facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

ตอนที่ 7 ผ่านความกลัว 2 (NC+++)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ผ่านความกลัว 2 (NC+++)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 68.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 00:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ผ่านความกลัว 2 (NC+++)
แบบอักษร

ตอนที่ 7 ผ่านความกลัว 2


"หยุดทรมานฉันสักทีเถอะ" 

"ถอดให้ฉันหน่อยสิ" หญิงสาวลุกขึ้นมาทำให้เขาอย่างว่าง่ายก่อนที่เขาจะผลักเธอนอนลงไปช้าๆ มือหนาแยกเรียวขาสวยทั้งสองข้างออกด้วยกัน ชายหนุ่มกอบกุมความใหญ่โตของตนไว้ในมือ

ถึงจะบอกว่าไม่กลัวแล้วก็เถอะแต่พอเห็นมันอีกครั้ง หญิงสาวก็รีบถอยไปติดเตียงแทบจะทันทีพร้อมทั้งหายใจติดๆขัดๆ

"กลัวหรือไง" เขาเปลี่ยนไปนอนข้างๆเธอแต่หญิงสาวยังคงนั่งอึ้งอยู่เช่นนั้น

"กลัว" ใบหน้าหวานตอบเสียงหลงแต่ตายังคงจ้องที่แกนกายที่เธอเกินจะรับได้ไม่วางตา

"งั้นมาทำความรู้จักกับมาก่อนมั๊ย" เขาว่าเสียงแหบพร่าและดึงมือเธอมาซึ่งหญิงสาวพยายามจะสลัดแต่ไม่เป็นผล "เอาน่า ลองดู"

เธอเงยหน้าขึ้นไปมองตาเขาครู่หนึ่งก่อนจะค่อยยื่นมือมาจับส่วนหัวจนชายหนุ่มครางในลำคอเบาๆ

"อ่าส์ กำมัน รูดมันสินารา" เขาว่าจนเธอค่อยๆกำใจกลางความใหญ่โตนั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ มันใหญ่เสียจนต้องใช้มือเล็กๆของเธอช่วยกันโอบรอบและรูดขึ้นลงช้าๆ ใบหน้าคมตอนนี้บิดเบี้ยวเพราะความเสียวและพอใจ

"ทำไมมันร้อนจัง"

"อย่างนั้นแหละ อ่าส์ เร็วอีก" 

เธอทำอย่างไม่บิดพลิ้ว ความรู้สึกกลัวเปลี่ยนไปอีกครั้ง จะเป็นยังไงถ้ามันเข้ามาอยู่ในตัวเธอในตอนนี้ 

เธอไม่อยากปฏิเสธมันอีกต่อไป 

ชายหนุ่มลอบมองสีหน้าอยากรู้อยากลองของเธอก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์และเปลี่ยนเป็นผลักเธอลงไปนอนก่อนจะลุกไปนั่งใจตรงกลางกุหลาบงามนั้น

"พร้อมหรือยัง"

"ฉัน..."

"บอกสิว่าเธอต้องการมัน"

"ฉันต้องการมัน" 

สิ้นเสียงนั้นเขาก็ถูไถความใหญ่โตแข็งขืนนั้นพาดผ่านกุหลาบงามที่ฉ่ำน้ำสีใสก่อนจะค่อยๆกดลงไปจนสุด มันทำให้คนตัวบางอ้าปากเหวอ

"ฉันเจ็บ อ๊า เจ็บ อ๊าเอาออกก่อน มันแน่น ลึกเกิน กรี๊ด" ใบหน้าสวยเหยเกน้ำตาไหลอย่างน่าสงสาร จนชายหนุ่มต้องโน้มตัวลงไปกอดเธอและแช่ไว้อยู่เช่นนั้น เขายอมให้เธอข่วนหลังเขาตามสบาย เขาเองก็ทรมานไม่แพ้กันร่องกุหลาบของเธอมันแน่นบีบรัดเขาจนปวดหนึบอยากจะขยับกระแทกมันให้สมใจ

แต่เพื่อเธอ เขาทนได้

"อ่าส์ ทนก่อนนะนารา" เขาว่าพลางซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องที่ถูกฝากร่องรอยจนแทบไม่เหลือที่เพื่อทำให้เธอผ่อนคลาย ใบหน้าสวยหวานยังคงกัดปากทนจนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่

"ฉัน..อยาก"

"เธอหายเจ็บแล้วใช่มั๊ย"

"ไม่ ไม่หาย แต่ฉัน.." เธอจะบอกยังไงในเมื่อมันมีความรู้สึกอื่นมาเพิ่มเติม "ฉันต้องการคุณ"

พูดจบชายหนุ่มก็ค่อยขยับมันอย่างช้าๆจนเธอเจ็บระคนเสียวสะท้านแทบขาดใจ "ซี๊ด ฉัน.. อ๊า"

"ซี๊ด" ชายหนุ่มสูดปากกับความคับแน่นที่เขาค่อยขยับเข้าออกอย่างช้าๆ "อ่าส์ นาราเธอสุดยอดเลย"

"ฉัน ซี๊ด ไม่ไหวแล้ว อ๊า!!" เธอร้องครางไม่เป็นภาษาจนในที่สุดก็กระตุกเกร็ง เสร็จสมตามอารมณ์ตนเองไปเป็นครั้งที่สองของวัน  

ร่างสูงเปลี่ยนมานอนซ้อนหลังเธออีกครั้งและกระแทกแก่นกายแข็งแกร่งทางด้านหลังรุนแรงขึ้นมากกว่าเดิมจนหญิงสาวร้องเสียงหลง

"อ๊า คุณเสือ อ๊า" เขาเผลอกระแทกกระทั้นมันอย่างรุนแรงมือหนึ่งก็บีบขยำอกอวบสวยนั้นจนนาราทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านปนกันไปหมดจนเธอต้องหันมาฉกริมฝีปากหยัก ออดอ้อนเขาราวจะขอให้ช้าลงแต่พยัคฆ์อาจจะเข้าใจผิด ร่างสูงผลักเธอลงไปนอนคว่ำและสอดกระแทกความแข็งแกร่งอย่างลึกซึ้งรุนแรงยิ่งกว่าเก่าตามนิสัยทำเอาหญิงร้องเสียงหลงนิ่วหน้าอย่างทรมาน

"กรี๊ด" เธอกรีดร้องอีกครั้งก่อนจะเสร็จสมเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ได้นับและร่างกายเปลือยเปล่าอ่อนเปลี้ยไปหมด

"อ่าส์ นาราเธอนี่มันสุดยอดจริงๆ" ชายหนุ่มขบกรามครางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระตุกกายเบาๆปล่อยลำธารสีขุ่นในกายของเธอจนหมด แต่กว่าจะเสร็จมันก็ทำเธอหมดแรงนอนหอบจนลุกขึ้นมาทำอะไรไม่ได้เลยทั้งคืน



เช้าวันรุ่งขึ้น

"อะไรนะคะนาย เป็นไข้อีกแล้ว" มาลัยร้องเสียงดัง

"เออ" เขาตอบอย่างส่งๆพลางมองน้ำ ฟ้า อากาศไปพลางๆหรือจะเรียกอีกอย่างคือเขาอาย

มาลัยมองนายใหญ่ของไร่อย่างล้อเลียน ไม่บอกก็รู้เลยว่าใครมันเป็นคนทำ คราวที่แล้วก็ทำลูกเขาป่วยเกือบอาทิตย์ คราวนี้ก็ไม่รู้จะทำสถิติกี่วัน

"แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ห้องเหรอคะ"

"ห้องฉัน อย่าลืมทำข้าวต้มด้วย แล้วก็ไปทำความสะอาดห้องยัยนั่นด้วย" เขาสั่งก่อนจะรีบเดินขึ้นไปบนห้องทันที ทิ้งให้แม่บ้านยืนยิ้มคนเดียว

ตั้งแต่รู้ว่าเป็นไข้ พยัคฆ์ก็ย้ายเธอมาที่ห้องเขาแทนและเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยตัวเองเพราะในตอนนี้ห้องนารากลายเป็นสมรภูมิย่อมๆไปเรียบร้อยแล้ว จากตอนแรกก็มีระเบียบ สวยงามแล้วตัดภาพไปที่เมื่อเช้า 

เขานึกถึงสงครามโลกครั้งที่สองเลยทีเดียว 

"อือ" เสียงหวานครางเบาๆทำให้เขาหันไปสนใจคนนอนซมพิษไข้ทันที

"นารา" เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทำให้หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อยจะค่อยๆพยุงตัวขึ้นมานั่งอย่างยากลำบากโดยมีชายหนุ่มช่วย เธอตวัดสายตามองค้อนเขา

"คุณอีกแล้ว ทำฉันป่วยอีกแล้ว" เธอกล่าวโทษเขาเสียงแหบแห้งแต่ไร้ซึ่งสีหน้าสำนึกผิดจากคนตรงหน้า เขาทำเพียงยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ

"ฉันเก่งไง"

"จ้ะ เก่ง เก่งจนฉันไม่ได้ไปสอนอีกแล้วเนี่ย คุณรู้มั๊ยมันทำให้ฉันโดนต่อว่านะ คราวที่แล้วก็ทีนึงแล้ว" ร่างบางหันหน้าหนีไปทางอื่นก่อนจะยอกย้อนและต่อว่าเขาอย่างอนๆ

"ใครมันกล้าวะ"

"หยุดเลย ไม่ต้องทำเสียงแข็งใช้อำนาจบาตรใหญ่ มันเป็นความผิดฉันเอง" นาราหลุบตาต่ำลงแต่ถูกมือหนาเชยหน้าขึ้นมาใหม่

"ถ้ามันจะผิดก็ฉันนี่แหละ" 

"เพิ่งรู้เหรอ"

"เออ ไหนดูซิ ฉันทำเธอช้ำขนาดไหน" เขาพูดเย้าพลางจะเปิดผ้าห่มแต่ถูกหญิงสาวปิดเอาไว้และมองเขาอย่างคาดไม่ถึง

"คุณนี่มันไม่มีมารยาทจริงๆเลย"

"ขอโทษนะครับคุณครู ที่นี่ไม่มีคำว่ามารยาทเป็นใหญ่ ที่นี่กูเป็นใหญ่" เขาพูดเสียงแข็ง

"หยาบคาย" ใบหน้าสวยหันไปพึมพำที่อื่นแต่ก็ไม่พ้นหูอันดีเกินมนุษย์มนาของชายหนุ่มอยู่ดี

"อะไร"

"เปล่า แค่พูดลอยๆ"

"เออ ลอยเข้าหูฉันหมดแล้ว" ยังคงเถียงกลับได้จนนาราขี้เกียจพูดด้วยเลยล้มตัวลงนอนหนีเขาอย่างงอนๆจนคนตัวสูงแอบยิ้มเบาๆ


เมื่อเห็นว่ามาลัยเข้าไปทำหน้าที่แทนแล้ว พยัคฆ์จึงตรงมายังห้องทำงานส่วนตัวก่อนจะยกโทรศัพท์เพื่อโทรหาใครบางคน

'ฮาโหล อาเสือเหรอ'

"อืม ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะไปร่วมงาน"

'เย้ ดีๆๆ ลื้อไม่ต้องห่วงน้า เนี่ยอั๊วส่งบัตรเชิญอีเอ็มเอสไปให้ลื้อเรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันก็ถึง'

"โอเค ขอบคุณมากเสี่ยชาญที่โทรมาชวน"

'แล้ว...' เสี่ยชาญชัยกล้าๆกลัวๆไม่กล้าจะถาม แต่พยัคฆ์รู้ดีว่าเรื่องอะไร

"ผมไม่สนใจหรอกว่าเขาจะมางานหรือไม่มา ผมสนใจแต่กำลังหาธุรกิจอะไรสักอย่างที่มั่นคงๆเพื่อลงทุน"

'ดีๆๆ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้วอย่าไปฟื้นฝอยมันเลย'

"โอเค แค่นี้นะเสี่ย"

'บายๆ'

ติ๊ด!!

'อ้าว วางสายเร็วจังวะ'

หลังจากวางสาย ร่างสูงมองสร้อยที่ร้อยแหวนเกลี้ยงทองคำขาวของของพ่อที่วางไว้บนโต๊ะเพื่อเตือนใจว่าครั้งหนึ่ง อย่างน้อยแหวนวงนี้มันก็ช่วยให้เขาไม่อดตายอยู่ข้างถนน


ในบริเวณบ้านไม้หลังใหญ่ของอีกฟากฝั่งหนึ่งของเชียงราย กัมพลได้แต่มองรายงานเรื่องรายได้ยาเสพติดที่เขาขนมาค้าอย่างหัวเสีย ใบหน้าหล่อนุ่มนวลขมวดคิ้วเข้มมองลูกน้องของพ่อที่ยืนก้มหน้าหลบตาเขาอย่างเกรงกลัว

"มันได้แค่นี้เองเหรอวะ พวกมึงบอกกูมาซิว่าไอ้รายได้ที่หายไปเป็นสิบล้านนี่มันไปอยู่ไหน"

"ได้ยินว่ามีแก๊งใหม่มันเพิ่งขยับขยายมาแถวนี้ แล้วยามันก็ดีด้วยครับ"

"แก๊งอะไรวะ"

"ไม่รู้เหมือนกันครับคุณซ่ง ไม่มีใครรู้ว่านายใหญ่มันเป็นใคร รู้แค่ว่าใครเป็นคนจัดการ" ลูกน้องตอบยาวเหยียดตามที่ได้ยินมา ทำให้กัมพลแปลกใจไม่น้อยเส้นสายอย่างเขามีหรือจะไม่รู้ว่าใครเป็นนายใหญ่

"พวกมึงส่งคนไปสืบมาว่าใครมันอยู่เบื้องหลังแก๊งนี้ กูต้องการรู้ให้เร็วที่สุด" ร่างสูงกล่าวเสียงเข้มพลางโยนรายงานทั้งหมดทิ้งลงบนพื้นทันที

"เป็นไรวะไอ้ซ่ง ขาดทุนเหรอ" เล้งที่เพิ่งกลับมาจากพบปะคนใหญ่คนโตต้องแปลกใจเมื่อเห็นลูกชายอารมณ์เสีย ซึ่งน้อยครั้งนักที่จะเห็น

แหม ในที่สุดกูก็เห็นเป็นบุญตา

"มันมีเจ้าใหม่มาแย่งถิ่นกระจายค้ายาเราน่ะสิพ่อ" 

"มึงว่าไงนะ แก๊งใหม่เหรอวะ" ชายวัยกลางคนพึมพำเบาๆพลางครุ่นคิดหนัก ไอ้คนขายยาถ้าไม่บ้าก็โง่เพราะในแถบนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเสี่ยเล้ง เรื่องยาเสพติดเขาเป็นอันดับหนึ่ง

"ครับ ตอนนี้ผมให้ลูกน้องมันไปสืบอยู่"

"เออ ดี ให้เร็วๆด้วย แค่มีไอ้ลอแซงกับไอ้พยัคฆ์สองคนสามเหลี่ยมทองคำก็แทบลุกเป็นไฟแล้ว"

"ว่าแต่พ่อเถอะ ไปพบใครมา" กัมพลเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ท่านสุรวัตร"


..............................................TBC..................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว