[Yaoi] ObsCeNeY ผัวหวง...นะครับ 5P
ตอนที่ 5 : น้องซันเมียน้องซี ><
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 5 : น้องซันเมียน้องซี ><

 

 

ตอนที่ 5  :  น้องซันเมียน้องซี ><

 

 

     ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีแสงแยงตากับความรู้สึกเปียกๆอะไรบางอย่างที่ท้อง   แถมยังรู้สึกหน่วงๆด้วย  หืม...  หมาหรอ?  ไม่สิ...บ้านผมไม่ได้เลี้ยงหมา   แล้วนั่นเหี้_ยอะไรวะ    ผมค่อยๆเรียงลำดับความคิดแล้ว

 

 

    ”เฮ้ย!!” ผมตะโกนแล้วรีบเถิบตัวขึ้นชิดหัวเตียงทันที  กูรู้แจ้งเลยแหม!

     “มึงทำเชี้ยไรวะ!” ผมถามไอ้พี่เวร  กูรู้เลยอ่ะ  กูรู้เลยยยยย!!  ลูกกูตื่น หื่นตลอดอ่ะหื่นตลอด    มึงไปแดกยาดองที่ไหนมาเนี่ย    คึกชิบหาย...

 

     “ปลุกไง” วายพูดแล้วยิ้มเผล่ให้ผม    ปลุก?  ปลุกอารายยย

     “ปลุกเชี่ยมึงทำงี้หรอวะ” แล้วมึงจะรับผิดชอบน้องกูยังไงมึงดูดิแข็งจนจะเป็นตะคริวอยู่แล้วเนี่ย!

      “ก็ปลุกอารมณ์ไง” มันว่าแล้วทำท่าจะคลานมาหาผมอีกรอบ   แต่ก็ต้องหยุดเพราะผมเอาฝ่าพระบาทาอันงดงามดันหน้ามันไว้

      “ปลุกอารมณ์หาพ่อดิครับ   ถอยไปเลยกูจะอาบน้ำ” ผมพูดแล้วดันหน้ามาด้วยteenอีกรอบ   

      “เอาจริงหรอ?   ถ้ามึงอาบน้ำเย็นทั้งๆที่ไอ้นั้นมันตั้งอยู่มันจะเจ็บนะครับน้องรัก” มันพูดแล้วเอามือมาจับน้องผม   มือมึงเป็นแม่นาคไงวะ!?

 

     “ช่างดิวะ  กูช่วยตัวเองในห้องน้ำก็ได้ป่ะสัส” ผมพูดกลับไปแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้า  วายแม่งก็พูดงุ้งงิ้งๆไม่ได้ศัพท์อยู่บนเตียงนั่นแหละ  แต่ผมจับใจความได้ประโยคหนึ่งก็เลยสวนมันกลับไป

 

 

     “ซีคนเดิมที่น่ารักแม่งหายไปไหนวะ?”

 

     “มันหายไปตั้งแต่มึงเอากูทำเมียละพี่”

 

 

 

 

 

      หลังจากทำ อะไรๆเสร็จในห้องน้ำผมก็ออกมาแล้วยืนบิดขี้เกียจนิดหน่อย  หันไปมองนาฬิกามันก็บอกเวลาว่าตอนนี้แปดโมงแล้ว    ซึ่งผม....   ผู้มีเรียนตอนแปดโมงครึ่งก็เลยบอกพี่ชายไปว่าไม่ต้องไปส่งจะไปเอง   ซึ่งคุณพระพี่ก็ด่ากลับมาแล้วก็ไม่อนุญาตจนผมต้องใช้แม่น้ำทั้งสิบมาหว่ามล้อม  มันถึงยอมปล่อยมา

 

 

      และด้วยความเป็นแม่ศรีเรือนไรงี้ก็เลยทำข้าวเช้าไว้ให้มันนิดหน่อย    ส่วนผมก็กินของง่ายๆอย่างพวกขนมปัง  แล้วก็วิ่งออกไปรอรถเมล์

 

    ปึง

 

     แรงกระแทกเน้นๆแบบไม่มีเสียงเอฟเฟค  มีเพียงแต่เสียงเตียงที่โยกชนกับกำแพงเท่านั้น    แปป...  มึงเขียนผิดฉากละไรต์...

 

     ผมลูบจมูกตัวเองปอยๆ  แล้วเงยหน้ามองคนที่มายืนเป็นยักษ์วัดแจ้งหน้าบ้านคนอื่นจนผมต้องเดินชน   ถ้าจมูกกูหักมึงจะพากูไปทำยันฮีไหมห่าน!

 

     “จะรีบไปไหนเนี่ยซี” เสียงทุ้มนุ้มตามแบบฉบับคุณชาย...  รู้สึกมันโผล่ทีไรแม่งต้องมีคำอธิบายแบบนี้โผล่มาทุกที  มึงเปลี่ยนบ้างก็ดีนะไรต์

 

     “ไปมอ.ดิวะ   กูแต่งตัวแบบนี้ไปตลาดนัดรึไง” ผมกระแทกเสียงใส่มัน  รู้สึกผิดนิดหน่อยที่ทำใบหน้าหล่อแบบนั้นเจื่อนลง    และปากผมก็ทำตามที่สมองคิดทันที

 

      “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิแม่ยอดยาหยี  พี่เห็นแล้วใจไม่ดี พี่แค่จะไปรบเท่านั้นเอง” ผมพูดแล้วเอื้อมมือไปลูบหน้ามัน  คุณชายจับมือผมหมับแล้วเอาไปทาบที่หัวใจ

 

     “ฮึก พี่ทัพ  พี่จะทิ้งข้ากับลูกไปเช่นนี้รึ  จิตใจท่านทำด้วยอะไร!” มันตะคอกใส่ผม   เล่นดีไปนะมึง   กูรู้สึกได้.....  รู้สึกได้ว่าน้ำลายเนี่ยเต็มหน้ากูเลย!

 

     “พี่ทัพรึ?  มันเป็นใครแม่ชายเจ้ากล้านอกใจพี่รึ!?”  ผมมองมันด้วยสายตาผิดหวังแล้วหันหลังแต่คุณชายกลับนั่งลงไปพับเพียบแล้วจับข้อเท้าผมไว้

 

      “ไม่พี่ทัพใจข้านั้นรักท่านเพียงหนึ่งเดียว...  อย่าตัดรอนกันด้วยท่าทีเยี่ยงนี้”  มันพูดแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าในกางเกงตัวเองขึ้นมาซับน้ำตา

 

     “นี่เจ้ายังกล้าเอ่ยถึงชายชู้นั่นอีกรึแม่ชายข้าผิดหวังในตัวเจ้าจริงๆ” ผมมองมันด้วยหางตา  แล้วทำท่าจะเดินออกมาแต่ก็ต้องชะงัก...

 

     “แม่ๆ  พี่พวกนั้นเขาเป็นไรกันอะ” เด็กน้อยพูดเสียงใสแจ้วแล้วชี้นิ้วมาทางพวกผม  คุณแม่ของน้องรีบจับมือน้องลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ

      “ไม่เอานะลูก  ไปชี้คนบ้าแบบนั้นได้ไง”  สตั้นครับ...  กูสตั้นเลย  กูแค่ติดบางระจันนี่ผิดหรอวะแหมะเดี๋ยวโบกๆ

 

     “ซีเล่นอะไรเนี่ย  ดูดิกูโดนหาว่าบ้าเป็นเพื่อนมึงเลย” คุณชายพูดแล้วลุกขึ้นมาปัดกางเกงตัวเอง

      “โทษกูได้ไง  มึงอ่ะแหละผิด” ผมเถียงกลับไป   มึงก็รับมุขกูนะได้ข่าว  โหหหหหห

     “มึงอะผิดเลยครับภรรเมีย   เล่นอะไรก็ไปรู้เนี่ย” มันขมวดคิ้วแล้วโต้ผมกลับ

     “กูเล่นมึงก็เล่นป่ะวะ  แล้วภรรเมียเนี่ยภาษาเหี้_ยอะไรมึง”ว่าแต่กู  มึงก็ทำอ่ะอีชายยยยยยยย

 

     “ภรรเมียก็ภาษากึ่งทางการไงครับ  ทำไมเมียกูฉลาดน้อย?” อื้อหือ...  ด่ากูหรอ?  ด่ากูหรออีชายกึ่งทางการพ่อดิวะครับ!

 

     “ไม่ต้องมาว่ากูเลยที่มึงเรียกพี่ทัพกูยังไม่เคลียร์เลยนะ!” ขุดแปป  หาเรื่องขุดมาด่ามันแปป

      “พ่อเหอะ!   บางระจันก็ต้องพี่ทัพดิวะ  มึงอ่ะอะไร... อีชายอะไร” มันถามแล้วเดินเข้ามาใกล้ผม  อย่ามึงอย่า...  อย่าใกล้กูมากกูเมื่อยคอ

 

     “เอ้า...  ก็มึงชื่อคุณชายกูก็เรียกอีชายดิวะ” กูผิด?

     “มึงต้องพูดว่าอีเฟื่องดิวะ  โอ๊ยตกประวัติไง” เฟื่องอะไร  นางเอกเขาอีแฟงเว้ย!

     “อีแฟงต่างหาก  มึงดูละครช่องซั่มบ้างป่ะเนี่ย” ผมเถียงกลับ  เอ๊ะ... เมื่อกี้กูพูดอะไรผิดไปรึเปล่า?

 

     “มาซงมาซั่มอะไรหน้าบ้านวะ” เสียงพูดจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันไปมอง  พอเห็นหน้าวายปุ๊ปหน่องซีนี่ก้มมองโทรศัพท์ตัวเองอย่างด่วน

 

 

     “ชิบ แปดโมงยี่สิบ!  อีชายมึงพากูไปวัดด่วน!” ผมรีบพูดแล้ววิ่งไปที่รถคุณชายทันที

     “วัดอะไรมึง  มึงต้องไปมหาลัยป่ะวะ?” คุณชายหันมามองหน้าผมงงๆ

      “ไปวัดก็ไปหามหา(ลัย)ไง   สาผัวทำไมโง่!” มึงมองค้อนผมนิดหน่อยแล้วเดินไปประจำที่คนขับ  จะติดก็แต่ไอ้วายทีโพล่งขึ้นมาถามตอนผมกำลังอ่านหนังสือสอบบนรถคุณชาย

 

       “สาผัว?  ภาษาอะไรมึงวะซี”  ไอ้วายถามแล้วชะโงกหน้ามาจากเบาะหลัง   ถ้าหน้ามึงจะติดกูอย่างนี้จูบเลยก็ได้นะครับแหม...

      “ภาษากึ่งทางการไงวะ  ทำไมโง่?” ผมพูดแล้วก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ  ได้ยินเสียงคุณชายพึมพำอะไรเบาๆ

 

 

       “มุขกู....”

 

 

 

 

 

 

     [มหาลัย]

 

      ผมเดินออกจากห้องสอบ  รู้สึกเหมือนมีพลังงานอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในห้อง...  พลังงานบางอย่างที่เรียกว่าควิซ   ฮือ  ซีมึงซี้แน่เชื่อกู   ข้อสอบเชี่ยไรครับ!   บอกให้กูตีโจทย์ให้แตกๆ  กูทุบจนโต๊ะมันจะแตกแทนข้อสอบแล้วเนี่ยยังทำไม่ได้ซักข้อ!   โดดน้ำตายดีไหม? 

 

     “เป็นไรคะเทยซี  หน้าตามึงเหมือนพึ่งคลอดลูกมาเลย” น้ำเสียงตกใจอันแสนกระแดะของเพื่อนผมดังขึ้น   รู้สึกไม่เจอมันวันเดียวกลิ่นสตอนี่ฉุนมากกว่าเดิมนะ  ผมคิดแล้วเอามือขึ้นปิดจมูก

     “เป็นไรคะเพื่อนซี  มึงได้กลิ่นอะไร” มันถามผม  หน่องซีเลยย่นหน้าเป็นหมาพันธุ์ปั๊กแล้วตอบคำถามเพื่อนซออู้สุดสวยไป

     “ซีเหม็นกลิ่นสตอแถวนี้อ่ะอู้” ผมบีบจมูกแล้วเดินถอยห่างจากมัน

     “อ้าว  ด่ากูหรอ!?” มันชี้หน้าผมแล้วกระโดดเข้ามากัดหัว   คนหรือหมาวะนั่น

     “โอ๊ย  อู้อย่าตี!” ผมใช้มือบังตัวเอง  เป็นรอยแน่กู....  ผมนึกในใจแล้วก็ได้ยินเสียงสวรรค์

     “เฮ้อ  อู้พอเหอะ  ไปกินข้าวดีกว่าซันหิวแล้วเนี่ย”เสียงสวรรค์จริงไรจริง   ซันชายด์!!  ผมกรี๊ดแล้วโผกอดใส่มัน

 

     “ซัน  ซีคิดถึงง  ซีคิดถึงเมียมากเลยรู้ป่ะ” ผมพูดแล้วก็เอาหน้าถูซอกคอมัน...  อยากกรี๊ดอีกรอบ  หอมสัส!!   น้องซีเคลิ้มครับ

       “แต่ซันโกรธซีว่ะ  สามีไม่รับโทรศัพท์เมียอ่ะ  แอบไปมีชู้ใช่ไหม?!” มันบิดหูผม

       “โห  ซีกล้าที่ไหน    มาๆให้จูบที” ผมค่อยๆยื่นหน้าทำปากจู๋ไปหามัน  ไอ้ซันมันก็ทำปากจู๋กลับ  แต่มีมารผจญไง

 

     “พอๆ   กูไม่อยากเห็นเคะกับเคะได้กันนะเว้ย” ไอ้ซออู้มันเข้ามาจับผมกับไอ้ซันแยกแล้วก็ลากพวกผมไปที่โรงอาหาร  ระหว่างทางก็บ่นนู้นบ่นนี้ไปเรื่อยตั้งแต่หมาหน้าบ้านยันยายที่ปักษ์ใต้

 

     “ซีกับซันมึงจองที่   ขอน้องซอสุดสวยไปซื้ออาหารแปป” ไอ้ซอมันพูด  แล้วก็รีบวิ่งไปทันที   โห...  ชีวิตมึงนี่ไม่คิดจะให้พวกกูไปซื้อข้าวก่อนอะไรก่อนบ้างอ่อวะ    บอยเฟิร์สอ่ะบอยเฟิร์ส!

 

     “เออมึงมีเรื่องมาเล่า” ไอ้ซันที่จู่ๆก็โพล่งขึ้นมาจนทำให้ผมที่กำลังเล่นคุกกี้รันกับคุณพี่ทหารตกหลุมตาย    โถ่สถิติกู...

     “อะไรอีกคร้าบบบ” ผมเงยหน้าถามมัน

      “ก็....” ซันอ้าปากค้างไว้เพราะถูกผมยกมือห้าม

      “แปป...  ขอกูนอนตักหน่อย” ผมพูดแล้วก็ใช้ตักมันเป็นหมอนหนุนพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นคุกกี้รันอีกรอบ  ก่อนจะพยักหน้าให้มันเล่าต่อ

 

     “เออ  ก็วันนั้นยายกูไม่สบายใช่มะ?...” มันเว้นจังหวะถามผม  ซึ่งผมก็พยักหน้าไปให้  อ้อ... ไอ้วันที่กูเสียตัว...

 

     “แล้วกูก็ไปชนผู้ชายคนหนึ่งล้มไง    กูก็ขอโทษนะแต่แม่งม่อกูกลับ เสือกขอเบอร์กูเฉย” ไอ้ซันพูดเสียงเครียด   แค่ผู้ชายม่อมึงเครียดทำไม?  ดูกูเป็นตัวอย่าง...  โดนผู้ชายเอาไม่อะไรซักอย่างครางอย่าเดียว

 

      “แล้วมึงทำไง?” ผมปล่อยให้พี่โจรสลัดที่อยู่ในมือถือวิ่งไปชนหอยแล้วก็ดูเลือดมันลด  ถ้าหลุมก็กระโดด  ผมจะให้มันชนอย่างเดียวนี่นา   หึหึ...น้องซีรู้สึกซาดิมส์     

 

     “กูก็ให้เบอร์มันไป” คำตอบมันทำผมเกือบตกเก้าอี้  เงยหน้ามองเมียสุดรัก

      “เมียซีทำไมใจง่ายงี้?” ผมถามมันก่อนจะรับตาปี้เมื่อรู้สึกว่าตัวเองโดนโบก...  กูรู้ละกูโง่เพราะใคร

       “ก็มันหล่อ” โห  อยากสบถเป็นภาษาแฟนเจ๊ซูจีMiss a

       “แล้วจะมาเล่าให้กูฟังเพื่อ?    มึงก็นั่งสวยๆรอสุดหล่อมึงโทรมาดิวะ”  น้องซีไม่เข้าใจ  ทำไมมีเพื่อนโง่

       “มึงไมทำเสียงงี้อ่ะ   โกรธอะไรกู” ไอ้ซันงุ้งงิ้ง   มันน่ารักฮะใครโกรธแม่งง้อหมด  แล้วคือมันแบบ....  โอ๊ยอยากหย่ากับ4ตัวนั้นแล้วหันมาเอาไอ้ซัน   ซีอยากแดกเพื่อนตัวเอง!!

 

       “งอลเมียไง  ใช่สิ!!  เจอคนหล่อก็ลืมสามีคนนี้ใช่ไหมล่ะ” ผมทำเสียงไม่พอใจใส่มันแล้วหันหน้าหนี

       “ง่า... ทำยังไงหายโกรธ?” มันถาม  

       “จูจุ๊บหน่อย” ผมหันไปยิ้มให้มัน  อ่า... น้องซีรู้สึกเจ้าเล่ห์

       “งั้นลุก” ไอ้ซันดันผมให้ลุกขึ้นแล้วค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาหาผมช้าๆ    เฮ้ยผมสาวแตกแปป  ไอ้ซอไม่อยู่  ไม่มีคนกวน  รู้สึกเห็นสวรรค์อยู่รำไร...

 

     ผมค่อยๆหลับตาแล้วค่อยเลื่อนหน้าเข้าไปหาไอ้ซัน   ใกล้ละ  ใกล้ละ  แต่คือมีมารผจญไง  ผมมองมือที่จับไหล่ตัวเองด้วยความหงุดหงิดแล้วค่อยๆไล่สายตาขึ้นไป    น้องซีรู้สึกอีกแล้วครับ  น้องซีรู้สึกไข่สั่นเห็นนรกอยู่รำไร 

 

 

 

 

 

        ชิบหายผัวมา!

 

 

 

 

 

 

 

______________________________________________________

ตัวเองงงงงงงง  เค้ากลับมาแล้ว ><

เค้ากลับมาประจำการแล้ววววววววววววววววววววว 

รู้สึกว่ามันมีความว่างในความไม่ว่าง  แต่งแล้วอัพเบย -3-

คิดถึงน้องซีไหม   น้องซีคัมแบคแล้วนะ  น้องซีใกล้ตายก็เหมือนคนเขียนที่กำลังจะหมดลมหายใจค่ะ

 

พรุ่งนี้เกรดออก....  นึกไรมากมายแค่ตัวเลข T^T

เวิ้นไปเรื่อยอ่ะค่ะ  โถ่...

 

 

พอๆ  จบๆๆ  ฝากเพจด้วยนะอย่าลืม ><

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น