกๆเป็นยังไงกันบ้าง"

ทะเลยิ้มกว้างก่อนจะถามความเป็นไปในช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมาซึ่งไม่ได้พบเจอกับลูกๆทั้งสามเลย

"พวกเราสบายดีครับ คิดถึงคุณแม่มาก"

ตะวันกล้าเป็นคนตอบคำถามของทะเลก่อนจะปิดท้ายด้วยประโยคที่แสนจะประจบประแจงจนทะเลยิ้มกว้างแก้มแทบฉีก

"แม่ฝากดูแลน้องๆด้วยนะ ทำความรู้จักกันเอาไว้ คนนั้นชื่อความรัก ส่วนคนนั้นชื่อความสุข"

"ได้ครับ"

เริ่มต้น วันใหม่และตะวันกล้ารู้ดีว่ามนุษย์มีสภาพสังคมซับซ้อน พวกเขาเองก็ได้ยีนส์ส่วนนั้นมาเหมือนกัน พี่น้องนั้นจะรักใคร่สามัคคีคอยช่วยเหลือกัน แต่แท้จริงแล้วเผ่าพันธุ์ของผู้เป็นบิดานั้นไม่มีการนับเครือญาติแต่อย่างใด

หากกลับไปยังดาวบ้านเกิดของบิดา ครอบครัวของพวกมันจะถือว่าแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

เมื่อทุกคนขึ้นมาบนยานอวกาศกันครบแล้วประตูจึงปิดลง เอสค่อยๆวางตัวของทะเลลงพื้นยานอวกาศเพื่อให้เขาได้เดินเอง บนยานอวกาศนั้นสว่างไสวด้วยสีขาวจากพื้นยาน มันให้ความสว่างแต่ไม่ได้ทำให้ทะเลแสบตาแต่อย่างใด ผนังของยานอวกาศบางส่วนโปร่งใสจนมองเห็นด้านนอกแต่หากมองจากด้านนอกนั้นจะไม่สามานถมองเห็นภายในได้

เอเลี่ยนเดินนำทะเลไปยังห้องหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่โตกว้างขวางพอสมควร มันเป็นห้องโล่งๆแต่ก็มีเตียงเยลลี่สีดำวางอยู่มุมห้อง ส่วนลูกๆทั้งห้าแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองบนยานอวกาศแห่งนี้

"ฉันจะอยู่กับตัวน้อยในห้องนี้"

"ผมไม่สามารถเดินไปไหนมาไหนบนยานอวกาศลำนี้ได้เพียงลำพังเหรอครับ"

ทะเลถามเจ้าเอเลี่ยนด้วยความสงสัย เผื่อว่าเขาอยากจะสำรวจยานอวกาศลำนี้เพราะไม่เคยพบเคยเห็นหรือได้โดยสารมาก่อน ทะเลย่อมอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา

"ประการแรกดีเอ็นเอของเธอใช้เปิดห้องมากมายบนยานลำนี้ไม่ได้ ประการที่สองเพราะฉันจะผสมพันธุ์กับตัวน้อยอยู่ในห้องนี้เกือบทุกทุกชั่วโมง"

"เข้าใจแล้วครับ"

เมื่อได้ฟังคำตอบของเจ้าเอเลี่ยนทะเลก็ต้องสั่นสะท้านจนเสียววาบไปทั้งตัว รูบานๆของเขาหลั่งน้ำหวานออกมาเล็กน้อยเพราะความอยากผสมพันธุ์หลังจากคิดภาพจินตนาการตาม แค่คิดก็เสียวไปถึงไหนต่อไหน

ยานอวกาศสั่นสะเทือนเล็กน้อยขณะขับเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศของโลก ความสนใจของทะเลพุ่งเป้าไปยังผนังของยานอวกาศที่โปร่งใสทันที เขาละความสนใจจากเอเลี่ยนก่อนจะเดินไปยังผนังเพื่อเฝ้ามองสิ่งต่างๆที่เปลี่ยนไปตามการเคลื่อนตัวของยานอวกาศ แม้โลกจะถูกทำลายสิ่งต่างๆไปมากมายจากสงครามแต่มันก็ยังคงสวยงามในสายตาของเขา

ใช้เวลาไม่เท่าไหร่ยานอวกาศก็หลุดพ้นออกมาจากแรงดำดูดและวงโคจรของโลก ทะเลมองดาวโลกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะมองไปข้างหน้าซึ่งไร้จุดสิ้นสุดที่มีหินอุกกาบาตมากมายและแสงสว่างสีขาวสีแดงริบหรี่

"ฉันจะพาตัวน้อยแวะเที่ยวเล่นบนดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ระหว่างการเดินทางนี้"

เอเลี่ยนตัวใหญ่โตซึ่งยืนอยู่ด้านหลังของทะเลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเชิญชวน มันใช้รยางค์สายหนึ่งลูบหัวของเขาอย่างแผ่วเบาเพื่อเรียกความสนใจ ทะเลผละห่างจากการมองดูความสวยงามของจักรวารด้านนอกผนังยานอวกาศพร้อมกับหันมาสนใจเอเลี่ยนคู่ชีวิตอีกครั้ง

"จะไม่ใช้เวลานานเหรอครับ"

"ฉันคำนวณไว้แล้วสามปี ร่างกายของตัวน้อยจะเติบโตเต็มที่พอดี ส่วนเรื่องอาหารของเธอเรามีจำนวนเพียงพอแน่นอน"

ทะเลเออออไปกับเจ้าเอเลี่ยนด้วยความตื่นเต้นสุดขีด เรื่องอาหารนั้นเขาไม่ได้คิดมากอะไรเพราะเอเลี่ยนและลูกๆเป็นคนจัดการทั้งหมด ทะเลไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคู่ชีวิตของตนเองนำสิ่งใดติดยานอวกาศมาด้วยเพื่อนำมาเป็นอาหารให้กับเขาในระยะเวลาสามปีนี้ ซึ่งโซนห้องอาหารทะเลจะถูกห้ามอย่างเด็ดขาดไม่ให้เข้าไปยุ่งวุ่นวาย

และทะเลก็ไม่ได้อยากรู้อยากเห็นถึงเพียงนั้น หรือแม้ระแคะระคายบ้างแต่ก็หลับหูหลับตาไม่รู้ไม่เห็น

"อืม~"

เสัยงครางอืมอือดังออกมาจากริมฝีปากเล็กของทะเลเมื่อมีรยางค์สายหนึ่งมุดเข้าไปใต้ชายเสื้อตัวหลวมใหญ่ที่เขาสวมใส่อยู่ รยางค์สายนั้นมุดเข้ามาสะกิดบริเวณรอยจีบรอบๆรูกลวงหลวมของทะเลจนเขารู้สึกวาบหวามก่อนที่ทะเลจะค่อยๆกางขาออกห่างจากกันเพื่อให้รยางค์เส้นนั้นหยอกล้อสะกิดขอบรูของเขาได้อย่างสะดวกขึ้น

"อย่าแกล้งผมสิครับ อ๊ะ"

"แต่ดูเหมือนเธอจะชอบมันนะ"

ทะเลยืนขาสั่นๆอ้ากว้างอย่างพอเหมาะพร้อมกับหลับตาพริ้มรับสัมผัสเสียววูบที่เจ้าเอเลี่ยนตัวโตสีดำทะมึนกว่าสามเมตรคอยกลั่นแกล้ง รูของเขาเปียกแฉะไปหมดจากการผลิตน้ำหวานออกมาเพราะการกระตุ้นของรยางค์สายนั้น

ก้นเล็กงอนของทะเลส่ายไปมาต้องการให้รยางค์สายนั้นผลุบมุดเข้ามาในรูให้รู้แล้วรู้รอดและมอบความเสียวซ่านให้กับเขา และดูเหมือนเอเลี่ยนจะรู้ใจทะเลเสียเหลือเกิน รยางค์สายดังกล่าวผลุบมุดเข้าสู่รูกลวงโบ๋ของเขา แต่เป้าหมายของมันคือปากมดลูกของทะเล

เมื่อรยางค์พุ่งกระแทกเข้าใส่ปากมดลูกเสียงกรีดร้องของทะเลก็ดังขึ้น ยิ่งรยางค์สายนั้นเบียดมุดตัวแทรกปากมดลูกของเขาเข้าสู่ภายในมดลูกได้ขาทะเลก็ยิ่งสั่นพึ่บพั่บไม่หยุดแทบยืนไม่อยู่ มันทั้งเสียวซ่านจุกแน่นไปหมด รยางค์สายดังกล่าวเคี่ยวกรำผนังมดลูกของเขาไม่หยุด ทั้งขยับดิ้นพล่านภายใน ทั้งม้วนตัวขดอยู่ในนั้น

ร่างกายของทะเลค่อยๆเอนนอนลงบนเตียงสีดำก่อนจะอ้าขาออกกว้างให้เอเลี่ยนย่ำยีร่างกายของตนเองได้อย่างเต็มที่ รยางค์อีกเส้นมุดเข้าสู่มดลูกของทะเลแล้วแช่ค้างเอาไว้เช่นเดียวกับเส้นแรก ก่อนรยางค์เส้นที่สามจะมุดตามเข้าไปจับจองพื้นที่จนหน้าท้องของทะเลเริ่มปูดบวมขึ้นมาและคับแน่นในมดลูกไปหมด

"โอ้วว"

ทะเลครางหงิงเมื่อรยางค์เส้นที่สี่พยายามเบียดรยางค์ทั้งสามเส้นที่อยู่ในมดลูกของทะเลอยู่แล้วเข้าสู่มดลูกเช่นกัน ระยะเวลาในยานอวกาศลำนี้ของทะเลจะต้องสุขสมดั่งขึ้นสวรรค์สำหรับเขาแน่นอนทะเลคาดเอาไว้แบบนั้น และดูเหมือนจะเป็นความจริงอีกด้วย

​END


*****

จบแล้วจ้าาาา จบแบบนี้เลยละ ฮา ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกกำลังใจและทุกคนที่สนับสนุนอาร์ด้วยการจ่ายเหรียญด้วย ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียนสนองรสนิยมแปลกๆของตัวเอง อิอิ 

มีตอนพิเศษแน่นอนจ้า เห็นคอมเม้นอยากให้วาปไปดาวบ้านเกิดของเอสว่าทะเลของเราจะเป็นยังไงจะอยู่ยังไง มีในตอนพิเศษเด้อ จะปั่นเร็วๆนี้ละ ส่วนตอนพิเศษอีกหนึ่งตอนหรืออาจจะรวมในตอนพิเศษตอนเดียวเลยคือทะเลอาจจะกลับมาเยี่ยมโลกดูสักครั้งหลักจากผ่านไปสักร้อยๆปีดีไหม? เดี๋ยวต้องดูอีกที ฮา สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกๆคนอีกเช่นเคยยยยจ้า บาย





ความคิดเห็น