จับนายหน้าหวานมาทำเมียภาค 3 ตอนของโปรค จะดุเผ็ดพริกหมดสวนแค่ไหนมาติดตามกันได้เลยคะ

ชื่อตอน : ตอนที่22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2561 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่22
แบบอักษร

image


image

โปรเจ็ค


ตอนนี้ผมเลิกเรียนแล้วและก็คิดว่ามันเองก็น่าจะมารอผมอยู่แล้วเหมือนกันเพราะไม่อย่างนั้นผมนี้แหละที่จะเอาตีนไปประทับหน้ามันที่โรงแรมแห่งนั้นแน่ จริงๆผมก็ไม่อยากโกรธมันหรอกนะครับเพียงแค่ขอให้มันบอกผม ผมจะไม่ว่าเลย

แต่มันดันเลิกที่จะไม่บอกอะไรผมแล้วให้ใครก็ไม่รู้ส่งภาพอุบาทๆมาให้ผมดูมันเหมือนเป็นการหยามหน้าผมชัดๆ ถ้าใครรู้เข้าก็คงคิดว่าผมเป็นวัวเป็นควายที่ปล่อยให้เมียอย่างมันสวมเขา

“โปรมึงเป็นอะไรอ่ะ กูมารอมึงนามที่มึงบอกแล้วนะ เลิกเรียนเป็นไงบ้างอ่ะ สนุกไหม”

“....”

“โปรมึงหิวข้าวม่ะ กูไปซื้ออะไรให้กินม่ะ มึงยังไม่ได้กินอะไรเลยนิ”

“.....”

“โปรมึงอย่าเงียบดิกูกลัว พูดอะไรบ้างสิวะ “

“จะให้พูดอะไรไม่มีอะไรจะพูดออกรถ กูจะนอน”

ผมเลือกที่จะไม่พูดไม่ตอบอะไรไปตอนนี้ทั้งนั้นเพราะผมใจยังไม่นิ่งพอ ยังอารมณ์ไม่ดี แล้วผมก็ยังไม่อยากที่จะมีปัญหากับมันด้วย ผมถึงได้เลือกวิธีการเงียบน่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว เพราะถ้าผมโวยวายอะไรออกไปมันอาจจะไม่เป็นเรื่องที่ดีก็ได้ ความเงียบสงบทุกอย่างพ่อผมสอนมาแบบนี้

ตอนนี้ผมก็ปล่อยให้มันขับรถพาผมไปที่ทำงานแล้วผมเองก็อยากที่จะปล่อยให้มันคิดได้เองโดยที่ผมไม่ต้องเป็นคนที่เอ่ยขึ้น

มันก็ขับรถพาผมมาถึงที่ทำงาเรียบร้อย ผมก็บอกให้พี่ดาเริ่มการประชุมของวันนี้ได้เลยเพราะผมคิดว่าน่าจะนานพอดูอยู่เหมือนกันเพราะผมอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างในบ้างส่วนเพราะผมไม่ได้มีเวลามานั่งอยู่ที่ในออฟฟิศทั้งวันผมเลยกลัวว่าช่วงที่ผมไปเรียนเกิดมีเรื่องด่วยขึ้นมาผมจะได้รับรู้ข่าวสารได้ทันที

“ใครมีข้อเสนออะไรดีๆเสนอมาได้เลยนะครับ ผมยินดีที่จะรับฟังทุกคนอยู่แล้ว ไหนๆเราก็ลงเรือลำเดียวกัน ถึงผมจะเป็นน้องใหม่ของที่นี้แถมผมอาจจะอายุน้อยกว่าทุกคนที่นี้ด้วยซ้ำ แต่ผมเชื่อว่าถ้าผมเป็นใจยอมรับความคิดเห็นของทุกคน ทุกคนก็น่าจะเปิดใจให้กับผม จริงไหมครับ”

“จริงครับ จริงที่สุดเลย”

“ผมอาจจะยังเป็นผู้บริหารที่ไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่ผมจะพยายามที่จะทำทุกอย่างให้ออกมาดีที่สุด การที่ผมจะต้องไปเรียนในช่วงเช้าก่อนทีาจะมาทำงานในช่วงบ่ายมันจะไม่เป็นอุปสรรคในการทำงานของผมอย่างแน่นอนขอให้ทุกคนเชื่อใจผมในเรื่องนี้ได้เลยครับ”

ผมก็พูดกับทุกคนในสิ่งที่ผมควรพูดเพราะมันคือเรื่องจริง แล้วผมก็ยังรับฟังข้อเสนอของพนักงานแต่ละคนด้วยว่าพวกเข้ามีความคิดเห็นอย่างไรแล้วทำงานที่นี้มากี่ปี

การประชุมของวันนี้ล่วงเลยไปจนถึงมืดค่ำ แต่ผมรู้สึกสนุกมากครับที่พวกเราทุกคนได้เปิดใจกัน เพราะมันจะเป็นใบเบิกทางให้ผมได้ทำงานที่นี้ง่ายขึ้น

แต่ตอนนี้เวลาสนุกของผมหมดแล้วได้เวลากลับบ้านเตรียมตัวที่จะหาอะไรใส่ท้องอาบน้ำแล้วก็นอนสินะ เพราะสิ่งที่ผมหวังว่าจะได้ยินจากปากของมัน ผมคงจะหวังมากไปเพราะตอนนี้มันยังไม่ยอมที่จะปริปากบอกผมเลยว่าวันนี้มันออกไปข้างนอกทำไม

“โปรมึงจะกลับบ้านเลยรึว่าจะหาอะไรกินก่อนอ่ะ วันนี้มึงยังไม่ได้กินอะไรเลยน่ะ ไม่หิวบ้างรึไงละ?”

“มึงอยากกินข้าว มึงก็จอดรถแวะซื้อสิวะ จะมาถามกูหาพระแสงอะไร กูมันคนด้าน ไม่รู้สึกอะไรหรอก”

“มึงอย่าพูดงี้ดิ กูรู้สึกไม่สบายใจเลยวะที่มึงเป็นแบบนี้อ่ะ”

“เป็นอะไร !??..ทำไมมึงจะต้องรู้สึกไม่ดีด้วยวะ ..!?..มึงเป็นไรของมึงไม่ทราบครับเมีย”

“เออ!!.มึงไม่ต้องย้ำหรอกกูรู้แล้วว่ากูเป็นเมียมึง ตะ...แต่ตอนนี้กูมะ...มีเรื่องจะบอกมึงด้วยวะ”

“เรื่องอะไรอีกวะ..มึงนี้มีเรื่องให้กูได้รับรู้ตลอดเลยเนอะ แหม!!..ดีจริงๆ”

“เออ มึงนิ จะแย่งชิงกูพูดก่อนทำไมให้กูพูดก่อนสิ”

“อ่ะ มึงมีอะไรกะว่ามา อ่ะ กูรอฟังมึงพูดอยู่ แต่ถ้ามึงไม่พูดกะขึ้นรถจะได้กลับบ้านนอนกันสักที เหนื่อย”

“เออ พูดสิวะ ใจเย็นดิ มึงก็รู้ใช่ม่ะว่าวันนี้กูขอมึงออกไปข้างนอกอ่ะ”

“เออ แล้วไงว่าต่อสิ ยืนแอ่นหน้าแอนหลังอยู่ได้ เห็นมึงทำแล้วกูเวียนหัว”

“คะ...คือกูไปเคลียร์กะฟ้ามานะ เรื่องที่ตอนนี้กูเป็นเมียมึงแล้ว กะ...ก็เลยบอกให้ฟ้าเลิกมายุ่งกะกูไง ละ...แล้วพอดีกูไม่คิดว่าฟ้าจะ...จูบกูอ่ะ กะ....กูก็เลยเผลอตัวไปนิดหนึ่งอ่ะตะ...แต่นิดเดียวจริงๆนะเว้ย ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ เพราะพอดีมึงโทรเข้ามาพอดีนะ เลยช่วยชีวิตกูไว้ได้ทัน”

“งั้นเหรอ ... กูช่วยชีวิตมึงรึกูโทรไปขัดความสุขมึงกันแน่ครับเมีย”

“ช่วยชีวิตสิวะมึงอย่าคิดว่ามึงโทรไปขัดความสุขกูสินะ ถ้าตอนนี้มึงโกรธกูเรื่องนี้อยู่เพราะกูก็พอน่าจะเดาถูกว่าคงมีใครส่งอะไรให้มึงดูแน่ เพราะที่ๆกูไปมันก็เป็นที่อโคจรอยู่แล้วมึงม่ะกูขอโทษนะที่ไม่ได้บอกมึงก่อนที่จะไป เพราะเห็นว่าไปแป๊บเดี๋ยว แล้วกลับมาจะบอกทันทีแต่ดันมามีเรื่องนี้สะก่อนเลย ไม่ค่อยกล้าบอกเท่าไหร่อ่ะ กะ..กูกลัวมึงจะเทกูนะสิ เพราะตอนนี้มึงเหมือนพ่อกับปู่มึงมากเลย ทั้งสายที่มองดูมา ทั้งท่าทางเหมือนกำลังจับผิดดูเต็มที่ แล้วไหนวันนี้มึงก็ไม่คุยกะกูอีก กูทนไม่ไหว กะเลยตัดสินใจพูดมันออกมาเลยดีกว่า กูเองก็จะได้สบายใจ มึงเองกะจะได้รู้ความจริงจากกูด้วย”

“อือ หมดแล้วใช่ม่ะ”

“อือหมดแล้ว ไม่มีอะไรจะพูดแล้วละบอกไปแบบหมดตัวเลยไม่มีกัก”

“กะดี ขึ้นรถ ไปหาอะไรแดกกูหิวจะตายอยู่และเนี่ยเพราะมึงคนเดียวเลยทำให้กูไม่ได้กินอะไรไปทั้งวัน”

“งั้นคืนนี้มึงจะกินกูด้วยไหมกูจะได้เตรียมพร้อมไว้ไง”

“ไม่มีอารมณ์วะ”

“ไอ้เชี้ย!!..นี้มึงแกล้งกูนิว่า กูกลัวมึงจนฉี่จะราดอยู่แล้วเนี่ย”

“กูไม่ได้แกล้ง กูโกรธมึงจริงๆ แต่ไหนๆมึงกล้าที่จะบอกความจริงกะกู กูกะจะยอมละเว้นมึงสักครั้ง แต่มึงจำไว้นะโอกาสมีได้แค่ครั้งเดียว มึงก็รู้นิว่ากูถูกเลี้ยงดูมายังไง ฉะนั้นอย่าหาเหามาใส่หัวตัวมึงเอง เข้าใจ๋”

“อือ ตกลงมึงหายโกรธกูแล้วนะ”

“เออ หายละ”

“จริงๆนะ มึงพูดจริงๆๆนะ!!???”

“เออจริง!!..งั้นคืนนี้มึงต้องให้รางวัลกูด้วย”

“รางวัลอะไรของมึงอีกวะ”

“รางวัเมียดีเด่นที่ไม่โกหกผัวตัวเองไง”

“แล้วมึงจะเอาอะไร”

“เอามึงไง ไม่เห็นจะยากเลย “

“มึงทำเองนะกูจะนอน”

“โอเคตามนั้นจะเอาให้ฟ้าเหลืองไปเลยดูดิมึงจะนอนได้ไหม”

“เหรอ !!..แต่ก่อนที่มึงจะเอากู มึงช่วยพากูไปหาอะไรกินก่อนได้ไหม !!.. ก่อนที่มึงจะต้องแบกกูเข้าไปหาพ่อกูที่โรงพยาบาลอีกรอบเพราะกูเป็นโรคกะเพาะนิแหละ”

“อือไปสิ กูจะพาผัวสุดที่รักไปกินเจ้าที่แพงที่สุด อร่อยที่สุด แล้วก็ดีที่สุดเลย ดีไหมวะ”

“กะดี แต่ใครจ่าย”

“มึงไงจะใครสะอีกละ !!??ถามแปลกๆ”

“เหรอครับเมีย!!”

“อือสิวะ!!. กะกูเป็นเมียมึงกะต้องขอตังมึงใช่สิวะ ไม่ขอตังผัวให้ไปขอตังใคร ในเมื่อป๊ากูไม่เลี้ยงกูละเพราะตั้งแต่รู้ว่ากูได้ผัวอย่างมึงนะ”

“แหม!!ดีจริงๆเลยเนอะชีวิตเมียกู!!..ยังกะเจ้าหญิงในเห็บหมาเลยวะ ฮ่าๆๆๆ”

“ใช่ เพราะกูจะเกาะมึงไปทุกที่ ที่ไหนมีมึงที่นั่นต้องมีกูด้วย”

“เออ ๆ รีบๆขับรถไปเลย กูทั้งหิวทั้งปวดหัวจะตายห่าอยู่ละ ที่มีเมียแบบมึงเนี่ย”

“กระผมนายจักรกาวุธต้องกราบขอประทานอภัยคุณสามีสุดที่รักด้วยนะครับ เดี๋ยวคืนนี้กระผมจะไถ่โทษให้คุณสามีเองขอรับ”

“พอๆมึงนี้ชักจะไปกันใหญ่สงสัยมึงดูหนังมากไปสินะ กูไม่คุยกะมึงละนอนดีกว่า ถึงแล้วเรียกด้วย บาย”

“ฝันดีครับผัว”

“อือ”

———————————————————-

โจ๊กเกอร์


ในที่สุดผมก็ได้พูดมันออกไปสักที่หลังจากที่อัดอั้นมาสนเหมือนอกผมจะระเบิดที่อยู่ไผัวก็ไม่ยอมคุยด้วย แม้แต่หน้ามันยังไงไม่อยากที่จะมองผมเลย ผมโคตรอึดอัดอะตอนนั้นผมเลยคิดว่าพูดแม่งไปเลยดีกว่าจะได้จบๆไป มันจะว่าไงก็ชั่งผมยินดีรับทุกอย่างแล้วตอนนั้น

แต่ตอนนี้ผมทั้งดีใจแล้วก็มีความสุขมากที่มันหายโกรธผมแล้ว มันคงจะรอให้ผมเป็นคนพูดเองสินะ เพราะสมมุตินะถ้ามันเป็นคนถามผมเอง ผมอาจจะไม่ตอบมันก็ได้ รึอาจจะโกหกมันว่าไปที่อื่นมาทั้งๆที่ผมก็รู้ดีว่ามันก็มีหลักฐานอยู่ในมือ

แต่สุดท้ายผมก็ได้เลือกทางที่ถูกที่สุดคือพูดออกไปเลยเพราะอย่างน้อยก็ถือว่าแสดงความจริงใจที่มีต่อกัน เพราะถึงยังไงผมก็คงต้องอยู่กับมันทุกวันอยู่แล้ว ถ้ามันไม่คุย ไม่พูด ไม่มองหน้าผม ผมต้องเป็นบ้าตายแน่ๆครับที่ทำให้ให้ผัวเด็กมหาโหด โกรธเอาได้ เพราะตลอดชีวิตของผมไม่เคยกลัวใคร นอกจากมันแล้วก็ครอบครัวของมัน เพราะทุกคนที่เกิดในครอบครัวของมันน่ากลัวที่สุดแล้วเท่าที่ผมเคยสัมผัสมาไม่เว้นแม้แต่น้าผู้หญิงของมันทั้งสามคนนั้นยิ่งน่ากลัวกว่าใครเพื่อนเลยครับ เพราะข่มผัวจะง้อติดดินเลย

“เดี๋ยวรอให้ถึงบ้านก่อนนะแล้วเดี๋ยวเมียจะป้อนกินนมให้กินนะครับ โอเคไหม อิอิ เด็กน้อยของเมีย

“อือจะนอน อย่ากวนนะ นมๆๆๆ จะกินนม งั่มๆๆๆ”

————————————————————

ผู้เขียน salapaosimu

การอยู่ร่วมกันเก้าเชื่อว่าถ้าเราพูดความจริงต่อกันอย่างน้อยมันก็ทำให้ชีวิตคู่มีควมสุขมากขึ้นอย่างแน่นอนคะ


image

image

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว