facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

ตอนที่ 10 ห้านาทีก็ไม่ได้ (NC++)

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ห้านาทีก็ไม่ได้ (NC++)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 65.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ห้านาทีก็ไม่ได้ (NC++)
แบบอักษร

​ตอนที่ 10 รางวัล

  “ของประมูลชิ้นแรก หยกรูปมังกรสมัยราชวงศ์หมิง เริ่มต้นที่ 10,000,000 บาทเชิญค่ะ” สิ้นเสียงพิธีกร เหล่ามหาเศรษฐีทั้งหลายก็รีบยกมือประมูลแข่งกันทันที

“12,000,000”

“15,000,000”

“20,000,000” เสียงของนัฐวัฒน์ดังขึ้นคนสุดท้ายก่อนจะเงียบไป พิธีกรสาวจึงจ่อไมค์นับถอยหลังทันที

“20,000,000 ที่ 1”

“20,000,000 ที่ 2”

“30,000,000”  ทันไดนั้นเสียงปริศนาก็ดังขึ้น ลูกนักธุรกิจแสนล้านจึงหันควับไปมองที่ต้นเสียงทันทีก็พบว่าเป็นคนรักคนใหม่ของนาราที่ใจป้ำยอมจ่ายมากกว่าเขาอีกถึงสิบล้าน

“30,000,000 ครั้งที่ 1”

“30,000,000 ครั้งที่ 2”

“30,000,000 ครั้งที่ 3”

“ขอปิดการประมูลหยกมังกรนะคะ ซึ่งผู้ที่ได้ไปคือคุณสิงหราช สีหเดชา” สิ้นเสียงพิธีกรชายหนุ่มลุกขึ้นก่อนจะค้อมหัวให้ทุกคนเล็กน้อยและนั่งลงเช่นเดิม

“ต่อไปจะเป็นการประมูลแร่ที่หายากที่สุดในโลกนะคะ ได้แก่แร่เพนไนท์ เริ่มต้นที่ 50,000,000 บาทค่ะ”

“51,000,000”

“52,000,000”

ราคาค่อยๆขึ้นไปที่ละล้านจนชายวัยกลางคนผู้หนึ่งได้ยกป้ายขึ้นมาและบอกจำนวนเงินที่ทำเอาหลายคนไม่กล้าสู้ขึ้นมาเลยทีเดียว

“100,000,000” ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นบิดาบังเกิดเกล้าของเขาเอง นายวีรกิจ อดิศวรกุล เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของเมืองไทยผู้เป็นที่เคารพและเป็นที่น่าเกรงขามของนักธุรกิจทั่วฟ้าเมืองไทย

“110,000,000” 

“120,000,000” 

“150,000,000” สิ้นเสียงเข้มของพยัคฆ์ที่เริ่มแย่งประมูลบ้าง คนอย่างนัฐวัฒน์ก็อ้าปากหวอทันที นาราก็เช่นกัน

“170,000,000” ชายวัยกลางคนเริ่มรำคาญเมื่อมีเด็กเมื่อวานซืนสำหรับเขามาแข่งราคาอย่างไม่ลดละ

“200,000,000”

ราคาแร่พุ่งสูงขึ้น 3 เท่าตัวคนทั้งงานเอาแต่เงียบปล่อยให้ทั้งสองคนสู้ราคาโดยไม่มีใครยอมใคร ฝ่ายนายวีรกิจเองก็คอยจ้องเขม็งมายังนักธุรกิจรุ่นลูก กาลเวลาไม่ทำให้ใบหน้าหล่อคมดุดูแก่ลงสักเท่าใดซ้ำยังทำให้เขาดูน่าเกรงขามและน่าเชื่อถือ

“220,000,000” วีรกิจตะโกนเสียงเข้ม

“240,000,000” พยัคฆ์สวนคืนด้วยน้ำเสียงสบายๆไม่อนาทรต่อเงินที่เสียไปสักนิดเดียว

“240,000,000 ครั้งที่ 1”

“240,000,000 ครั้งที่ 2”

“240,000,000 ครั้งที่ 3”

“สิ้นสุดการประมูล โดยผู้ที่ได้แร่เพนไนท์บริสุทธิ์ไปได้แก่คุณสิงหราช สีหเดชาอีกครั้งค่ะ”ทุกคนลุกขึ้นปรบมือให้กับชายหนุ่มผู้ประมูลของไปได้เว้นแต่นัฐวัฒน์และวีรกิจที่นั่งนิ่งไม่หือไม่อือ

เมื่อสิ้นสุดงานพยัคฆ์จึงบอกลาเสี่ยชาญชัยผู้ยิ้มกว้างโชว์หน้าแป้นๆของตนตลอดงานหลังจากนั้นจึงจูงมือนาราเพื่อเข้าห้องด้วยกันเสียแต่ว่ามีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งพร้อมลูกน้องคนสนิทกว่าหกคนมายืนขวางทาง

“คุณสิงหราช”

“คุณนั่นเอง”

“จะรีบไปไหนล่ะ มาอยู่คุยกันก่อนสิ”

“พอดีผมมีธุระส่วนตัวกับ” ชายหนุ่มหันไปมองนาราเล็กน้อยและยิ้มมุมปาก “ภรรยา คงไม่สะดวกเท่าไหร่”

“แค่ห้านาทีก็ให้ผมไม่ได้เชียวเหรอ”  ด้วยตาที่ดีเกินชาวบ้านพยัคฆ์จึงเห็นว่าลูกน้องทั้งหกของเขาชักด้ามปืนออกมาทุกคน วีรกิจแปลกใจกับความเรียบเฉยนั้นของพยัคฆ์ เขาไม่แม้แต่จะตื่นตระหนกตกใจด้วยซ้ำ

“แค่ห้านาทีสำหรับผมมันก็มีค่าเกินกว่าที่จะไปกับคุณ ขอตัวนะ” ว่าแล้วเขาก็จูงนาราเดินผ่าออกไปอย่างถือดี ทำเอาชายวัยกลางคนโกรธจนกรามนูนเกร็งออกมา

“เอาไงดีครับนาย”

“ดักรอจนมันออกมาแล้วเก็บมันทั้งผัวทั้งเมียซะ”


อีกด้านหนึ่ง

“คุณเสือ เขาดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้ เราจะทำยังไงดี” นาราเอ่ยกับคนข้างๆทันทีที่เข้ามาในห้องได้

“อยู่เฉยๆ เดี๋ยวฉันจัดการเอง เข้าใจมั๊ย” ทันทีที่เขาโพล่งเสียงแหบต่ำนั้นออกมาหญิงสาวก็รีบถอยหนีทันที พยัคฆ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางถอดกระดุมทีละเม็ดจนหมดเผยให้เห็นกล้ามท้องแข็งแกร่งนั้นภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ยังคงสวมอยู่

เซ็กซี่!!

ความคิดนั้นทำเอาคนที่เพิ่งได้สติต้องส่ายหัวเป็นพัลวัน ไม่มีทางที่เธอจะหลงกลชายตรงหน้าอีกเด็ดขาด พยัคฆ์มองคนหน้าหวานตรงหน้าอย่างเอ็นดู เห็นแล้วอยากแกล้งแรงๆให้สมกับความหมั่นเขี้ยว

“คิดอะไรอยู่”

“ปะ ปะ เปล่า ฉันแค่อยากอาบน้ำ”

“อาบด้วยคนสิ”

“ได้ เอ๊ย!! ไม่ได้ ฉันคิดว่าคุณไปอาบห้องอื่นเถอะนะ” หญิงสาวส่ายมือปฏิเสธเป็นพัลวันแต่ไม่ทันที่เธอจะได้หนี เขาก็รีบคว้าร่างบางพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำทันที

“กรี๊ด คุณเสือ ปล่อยนะ ปล่อยฉัน!!” มือบางใช้กำปั้นทุบไปทั่วแผ่นหลังกว้างอย่างไม่ลดละจนเข้ามาถึงในห้องน้ำกว้าง

เขาวางเธอที่ข้างอ้างล้างหน้าหันหลังให้กระจกก่อนจะสอดแขนทั้งสองข้างกอดรั้งเอวบางเข้ามาใกล้ชิดเขาราวกับเนื้อเดียวกัน ก่อนจะชิมริมฝีปากบางสีชมพูอย่างปรารถนาจนหญิงสาวเองก็เปิดปากให้เขาสอดลิ้นสากเข้าไปอย่างรู้งาน มือหนาทั้งสองข้างก็ลูบไล้ไปทั่วผิวนวลเนียนและค่อยฉีกชุดราคาแพงนั้นจนมันขาดติดมือมาเลยทีเดียว

“โอ๊ะ ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ เสียดายชุด” หญิงสาวถอนจูบออกมาก่อนจะหันไปมองกระจกก็เห็นว่าชุดที่ใส่นั้นขาดจนเหลือเพียงแผ่นหลังขาวนวลเนียนที่เด่นหรา

“ไม่เอาน่า ฉันซื้อให้ใหม่ได้ เอาเป็นสิบฉันก็ไม่ว่าหรอก” ชายหนุ่มว่าก่อนจะซุกไซ้ซอกคอขาวๆนั้นและขบกัดเล็กน้อยจนทำให้คนหน้าหวานเคลิ้มตาม

“อ๊ะ”

บัดนี้ผ้าที่ขาดก็หล่นมากองร่นที่เอวบางเผยให้เห็นอกอวบอิ่มที่บดเบียดกันอยู่ในมือหนากร้านนั้น พยัคฆ์บีบเคล้นมันอย่างรุนแรงราวจะให้กอบกุมความนุ่มหยุ่นให้ติดมือเขามาให้ได้

“เธอนี่มันทำฉันแทบคลั่ง อ่าส์” ว่าพลางขบติ่งหูเล็กเบาๆหยอกล้อก่อนจะเลื่อนลงไปดูดดุนสองเต้าอวบสวยอย่างรุนแรงให้เธอกัดปากด้วยความเสียวซ่าน

“ซี๊ด คุณเสือ”

“ฉันรู้แล้วที่รัก”

เขาว่าก่อนจะดึงเธอลงจนชุดที่ขาดวิ่นหล่นลงไปบนพื้นจนหมดและผลักเธอไปที่ผนังเบาๆหลังจากนั้นก็เข้าไปทาบทับร่างบางนั้นอย่างแนบชิดก่อนจะจับให้เรียวขาหนึ่งเกาะเกี่ยวเขาไว้

“อ๊า!! คุณเสือเบาๆ” ทันทีที่เขาส่งใจกลางความแข็งแกร่งพรวดเข้าไปก็ทำเธอร้องเสียงหลง ใบหน้าหวานหวานเหยเกไปด้วยความเจ็บปวดระคนซ่านเสียวอย่างบอกไม่ถูก

“ครั้งที่ 3 แล้วนะ เธอยังเจ็บอยู่เหรอไง”

“ซี๊ด ไม่เชิงแต่มัน.. อ๊า!!”

“มันแน่นเกินไป ซี๊ด เธอทำฉันแทบบ้านารา” ชายหนุ่มไม่พอใจก็รีบฝังเขี้ยวเข้าที่ลำคอสวยเบาๆจนนาราต้องยกมือทั้งสองมาข่วนหลังกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดกลับไปให้เขารู้สึกมากที่สุด

แต่ยิ่งเธอข่วนแรงเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ยิ่งขยับกายตอบสนองความรุนแรงมากกว่านั้นจนหญิงสาวแทบหมดแรง

“ฉันไม่ไหวแล้ว อ๊า!!” หญิงสาวทนความเสียวซ่านไม่ไหวบัดนี้ในหัวของเธอไม่เหลืออะไรทั้งนั้นก่อนจะปลดปล่อยสายธารสีขาวใสออกมาชโลมแก่นกายอันเกินขนาดนั้นราวกับลำธาร

“ยังหรอกคนสวย” ว่าแล้วเขาก็ขยับกายให้เร็วยิ่งขึ้นเพื่อตามเธอไปไม่ยอมหยุดง่ายๆจริงๆ ชายหนุ่มหน้าดุตรงหน้าทำให้เธอเสร็จสมไปหลายรอบจนเธอแทบระบม

“อ่าส์” ในที่สุดเขาก็ปล่อยสายธารสีขาวขุ่นออกมาภายในตัวเธอก่อนจะกระตุกเล็กน้อยไม่นานักเขาก็อุ้มเธอไปแช่น้ำเพื่อพักผ่อนและขจัดความเมื่อยล้าโดยไม่ลืมพาเธอขึ้นสวรรค์ต่ออีกทั้งคืน 

ซึ่งมันทำให้หญิงสาวได้รับรู้ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเขาว่าอย่าได้ให้พยัคฆ์พาขึ้นเตียงเพราะมันลงยากพอๆกับหลังเสือ


เช้าวันรุ่งขึ้น

Rrrrr

“ไอ้แสง” พยัคฆ์ที่มีเพียงกางเกงยาวตัวเดียวประดับร่างกายเอ่ยขึ้นเสียงเรียบผ่านโทรศัพท์หลังจากหนีมาคุยที่ระเบียง

‘ครับนาย’

“มึงเตรียมคุ้มกันนาราให้ดี เย็นนี้กูจะกลับเชียงราย ขากลับอาจมีเรื่องให้เสียเหงื่อนิดหน่อย” ร่างสูงสั่งการพลางกันไปมองคนร่างบางที่หลับตาพริ้มผ่านกระจกระเบียง

‘ไม่ต้องห่วงครับนาย’

“อีกอย่างมึงไปปิดข่าวเรื่องงานเลี้ยงนักธุรกิจเมื่อคืนให้หมด อย่าให้เล็ดลอดไปออกหนังสือพิมพ์หรือออกสื่อได้เด็ดขาด”

‘ผมจัดการเรียบร้อยแล้วนาย ผมรู้ว่านายจะต้องสั่งแบบนี้’

“ดีมาก งานนี้มึงทำดี แค่นี้แหละ”

‘ครับนาย ขอให้มีความสุขกับหนูน้อยหมวกแดงนะครับ’

“ไอ้แสง ไปตายซะ”

‘แค่นี้นะครับนาย’

นาราเปิดเปลือกตาอย่างช้าๆพลางปวดเมื่อยไปทั้งตัว คนร่างบางค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเพ่งมองไปยังระเบียงชมวิวสุดหรูก็พบว่าพยัคฆ์กำลังเดินเข้ามา

“ตื่นแล้วเหรอ”

“อืม เราจะกลับเที่ยงนี้เหรอคะ”

“ใช่ ต่ออีกสักรอบไหมเรา” พยัคฆ์พลางทำกะลิ้มกะเหลี่ยจนหญิงสาวต้องดึงผ้าห่มมาปิดตัวไว้

“คนหรืออะไร ไม่เหนื่อยหรือไงเนี่ย” นาราแหวใส่คนตัวโตที่ยังทำท่าจะปีนขึ้นเตียงมาอีกแต่ชายหนุ่มไม่ทำอะไรนอกจากชิมริมฝีปากบางสวยเบาๆอย่างอ่อนโยนก่อนจะถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง

“ล้อเล่น”

“บ้า”


................................................TBC...................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว