ปรารถนาหมื่นลี้
บทที่ 1 อดีตมิย้อนคืน
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทที่ 1 อดีตมิย้อนคืน

บทที่ 1 อดีตมิย้อนคืน

            “ซูฮวา...หลับครานี้เจ้าจะตื่นขึ้นมาอีกเมื่อใด

“ข้ามิอาจให้คำตอบได้ ท่านพี่หยางเหวิน...หากคิดว่าคงมินาน”

“ครานั้นเจ้าหลับใหลไปนานเกือบปี พี่เฝ้ารอเจ้านานนัก ว้าวุ่นในหัวใจหากก็มิอาจทำอันใดได้นอกจากเฝ้ารอ”

“หากครานี้ข้าจะหลับใหลไปอีกหนึ่งปี ท่านพี่จะรอข้าหรือไม่?”

“ข้าเฝ้ารอเจ้า...ซูฮวา...หากเจ้าตื่นมาในครานี้ข้าจะทูลขอเจ้าต่อเสด็จพ่อโดยมิรั้งรอใด ๆ อีก”

“ข้าไม่อยากหลับเลยหากมิคิดว่าต้องช่วยเสด็จพ่อ”

“บ้านเมืองยามนี้วุ่นวายหนัก ดินแดนฉีแม้ยิ่งใหญ่หากไร้ผู้นำก็อาจแตกสลายได้ เสด็จพ่อพระชนมายุมากขึ้นทุกวัน แม้ข้ามิใช่ราชบุตรโดยแท้ของพระองค์หากก็มิเคยคิดทุรยศต่อบัลลังค์ปาอ๋อง ยังเฝ้านึกทุกทิวาราตรีว่าจะช่วยเสด็จพ่อเช่นไรดีต่อการบริหารบ้านเมืองให้สุขสงบ”

“ท่านพี่คะ...ข้าจะเฝ้ารอท่านพี่ โดยจะยอมหลับไปอีกหนึ่งปี และเมื่อข้าตื่นขึ้นมาท่านพี่อย่าได้ลืมสัญญาที่ให้ไว้”

“ซูฮวา...พี่จะรอเจ้า เฝ้ารอทุกลมหายใจ”

“ท่านพี่...ท่านพี่...ท่านพี่...ท่านพี่”

เสียงเพรียกสุดท้ายในนิมิตหลับใหลก้องในห้วงนิทราก่อนดวงตางามใสเบิกกว้างพร้อมลมหายใจหอบหนักและร่างบอบบางภายใต้แพรผ้าสีขาวเบาบางถอนใจเฮือกหนักและสะท้านไหวพลันสะดุ้งพร้อมตกตื่นบนบรรจถรณ์ประดับด้วยดอกไม้แห้งเฉาเซียวซีดรายรอบ ซูฮวาผุดลุกนั่งและสูดลมหายใจเอากระไอความฝันจางหายไปในฉับพลันเมื่อมองเห็นแสงแห่งทิวา

“ท่านพี่!...ท่านพี่!”

นางยังเพรียกหาพร้อมด้วยน้ำรื้นรอบหน่วยตาขณะหันมองรอบห้องโถงกว้าง สดับเพียงสายลมโบกพัดแผ่วเบา

“ท่านพี่...ท่านพี่หยางเหวิน”

เสียงเรียกร้องนั้นแผ่วพร่าบนริมฝีปากอิ่มเอิบ รูปหน้าเรียวงดงามสวยซึ้งฝาดเลือดเอียงมองผ่านแพรผ้าม่านพลิ้วเมื่อเห็นเงาวาบไหวอยู่เบื้องหลัง จุดรอยแย้มยิ้มบนเรียวปากหวาน นางรีบเลื่อนกายลงจากเตียงโดยมินึกสนใจมองดอกไม้แห้งเฉาที่ประดับรายรอบ ร่างบอบบางตวัดแพรม่านก่อนจะเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูห้องโถงใหญ่ นางรีบปรี่เข้าไป

“ท่านพี่...ท่าน...”

เสียงนั้นหลุดหายเมื่อบุรุษร่างสูงสง่าในชุดรัดกุมสีดำหันกลับมา ซูฮวาถึงกับยิ้มกว้าง

“ท่านพี่หยางเหวิน”

“องค์หญิงซูฮวา...ถวายบังคมพะย่ะค่ะ”

บุรุษรางสูงเจ้าของใบหน้าคมคร้ามและดวงตาดำยาวรีลุ่มลึกที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าแสดงความเคารพต่อผู้มีบรรดาศักดิ์สูงกว่าทำให้ซูฮวาซึ่งกำลังจะโผเข้าหาต้องชะงัก นางจ้องมองท่าทีนั้นด้วยไม่เข้าใจ

“ท่านพี่...มิต้องทำเช่นนี้ ท่านเป็นถึงองค์ชาย”

“หามิได้...ข้าเป็นเพียงราชองครักษ์ นามว่าเฉียนเหว่ย”

“เฉียนเหว่ย...ราชองครักษ์เช่นนั้นรึ”

นางทวนคำ ดวงตาอาบความฉงนราวกับมิอยากเชื่อในสิ่งที่เห็น นางฟื้นขึ้นมาและลมหายใจแรกที่ที่ปรารถนาคือการได้พบหน้าเจ้าชายหยางเหวิน พระราชบุตรขององค์ชายจิวแห่งรัฐหลู่ซึ่งเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉีหวนกง หลังเกิดสงครามและความวุ่นวายระหว่างรัฐ องค์ชายจิวถูกประหารชีวิตทำให้พระบิดาของซูฮวารับหยางเหวินมาชุบเลี้ยงในฐานะพระภาติยะและเมื่อเติบใหญ่เขากลับมีใจให้พระธิดาของฉีหวนกงซึ่งนับตามสายเลือดนั้นใกล้ชิดกันยิ่งนัก ซูฮวาถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางพยายามสงบใจทั้งที่ไม่อยากเชื่อด้วยใบหน้าของบุรุษผู้อยู่ตรงหน้ายามนี้เหมือนหยางเหวินทุกกระเบียดราวกับคนคนเดียว

“แล้วท่าน...คือผู้ติดตามรับใช้เสด็จพ่อของข้าใช่หรือไม่”

“หามิได้...ข้าเป็นราชองครักษ์หลวงแห่งองค์จักรพรรดิจิ๋นซี”

“จิ๋นซี!”

อักษรามณี E-Book05:22:442020-04-24   ขอบคุณรีดเดอร์ที่น่ารักมากนะคะที่ติดตามผลงานค่ะ    เข้าร่วมกลุ่ม อักษรามณี นิยาย ได้ที่นี่ค่ะ https://www.facebook.com/groups/731945123609177/   พบกับ เรื่องราวน่าอ่านได้ที่นี่นะคะ https://www.pageqq.com/…/co…/view/page/cntth1/0-2588146.html อัพเดทเรื่องน่าสนใจ ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักเข้าไปโวตและแชร์ได้เลยค่ะ   -   ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ฝากนิยายโรมานซ์ และอีโรติกนามปากกา อักษรามณี และ กรัชเพชร นะคะ  
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น