ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ลูกครับไม่ใช่หลาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ลูกครับไม่ใช่หลาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2561 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ลูกครับไม่ใช่หลาน
แบบอักษร

"สามคนได้มั้ยครับ"ผมหันขวับไปทางต้นเสียง



"คุณ..."คุณชาติเดินยิ้มมาแต่ไกล



"แอ๊!"



"อุ้ยลูก"ผมจับชมพูไว้แทบไม่ทัน เมื่อแกเห็นคุณชาติเดินมา



"มาหาลุงเร็ว"



"แอ๊ แอ๊"อะไรกันตอนเห็นป๊ะป๋าไม่เห็นร้องหาแบบนี้เลย



"มาม้ะ คนสวย~"เขารับชมพูไปจากผมอย่างระวัง เด็กน้อยดิเนไปมาด้วยความดีใจ



"ทิ้งป๊ะป๋าเลยนะ"คิดว่าจะไม่เจอแล้วเชียว ผมไม่ได้เกลียดอะไรเขานะครับคุณชาติเป็นคนดีมากใจดีด้วยแต่ผมหวงชมพูอะ



"หึ คุณนี่นะเด็กไม่รู้เรื่องอะไรหรอก ชมพูแค่จะเล่นกับผม ไปเถอะคุณอย่าคิดมาก"เขาเดินนำผม



   เราเดินเข้ามาในงานพร้อมกันถ้าคนอื่นมองก็คงคิดว่าเรามาด้วยกัน ด้วยฐานะ หน้าตา ชื่อเสียงที่ใครๆก็รู้จักเขาเป็นอย่างดี ทำให้เวลาเราเดินเข้ามาในงานต่างก็มีคนมอง มองเขานะไม่ได้มองผมโดยเฉพาะสาวๆ



"คุณสุชาติสวัสดีค่ะ"หญิงสาวเดินเข้ามาทักทาย



"ครับ"เขายิ้มตอบบางๆ อะไรกันแผลกคนอุตส่าห์มีสาวสวยมาทัก



"น้องน่ารักจังเลยค่ะ"



"แอ๊ แอ๊"



"โอ๊ย!"หญิงสาวร้องออกมาเมื่อชมพูใช้มือเล็กๆกระชากผมเธอเหมือนอยากเล่นด้วย แต่สายตาขอวหญิงไม่เป็นมิตรกับเด็กน้อยเอาซะเลย



"ขอโทษด้วยนะแกยังเด็กแค่อยากเล่นด้วย"คุณชาติพูด



"ค่ะ สาแค่ตกใจ"หรอ สายตาเธอมันไม่บอกแบบนั้นเลย ชมพูป๊าขออีกรอบแรงๆได้มั้ย ไม่ชอบเลยที่เขามองค้อนลูกสาวตัวน้อยของผมแบบนั้น แค่การเข้าหาก็เสแสร้งแล้วเต็มทน



"หลานหรอคะ"เธอถามต่อ



"ลูกสาวครับ"ไม่ใช่แค่หญิงสาวนะที่ช็อคผมก็ด้วย นี่ลูกตูไปเป็นลูกสาวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่เบ้าหน้าก็ไม่ใช่แล้วมั้ย



"ระหรอคะ สาไม่เห็นรู้เลยว่าคุณมีลูกสาวด้วยมิน่าละหน้าเหมือนกันอย่างกะแกะ"เหมือน! ลูกสาวผมนะนั้น



"ครับ ผมจอตัวก่อนนะ"เป็นปฏิเสธที่ชัดเจนมาก ผู้ชายคนนี้ไม่จำเป็นต้องง้อใครเลยจริงๆแค่ยืนนิ่งๆก็มีคนเข้าหา



"นี่คุณเอาลูกผมมาได้แล้ว"เขาอุ้มลูกผมอวดไปทั่วงานแล้วยังประกาศปาวๆว่าเป็นลูกสาวเขา



"อีกแปบนะ"แล้วผมจะทำไงได้เขาไม่คืนลูกสาวผมก็ติดเขาหนึบผมเรียกยังไม่หันเลย



"เห้อออ"ผมนั่งลงกับที่



"อ่าวมตาเพียวไม่เห็นหน้าเห็นตาซะนาน ตายศไม่มาหรอ"คุณอาผมเดินเข้ามาทัก



"พี่ยศไปต่างจังหวัดครับ ผมเลยมาแทน"



"อ่อ ถึงว่าไม่เห็นยัยผึ้งก็ถามหายศใหญ่"เห้อออ อย่าถามหาเยอะเลยสงสารพี่ชายผม นี่มันพ.ศ.ไหนแล้วยังคุมถุงชนกันอีก



"ครับ คุณอาสบายดีนะครับไม่เห็นมาที่บ้านเลย"ผมถาม เพราะเมื่อก่อนแกชอบมาอวดข้าวของกับแม่ผม ไม่พออวดลูกด้วย ชอบถามว่าผมเรียนเป็นไงสอบได้คะแนนเยอะมั้ยเรียนที่ไหน เห้อออ พึ่งได้ข่าวมาว่าลูกชายแกซิ้ว เพราะเรียนไม่ไหวก็อาแกเล่นใช้เงินยัดลูกเข้าไปเรียนนี่



"สบายดีแต่มันยุ่งๆเลยไม่ค่อยได้เข้าไป ฝากสวัสดีอม่ด้วยนะ"แกยิ้มฝืนๆแล้วเดินหนีผมไป ผมกรอกตามองขึ้นแล้วหันซ้ายขวาหาคุณชาติพาลูกผมไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย



"ชมพู"เมื่อผมเห็นว่าเขายืนอยู่ตรงไหนก็รีบเดินดิ่งเข้าไปทันที



"แอ๊"เรียกแล้วมีการขานตอบด้วย



"ไปหม่ำนมๆกัน"ผมอ้ามือจะรับลูก



"เดี๋ยวผมพาไป"เขาที่กำลังคุยกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งอยู่หันมาพูดกับผม



"ไม่ต้องคุณคุยไปเถอะ ลูกผมผมดูแลเองได้"ผมเน้นคำว่าลูก



"หึ ชมพูก็ลูกผม"เขายิ้มร้าย



"ลูก ผม"



"บูบู"ชมพูขยี้หน้ากับบ่ากว้าง



"ง่วงแล้วหรอคะ งั้นเรากลับกันเลยเนอะ"ผมไม่ชอบออกวานแบบนี้เอาซะเลย ไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่มันรู้สึกเกร็งๆ



"รอเดี๋ยวได้มั้ยกลับด้วยกัน"ห้ะ? เขานี่น่ารำคาญจริงๆเลยคนหรือสก็อตเทปติดหนึบ



"คุยจะตามผมไปถึงไหนเนี่ย"



"ใครตามคุณผมตามขมพูต่างหาก"ชิ



"ก็นั้นแหละ ลูกผมเบื่อหน้าคุณจะแย่"



"ก็ไม่นะ"เอ้า ชมพูหนูไว้หน้าป๋านิดนึงสิไปหอมแก้มเขาทำไม!



"พอที! ชมพูมาพาป๋าเราจะกลับบ้านกันเดี๋ยวนี้"ผมรู้ว่าผมเหมือนคนบ้าที่โวยวายคนเดียวแต่เขาแย่งลูกผมไปอะ เอาไปทั้งงานไม่ยอมคืน



"แอ๊!!!!!"ชมพูร้องขึ้นทันทีที่ผมอุ้มแกเพราะคุณชาติก็ไม่ได้ยื้อตัวเด็กน้อยไว้



"ไม่ร้องๆ โอ๋ๆ"ผมลูบหลังชมพู



"ผมบอกคุณแล้ว"ความผิดผมงั้นสิ ชิ



"คุณเลิกยุ่งกับลูกผมสักที แล้วไม่ต้องมาหาแกอีกนะ"ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินออกมาเลยไม่สนหรอกว่าเขาจะทำหน้ายังไงจะคิดยังไง นี่ลูกผมผมมีสิทธิจะให้แกเจอหรือไม่เจอใครก็ได้



เดินออกมาทั้งๆที่วานยังไม่จบ ช่างเถอะชมพูก็ง่วงแล้วด้วยอยู่ไปก็เท่านั้น ผมอุ้มชมพูไปนั่งที่คาร์ซีทแล้วขึ้นมานั่งประจำที่คนขับเตรียมจะออก



แกรก แกรก อะไรเนี่ยจู่รถก็สตาร์ไม่ติด!!!


*ยังไม่ตรวจคำผิด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว