ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 2 เมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2561 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 เมา
แบบอักษร

​2


ไดอาร์ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง พลางคิดถึงคำพูดของเจ้านายคนใหม่

เขาดูอันตรายเป็นบ้า เหมือนจะเงียบๆแต่สายตาท่าทางมันฟ้องว่าโคตรเจ้าชู้

ซึ่งผู้ชายประเภทนี่คือหนึ่งในประเภทที่เธอไม่อยากเข้าใกล้เป็นที่สุด แต่ความเจ้าชู้ของเขากลับแฝงไปด้วยความเป็นผู้ใหญ่ที่ดูอบอุ่น

เลยทำให้เธอรู้สึกต้องเกร็งใจ

ครืด~ ครืด~ ครืด~

ไดอาร์เอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมากดรับสายเพื่อนของตัวเองที่โทรเข้า 

เวลานี้พวกมันโทรมามีไม่กี่เรื่องหรอก ไม่ชวนเที่ยว ก็ขอลอกงาน แต่ช่วงนี้อาจารย์ไม่ได้สั่งงานอะไรเลยด้วยสิ

"ว่าไงซิน" 

(มึงอยู่ไหน ออกมาแก้เครียดเร็ว)

"เห้อ วันนี้ขอพักหน่อยแล้วกัน จนด้วยช่วงนี้" เธอพูดออกไปอย่างเพลียๆเผื่อว่าเพื่อนจะเห็นใจ

(แต่วันนี้วันเกิดอีฟรอยนะเว่ย มึงจะทำกับเพื่อนได้เหรอ มาเถอะเดี๋ยวกูจ่ายให้) คนเป็นเพื่อนยังคงรบเร้า

"แต่ว่ากู..."

(มาๆเดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงกูไปรับ) 

แล้วซินเพื่อนในกลุ่มของเธอก็วางสายไป ไดอาร์ถอนหายใจแล้วจำยอมต้องลุกออกไปอาบน้ำแต่งตัว

จะทำไงได้ล่ะการเรียนมหาลัยคำว่าเพื่อนนี่คงสำคัญเป็นอันดับหนึ่งแล้ว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ไดอาร์เข้ามานั่งอยู่ในร้านหนึ่งที่เธอชอบมาบ่อยๆช่วงก่อนหน้านี้ ผู้คนนั่งเกือบเต็มร้านเพราะตอนนี้เวลาสี่ทุ่มแล้ว

"ไง ทำหน้าเครียด ไปทำงานวันแรกโอเคมั้ย" 

เพื่อนในกลุ่มคนหนึึ่งถามขึ้นอย่างเป็นห่วงที่เห็นเธอนั่งหน้าหงอยอยู่

"ก็ดี เหนื่อยดี" 

"ฮ่าๆ มันจะสบายเหมือนตอนถ่ายรูปลงไอจีแล้วได้ตังก็คงไม่ใช่" เพราะคำว่าสนิทถึงทำให้ล้อกันได้แบบนี้ อีกอย่างเธอไม่ใช่คนงี่เง่าที่จะมาโกรธเคืืองเพราะคำพูดเล่นๆของเพื่อน เลยได้แต่นั่งถอนหายใจอยู่อย่างนั้น

"หาผู้ชายเปย์ดิ งานง่ายๆ คนสวยอย่างมึงไม่ยากหรอก" ฟรอย คนที่เป็นเจ้าของวันเกิดพูดออกมาขำๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงไดอาร์ก็ไม่ทำอย่างนั้นแน่ๆ

"แค่จะคุยกับใครมันยังคิดแล้วคิดอีกเลย มึงจะให้มันไปเป็นเด็กเสี่ยนี่งานยากสำหรับมันเลยนะ" ซินพูดแล้วเอื้อมมือมาตบบ่าไดอาร์เหมือนปลอบใจ

"เห้อ กูจะหาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าหอ ค่ากิน ค่านั่นค่านี่" เธอบ่นออกมาแล้วตีหน้าผากตัวเองเหมือนเด็ก โดยที่ไม่รู้ว่าการกระทำและคำพูดของเธอกำลังถูกคนที่นั่งโต๊ะใกล้ๆฟังแล้วยิ้มมุมปากออกมา

"ค่อยๆคิดเว้ย วันนี้วันเกิดกู ห้ามดราม่า ไม่มีเงินก็ยืมอิซินมันดิ" 

ฟรอยพูดแล้วขำออกมาเพราะรู้ว่าอีกคนก็ไม่ได้จะมีเงินถุงเงินถังเท่าไหร่ เผลอๆอาจจะพอๆกับไดอาร์เลย

"อิห่า แค่กูเลี้ยงมันวันนี้ กูก็ต้องลดความอ้วนไปอีกหลายวันแล้ว ฮ่าๆ" ซินพูดแล้วหัวเราะให้ตัวเอง

"กูบอกแล้วว่าอย่าเอากูมาด้วย" ไดอาร์พูดขึ้นแล้วทำหน้าเศร้าใส่เพื่อนเหมือนรู้สึกผิด

"เห้ย มึงอย่าคิดมาก สำหรับกูการกินเหล้ากับเพื่อนสำคัญกว่าอาหารมือเช้า" ซินพูดแล้วบีบแก้มของไดอาร์อย่างหมั่นเขี้ยว

"ดื่มๆ เอาอีอาร์เมาจนลืมเรื่องเศร้าไปเลย" 

พูดจบฟรอยก็เทของเหลวสีอำพันพร้อมกับน้ำแข็งและอะไรอีกสองสามอย่างใส่ในแก้วให้ไดอาร์เหมือนรู้ใจ 

ช่วงเวลาสังสรรค์เป็นไปอย่างครื้นเครงจนเวลาผ่านไปเที่ยงคืนกว่า ทั้งโต๊ะต่างก็เมากันหมด ส่วนไดอาร์ยังคงเก็บอาการนิ่งๆของเธอไว้ได้ ทั้งที่จริงแล้วเธอก็เกือบไม่ไหวเหมือนกัน

"ซินๆ ไหวมั้ย แกจะไปส่งฉันไหวมั้ยเนี่ย" เธอสะกิดเพื่อน ที่ฟุบหน้ากับโต๊ะ

"อื้อ หวาย" ซินเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดขึ้นจนคนที่ฟังอยู่ต้องส่ายหัว

แล้วเธอก็ต้องตัดสินใจโทรหาแฟนของเพื่อนให้มารับเพื่อนตัวเองกลับ แต่แฟนเพื่อนดันขับมอเตอร์บิ๊กไบค์มารับ เลยอดที่จะต้องกลับด้วย คนอื่นๆก็พากันกลับอย่างทุลักทุเล เธอจึึงตัดสินใจเรียกแท็กซี่แทน

"ไดอาร์" 

เสียงเข้มของใครซักคนดังขึ้นจากด้านหลังขณะที่เธอกำลังรอแท็กซี่ จริงๆก็ยืนแทบจะไม่ตรงแล้วแต่ต้องฝืนเอาไว้

"อะ อ้าว คุณ คุณ เอ่อ" เธอสะบัดหัวไปมาเมื่อคิดชื่อของเขาไม่ออก ทั้งๆที่เหมือนเพิ่งเจอกัน

"เธอเมาเหรอ ฮ่าๆ" เขาขำออกมาแล้วมองผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนขมวดคิ้วสงสัย

"เปล่าค่ะ เอ่อ แค่นิดหน่อย" ตอนนี้เธอเหมือนจะคิดออกแล้วเลยยืนหลบหน้า เพราะไม่กล้าสบตากับเขา

"ไปสิฉันจะไปส่ง" เขายิ้มบางๆให้เธอแล้วพูดอย่างใจดี

"เอ่อ ฉันเรียกแท็กซี่แล้ว ไม่เป็นไรค่ะ" 

"กลัวฉันเหรอ" เขาพูดแล้วแกล้งชักสีหน้าไม่พอใจออกมา จนคนตัวเล็กรีบท้วงเพราะกลัวเขาจะเข้าใจผิด

"มะ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ คือว่าฉัน..."

"ไปเถอะ" แล้วเขาก็เดินนำเธอไปแต่พอเห็นเธอยืนนิ่งเขาเลยต้องเดินย้อนกลับมาอีกรอบแล้วดึงมือของเธอให้เดินตาม

"พี่คีนค่ะ!" เสียงแหลมปริ๊ดของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกเขาจากด้านหลังเสียงดัง จนสองคนต้องหันไปมองพร้อมกัน

"มีอะไร" เขาพูดเสียงเรียบมองเธอคนนั้น มือที่กุมมือของไดอาร์ยังคงจับไว้แน่น จนคนที่ถูกจับต้องก้มไปมอง แล้วหัวใจก็รู้สึกเต้นแรงขึ้นมาแปลกๆ

"ไหนบอกว่าคืนนี้จะไปกับฉันไงคะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดออกมาแล้วมองไดอาร์อย่างไม่พอใจ

"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว" เขาพูดจบก็หันหลังแล้วดึงมือของไดอาร์ให้เดินตามไปที่รถคันหรูของตัวเอง

"ที่จริง คุณไปกับเขาได้นะคะ เพราะว่าฉัน..." เธอพูดออกมาแล้วกระชับกระเป๋าตัวเองไว้แน่น

"ขึ้นรถ" เขาไม่ได้ฟังที่เธอพูด แล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ เธอเลยจำยอมเปิดประตูขึ้นรถไป

เพียงแค่พิงกับเบาะและรถเคลื่อนออกไปเท่านั้น ดวงตาของเธอก็เริ่มจะปิดลงทันทีเพราะความง่วง ทั้งที่ฝืนมันมาได้ตั้งนาน 

เธอพยายามจะลืมตามองตลอดทางเพราะความระแวง แต่ก็เหมือนจะต่อต้านมันไม่ได้

"ถ้าง่วงก็นอนไปสิ ถึงหอแล้วฉันจะเรียก" เขาพูดออกมาเสียงเรียบ แต่ในใจกลับอมยิ้มที่เห็นท่าทางฝืนตัวเองของเธอ

คงจะกลัวเขามากสินะ แต่ที่ยอมมาเพราะเห็นว่าเขาเป็นเจ้านายหรือเปล่า

"ไม่ค่ะ ไม่ได้ง่วง" เธอพูดแล้วขยี้ตาตัวเองแรงๆเหมือนอยากให้ตื่่น จนคีนต้องหลุดยิ้มออกมา

"งั้นก็อย่าหลับนะ ฉันจะรอดู" 

เธอฟังเขาพูดแทบจะไม่รู้เรื่องแล้ว สายตามันหนักอึ้งไปหมดยิ่งพยายามฝืนก็ยิ่งเหมือนมันไม่เชื่อฟัง

แล้วสุดท้ายเธอก็เผลอหลับไปจริงๆอย่างไม่รู้ตัว จนคนที่แอบมองอยู่ต้องยิ้มออกมา แล้วเอื้อมมือไปลูบแก้มของเบาๆ

"หึหึ นึกว่าจะแน่ ยัยตัวเล็ก" 

อร๊ายยย พี่คีนจะทำอะไรน้องคะ ไม่น้า

​ฝาก 1 เม้น 1 ไลค์ เป็นกำลังใจให้กันหน่อยน้า อ้อนๆ





ความคิดเห็น