facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep8 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep8 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep8 ภาค2
แบบอักษร



เสียงไซเรนดังลั่นขับเข้ามาในโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน  บุรุษพยาบาลรีบเข็นเตียงเข้าห้องฉุกเฉิน

"ญาติคนเจ็บรออยู่ด้านนอกนะคะ"

"ผมเป็นหมอ ขอเข้าไปดูอาการคนเจ็บ" พี่ภีมบอกกับนางพยาบาล  พอดีกับหมอที่ทำหน้าทีครั้งนี้เดินเข้ามา  เลยอนุญาตให้พี่ภีมเข้าไปด้วย

"พี่นาวิน" เสียงสั่นเครือของข้าวเจ้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่หยุด  รถไฟเดินเข้าไปปลอบใจเพื่อน

"เดี๋ยวกูโทรบอกที่บ้านพวกมันก่อน" ไอ้นิคเดินแยกออกไปคุยโทรศัพท์




ภายในห้องฉุกเฉิน

นาวิน


ในความฝันของผม ผมเห็นตัวเองในวัยเด็ก  กับเด็กผู้ชายอีกคนที่ดูร่าเริงสดใส

"นาวิน เรามาเล่นโจนสลัดกันเถอะ" เสียงใสเอ่ยชวนพร้อมใบหน้ายิ้มอย่างน่ารัก

"อืม!" ตัวผมในวัยเด็กพยักหน้ารับ  แล้วเรา2คนก็จูงมือกันไป

วูบ!...  แสงสีขาวส่องใส่หน้าผมจนต้องหลับตา  พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง  ก็เห็นไอ้กองทัพยืนยิ้มบางๆมองผมอยู่

"กองทัพ... กูจำได้แล้ว กูจำเรื่องของเราได้แล้ว" ผมเดินเข้าไปเขย่าแขนไอ้กองทัพด้วยความดีใจ

"ดีแล้ว" ไอ้กองทัพยิ้มตอบผมบางๆ  ผมขมวดคิ้วให้กับท่าทางของมัน

"มึงเป็นอะไร ทำไมไม่ดีใจกับกูเลย" ผมถามมันด้วยความสงสัย  ไอ้กองทัพยิ้มพลางส่ายหน้าช้าๆ

"กองทัพ... กองทัพ..." ผมเรียกชื่อไอ้กองทัพซ้ำๆ  เมื่อร่างกายมันค่อยๆหายไปเรื่อยๆ

"ไม่... มึงอย่าไป!...กูจำมึงได้แล้ว กองทัพ!" ร่างกายของไอ้กองทัพค่อยๆจางหายไป  ผมได้แต่คว้าอากาศเอาไว้  มองดูมันค่อยๆจางไปต่อหน้าต่อตา




ผมลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ  ความรู้สึกเจ็บตรงแขนแหละปวดร้าวไปหมดทั้งตัว  ผมมองไปรอบๆห้อง  เห็นแม่นั่งปลอกผลไม้อยู่ไม่ห่าง  ใกล้ๆมีข้าวเจ้านอนหลับอยู่  บนโซฟามีไอ้เป้กับไอ้ซิวนอนอยู่  

ผมเลื่อนสายตามามองแพดานห้องอีกครั้ง  ภาพความฝันที่ทำให้ผมหวาดกลัว

"ไอ้กองทัพ!" ผมรีบลุกขึ้นนั่งพยายามแกะเข็มน้ำเกลือออกจากแขน ทั้งแม่ข้าวเจ้าที่อยู่ใกล้ๆพยายามห้ามผม  เสียงดังทำให้ไอ้เป้กับไอ้ซิวตื่นขึ้น

"นาวินใจเย็นๆก่อนลูก!" แม่พยายามห้าม

"พี่นาวินข้าวเจ้าอยู่นี่! พี่นาวินใจเย็นๆไว้ก่อนนะครับ!" ผมไม่ฟังคำพูดของทั้ง2คน  พยายามจะลงจากเตียงเพื่อไปหาไอ้กองทัพ  จนไอ้เป้ทนดูไม่ไหวต้องเดินมาห้ามผม

"มึงใจเย็นก่อน! ตอนนี้ถึงมึงไปมึงก็ช่วยอะไรไม่ได้!" ไอ้เป้ตะหวาดใส่หน้า  ผมหยุดชะงักมองหน้ามัน

"มันเป็นไงบ้าง ไอ้กองทัพมันเป็นไงบ้าง" ผมถามไอ้เป้ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ  ความรู้สึกกลัวในจิตใจเริ่มเกิดขึ้น  ผมกลัวว่าความฝันนั้นจะเป็นจริง

"ตอนนี้มันปลอดภัยแล้ว แต่แค่ยังไม่ได้สติ" ไอ้เป้บอก

"กูอยากไปเยี่ยมมัน" ผมบอกไอ้เป้ด้วยสายตาเอาจริง  ไอ้เป้ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เดี๋ยวกูเอารถเข็นมาให้" พูดจบมันก็เดินออกไปนอกห้อง  ผมนอนรอไอ้เป้ด้วยหัวใจเต้นระรัว


ความรู้สึกกลัวที่จะสูญเสียใครไปสักคน มันเป็นแบบนี้เอง




ไอ้เป้เข็นผมมาห้องพักไอ้กองทัพ  ภายในห้องมีน้าจิว  พ่อมันกับรถไฟแหละไอ้นิค

"มึงดีขึ้นแล้วหรอ" ไอ้นิคถาม  ผมมองหน้าไอ้นิคแล้วนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับไอ้นิค

"อืม" ผมตอบแค่นั้น  แล้วเลื่อนสายตาไปมองไอ้กองทัพที่นอนอยู่บนเตียง

"ทำไมมึงถึงเจ็บหนักกว่ากูทุกที" ผมพูดจาเลื่อนลอยเมื่อเห็นสภาพไอ้กองทัพ

มันนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง  ตามตัวมีสายอะไรไม่รู้เต็มไปหมด  มีเครื่องช่วยหายใจ  สายน้ำเกลือกับสายให้เลือด  ตามตัวช้ำไปหมดแหละมีบาดแผล  ถึงจะเป็นแผลขีดข่วนเล็กๆ  แต่สำหรับผมมันบาดลึกไปถึงในใจ


ทำไมคนที่เจ็บหนักถึงไม่เป็นผม ทำไมทุกอย่างถึงต้องเกิดขึ้นกับมันคนเดี๋ยว


ผมพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินไปหาไอ้กองทัพ  ไอ้เป้เห็นเลยช่วยพยุงผมเดินไปหามัน

"กูขอโทษ ฮึก... กูขอโทษ... ฮือ... ตอนนี้กูจำมึงได้แล้วนะ กองทัพ..." ผมกุมมือไอ้กองทัพไว้แน่น  น้ำตามันไหลออกมาเมื่อสัมผัสตัวไอ้กองทัพ

ทุกคนในห้องได้แต่ยืนมองเงียบๆไม่มีใครพูดอะไร




อาทิตย์นึงแล้วที่ไอ้กองทัพนอนหลับอยู่บนเตียง  ผมมาเฝ่ามันทุกวัน  ถึงคนรอบข้างจะบอกให้ผมรักษาตัวให้หายดีก่อน  แต่ผมอยากอยู่กับไอ้กองทัพทุกนาที

"พี่นาวิน พี่นาวินควรนอนพักอยู่ที่เตียงนะครับ" ข้าวเจ้าเดินเข้ามาหา  ผมทำแค่มองไอ้กองทัพที่กำลังหลับนิ่งๆโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

"พี่นาวิน! เลิกสนใจพี่กองทัพสักที! ข้าวเจ้าเป็นเมียพี่นะ!" ข้าวเจ้าตะโกนเสียงดังลั่นห้อง  ผมหันมองข้าวเจ้าด้วยสายตาวาวโรจน์  ก่อนจะลุกขึ้นก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ  ความกดดันทำให้ข้าวเจ้าเดินถอยหนีออกห่าง  ผมก้าวตามพลางจ้องหน้าข้าวเจ้าไม่ละสายตา

"พี่ขอเตือนอะไรข้าวเจ้าไว้อย่างนะ คนที่พี่เรียกเมียมีไอ้กองทัพเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นมันก็แค่ของเล่นชั่วคราว พี่ไม่คิดจะเอาใครมาเทียบกับไอ้กองทัพ ข้าวเจ้าเองก็เหมือนกัน" ผมบอกข้าวเจ้าด้วยน้ำเสียงกดต่ำ  ข้าวเจ้ากำมือแน่นจนสั่นไหว

"แต่พี่นาวินได้ข้าวเจ้าแล้ว พี่นาวินบอกรักข้าวเจ้า บอกว่าข้าวเจ้าเป็นเมียพี่ บอกต่อหน้าพี่กองทัพ!" ข้าวเจ้าพูดด้วยน้ำตาคลอเบ่า  ถึงจะดูหน้าสงสาร  แต่สำหรับผมมันน่ารำคาญมากกว่า

ผมกับข้าวเจ้ายืนจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น  จนได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา

"ผมคงไม่เข้ามารบกวนเวลาของพวกคุณนะ" หมอภีมเดินเข้ามาในห้องพร้อมนางพยาบาล  ผมถอยหลังหลบให้เขาเข้ามาตรวจไอ้กองทัพอย่างทุกที

ทุกการกระทำของหมอภีมผมมองไม่วางตา  ผมรู้ว่าคนๆนี้รู้สึกยังไงกับไอ้กองทัพ  ผมจะไม่ยอมให้ใครเข้ามายุ่งกับไอ้กองทัพ

"อาการคงทีแล้ว แค่รอเวลาให้รู้สึกตัว" หมอภีมลูบหัวไอ้กองทัพเบาๆ  ผมกำมือแน่นจนสั่น  ได้แต่พยายามกดอารมณ์เอาไว้

"เดี๋ยวคุณเช็ดตัวให้คนไข้ด้วยนะ" หมอภีมหันไปสั่งพยาบาล

"ไม่ต้อง เดี๋ยวผมทำเอง" ผมห้ามนางพยาบาลไว้  เดินไปเอาถ้วยใส่น้ำตรงนางพยาบาลมาถือเอง

"นายควรกลับห้องไปพักผ่อนได้แล้ว ส่วนหน้าทีเช็ดตัวให้นางพยาบาลทำ ดีกว่าให้คนป่วยดูแลคนป่วยด้วยกัน" หมอภีมพูดเสียงราบเรียบ  ผมยืนนิ่ง  ลิ้นร้องดันกระพุ้งแก้ม  ก่อนจะหันมองหน้าหมอภีมช้าๆด้วยสายตาหาเรื่อง

"ผมก็แค่ทำหน้าที่ผัว" ผมพูดจาท้าทายหมอภีม  ส่วนหมอภีมก็ได้แต่กำมือกัดฟันข่มอารมณ์

ทั้งผมทั้งหมอภีมต่างคนต่างจ้องหน้ากันไม่มีใครยอมใคร

"อืม..." เสียงครางเบาๆจากคนบนเตียงดึงความสนใจของผมกับหมอภีม ไอ้กองทัพค่อยๆลืมตาตื่นช้าๆหลังจากหลับไปอาทิตย์นึง




กองทัพ


เพดานห้องสีขาว  กลิ่นความสะอาดของโรงพยาบาล  ผมรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งตัว  ปวดหัว...อยากจะขยับตัวก็ทำไม่ได้ดั่งใจ

"กองทัพ!" เสียงไอ้นาวินเรียกผมอยู่ข้างๆ  ผมหันมองมันช้าๆ  เห็นไอ้นาวินจ้องผมด้วยน้ำตาคลอเบ่า

"ไอ้นาวิน..." ผมเรียกชื่อมันแค่นั้น  ไอ้นาวินยิ่งร้องไห้หนัก  มันโผล่กอดผมพลางร้องไห้  ส่วนพี่ภีมกับข้าวเจ้าได้แค่ยืนมองภาพตรงหน้านิ่งๆ

"กูขอโทษ... ฮือ... กูขอโทษ..." ไอ้นาวินเอาแต่พูดคำว่า'กูขอโทษ'ซ้ำไปมา  ผมไม่ได้ตอบอะไรมันกลับ  แค่นอนให้ไอ้นาวินกอดนิ่งๆเท่านั้น




หลังจากผมตืนขึ้น  ทุกคนมาเยี่ยมผมทุกวัน  ผมนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลครึ่งเดือน  โดยมีไอ้นาวินกับแม่ค่อยผลัดกันเฝ่า

วันนี้เป็นเวรไอ้นาวินที่ต้องเฝ่าผม  แต่มันลงไปซื้อของพวกไอ้ซิวที่มาเยี่ยมเลยอยู่เป็นเพื่อน

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อว่ะ" ไอ้ซิวถาม  ผมนิ่งเงียบมองไปที่ปลายเท้าอย่างเลื่อนลอย

"กูคงกลับไปเชื่อในความรักของมันไม่ได้อีกแล้ววะ" ผมพูดไปสายตาก็มองปลายเท้าอย่างว่างเปล่า ไอ้นาวินเข้ามาได้ยินสิ่งที่ผมพูดพอดี

"ไม่แน่... กูอาจจะเลือกรักคนที่เขารักกู อย่างน้อยเขาก็ไม่ทำให้กูเจ็บ..."

"มึงหมายถึงหมอภีมอะนะ" ไอ้ซิวถามย้ำเพื่อความแน่ใจ  ผมแค่พยักหน้าตอบไอ้ซิวไปแค่นั้น

หลังจากบทสนทนาจบลง  ไอ้นาวินได้แต่หันหลังเปิดประตูห้องออกไป  มันทรุดตัวนั่งพิงประตูเหมือนคนไม่เหลืออะไร  ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มอีกครั้ง  ก่อนจะพยุงร่างกายไร้เรี่ยวแรงเดินออกไปจากหน้าห้อง

ภายในห้องผมเองก็น้ำตาไหล  ที่ไอ้นาวินเข้ามาเมื่อกี้ทำไมผมจะไม่รู้  เพียงแค่ผมไม่มั่นใจในความรักของมันอีกแล้ว  ไม่อยากให้ความหวังว่าเราจะกลับไปรักกันเหมือนเดิมอีกมั้ย

"ทำไมมึงต้องทำร้ายตัวเองด้วยว่ะ" ไอ้แม็คม่าถาม  ผมนั่งเงียบปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาเรื่อยๆ

"หวังว่าความรู้สึกของพวกมึง2คนคงไม่สายที่จะกลับมาเริ่มใหม่นะ" ไอ้เป้พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง

ผมเหม่อมองหน้าต่าง  แสงแดดตอนบ่ายมันสว่างจนแสบตาจริงๆ


ผมอยากบินออกจากตรงนี้ ไปพักกายที่ไหนสักทีเงียบๆ




+++++++++++++++++++

ตอนหน้ากองทัพจะไม่ยุ อุ๊ป!0*0

ความคิดเห็น