ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เลวนัก 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2558 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เลวนัก 1
แบบอักษร

 

 

 

"ขออนุญาตครับ" เอ๋...ใครมาหาผมตอนนี้นะ?

อ่อ...บีส

เป็นชายร่างใหญ่เหมือนกันนะบีสน่ะ หุ่นเท่าผมเลย แต่หน้าเรียบๆ ประดับรอยยิ้มนั่นก็น่ามองไม่น้อย พี่น้องคู่นี่มันเป็นกรรมพันธุ์แน่ๆ ถึงได้มีรอยยิ้มที่น่ามองขนาดนี้เหมือนกัน

ผมยิ้มหวานรับแขกที่เข้ามา เป็นแขกที่ผมอยากได้ด้วยสิ บีสเขามาพร้อมกระเช้าผลไม้ ก็นะ เขาเป็นผู้จัดการที่โรงงานในเคลือนี้นะ คงรู้จากใครสักคนว่าผมเข้าโรงบาล เลยเอากระเช้ามาเยี่ยม

"เป็นยังไงบ้างครับ..." เขานั่งลงเก้าอี้ข้างเตียง

"ตอนแรกก็เป็นหนักมากครับ แต่พอเห็นคุณ...ผมก็รู้สีกดีขึ้นมามากแล้ว" หยอดใส่ บีสยิ้ม..เขาหลบตาผมนิดๆ เหมือนอาย...

ไม่ใช่สายตาที่รังเกียจ ผมก็ตีว่าแม่งพออกใจหมดอะ ก็จีบหญิงก็แบบนี้ทั้งนั่นนี่นะ แต่ผู้หญิงจะหน้าแดงซ่าน เห็นได้ชัด ส่วนบีสเป็นผู้ชาย ก็คงไม่มานั่งหน้าแดงเพราะคำหยอดเหมือนหยอดหญิงของผมหรอก

"พูดแบบนี้ คงไม่ได้คิดอะไรใช่ไหมครับ...คือผมลองถามเพราะไม่ชอบคิดไปเอง" บีสมองหน้าผมอายๆ แล้วถาม...อยากบอกว่าน่าฟัดมาก!!!

"คิดสิ...ผมคิดมากด้วยนะ" เขาเปิดโอกาสแล้วทะลวงครับ

"คิดอะไรครับ" บีสจ้องตาผมตรงๆ

"คิดจะจีบคุณ..." นี่ถ้าเขาไม่มีท่าทีว่าให้ ผมก็ไม่พูดแบบนี้นะ...บ้าใครจะพูดแบบใส่ผู้ชายด้วยกัน

"อ่า...ไม่ดีหรอกครับ ผมเป็นคนจนๆ" คนจนๆ นี่แหละหลอกง่ายดี..ฟันแล้งทิ้ง หึหึ

"ไม่เห็นเกี่ยวเลยครับ ผมไม่ได้สนส่วนนั้นซักหน่อย" ที่ผมสนน่ะร่างกายคุณต่างหาก

"แต่ว่า..."

"นะ ผมขอจีบคุณดูได้ไหม..." ชิงตัดบทพูด ยืดเยื้ออยู่ได้...

"ก็ได้ครับ" บีสรับคำง่ายๆ ดีมาก...อย่าเล่นตัวนักเลย มันน่ารำคาญน่ะ

บีสบอกผมเรื่องกระเช้าผลไม้นิดหน่อย แล้วผใก็อ้อนให้เขาอยู่ดูแลผม มีนคงแปลกๆ แน่ๆ ที่ผมกับเขาร่างกายใหญ่เท่ากันแท้ๆ แต่ต้องมาดูแลกันและกันแบบนี้ ก็นะ...บีสเขายิ้มน่ารัก ผมยอมได้ อีกอย่่าง..ร่างกายเขาไม่ได้ใหญ่โตบึกบึนแบบนักกล้าม แบบนั้นผมไม่ไหวอ่านะ

บีสอยู่ดูแลผมจนค่ำ เขาขอตัวกลับเพราะอยากไปเคลียงานต่อ ผมมองเขาไปจนเขาหายไปและประตูปิดลง รอยยิ้มผุดขึ้นลนใบหน้าผม...ให้ตาย ผมชอบรอยยิ้มของบีสจริงๆ นะ มันแปลกๆ แต่ผมชอบมัน...

ก็นะ...คงชอบแบบคนอื่นๆ นั่นแหละ ไม่มีอะไรหรอก...เพราะผมไม่เคยรักใครจริงเลยสักคนเดียว ทำไมไม่รักน่ะหรอ..ง่ายมาก เพราะความรักมันเชื่อไม่ได้ มันมีแต่การหลอกลวง มีแต่หน้ากากที่ใส่เข้าหากัน เท่านั้นเอง...

พี่สเน็คน่ะโง่จะตายที่เชื่อถือความรักเป็นใหญ่ ไร้สาระ...มันบ้ามาตั้งแต่เด็ก คงเพราะบ้านที่มันไปอยู่ในสลัมก็เป็นไปได้ บ้านนั่นเขายึดมั่นในรักเดียว คงติดเฃื่อมาเต็มๆ

แต่ผมที่เข้าไปตอนโตแล้ว รู้ทุกอย่างว่ามันไม่จริง ผมเลยไม่เชื่อมัน สิ่งที่ผมเชื่อมีแค่ตัวเองและเงินทอง เลแม้เงินทองพวกนี้จะเป็นของพ่อ แต่ในส่วนของพวกเราก็มีไม่น้อย มันเป็นการปันผลมาจากรายได้ที่บริษัททำได้ และผมกับพี่สเน็คเนี่ยแหละ...ที่ทำให้บริษัทมีรายได้มากมายขนาดนี้

เฮ้อ...เบื่ออะ น่าเบื่อจริงๆ ไม่น่าเล่นกีบเบสแรงเลย พี่แม่งจับโยนชั้นสอง นึกแล้วสยอง ดีนะตอนนั้นสลบอยู่ ไม่งั้น...ไม่อยากจะคิดเลยวะ!

เออ..จะว่าไป พี่มันกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานนี่หว่า

ที่ยอมเข้าเพราะพ่อจะเอาเบสไปขายที่ซ่อง พี่แม่งไม่ยอมเลยมาเล่นเกมกับผมจนนมสดตาย สุดท้ายเลยต้องยอมทำตามที่พ่อสั่ง ไม่งั้นพ่อทำจริงๆ แน่ แม้เท่าที่คุย พ่อจะไม่ใส่ใจเรื่องเบส แต่อะไรที่เขาต้องการ...ต่อให้ต้องทำลายอะไรหรือใคร พ่อทำได้หมดอะ พี่สเน็คได้สิ่งนี้พ่อมาเต็มเปี่ยม....

ได้มาเยอะไป...

ร้อยวันพันปีไม่คิดจะหาผู้ชายมาทำเมีย แต่อยู่ดีๆ ก็ฉุดเข้าบ้านซะงั้น ปกติออกจะค่อยๆ จีบ ก่อนจะคบกันทพี่แใ่งรักมากทุกคนอะ แต่ทุกคนไม่สามารถทนนิสัยพี่สเน็คผมได้ เขาชอบด่าครับ หยาบคาย แต่จริงใจ คนพวกนั้นไม่เข้าใจ..แต่กลับมาชอบผมกันแทน เห่อๆ...ผมนี่หลอกแดกฟรีหมดครับ

กินแล้วทิ้ง..นี่แหละนิสัยผมเอง

ใครจะว่านิสัยเสีย ผมไม่สนหรอก เพราะที่ผมสนคือความสุขทางกายที่แตะต้องได้ นอกจากนั้นผมก็เฉยๆ แบบ...ไม่มีไรจำเป็นต้องสนใจนี้จริงไหมครับ

ผมว่า..ผมนอนก่อนนะ เดี๋ยวยะได้ตื่นมาแล้วหาย..หุหุ แขนขาหักขนาดนี้หายเร็วก็น่าตกใจเกินไปล่ะครับ เอาเถอะ...ผมนอนดีกว่า

.

.

.

.

แล้ววันทั้งวันมันก็ผ่านไป...

บีสขอกกับผมว่าเขาจะเข้ามาหาตอนเลิกงาน นับเป็นเรื่องดีสำหรับผมที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนที่นอน พรุ่วนี้พี่สเน็คก็เข้าพิธีแล้ว แน่นอน..ผมหายไม่ทันได้ไป ก็ดีนะ ผมไม่อยากให้พีีมันเห็นหน้าตอนนี้ เดี๋ยวงูกมันจะฉก อ่านะ..ผิดที่ผมไม่ยุ่งกับของรักของหวงมัน

ทำไงได้...ของมันน่ากินนี่หว่า

"ขออนุญาตครับ" บีสมาแล้ว...วันนี้มาพร้อมขนมแหะ

"ไม่เห็นต้องพูดจาเป็นทางการแบบนั้นเลยครับบีส" ผมยิ้มรับ

"จะพยายามนะครับ.." ให้ตาย อย่ายิ้มมาก...รู้สึกเหมือนโลกมันสั่น?

ผมไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไม แต่เวลาบีสยิ้มน่ะ ผมรู้สึกใจเต้นแรงขึ้น อาจเพราะบีสยิ้มน่ารัก และมีเสน่ห์เหลือร้ายก็เป็นได้ เพราะถ้าจะให้บอกว่าเพราะผมชอบบีส...เป็นไปไม่ได้หรอก ผมไม่มีทางหลงรักเหยื่อตัวเอง นอกจากจะตับมันกินแล้วทิ้งเศษซากเอาไว้เท่านั้น

"วันนี้เบื่อแย่เลยนะครับ ทานขนมหน่อยไหม ผมซื้อมาฝาก" บีสยิ้มกว้าง ในมือมีขนมไทยหลากหลายชนิด...ผมเกลียดขนมหวาน

"ก็ดีนะครับ อาหารโรงพยาบาลก็น่าเบื่อ" แต่ปั้นยิ้มแล้วยินดีรับ

ผมเสหน้าหลบไปอีกฝั่งเบะปากอย่างขัดจิต ใครก็ได้บอกมันที ว่าเกลียดขนมหงานเข้าใส้ กินแล้วอยากจะอ้วกออกมาให้ได้ แต่ไอ้จะขัดน้ำใจคนที่ตัวเองบอกว่าจะจีบ..มันก็ใช่เรื่องป่ะ? นี่กูต้องอดทนแดกๆ เข้าไปสินะ...จะบ้าตาย

"นี่ครับ ร้านป้าอรอร่อยมากเลยนะครับ" ให้ไอ้ป้ามันอร่อยไปคนเดียวเหอะ...กูไม่อร่อยด้วยแน่นอน

"ป้อนหน่อยสิครับ...แขนผมไม่ค่อยมีแรงเลย" แต่ต้องแดก..เอาวะ แดกไปอ้อนไป เลี่ยนให้ตายสาสสส

"คร้าบ...ขี้อ้อนจังนะครับ เพิ่งรู้ว่ากิ้งก่าก็อ้อนเป็น" บีสนั่งลงบนเตียงข้างผม เขายิ้ม...ยิ้มได้ละลายใจมาก

ผมเปล่าใจเต้นแรงนะ..จริงๆ

"นิดนึงครับ ต้องใช้เรื่องป่วยให้มีประโยชน์" ว่าขำๆ แต่พูดจริงทุกคำ..หึหึ

"ใช้ได้มากเลยจริงๆ ล่ะครับ" บีสจ่อขนมมาที่ปาก ทันทีที่กินเข้าไป...น้ำตาก็แทบร่วง!

หวานอะไรอย่างนี้!!!

ผมฝืนยิ้มทั้งที่กำลังเขี้ยวของกินที่เกลียดที่สุดในโลก ความหวานที่แผ่ซ่านในปากนั้นทำเอาผมเหมือนโดนข่มขืนโพรงปากด้วยขนมรสชาติระยำ แต่เมื่อเหลือบตามองขนมที่ยังเหลือ ผมก็ชักอยากจะขาดใจตาย...มันมีเยอะไปป่ะวะ!!

"อร่อยไหมครับ" บีสยื่นหน้าเข้ามาถาม

"อะ..อร่อยมากครับ" อร่อยเหมือนชีวิตหลังความตายเลยครับ

"ดีครับ ทานเยอะๆ นะ" แล้วบีสก็ป้อนมาอีก...ป้อนพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้อ้าปากรับอย่างลืมตัว!

เมื่อความหวานกระจัดกระจาย ผมก็ตื่นจากฝันที่เห็นรอยยิ้มนั้น มาพบกับความเป็นที่จริงแทบจะทำให้ผมคลั้งตายเสียให้ตาย ความหวานที่เกิดจากน้ำตาลนี่แม่งแบบ ใครเป็นคนต้นคิดอาหารจำพวกนี้มาวะ อยากฆ่ามันก็ตอนนี้อะ...

"บีสทานด้วยกันสิ ผมทานคนเดียวไม่หมดแน่ๆ เลย เยอะขนาดนี้" ทำตาอ้อนๆ ช่วยกูแดกที...จะตายแล้วกูเนี่ย

"ผมทานมาแล้ว นี่ซื้อมาให้คุณโดยเฉพาะ แต่ถ้าทานไม่หมด..เก็บไว้ทานต่อก็ได้นะครับ" เขาทำสีหน้าเป็นกังวล

"เอ่อ...ทานครับทานต่อ แค่ห่วงบีส" ดูดีไหมผม...หึหึ

บีสยิ้มแล้วป้อนผมต่อ ชวนผมคุย แต่ผมก็ทำได้แค่เค้นบิ้มให้เขา เพราะรสชาติความหวานนี้มันบาดปากแทบขาด สาบานเลยนะ...ผมจะไม่แตะน้ำตาลไปอีกนาน อาหารของผม หรือเครื่องดื่มของผมจะต้องไม่มีน้ำตาล เด็ดขาด!! รู้สึกเข็ดจริงๆ กับความหวานที่บาดคอหอย...

แต่ว่า....ทำไมรอยยิ้มหวานๆ ของบีสผมถึงไม่เอียนมันนะ? ทำไมผมถึงชอบมัน ทำไมต้องมองมันขนาดนั้น...รู้สึกอยากครอบครองเลย ไอ้รอยยิ้มและริมฝีปากสีสดใสเพราะดูตัวเองมาอย่างดีนั่น

ถ้าได้ขย้ำ ครอบครองทุกอย่างที่เป็นบีส...ผมว่าผมคงหมดความสนใจต่อรอยยิ้มนั่น นี่คือความหลงใหลที่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น พอเราชินกับรอยยิ้มนี้...ทุกอย่างก็จะน่าเบื่อ บีวจะเป็นเพียงผู้ชายจืดชืดจนๆ ที่ไม่มีอะไรดีซักอย่างนอกจากรูปกายที่น่าแดกเหลือร้าย นอกนั้นน่ะหรอ....เหอะ!

มันก็เหมือนไข่งูที่กิ้งก่าชอบกิน เรากินแต่เนื้อในที่โคตรอร่อย รสชาจิ ความหวานมีนเค็มนั้นกลมกล่อมเสียเราติดงอม แต่เปลือกที่ห่อหุ้ม...มันสกปรก และไม่น่าพิศมัย

 

บีส..ก็เป็นเหมือนไข่งูที่ผมอยากกินนั่นแหละ แค่เห็นฟองก็อยากจะง้าบ แต่พอง้าบจริง..เราก็เอาแค่เนื้อใน!

..

..

..

..

..

DEATHANGEL

แฮ่ๆ มาแบ้วน้าาา ใครอยากเห็นกิ้งก่าโดนกิน หรือ อินทรีโดนกิน กันน้าาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว