ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.3k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เด็กๆทั้งสามเริ่มต้น วันใหม่และตะวันกล้าโตเต็มวัยทั้งหมดแล้วและชอบท่องเที่ยวสำรวจเป็นที่สุด บางวันเด็กๆก็หายหน้าหายตาไปเลยก็มี ครอบครัวของทะเลกลายเป็นครอบครัวเล็กๆที่แสนอบอุ่นเติมเต็มชีวิตอันมืดหม่นของทะเล และดูเหมือนลานหินแห่งนี้จะมีขนาดเล็กเกินไปเสียแล้วสำหรับครอบครัวของเขาที่จะขยายใหญ่ขึ้นอีก

"ฉันต้องการให้ตัวน้อยเดินทางไปที่ดาวเคราะห์ของเผ่าพันธุ์ฉัน ที่นั่นมีเครื่องฟื้นฟูที่สามารถซ่อมแซมรักษาได้ในระดับเซลล์หรือแม้แต่ระดับยีนส์ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนพันธุกรรมได้ตามใจ อายุของมนุษย์นั้นสั้นเกินไป ฉันคงทำใจไม่ได้แน่ถ้าฉันต้องเสียตัวน้อยไปในเวลาแค่ไม่กี่สิบปี"

"มันมีของแบบนั้นด้วยเหรอครับ แสดงว่าผมจะไม่แก่เหรอ?"

แม้ทะเลจะไม่ได้เรียนหนังสือแต่เขาก็ยังรู้เรื่องอยู่บ้าง เขายังอ่านออกเขียนได้ในภาษาของเขาเพราะพ่อแม่ของทะเลสั่งสอนตั้งแต่เด็ก แต่ก็มีหลงลืมไปบ้างเพราะเขาไม่ได้ใช้นัก โดยเฉพาะการเขียน

"แน่นอน โดยเฉพาะรูเล็กๆของตัวน้อยที่จะกลับมารัดแน่นปิดสนิทเหมือนไม่เคยถูกผสมพันธุ์มาก่อนเลยละ"

ใบหน้าของทะเลขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อยอย่างเขินอายและจินตนาการตามเมื่อได้ยินแบบนั้น ถ้าเขาจะกลับไปบริสุทธิ์อีกครั้งทะเลก็อยากรู้เหมือนกันว่าตอนที่ถูกดุ้นใหญ่ยักษ์เปิดซิงจะเป็นยังไง มันคงจะคับแน่นมากแทบขยับไม่ได้เป็นแน่ เพียงแค่คิดรูด้านหลังก็หลั่งน้ำเหนียวใสออกมาแล้ว

"แล้วทำไมเอสยังไม่พาผมไปดาวบ้านเกิดคุณละครับ"

"เธอก็รู้แล้วว่าฉันมาที่โลกเพราะสมดุลจักรวาล แต่อีกเหตุผลหนึ่งคือศึกษาพฤติกรรมสิ่งมีชีวิตในจักรวาล เฝ้าดูภูมิปัญญาและพัตนาการด้านต่างๆ ซึ่งตอนนี้พวกเด็กๆกำลังทำงานนี้กันอยู่ รออีกไม่นานตัวน้อย ฉันจะพาเธอกลับไปบ้านของฉัน"

ทะเลไม่แปลกใจเลยที่เผ่าพันธุ์ของเอสจะแข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล พวกมันแข็งแกร่งทั้งร่างกายและยังใฝ่เรียนรู้ ความรู้ของพวกเขาอัพเกรดอยู่ตลอด เท่าทันทุกเผ่าพันธุ์และยังเก็บรวบรวมข้อมูลยิบย่อยมากมาย มนุษย์เป็นสายพันธุ์ระดับต่ำรั้งท้ายแท้ๆแต่พวกเขาก็ยังเก็บรวบรวมข้อมูล

"ที่ดาวของคุณ คุณทำหน้าที่อะไรเหรอครับเอส"

"ฉันเป็นหัวหน้าเก็บรวบรวมข้อมูลสิ่งมีชีวิตต่างๆในจักรวาล ความจริงด้วยตำแหน่งของฉันแล้วฉันไม่จำเป็นต้องลงพื้นที่เอง แต่เพราะคนของเราไม่เพียงพอเพราะปัญหาการขยายเผ่าพันธุ์และดาวโลกกำลังอยู่ในสภาวะสงครามมาหลายปี แม้จะเป็นพวกสายพันธุ์ D แต่ฉันก็ต้องการมาดูด้วยว่าไม่มีสายพันธุ์ระดับสูงกว่าสนับสนุนอาวุธยุทโธปกรณ์ให้กับพวกมัน"

ทะเลอ้าปากกว้างอย่างตกตะลึง มีเรื่องมากมายที่เขาไม่รู้และมนุษย์เองก็ไม่รู้ จักรวาลมันช่างยิ่งใหญ่กว้างขวางจริงๆ ทะเลเริ่มอยากรู้อยากเห็นแล้วว่าดาวเคราะห์ที่เป็นบ้านของเอสนั้นจะเป็นแบบไหน

"วันนี้ดึกมากแล้ว ตัวน้อยควรหลับพักผ่อนเสียที ถ้าอยากรู้อะไรอีกวันพรุ่งนี้ค่อยถามฉันก็ได้"

"ก็ได้ครับ"

ทะเลหลับตาพริ้มอย่างว่าง่ายบนเตียงเยลลี่สีดำอันอบอุ่นโดยมีเสื้อตัวใหญ่มากมายห่มคลุมตัวเขาเอาไว้ รยางค์สองสายลูบศีรษะของทะเลแผ่วเบาอ่อนโยนขับกล่อมให้เขาเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความเคยชินและรวดเร็ว

เอเลี่ยนจับจ้องตัวน้อยของมันไม่วางตา ดวงตากลมใหญ่ดำมืดมีประกายหวงแหนรักใคร่วาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว มันหวนนึกถึงยานอวกาศของตัวเองที่ใช้โดยสารเดินทางมาซึ่งจอดซ่อนอยู่อีกซีกหนึ่งของโลก  ถ้าถึงเวลาพาทะเลกลับดาวของมันคงต้องให้ลูกสักตัวไปขับยานอวกาศมาที่นี้

ทะเลตื่นนอนตั้งแต่เช้ามาทำธุรส่วนตัว เขาเอาเสื้อไปซักน้ำเปล่าด้วย เป็นน้ำที่ได้มาจากการเครื่องกรองที่เด็กๆสร้างขึ้นให้กับเขาโดยใช้วัสดุรอบๆบริเวณนี้ให้เป็นประโยชน์

ทะเลไม่ดื่มกินพวกมันเพราะเขาดื่มกินน้ำหวานจากรยางค์ของเอส ถ้ามีมนุษย์มาเห็นว่าเขานำน้ำพวกนี้มาซักผ้าพวกเขาคงก่นด่าสาปแช่งทะเลแน่ แม้น้ำที่กรองได้จะไม่มากแต่ก็พอให้ทะเลได้ซักเสื้อไม่กี่ตัวและอาบน้ำชำระร่างกาย

เอเลี่ยนตัวใหญ่เดินตามเขาต้อยๆไม่ห่าง มันต้องการใช้รยางค์ช่วยทะเลซักเสื้อตัวใหญ่แต่ทะเลไม่ต้องการให้มันช่วยเหลือ เขาต้องการออกกำลังกายบ้างก่อนจะเป็นง่อยไปจริงๆ เขาอยากขยับตัวทำนั่นนี้บ้าง

"วันนี้พวกเด็กๆจะกลับมาหรือเปล่าครับ"

ทะเลที่กำลังตากเสื้อตัวโคลงถามเอเลี่ยนตัวพ่อขึ้น เมื่อคืนเด็กๆไม่กลับบ้านทะเลจึงเป็นห่วงกังวลตามประสา

"ไม่รู้สิ แต่ตัวน้องมั่นใจได้เลยว่าพวกเขาปลอดภัยแน่นอน"

ใบหน้าของทะเลยับหย่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น ทะเลแทบไม่รู้ตัวว่าเดี๋ยวนี้เขาแสดงออกทางสีหน้ามากขึ้นกว่าแต่ก่อนขนาดไหน และทะเลยังมองเอเลี่ยนตัวโตสีดำทะมึนกว่าสามเมตรท่าทางดุร้ายกระหายเลือดได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

ไม่มีความหวาดกลัว ความรังเกียจ ความขยะแขยง ความเกลียดชังและความแปลกแยกอยู่ในดวงตากลมใสแจ๋วของทะเลแม้แต่นิดเดียว ภายในดวงตาของทะเลนั้นมีความไว้เนื้อเชื่อใจ ความสุข และความรักใคร่เทิดทูลเจือปนอยู่

คงเป็นเพราะทั้งคู่คือคู่แห่งโชคชะตาด้วยกระมังที่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งซึ่งทำให้มาถึงจุดนี้ได้

ทะเลหอบท้องกลมป่องใหญ่โตขนาดคนท้องได้เก้าเดือนเดินเหินรอบบริเวณบ้านเพื่อออกกำลังกายในขณะที่เอเลี่ยนออกไปหาอาหารมาให้กับเขา ยามนี้เป็นยามสายแล้วหลังจากทะเลตากเสื้อตัวใหญ่แล้วเสร็จ แม้จะเงียบเหงาแต่ก็อุ่นใจเพราะเขารู้ว่าไม่นานคนในครอบครัวก็จะกลับมา

รอบๆบริเวณลานหินแห่งนี้ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ธรรมชาติได้กลับมางดงามอีกครั้ง ต้นไม้รอบๆนี้กลับมามีสีเขียวบ้างก็มีต้นหญ้าขึ้นเป็นย่อมๆ อากาศเองเมื่อสูดดมเข้าไปก็รู้สึกไม่ระคายเคืองและหายใจได้สะดวกรู้สึกสบาย

การตั้งครรภ์ครั้งที่สองนี้ทำให้ทะเลไม่รู้สึกกังวลมากเหมือนครั้งแรกนักเพราะเขาเคยผ่านช่วงเวลาอันแสนสาหัสยามคลอดมาแล้ว อีกสิบกว่าวันเด็กๆจึงจะคลอดและเมื่อผ่านห้าหกวันจากนี้ไปท้องของเขาคงใหญ่โตจนไม่สามารถเดินได้แล้ว

ทะเลค่อยๆก้าวเท้าเดินช้าๆอย่างระมัดระวัง สองมือเล็กลูบไล้หน้าท้องกลมนูนโตของตัวเองไปเรื่อย เฝ้ารอเวลาผู้เป็นคู่ชีวิตกลับมาพร้อมอาหารเช้า แต่แล้วจู่ๆทะเลก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น ปกติแล้วเขาจะรู้สึกตัวเร็วกว่านี้แต่เมื่อเร็วๆนี้สัญชาติญาณของทะเลเริ่มหดหายไปแล้วเมื่อเขาไม่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง

กว่าจะรู้ตัวว่าต้องหาที่ซ่อนมันก็สายเกินไปเสียแล้ว มีมนุษย์ลักลอบเข้ามาในลานหินแห่งนี้อีกครั้ง การมาครั้งนี้เงียบเชียบและว่องไว ทะเลเองก็ไม่ต้องการวิ่งหนีดิ้นรนเพราะห่วงเด็กๆที่อยู่ในท้องจะเป็นอันตราย

"ว้าว! ดูสิพวกเราเจออะไร โอเมก้าท้องโตเว้ย!"

มนุษย์เพศชายกว่าหกคนห้อมล้อมทะเลเอาไว้ตรงกลางพร้อมจ้องมองอย่างเหยียดหยามและอยากรู้อยากเห็น ไม่ว่าจะตอนไหนโอเมก้าก็มีสถานะต่ำสุดในสังคมอยู่ดี

ทะเลนิ่งเงียบไม่พูดจาอะไรออกไป เขาเพียงต้องรอเวลาให้เอเลี่ยนกลับมาเท่านั้น หรือไม่ก็ต้องรอลูกๆที่กำลังจะกลับมา ถ้าพวกมันอยากได้อะไรทะเลก็จะยกให้ เนื้อแห้งในบ้านก็เหลืออยู่นิดหน่อย น้ำสะอาดที่กรองเอาไว้ก็น่าจะยังเหลืออยู่เล็กน้อยละมั้ง

"ไอ้นี่มันอยู่กับใครวะ ทำไมมันดูดีแบบนี้ เฮ้ย! ดูเสื้อที่มันใส่สิว่ะ ของพวกตัวม่วงไม่ใช่เหรอ"

ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงดังพร้อมมองทะเลขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดเท้า พวกมันไม่เชื่อว่าโอเมก้าท้องแก่จะอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว เนื้อตัวไม่มอมแมมไม่มีกลิ่นสาบเหมือนอาบน้ำเป็นประจำ แม้จะตั้งครรภ์แต่ก็เนื้อตัวอิ่มเอิบไม่เหมือนคนขาดสารอาหารอดมื้อกินมื้อ อีกอย่าง ท้องโย้แบบนี้ได้ก็ต้องมีคนทำ และที่ทำให้พวกมันตกใจเพราะเสื้อที่โอเมก้าคนนี้สวมใส่มันเป็นเสื้อของทหารพวกตัวม่วงซึ่งพวกมันจำได้ดี

ทะเลย่นจมูกเล็กน้อยเพราะชายทั้งหกคนแม้มอมแมมสกปรกไม่มากแต่ก็มีกลิ่นสาบอยู่ เป็นกลิ่นเหงื่อของชายกลัดมันที่ไม่น่าพิศมัยเลยสักนิด เหม็นเปรี้ยวสุดๆ

ทั้งหกคนตื่นตกใจไม่น้อยเลยเมื่อสำรวจทะเลถ้วนทั่วแล้วมีแต่สิ่งที่ไม่น่าไว้ใจ ทั้งหกคนจึงควบคุมตัวบังคับให้ทะเลพาไปยังที่ที่หลับนอนหรือเป็นที่อยู่อาศัย ซึ่งทะเลก็ว่าง่ายพาไปเพราะไม่อยากถูกทำร้ายร่างกาย

"โว้วว มีน้ำมีเนื้อแห้งด้วยโว้ยย"

เมื่อมาถึงบ้านหินผู้ชายคนหนึ่งผอมแห้งกว่าใครเพื่อนวิ่งไปยังโอ่งน้ำใบเล็กซึ่งทำมาจากหินทันทีก่อนจะวิ่งเข้าไปคุ้ยหาสิ่งของในบ้านหินหลังเล็กต่อทันทีอย่างรวดเร็วพร้อมตะโกนบอกเพื่อนเสียงดังลั่น

ชายผู้หนึ่งซึ่งเป็นคนสังเกตเห็นการแต่งตัวของทะเลก่อนหน้านี้มองไปรอบๆบ้านหินก่อนจะขมวดคิ้วแน่นขึ้นทุกที ผู้ชายอีกสามคนเข้าไปวิ่งวุ่นคุ้ยนั่นหานี่ในบ้านหินกันวุ่นวาย

"เฮ้ย! กูว่ามันแปลกๆว่ะ"

ชายผู้ขมวดคิ้วพูดขึ้นหยุดการเคลื่อนไหวของเพื่อนอีกสี่คนที่กำลังขนของใส่กระเป๋าหรือถุงกระสอบทันที พวกมันขนไปหมดไม่ว่าจะเป็นน้ำ เนื้อแห้ง เสื้อของพวกตัวเขียว แม้แต่ถ้วยหินก็อยากจะขนไป

"แปลกยังไงวะ"

ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นคนควบคุมตัวทะเลอยู่ถามขึ้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ พวกมันก็แค่จับตัวลูกเมียของใครคนหนึ่งเอาไว้แล้วเข้ามาเอาข้าวของไปก่อนจะจับตัวโอเมก้าคนนี้เอาไว้ต่อรองกับผัวของมันอีกถ้าหากว่าผัวมันคนนั้นมีสิ่งของที่อาจจะเก็บซ่อนเอาไว้

"มึงดูเสื้อพวกตัวเขียวตัวม่วงสิวะ ทำไมมันเยอะแบบนี้ แล้วคิดว่าพวกมันเอามายังไง"

เมื่อพวกที่เหลือได้ยินแบบนั้นก็หน้าซีดกันไปเป็นแถวก่อนจะหันกลับมาจับจ้องสนใจโอเมก้าท้องแก่ทันที เรื่องนี้ชักไม่ชอบมาพากล โอเมก้าขยะท้องแก่คนนี้อาจจะเป็นประโยชน์อย่างมากก็ได้ถ้าพวกของมันสามารถมีเสื้อพวกเอเลี่ยนตัวเขียวตัวม่วงมากมายขนาดนี้

ทะเลยังคงทำหน้านิ่งเฉยแม้ในใจเริ่มจะสั่นไหว มือเล็กพยายามโอบกอดหน้าท้องกลมนูนเอาไว้เพื่อปกป้องเด็กๆที่อยู่ในท้องตามสัญชาติญาณ พวกมันทั้งหกเริ่มมองทะเลด้วยแววตาไม่เป็นมิตรและละโมบโลภมากขึ้นเรื่อยๆ

"บอกมาว่ามึงมีเสื้อพวกตัวม่วงเยอะขนาดนี้ได้ยังไง"

คนที่เป็นคนคุมตัวทะเลถามขึ้นด้วยท่าทางคุกคาม มันบีบข้อมือของทะเลเอาไว้แน่นเพื่อเป็นการกระตุ้นเอาคำตอบ

"สามีของผมเป็นคนเอามาให้ครับ"

ทะเลตอบกลับไปอย่างไม่ปิดบัง เขาไม่ได้ปิดบังเสียหน่อย แค่บอกไม่หมดเท่านั้นเองว่าสามีของเขาเป็นเอเลี่ยนตัวใหญ่โตกว่าสามเมตร


****


ช่วงนี้มาแบบบ่อยๆ ฮา ขอบคุณสำหรับเหรียญและการติดตามมมม ขอบคุณคอมเม้นด้วย  กำลังใจมาเต็มมาก ขี้เกียจเมื่อไหร่ถ้าได้อ่านคอมเม้นจะกระตือรือร้นขึ้นอีกสิบเปอร์เซนต์ 5555




ความคิดเห็น