ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เกิดความหวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2561 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกิดความหวง
แบบอักษร

เมื่อท่านพ่ออ่านว่าผู้ที่เลี้ยงดูน้องชายข้าได้ วาดรูปเจ้าตัวส่งมาให้ดูด้วยนั้นและแล้วท่านพ่อก็นิ่งไป ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวอร่าทะมึนพุ้งกระจายเต็มรอบข้างบรรยากาศในห้องเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ  พี่ใหญ่เป็นหน่วยกล้าตายเดินไปยิมกระดาษภาพน้องชายมาดูแล้วนิ่งไป ปล่อยไอเย็นออกมารอบกายเช่นเดียวกับท่านพ่อ น้องสามจึงเข้าไปดูตามด้วยน้องสี่แต่แล้วทั้งคู่ก็นิ่งไป หน้าน้องสามเหมือนเตรียมพร้อมที่จะเข่นฆ่าผู้คนที่เข้าใกล้ หรือน้องข้าใบหน้าเสียโฉมเพราะพวกมัน  เมื่อเริ่มเกิดความกังวนเฟยหลิงจะไม่ปล่อยเวลานานอีกต่อไป เค้าก้าวขายาวๆเท่าที่จะทำได้เข้าไปดูรูปน้องชายตน และข้าก็ได้รู้เหตุผลของอร่าทะมึนและเย็นเฉียบของคนในครอบครัวที่เกิดขึ้น เพราะข้านะรึก็เป็นเช่นกัน ใยน้องข้าถึงได้มีเค้าโครงความงามมากเช่นนี้ ถ้าโตขึ้นคงงามกว่าผู้ใดในแว่นแคว้นนี้เป็นแน่ อ่าา ข้าชักอยากไปรับตัวน้องชายข้ากลับมาแล้วสิ และพอมองดวงตาของแต่ล่ะคนก็รับรู้ได้ทีนทีว่ามีความคิดเช่นเดียวกัน 

 <ซูหนี่ว บรรบาย>  

ข้านั่งมองสามีและบุตรที่ต่างก็พอกันนิ่งเงียบและแผ่ไอ้เย็นออกมา ด้วยสี่หน้างงงวย   "เหตุใดพวกเจ้าถึงได้นิ่งเงียบกันไปเช่นนี้ แม่ใจคอไม่ดีเลย หน้าตาน้องเป็นอย่างไรรึ รึว่าคนพวกนั้นทำอะไรกับลูกของข้ากัน ใยถึงยังนิ่งเงียบกันอยู่บอกข้ามาสิว่ามันเกิดอันใดขึ้น ท่านพี่" ซู่หนี่ว์เริ่มเสัยงสั่นเครือด้วยคิดว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับบุตรชายตน ยิ่งเห็นสามีและบุตรของตนนั่งนิ่งเงียบพร้องออร่าทะมึนพร้อมสังหารผู้คนเบี้ยงหน้า ใจของนางยิ่งปวดร้าว หากเป็นเช่นนั้นจริงบุตรชายคนเล็กของนางนั้นจะเจ็บปวดมากแค่ไหนกัน โถ่ลูกรัก เจ้าจะเป็นอยู่เช่นใดบ้าง แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน เมื่อใดเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว เมื่อไหร่เวลาแห่งการพัดพรากนี้จะสิ้นสุดลงเสียที

  เมื่อเฟยหย่า ได้ยินเสียงหวานที่ติดจะสั่นเครือของฮูหยินของตน จึงได้สติกลับมา   "น้องหญิง หาได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดไว้ไม่ ลูกของเราสบายดี เพียงแต่ว่า เอ่ออ  ข้าแค่อยากให้เค้ารีบๆกลับมาอยู่กับเราเร็วๆมากขึ้นเท่านั้น เพราะพี่เป็นห่วงว่าลูกเราจะโดนรังแกแค่นั้นเอง หาได้มีสิ่งใดผิดปกติในใบหน้าของเค้าไป อ่ะนี้ หากเจ้ามิเชื่อพี่ก็ดูเอาเถิด น้องหญิง" เมื่อกล่าวเสร็จร่างหนาจึงไปยิบเอาภาพเขียนของบุตรคนเล็กของตนที่อยู่ในมือของเฟยหลิน บุตรชายคนรอง ที่ถือประคองม้วนกระดาษไว้ในอ้อมอกอย่างถนุถนอม เมื่อดึงออกมาได้เจ้าตัวยังมิวายเปิดออกดูแล้วแผ่ไอเย็นอีกครั้ง จนเมื่อได้ยินเสียงเรียกของภรรยาตนจึงได้สติกลับมาแล้วยืนของในมือให้ไป

 เมื่อซูหนี่ว์ได้ม้วนกระดาษภาพเขียนของบุตรชายที่หายไปจากอ้อมอกตน นางนำขึ้นมาระดับสายตาแล้วจึงบรรจงคลี่ออกอยากถนุถนอมกระดาษแผ่นนั้น เมื่อสิ่งที่อยู่ภายในประจักต่อสายตาตน ซูหนี่ว์ฮว๋าจึงรู้ถึงสาเหตุที่มาของออร่าทะมึนของคนทั้งหมดที่ปล่อยออกมาอย่างไม่มีใครยอมใคร อ่าา ดูเหมือนจะเกิดอาการหวงบุตรและน้องชายขึ้นมาเสียแล้ว  "คิก คิก " ซูหนี่ว์ฮวาส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง   "เค้านั้นถอดแบบออกมาจากข้าตั้ง8ส่วน ส่วนอีก2ส่วนนั้นดูจะงดงามกว่าพวกข้าอีกนะเจ้าค่ะท่านพี่ ,"     เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะสดใสร่าเริงของฮูหยินแห่งจวนท่านที่ปรึกษา ทั้งเจ้านายและข้ารับใช้ที่อยู่ในห้องต่างส่งยิ้มยินดีและเปรียบสุขให้ซึ่งกันและกัน มันนานมากเหลือเกินตั้งแต่คุณชายน้อยของบ้านหายไปพวกเค้าก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่สดใสและออกมาจากจิตใจอย่างนี้อีก และความสุขก็หายไปเมื่อได้ยิ้นประโยคที่ออกจากปากงามได้รูปสีชมพูอ่อนนั้น  ไอ้ทะมึนที่หายไปก่อนหน้านี้เริ่มกลับมาอีกครั้ง 

 "เฟยหย่า เห็นที่พวกเราจะได้บุตรเขยสองคนนะเจ้าค่ะ หุหุหุ" เมื่อกล่าวเสร็จร่างบางของฮูหยินของจวนที่ปรึกษาก็เดินออกจากห้องโถงเพื่อกลับเข้าห้องนอนของตน แต่ก่อนที่ขาเรียวของตนนั้นจะก้าวพ้นประตูทางออก นางก็หันกายกับมาหาสามีและบุตรที่ปล่อยไอเย็นแข่งกันอยู่ในห้อง  "ท่านพี่เจ้าค่ะ พรุ่งนี้ ยามซื่อ (เวลาประมาณ9โน.ถึง10น. นะค่ะ) น้องจะเข้าวัง เอารูปของเหรินเอ๋อร์ไปให้ท่านแม่และท่านพี่ดู แล้วพวกเจ้าเล่าจะไปกับข้ารึไม่ "นางเอ่ยบอกสามีตน โดยไม่ลืมที่จะเอ่ยปากช่วยบุตรทั้งสี่ที่อยู่ในห้องด้วย และนางก็มิได้ผิดหวังเมื่อได้รับคำตอบจากบุตรและสามีอย่างพร้อมเพรียงกัน  "ไป พวกข้าจะเข้าวังด้วย " เมื่อให้คำตอบกับฮูหยินของจ้วนเสร็จพวกเค้าก็แยกย้ายกันกลับเรือนตนทันที 

 เช้าที่สดใส พร้อมเสียงของหมู่วิหกที่ขับขานบรรเลงในยามเช้าตรู่ นะชายป่าแห่งหนึ่งในกระต๊อบมีร่างเล็กๆของเด็กชายวัย4-5ขวบนอนอยู่อย่างมีความสุข ไม่นานแพขนตายาวงอนงามก็ขยับเป็นสัญญาณว่าร่างบนแคร่ไม้ได้ตื่นแล้ว ร่างบางลุกขึ้นนั่งโดยที่ด้วยตาคู่งามนั้นยังมิเปิดออก 

 "อือออ เช้าแล้วหรอ เหตุใดเวลามันถึงได้ผ่านไปเร็วนัก ข้ารู้สึกว่าข้าพึ่งจะเข้านอนไปได้ไม่นาน แต่ใยมันถึงเช้าแล้วนักเล่า เห้อออ สงสัยข้าจะเล่นกับสัตว์เลี้ยงที่น่ารัก(พวกงู แมงป๋อง แมงมุมของเขาที่จับมาได้นั้นแหละ)ข้านานไปหน่อย อืมม วันนี้ต้องเข้าไปในหมู่บ้านนี้น่า ไปออกน้ำก่อนดีกว่า" เมื่ตกลงกับตัวเองได้เหมยเหรินจึงลงจากแคร่ไม้ไผ่และผับเก็บที่นอนให้เรียบร้อยแล้วเดินไปลำธารพร้อมกับเสื้อผ้าที่นำไปเปลี่ยน  เหมยเหรินใช้เวลาอาบน้ำไปครึ่งค่อน แล้วจึงเดินกลับกระต๊อบแล้วลงมือทานอาหารเช้าของตน เมื่อเสร็จกิจวัตรยามเช้าแล้ว เหมยเหรินจึงนำย้ามและผ้าคุมมาคุมผมและใบหน้าของตนไว้ (เดี่ยวความหล่อข้าจะไปสะกิดสาวที่ไหนเข้า/เหมยเหริน)้แล้วจึงเริ่มเดินทางเข้าไปยังหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด

 เห้อออ ชักเริ่มเหนื่อยล่ะ ไอ้ขาสั้นๆๆนี้ก้าวได้แค่นิดเดียวเอง นี้ไงเหตุผลที่ผมไม่ค่อยอยากออกไปไหนที่ไม่ใช่ไปตามหาสมุนไพรและสัตว์เลี้ยงอันน่ารักน่าถุนุถนอมของผม ก็เพราะขาผมมันสั้นไงจบนะ เห้อออ พูดแล้วเหนื่อย เมื่อไหรผมจะโตสักที อยากได้ขายาวๆๆอ่ะ อ่ะตอนนี้ชั่งเรื่องขาผมไปก่อนแล้วกัน ผมชื่อเฟยซูเซียว อ่อไม่ใช่สิ โลกนี้ผมชื่อว่าเหมยเหริน ไอ้เราก็งงอยู่ว่าเอาชื่อเด็กผู้หญิงมาตั้งให้กระผมทำไม ผมออกจะหล่อเหลาสะขนาดนี้ ไม่เข้าใจ(หรอ ตรงไหนที่หล่อกัน//ไรท์) (หุบปากไปซะ//เหมยเหริน  ///อ่ะจ๊ะ) ผมได้มาเกิดใหม่ที่โลกแนวจีนโบราณ ลมปราน พลังยุทธ์อะไรแบบนี้อ่ะนะ มันก็น่าสนุกนะ แต่สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือ ป่าไม้ น้ำตก ลำธาร อะไรพวกนี้อ่ะนะ มันสวยงามมากกก ก็นะที่โลกนู่นมันแทบจะไม่เหลือต้นไม้ล่ะ เอาล่ะเข้าเรื่องกัน คือตอนนี้ผมกำลังเดินเท้าเข้าหมู่บ้านอะไรก็ไม่รู้จำชื่อไม่ได้ เพื่อไปพบหัวหน้าหรือผู้นำหมู่บ้านนั้นเอง เพื่อขอให้เค้าพาผมไปส่งในเมื่องหลวงหรือที่หน้าตระกูลของผมนั้นก่อนเวลาที่กำหนด เหตุเพราะผมอยากไปเดินเที่ยวสำรวจก่อนนั้นและนะ กำหนดเวลาเดิมคืออีก4เดือนข้างหน้า ผมก็จะขอขยับมาเป็นอีก2เดือนเพราะต้องใช้เวลาเดินทางกว่าจะถึงเมืองหลวงก็2เดือนกันเลยที่เดียว นานมากอ่ะว่ามัย เห้อออ ว่าแล้วก็ถอนหายใจไปอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าผมแก่ไปอีกปี เอาล่ะงั้นผมขอไปทำธุระก่อนล่ะกันครับบายยยย

 กลับมาทางเมื่องหลวง ภายในห้องโถงตำนักไทเฮา ได้มีผู้คนนั่งอยู่มากมาย ทั้งไทเฮา ฮองเฮา ฮ่องเต้ รัชทายาท องค์ชาย 2 3 และ5 ที่ปรึกษาฮุ่ยเฟยหย่า ฮูหยิน และบุตรชายทั้งสามและบุตรี ต่างนั่งกันอยู่ในห้องโถงด้วยบรรยายการณ์อันแสนจะอึดอัด กระอักกระอ่วนเต็มไปด้วยไอเย็นที่แผ่ออกมาจากท่านที่ปรึกษา องค์ฮ่องเต้ และบรรดาบุตรชายทั้งสามของท่านที่ปรึกษา ส่วนสาเหตุนั้นมาจากภาพเขียนที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชากลางวงสนทนา   เหตุใดเหรินเอ๋อร์ของข้าจึงได้งามเช่นนี้ แล้วตอนนี้จะเป็นเช่นไร ไม่ใช่ว่ามีแมลงตัวไหนมาเกาะหลานข้าอยู่ใช่หรือไม่ เฟยหย่า เจ้ารู้จักที่อยู่ของหลานชายข้ารึไม่ ใยเจ้าไม่ส่งคนไปรับเค้ากลับมา หากหลานข้าเป็นอันใดไปข้าจะไปถล่มพวกมันให้สิ้น " ฮ่องเต้เอ่ยออกมาด้วยสุรเสียงอันดังก้องไปทั่วห้องโถง

 "ใช่ว่าข้าจะไม่อยากส่งคนไปรับ หากแต่เหรินเอ๋อร์ของข้านั้นอยู่ในแคว้นอู่ หากเราส่งคนเข้าไปจะมีปัญหาตามมา ข้าเลยได้แต่นั่งแค้นใจอยู่นี้ไงล่ะ อ่อและอีกอย่างนะ เหรินเอ๋อร์นั้นเป็นของข้าหาใช่้ของเจ้าไม่ อย่าได้มาพรากลูกข้าไปจากข้าอีกนะ ครั้งนี้ไม่ว่ามันเป็นใครข้าก็จะไม่สน แม้แต่เจ้า ฮ่องเต้หน้าตาย" เฟยหย่ากล่าวออกมาอย่างแค้นใจ ที่ไม่สามารถส่งกำลังคนเข้าไปดูแลบุตรชายตนได้ เพราะแคว้นอู่ขึ้นชื่อเรื่องหวงดินแดนมาก แต่เมื่อกล่าวออกไปสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าสหายคนสนิทของตนที่เป็นถึงฮ้องเต้กล่าวว่าเหรินเอ๋อร์ของตนนั้นไปเป็นของตนซะแล้วเลยต้องกล่าวเสียงเข้ม  ให้รู้กันว่าเหรินเอ๋อร์นั้นหาใช่ของฮ่องเต้หน้าตายอย่างเค้าไม่ 

 ส่วนบรรดาหญิงสาวที่นั่งอยู่ในห้องโถงก็นั่งพูดคุยถึงหน้าตาของบุตรชายคนเล็กของจวนที่ปรึกษาที่พึ่งได้เห็นหน้าคาดตาถึงจะเป็นเพียงภาพเขียนก็ตามที  "ซูหนี่ว์ฮว๋า บุตรชายคนเล็กของเจ้าชังถอดแบบออกมาจากเจ้าถึงแปดส่วนแต่อีกสองส่วนนั้นชั่งงามล่ำเหนือกว่าอีก โตมาคงมิต้องบอกก็รู้ว่าจะมีบุรุษมากหน้าหลายตามาหมายปองไว้มากเพียงใด หุหุหุ"เสียงของฮ่องเฮ้เรียกความสนใจจากบุรุษภายในห้องทั้งหมด 

 "เจ้าว่าสิ่งใดนะ ฮ่องเฮา บุรุษมากหน้าหลายตามาหมายปองงั้นรึ หึ ฝันไปเถอะ หากพวกมันไม่ข้ามศพข้าไปก่อนก็อย่าได้หวังว่าจะได้เข้าใกล้เหรินเอ๋อร์ของข้า ว่ะฮ่ะะะะะะะ " เมื่อองค์ฮ่องเต้กล่าวจบ ก็มีเสียงหัวเราะประสานกันของเหล่าบุรุษทั้งหลายในห้อง 

ส่วนรูปเจ้าปัญหาที่ทำให้เหล่าบุรุษทั้งเล็กใหญ่ต่างเกิดอาการหวงบุตรชายคนเล็กของจวนนั้นคือรูปนี้

เหล่าสตรีในห้องต่างก็ส่ายหัวให้แก่ความห่วงและหวง น้องชาย บุตรชายและหลานชายเกินเหตุุของพวกเค้า 'เห็นที่คู่ครองของเจ้าคงต้องรับมือกับสัตว์ร้ายพวกนี้อย่างหนักเลยที่เดียว ' นี้คือความคิดของสตรีให้ห้องโถงนี้

******************************************

สำหรับภาษาในการเขียนนี้ ไรท์ยังไม่ค่อยรู่หรือเข้าใจเท่าไหร่กับภาษาที่ต้องใช้ในนิยายแนวจีนโบราณนะค่ะ ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขออภัย และขอคำแนะนำด้วยนะค่ะ เนื่องจากเป็นเรื่องแรกเนอะ ขอบคุณค่ะ 

คุยกับตัวละครหลังไมค์

เหมยเหริน ไรท์ ทำไมต้องตั้งชื่อผมเป็นชื่อผู้หญิงด้วยล่ะ ชื่อจีนเท่ๆๆมีตั้งเยอะ ทำไมไม่แต่ง ดูหน้าตาผมด้วยครับ ออกจะหล่อเหลาซะขนาดนี้ เอาชื่อผู้หญิงได้ไง รับบ่ได้อย่างแรงครับ 

{ ไรท์เตอร์}  มันหล่อตรงไหน ดูตรงไหนมันก็น่ารัก มันดูยังไงเป็นหล่อเหลา ความหล่อมันอยู่ตรงไหน(ฟ่ะ)ค่ะ

{ เหมยเหริน}  มันบ่แม้น นี้ล่ะคนหล่อ ความหล่อผมมีเต็มร้อยครับ ความน่ารักนั้นติดลบ ไม่เชื่อถามรีดเดอร์ดู ใช่มัย ผมมันหล่อครับ 

เอาที่เทอสบายใจ เค้าบอกให้รีดเดอร์ตัดสิน เอารูปกันไปดูแล้วบอกมันทีค่ะว่าความหล่อมันนะหามีไม่ว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า 

เม้นนหน่อยน้าาาาา

ความคิดเห็น