ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เลวนัก 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2558 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เลวนัก 2
แบบอักษร

 

 

 

"อ่าว..." ว้าว...พ่อมาพอดี ผมเกือยตายเพราะความหวานเลี่ยนของขนมแล้ว

"สวัสดิ์ดีครับคุณไทเกอร์" บีสวางขนมที่ป้อน แล้วยกมือไหว้พ่อผมงามๆ

มารยาทโคตรดี!

"มีอะไรหรอครับพ่อ" อย่ามองผมแบบรู้ทัน..ขอร้องเดี๋ยวของกินผมมันรู้ตัว

"อาการเป็นไงมั้ง พรุ่งสเน็คจะแต่งงานแล้วจะได้ไปไหม" พ่อเดอนเข้ามา บีสถอยลงจากเตียงไปยืนหลบที่มุมห้อง

"สภาพแบบนี้ผมจะไปได้หรอพ่อ? ลุกเดินยังทำแทบไม่ได้เลย" ขาผมหักไง..สองข้าง กระดูกร้าวอีกเพียบ

"สมน้ำหน้ามึง" อ่าว..ไหงพ่อพูดแบบนี้แว้

"ฝากอวยพรพี่ด้วยล่ะกัน เพราะยังไงพี่สเน็คคงไม่อยากเห็นหน้าผมไปพักใหญ่ เออ...แล้วเดี๋ยวพ่อเอากุญแจคอนโดย่านรัชดามาให้ผมด้วย ผมจะไปพักฟื้นหน่อย ไม่อยากกับบ้าน..เห็นบริเวณนั้นแล้วมัน สยองไม่หาย" ตรงที่ตกลงมาไง ผมเดาได้เลยว่าตรงไหน..ถ้าต้องเดินไปเห็นสถานที่ ที่ตัวเองตกลงมา...มันไม่ไหวแหะ

"อะ เอาไปเลย เดี๋ยวกูจะเดินทางคืนนี้แล้ว..อย่าวกกลับบ้านล่ะมึง ถ้าไม่อยากให้พี่มึงฆ่าตาย" ผมรับกุญแจมาถือ มองพ่อที่เดินจากไป บีสยกมือไหว้พ่องามๆ อีกที...

เห่อๆ..เป็นคำเตือนที่ได้ผลนะ เพราะเบสอยู่บ้านกับพวกแม่บ้าน ขืนผมกลับไปทำเรื่องนั้นอีก...ไม่ต้องสืบเลยถ้าผมจะหายตัวไปตลอดกาล หายไปแบบไร้ร้องลอย หรืออาจพบกับอีกครั้งในถังโบกปูน หรือร่างเละโดนหมาเทะเล็มเนื้อติดกระดูก เพราะอะไรน่ะเหรอ...เพราะพี่ผมฆ่าผมทิ้งแน่ๆ มันไม่ปล่อยผมหรอก ขนาดวันนั้นยังจะกระโดดลงมาซ้ำผมเลย..พ่อบอกมานะ

เออมัวแต่นึกสภาพการตายตัวเองเพลินไปหน่อย ลืมบีสไปเลย เขาเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง ไม่ใช่บนเตียงข้างผม ขนมถูกวางไว้ที่โต๊ะ ซึ่งมันดีมากที่มันไม่มาจ่อปากผมอีกแล้ว เพราะผมสยองกับมันมากเกินไปจริงๆ แหวะ...!!

"คุณมีเรื่องกับคุณสเน็คหรอครับ" บีสจ้องตาแป๋ว...แต่คำถามนี่ไม่อยากบอกเลยว่ามันออกเสือกไปนิด

"นิดหน่อยครับ" นิดจริงๆ แค่จะปล้ำน้องชายนายแต่ไม่สำเร็จเท่านั้นเอง

"หรอครับ แล้วที่คุณเป็นแบบนี้นี่เพราะอะไรหรอครับ เอ่อ..ขอโทษที่ถามนะครับ ผมแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรกับคุณเท่านั้นเอง" ไม่ค่อยแสดงออกว่านายสนใจฉันมากเลยนะบีส

แต่แบบนี้แหละดีแล้ว หลงผมให้มากๆ สนผมให้เยอะๆ แล้วมาให้ผมแดกแล้วทิ้งซะดีๆ หึหึ ชักอยากหายไวไวแล้วสิ อยากลากบีสขึ้นเตียง และเพราะบีสนี่แหละผมถึงขอห้องที่รัชดา มันใกล้ที่ทำงานบีส และจะกินบีสได้อย่างไม่ต้องสนตัวน่ารำคาญอย่างเบสเลยสักนิดเดียว

"พี่ผมมันบ้าน่ะ เราทะเลาะกันแล้วมันก็จับผมโยนลงมาจากห้องชั้นสอง" ส่วนทะเลาะอะไรนี่..นายคงไม่อยากรู้มั้ง หรืออยาก...เอาเถอะผมไม้ตอบแน่ๆ

"ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนั้นเชียว น่ากลัวจังนะพวกคุณสองพี่น้อง" บีสทำหน้าอึ้งและทึ้งกับสิ่งที่พี่มันทำกับผม เห่อๆ....ถ้าบีสรู้ว่าผมทำอะไร มันจะทำผมเหมือนที่พี่แม่งทำกับผมป่าววะ

"ก็งี้แหละครับ ผมคงเล่นพี่มันแรงไปหน่อย เลยโมโห..แต่ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เอง จิบๆ" เพราะถ้าคนอื่นคงได้ตายให้งูกินไปแล้ว นี่น้องไง..เลยรอด หุหุ

เหมือนจะภูมิใจ

"งั้นคราวหลัง ระวังอย่าทำให้พี่โกรธอีกนะครับ ผมเป็นห่วง..เล่นอะไรกันแรงจริงๆ" บีสยิ้มละไมส่งมาให้ ผมรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดเร็วมากกว่าเดิม...

ไม่ๆ ผมไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนักหรอก แค่รอยยิ้มแบบนั้นมันสั่นสะเทือนใจของผม รอยยิ้มของบีสนี่ช่างเป็นอะไรที่วิเศษมาก หรือผมบ้าไปเอง..สงสัยผมคงจะหลงใหลรอยยิ้มนี่มากไป อย่างนี้ต้องรีบออกไปจัดการซักหน่อย

"ครับ ผมจะระวังอย่างดีเลย คราวนี้ผมเข็ดจริงๆ พี่ผมมันโหดไป" ว่าขำ ยิ้มกว้างๆ แล้วหัวเราะให้บีส

เขายิ้มตอบแล้วผมก็ชวนคุยเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้วนๆ อยู่แถวเรื่องพี่มาก เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าซักไซร้เรื่องที่ผมทำ ถึงแม้บีสจะเป็นคนนิ่งๆ ไม่มีอะไรมากนอกจากยิ้มอ่อนโยน แต่ก็วางใจอะไรไม่ได้ การที่ผมอยู่รวมในสังคมใหญ่มาเป็นเวลานาน ทำให้ผมรู้ว่า...เราเชื่ออะไรใครไม่ได้

บีสถึงจะจนจะซื่อ แต่ผมก็อยู่สลัมมาก่อนนะครับ คนพวกนี้เขาก็มีมารยาไม่ต่างจากพวกไฮโซหรอก แค่น้อยกว่ามากเท่านั้น อย่างว่า...พวกเขาจะเอามารยาที่มีไปทำอะไรล่ะ หลอกลวงใครเพื่อหาตังน่ะหรอ ยาก คนพวกนี้เขารักศักดิ์มาก มากไปเลยล่ะ...แค่มองหน้าก็ตีกัน ศักดิ์ศรีค้ำคอมากไปไง...

"เดี๋ยวผมต้องกลับก่อนนะครับ ดึกมากแล้ว..,คุณคาเมเลี่ยนก็นอนพักนะครับ พรุ่งนี้เย็นผมจะมาหาใหม่นะครับ" บีสลุก เขาเก็บของแล้วยิ้มให้

"ผมจะรอบีสมาหาผมนะครับ" ส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้บีสยิ้มตอบแล้วเดินไป

ผมมองส่งจนบีสหายลับไป จากนั้นเอาขนมที่เหลือทิ้งลงถังก่อนจะนอน...ค่อยสบายใจหน่อย

 

วันนี้ผมตื่นมาด้วยความกระชุ่มกระชวย เพราะมีสาวสวยมารอพร้อมช่อดอกกุหลาบสีแดงก่ำ ร่างสะโอดสะองนั่นทำให้ผมนึกถึงวันที่เธอโยกบนตัวผม ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นบนตัวเราสอง แถมความเร่าร้อนก็ทำเอาเตียงแทบไหม้เป็นจุล!

"ตื่นแล้วหรอคะ เจนเอาดอกไม้มาฝาก...ตกใจหมดเลยนะคะที่คาเมเลี่ยนเป็นแบบนี้" เธอนั่งเก้าอี้สำหรับเยี่ยมคนไข้ แล้วเอื้อมมือมากุมผม

"ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ แค่เห็นหน้าเจน...ผมนี่ก็รู้สึกดีขึ้นมากเลย นึกว่าเจนจะไม่หาผมซะแล้ว" ยิ้มอ้อน มือที่ถูกกุมขยับออกไปลูบหัวเจนเบาๆ

"ต้องมาสิคะ นี่เจนรู้เรื่องก็รีบมาจากเมกาเลยนะคะ เป็นห่วงคุณมากจริงๆ" เธอยื้มหวาน ผมยื้มตอบ

ผมใช้มือประครองหน้าเธอเอาไว้ให้ขยับขึ้นมาใกล้ๆ ตาเผลอมองนาฬิกาดูเวลาเล็กน้อย ก่อนจะจูบกลีบปากสีสวยสดชุ่มกลอสรสหวานของเจน หญิงสาวแสนสวยหนึ่งที่ผมพึงพอใจพอสมควร แบบว่า...เธอลีลาเด็ดครับ ใจกล้า ให้ลองอะไร หรือทำอะไร เธอทำหมดไม่เคยเกี่ยง ไม่มานั่งบ่นว่าอายๆ ไม่เอา ไม่ทำ...อย่างว่า เธอโตที่ต่างประเทศครับ

"เจน...อมให้หน่อยได้ไหมครับ" ละปากออกจากจูบรสหวาน แล้วกระซิบบอกเธอ

"ได้สิคะ" เธอยิ้มแล้วเลื่อนหน้าลงไปยังกลางกาย

ผมขอได้เพราะตอนนี้มันสิบเอ็ดโมงกว่า ไม่น่าถึงครึ่งชั่วโมงผมก็คงเสร็จ พยาบาลจะเข้ามาตอนสิบเอ็ดโมงห้าสิบนาทีพร้อมยา และแล้วอาหารจะมาตอนเที่ยงตรงหลังผมทานยาไปสิบนาที เป็นไง ผมจะแป๊ะไหม ฮ่าๆ....นั่งมองเวลาทุกวันไง ป่วยอยู่นี่นะ

"อ่าห์....ดีจัง" ผมครางแผ่วเมื่อเจนจัดการเลียแก่นกายผม

มันตั้งรับพร้อมรบทันที เพราะไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายวัน ความอัดอั้นมันเยอะจนผมรู้สึกดีกับปากของหญิงสาวมากปกติ มือเอื้อมไปลูบหัวของเธอ ขย้ำมันบ้างเพราะความวูบไหวปั่นป่วน ลิ้นของเธอทำหน้าที่ได้ดี...รู้ไปหมดเลยว่าตรงไหนดีแค่ไหนสำหรับผม

"เยี่ยม...อ่าห์....เจนครับ....เสียวดีจัง" ลำกายของผมเข้าไปในปากเล็กๆ ของเธอจนหมด

มันเป็นความสารถที่ต้องฝึกมานาน และผมก็ชอบความสามารถนี้ของเธอมากๆ เลย มันทำให้ผมรู้สึกเสียวจนครางไม่ขาดผมปาก และรู้สึกดีเสียมากมาย...อ่าผมเหมือนกำลังจะขึ้นสวรรค์เลย!

"เจน...ผมจะ....ป.."

แอ๊ด...!

"เอ่อ...ขอโทษครับ!" ตาผมค้างไปเลยครับ....เมื่อกี้.......

บีสมา!!!!

เชี่ย เห็นหน้าบีสเมื่อกี้ทั้งที่กำลังจะแตกเลย ตอนนี้กลหดไปแล้ว เพราะตกใจที่บีสมาแบบไม่ซุ่มให้เสียง ผมสอดมือเข้าไปดันให้หน้าของเจนออกมาจากการปรนเปรอน้องชายผม เธอมองหน้าผมแบบไม่เข้าใจ ครับ..เธอไม่ได้สะทกหรอกถ้ามีคนเห็น แต่ผมนี่สะเทือนครับ!!

"พอก่อนครับ คือ...ผมตกใจเมื่อกี้อะ ไม่มีรมแล้ว" บอกไปตรงๆ

"ก็ได้ค่ะ แล้วเมื่อกี้ใครคะ?" เจนนั่งลง เธอเช็ดปากและเติมลิฟ ส่วนผมใส่กางเกงให้เรียบร้อย

"เพื่อนครับ มันควตกใจมากแน่ๆ ที่เปิดมาเจอแบบนั้น...รบกวนเจนกลับไปก่อนได้ไหมครับ ผมจะโทรหามันหน่อย วันนี้มันมีธุระกับผมด้วย" งัดเอาแม่น้ำทั้งห้ามา เจนเลิกคิ้วมองแต่ก็พยักหน้า

ง่ายดีเว้ย!

"มีไรโทรหาเจนนะคะ เดี๋ยวเจนจะรีบมา" เธอบอกแล้วหอมแก้มผม

เจนหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไป พอเธอเปิดประตูก็ผงะเพราะมีผู้ชายยืนอยู่หน้าปนะตู ผู้ชายคนนั้นคือบีส  บีสหลบทางให้เจนแล้วเดินเข้ามา สีหน้าเขานิ่งจนปมอ่านไม่ออก ในมือของเขามี...เอ่อ.......ขนมหวาน!

"เอ่อ...เอาขนมมาให้ผมหรอ" ดูก็รู้...กูไม่น่าถามนะ

"ครับ ผมเอาขนมมาให้ ยังไง..ผมขอตัวก่อนนะครับ" บีสวางขนมแล้งหันหลังจะเดินออกไป

"เดี๋ยวสิบีส..." ผมรีบรั้ง

"ครับ?" เขาหยุดหันมามอง

"อยู่ป้อนข้าวผมหน่อยสิ" เอาเรื่องป้อนข้าวมาอ้างด้วยเสียอ้อนๆ หวังว่าบีสจะใจอ่อนนะ

"ให้เธอมาป้อนเถอะครับ ผมขอตัว" แล้วบีสก็เดินออกไป!

 

ชิบหายแล้วไหมล่ะ ดันมาก่อนเวลาจนมาเจอช๊อตเด็ด แม่งไม่พอใจเลย...แล้วอย่างนี้ผมจะได้แดกมันไหม แม่งอุส่าห์คิดว่าวันนี้เป็นวันดี ได้เจอเจน ไชให้เจนทำให้แล้วยังได้คุยกับบีสอีก...แม่งเอ้ย!!! กลายเป็นวันซวยซะได้!!!

 

หลังจากวันนั้น บีสแม่งก็ไม่มาอีกเลย โทรไปก็ไม่รับ งอนเป็นผู้หญิง ผมไม่อยากใส่ใจหรอกนะ...แต่ทำกระวนกระวายจังก็ไม่รู้ นี่ก็อดทนนะ อดทนจะในที่สุดผมก็ได้ออกจากโรงพยาบาลสักที แต่ยังเดอนได้ไม่คล่อง ขาผมมันยังเจ็บอยู่เลย แต่มันก็ดีกว่านอนเฉยๆ ทำอะไรไม่ได้ นี่ว่าจะไปหาบีสที่ห้องพักของเขา เท่าที่ถามเลขา เธอบอกว่าบีสพักอยู่ไม่ห่างจากโรงงาน เป็นห้องเช่าเล็กๆ

จริงๆ ตอนแรกเขาพักกีบพ่อแม่เขาที่ต่างจังหวัดนะ แต่ก็โดนย้ายงานมาที่นี่ ตอนแรกได้ทำงานเป็นผู้จัดการโรงวานในเคลือของพี่สเน็คในแทบนั่นนั่นแหละ แต่พอตอนหลังที่บีสได้มาที่บ้าน ผมก็เลยให้พี่ย้ายบีสมาทำงานแถวนี้ กะว่าจะไปหรอยมากินไง บีสเลยต้องย้ายบ้านมาที่นี่ มาทำงานในเครือของผมแทน

หลังจากผมขึ้นคอนโดมาด้วยความทุลักทุเลเพราะขาเจ็บและยังต้องใช้ไม้เท้าได้ ผมก็ต้องนั่งหอบแฮ่กๆ ก่อนจะโทรไปหาเลขาถามเรื่องเวลาที่บีสน่าจะกลับบ้าน พอรู้ก็โล่งใจหน่อยเพราะยังมีเวลาให้พักหายเหนื่อย ก่อนจะต้องลากสังขาลของตัวเองไปที่ห้องพักของบีสในอีก....ยี่สิบนาที!

ได้พักเหนื่อยเยอะมากสาสสสสสส

นี่ถ้าบีสเป็นผู้หญิงนะ เขาคงหายงอนผมไปนานแล้ว เพราะผู้หญิงน่ะติดผมจะตายชัก ง้อนิดให้ของหน่อยก็หายงอนเป็นปลิดทิ้ง ต่อให้ผมเอาผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอ เธอก็คงไม่ว่าอะไร และยอมให้ผมทำ ในบางที..,เธออาจจะร่วมกลายเป๋นสามพีด้วยก็ได้

RrrrRrrrrr

"ฮัลโหล..." ผมกดรับสายของพ่อ โทรมาอย่างไวเชียว

ผมคุยๆ กับพ่อหลายๆ อย่าง ไหนจะเรื่องวานที่ตอนนี้ไม่มีใครทำ พ่อกลับมาจากงานแต่งพี่สเน็คเลยต้องรีบเคลียงาน งานเบื้องหน้าไม่มีปัญหาไรมากมายนัก แต่วานเบื้องหลังที่ปกติพี่สเน็คจะเป็นคนทำมีเรื่องยุ่งๆ นิดหน่อย แต่พ่อบอกว่าไม่มีปัญหา เรื่องแค่นี้ไม่ครนามือพ่อหรอก

แหงล่ะ...ทำมาจนเชี่ยวแล้วหนิ ไอ้สั่งเก็บคนเนี่ย! ฮ่าๆ ผมล้อเล่น...แค่ทำร้ายไม่ถึงกับเอาชีวิตกันหรอก มั้งนะ...ก็ถ้ามันมีเงินให้เรา มันก็ไม่ต้องตายไง ง่ายๆ

เออ...ผมเพิ่งนึกอะไรได้!!!

"พ่อ พ่อสั่งให้บีสมาดูแลผมทีดิ เอาหน่าพ่อ...ผมอยากได้มันนี่นา น้า...ถ้าประธานใหญ่อย่างพ่อสั่ง มีหรอที่ใครจะปฏิเสธ นะพ่อ...ช่วยทีนะ" ผมทำเสียงอ้อนๆ แล้วอมยิ้มไปกับคิดอันบรรเจิดของตัวเอง

พ่อผมรับปากว่าจะทำให้ เท่านั้นแหละ...ยิ้มแก้มปริไปเลยดิ หุหุ เหยื่อมันกำลังจะเดินทาวมาหาเลยนะ ไม่ให้ดีใจก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วล่ะ

นึกดู....บีสต้องมาดูแลผมตลอดที่ผมยังไม่หายดี แล้วจัดการงานให้ผมด้วยราวกับเป็นเลขา เราต้องใกล้ชิดกันแทบตลอดเวลาเลยนะ นึกแล้วสนึกพิลึก ถ้าได้กินบีสทั้งตัว...เดี๋ยวดิ บีสมันจะยอมหรอวะ?

คือ...บีสตัวมันเท่าผมไง แล้วถ้าให้ไปสู้ ใช้กำลังข่มเหงนี่มันคงไม่น่ารอด ผมยังเอาตัวเองแทบไม่รอดเลย แล้วจะไปเอาแรงที่ไหนมาปลุกปล้ำบีสวะ? สงสัยจะใช้ตัวช่วย และตัวช่วยที่น่าสนใจที่สุดก็คือยาปลุก หาไม่ยากนะ...โทรสั่งกริ๊งเดียวมาเลย คิดแล้วก็ทำเลยสิครับ...จะรออะไร

พอโทรสั่งยา ไม่นานก็มีคนนำมาส่ง ผมยิ้มรับแล้วเข้าไปจัดการแจงอาหารนู้นนี่นั่นเพื่อตอนรับบีส ไม่นานมากหรอก พ่อผมโทรไปบอกแล้ว สักพักก็คงจะมา แล้วพอมา...ก็น้องอ้อนก่อน เอาอกเอาใจและขอโทษเรื่องวันนั้น

ผมตั้งใจเลยนะว่า...จะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเขามาบริการให้ผมเอง ผมปฏิเสธแล้วแต่เธอไม่ฟัง ผมเลยทำอะไรไม่ เพราะผมยังช่วยอะไรตัวเองไม่ได้เลย ป่วยอยู่ด้วยจะให้ทำยังไง อีกอย่าง...ผมอัดอั้นมานาน พอเนอลิ้นเธอเข้า สติผมเลยเตลิดเปิดเปิงไปเลย...

เป็นไง ข้อแก้ตัวผม รอดชัวร์ ผู้ชายด้วยกันเข้าใจกันดีอยู่แล้วว่าไหม ฮ่าๆ ยังไงบีสก็ต้องเป็นของผม ผมคิดได้แต่แบบนี้...คิดแต่ใบหน้าของบีสที่นอนหน้าแดง เหงื่อซึมไปตามขมับ ริมฝีปากกระจับสวยเผยอหอบ...หูย.....รู้สึกของจะขึ้น!

""ก๊อกๆ""

สงสัยจะมาแล้ว!! ผมรีบเดินกะแผลกๆ ไปเปิดประตูโดยไม่ส่งตาแมว แล้วก็จริงเมื่อบีสยืนสะพายกระเป๋าใบใหญ่ คาดว่าในนั้นคงเป็นเสื้อผ้าที่จะเอามาเปลี่ยนที่นี่ บีสยังคงใส่สูทสำหรับทำงานอยู่ น่าจะรีบออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร

"เชิญเข้ามาก่อนสิครับ" ผมผายมือเชื้อเชิญ

บีสก้มหัวให้แล้วเดินเข้ามา เขายืนรอผมปิดประตูจนเสร็จ ผมจึงเดินช้าๆ นำเขาไปที่ห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้า อะๆ บอกก่อน...ที่นี่มีห้องนอนห้องเดียว นอกนนั้นเป็นห้องนั่งเล่นกับห้องครัวแล้วก็ห้องน้ำ ห้องมันใหญ่นะ..,แต่มีไว้พักคนเดียวไง

"ป่ะ ไปทานอาหารกัน ผมทำอาหารรอบีสอยู่เลยนะ" บอกไปพร้อมรอยยิ้ม แต่บีสไม่ยิ้มให้

"ครับ" เขาตอบสั่นๆ แล้วรอให้ผมเดินนำ

 

ผมเดินนำไปที่ห้องครัวด้วยความรู้สึกแย่ๆ มันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ แต่มันแย่มากๆ ที่เห็นเขาเมินเฉยผมแบบนี้ จริงที่ผมขอจีบเขา แต่ไปทำตัวแบบนั้นกับคนอื่น แต่มันก็ไม่ต้องขนาดเมินกันป่ะ แบบนี้มันไม่เวิร์คเลยนะ ถ้าจะไม่พอใจก็ด่าหรือถามสิ ไม่ใช่เงียบใส่เหมือนไม่สนใจผม ผม...รู้สึกจุกชะมัด!

..

..

..

..

..

DEATHANGEL

งื้อออ เค้าอยากได้เม้นจุงเบยอะตัวเอง จะมีใครใจดีเม้นให้บ้างไหมน้าาา #นั่งรอ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว