ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 1 พบเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 1 พบเจอ
แบบอักษร

​1


"ไดอาร์ คาปูหวานน้อย ชามะนาว โต๊ะยี่สิบ" เสียงของพนักงานรุ่นพี่พูดออกมาแล้วยื่นแก้วให้ผู้หญิงที่ยืนเหงื่อตก หายใจหอบเพราะเธอเพิ่งจะไปเสริฟกาแฟโต๊ะก่อนหน้านี้กลับมา 

"ค่ะ" เธอตอบแล้วหยิบแก้วมาไว้ในถาด ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะยี่สิบบริเวณชั้นสอง

"คาปูหวานน้อยหนึ่ง ชามะนาวหนึ่งนะคะ" เธอเดินมาถึงโต๊ะแล้วทวนรายการให้ลูกค้า วางแก้วลงบนโต๊ะแล้วเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์

"ไดอาร์..."

"เดี๋ยวพี่ ขอพักแป๊บ" เธอยกมือขึ้นห้ามแล้วยืนหายใจหอบ แต่กลับได้รับเสียงตะคอกกลับมาแทนอย่างไม่เห็นใจ 

"ถ้าแค่นี้ไม่ไหวก็กลับไปเป็นยัยเน็ตไอดอลตกอับเถอะ!" พนักงานรุ่นพี่ตัวอ้วนกลมพูดแล้วเบะปากใส่เธอ จนคนที่ถูกด่าต้องขมวดคิ้วแน่น 

แต่ก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้เพราะเพิ่งจะเข้ามาทำงานได้เพียงสองอาทิตย์เท่านั้น 

จากที่รายได้ต่อเดือนหลายหมื่นต้องมาทำงานเป็นพนักงานพาร์mไทม์ร้านกาแฟเงินเดือนแค่หกพันห้า อะไรมันจะต้องตกอัพขนาดนั้น 

เพราะที่ผ่านมาไม่เคยขอเงินพ่อแม่เลยซักบาท แค่น้องสาวพ่อกับแม่ก็ลำบากมากแล้วต้องมาส่งเธอเรียนอีกคนคงไม่ไหวแน่ๆ อีกแค่เทอมเดียวก็จะจบแล้ว อีกแค่นิดเดียวเองเท่านั้น 

"เอามาค่ะ" แล้วเธอก็ต้องสูดหายใจสู้ต่อไป อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเลิกงานแล้ว 

ทนอีกนิดวะไดอาร์! เธอคิดในใจแล้วรับออเดอร์ไปเสริฟ จนเวลาผ่านไปถึงช่วงเลิกงานเวลาที่จะได้กลับไปหายใจอย่างสะดวก แต่เสียงนรกก็ดังขึ้นขัดอีกครั้งเมื่อเธอเตรียมเก็บกระเป๋ากลับหอ 

"เดี๋ยวคุณคีนเจ้าของร้านจะเข้ามา เขาบอกให้พนักงานรอคุยกันก่อน" ยัยพนักงานอ้วนคนเดิมเอ่ยขึ้น เธอชื่อว่ากีกี้ 

ไดอาร์ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย แล้วก็ต้องหย่อนก้นลงนั่งกับโซฟาในร้านกับพนักงานชายอีกคนที่ชื่อม่อน 

"เหนื่อยมั้ย" ม่อนเอ่ยถามเธออย่างเป็นห่วงคงเพราะใบหน้าที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอ 

"อื้ม นิดหน่อย" เธอตอบไปอย่างนั้นทั้งที่ในใจอยากตะโกนดังๆว่า เหนื่อยโว้ย!

"เดี๋ยวก็ชิน ฮ่าๆ" เขาหัวเราะออกมาเสียงดังแล้วตบบ่าเธอเบาๆ 

ผลั่วะ! 

เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับผู้ชายใบหน้าหล่อเหลา อายุราวๆยี่สิบปลายๆ เขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วมาหยุดนั่งตรงโซฟา ตรงข้ามกับเธอ

"สวัสดีครับคุณคีน" ผู้ชายที่นั่งข้างๆเธอยกมือไหว้เขาอย่างเกรงใจ แล้วพนักงานคนอื่นๆก็เดินเข้ามาทักทายเขา

"เอ่อ สะ สวัสดีค่ะ" ไดอาร์ไหว้ตามอย่างกลัวๆเพราะขึ้นชื่อว่าเจ้าของร้านต้องโหดแน่ๆ เธอคิดอย่างนั้นแล้วจึงก้มหน้าลง

"..." เขากวาดสายตามองพนักงานสี่ห้าคนแล้วมาหยุดตรงที่เธอก่อนจะยิ้มมุมปาก พร้อมกับแววตานิ่งๆที่อธิบายไม่ได้

"พนักงานคนใหม่ค่ะ ชื่อไดอาร์ ที่เราเพิ่งรับเข้ามา" กีกี้บอกเมื่อเห็นคนที่นั่งเงียบมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง 

"อืม เธอโอเคมั้ย" เขาตอบกีกี้แล้วหันมาถามไดอาร์ 

"ค่ะ โอเคค่ะ" เธอพูดขึ้นแล้วหลบสายตาของเขาเพราะรู้สึกว่ามันแปลกๆ

"ก็ดี ช่วงนี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย" เขาหันไปถามพนักงานต่อ 

มีการพูดคุยเรื่องต่างๆของร้านอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้วจึงปล่อยให้พนักงานกลับ ได้อาร์เดินออกมาจากร้านไปตามทางฟุตบาท เพื่อตรงไปยังป้ายรถเมย์อีกไม่ไกล แต่ไม่ทันที่เธอจะถึงตรงนั้นก็มีรถคันหรูคันหนึ่งก็ขับมาจอดเทียบฟุตบาทแล้วเลื่อนกระจกลงจนเธอต้องหันไปมอง 

"ขึ้นมาสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง" 

"เอ่อ คือ ไม่เป็นไรค่ะ หอฉันอยู่ใกล้ๆนี้เอง" เธอโกหกออกไปเพราะไม่อยากไปกับคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อกี้ 

เขาคือผู้ชายชื่อคีน เจ้าของร้านกาแฟที่สายตาอันตรายคนนั้น 

"ขึ้นมาเถอะน่า" เขาพูดออกมาอีกครั้งจนเธอรู้สึกเกรงใจต้องเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง 

"..."

"บอกที่อยู่เธอมาสิ" เขาถามแล้วมองหน้าเธอนิ่ง ไดอาร์มองหน้าเขาแล้วก็ต้องหันหนี ให้ตายเถอะ สายตาของเขามันเหมือนกำลังสะกดให้ผู้หญิงทุกคนต้องอ่อนยวบลงไปตรงนั้น 

"คะ อ่อ คือตรงไป เลี้ยวซ้าย แล้วก็..." เธอบอกทางเข้าหอพักของตัวเองแล้วก็นั่งเงียบปล่อยให้เขาขับรถออกไปส่ง 

"เรียนอยู่ปีอะไร" คีนถามเธอในขณะที่เห็นว่าคนตัวเล็กกำลังนั่งตัวเกร็ง

"ปีสี่ค่ะ" เธอหันมาตอบสั้นๆแล้วหันหน้าหนีไปต่อ 

"ฉันเคยเห็นเธอในโลกโซเชียลบ่อยๆนะ รู้เรื่องของเธอด้วย" 

"ค่ะ พอดี..." 

"ไม่ต้องอธิบายหรอก ฉันรู้และเข้าใจ" 

ผู้ชายที่ทำเหมือนเข้าใจผู้หญิงแบบเขาเนี่ยแหละ ที่ผู้หญิงทุกคนต้องระวังที่สุด ไดอาร์คิดในใจแล้วเงียบไป จนคนตัวสูงต้องชวนคุยอีก 

"เธอมีแฟนหรือเปล่า" อยู่ๆหัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมาที่ได้ยินคำถามนั้น ยอมรับเลยว่าเขาสามารถทำให้ผู้หญิงเกือบทุกคนหลงไหลถึงแม้จะเจอกันแค่ครั้งเดียว 

"ไม่มีค่ะ" เธอตอบความจริงออกไป 

"หึหึ ทำไมล่ะ เห็นพวกผู้ชายชอบไปเม้นรูปเธอเยอะแยะ ไม่มีคนจีบเลยเหรอ" เขาหัวเราะเบาๆในลำคอแล้วถามอย่างสงสัย 

"ก็มีค่ะ แต่ไม่เจอคนที่ใช่" เธอตอบออกไปแบบนั้นยังคงนั่งตัวเกรงเพราะความไม่สนิท 

เขาขับรถมาจนถึงหน้าหอของเธอ พอจอดรถเขาก็ถามเธอขึ้นอีกรอบกับเรื่องที่ยังค้างคาใจ 

"แล้วคนที่ใช่...ของเธอเป็นคนยังไง" เขาพูดแล้วเอียงคอมามองหน้าเธอ จนคนที่ถูกถามเริ่มทำตัวไม่ถูก

"ก็...ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่มันยังไม่เจอเลยไม่รู้" 

"..." คีนมองเธอแล้วยิ้ม คนร่างบางมองรอยยิ้มของเขาแล้วต้องหลบหน้าหนีทันที

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" ไดอาร์พูดแล้วรีบกระชับกระเป๋าของตัวเอง เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วก้าวลงรถด้วยความรู้สึกแปลกๆ

"แล้วเจอกันนะ ไดอาร์" 

"..."

มาแล้วค่าาา****ตอนแรกของพี่คีน

พระเอกเรื่องนี้จะเจ้าชู้ นางเอกจะกลัวคนไม่จริงใจ(แต่อ่อนไหวง่าย)

​แล้วจะรอดมั้ย ฮ่าๆ

1 เม้น 1 ไลค์ = 1 ล้านกำลังใจจ้า

ความคิดเห็น