facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

ตอนที่ 4 เป็นหนึ่งเดียวกันกับฉันสิ (NC+++)

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 เป็นหนึ่งเดียวกันกับฉันสิ (NC+++)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 82.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2561 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 เป็นหนึ่งเดียวกันกับฉันสิ (NC+++)
แบบอักษร

ตอนที่ 4 เป็นหนึ่งเดียวกันกับฉันสิ​

"ถ้าฉันให้สิ่งที่คุณต้องการแล้ว คุณจะเลิกยุ่งกับฉันได้มั๊ย"

"..."

"ได้มั๊ย" เขาชะงักกับแววตาสั่นระริกพร้อมกับน้ำตาหยดเล็กๆหยดลงที่มือหนานั้น มือที่รวบตรึงแขนเล็กนั้นก็ค่อยๆคลายลงเปลี่ยนมาเช็ดน้ำตาให้เธอแทนอย่างนุ่มนวล 

"ก็ต้องดูก่อนว่าสิ่งที่ฉันต้องการมันจะตอบสนองฉันได้ดีขนาดไหน"

หญิงสาวเงยหน้ามองสบตาสีดำมืดนั้นอย่างช้าๆก่อนจะผลักเขาออกซึ่งเขาก็ยอมถอยออกมาแต่โดยดีและมองไปที่อื่น

"ตอบสนองอะไร" หญิงสาวทำหน้างง

"ตอบสนอง..." เขาเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงแหบพร่าและมองไล่ใบหน้าของเธอและมาหยุดที่หว่างกลางกางเกงยีนส์เนื้อดีของตนจนหญิงสาวรู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น ร่างสูงนั่งชันเขาหนึ่งข้างอยู่ที่ปลายเตียงของเธอด้วยท่าทางสบายพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่ยิ้มให้เธอบางๆ "ว่ายังไงล่ะ"

นาราหลุบตามองต่ำอย่างไรเธอก็ลั่นวาจาไปแล้วแต่ในใจก็ยังไม่พร้อมที่จะอยากสนองอะไรเขาในตอนนี้ เธออายุแค่ 23 เท่านั้นเองเธอยังไม่อยากเป็นเหยื่อตันณหาของใครทั้งนั้น หญิงสาวกลืนน้ำลายพลางคิดหาทางออกแต่ไม่รู้จะทำอะไรคงใช้ได้แต่มุขนี้กระมัง

"ฉะ...ฉันยังไม่พร้อม วันนี้ฉันมีประจำเดือน"

ดวงตาคมเอียงคอหรี่ตามองคนตรงหน้าพลางจับพิรุธเงียบๆก่อนจะดึงปืน 9 มม.ที่เหน็บอยู่ข้างหลังมาดูเล่นแต่ร่างบางไม่ได้อยากเล่นด้วย

"คุณเอาปืนออกมาทำไม"

"เอามาไว้ยิงคนโกหก"

"นี่ถึงขั้นจะฆ่าจะแกงกันเลยเหรอ" หญิงสาวอ้าปากหวอด้วยความอึ้งปนตกใจแต่เขากลับโยนมันไปไว้ทีี่พื้น

ตุ้บ!!

"ทำอย่างนั้นมันก็ไม่สนุกน่ะสิ" 

"อ้าว งั้นเอาไว้วันอื่นได้มั๊ย" เขาแสยะยิ้มครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนมานอนข้างๆเธอจนหญิงสาวตกใจ​

"ได้ นอนสิ"

"ถ้าคุณจะนอนนี่เดี๋ยวฉันไปนอนข้างล่างก็ได้" เธอทำท่าจะก้าวลงไปแต่ถูกดึงกลับมาอย่างรุนแรงจนร่างบางพุงเข้าสู่อกแกร่งนั้นเต็มๆแม้จะใช้มือยันเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดแน่นๆจากพยัคฆ์แต่ก็ไม่ได้ผล กลับกลายเป็นว่าเธอหันหลังหนี ชายหนุ่มจึงซ้อนหลังและรวบเอวบางของเธอเสียแนบแน่นและกอดเอาไว้

"คุณไม่ต้องกอดแน่นขนาดนี้ก็ได้ ฉันอึดอัด อ๊ะ!! คุณทำอะไรเนี่ย"

ชายหนุ่มสอดมือเข้าไปในเสื้อนอนของเธอจนพบดอกบัวคู่สวยที่อยู่ข้างใน นาราไม่ได้ใส่บรานอน มือหยาบกร้านก็บีบเคล้นอกอิ่มสวยเบาๆและหยอกเอินยอดดอกบัวสีชมพูอ่อนอย่างขี้เล่น 

"เธอรู้ใจฉันมากเลย หืม" อีกครั้งกับเสียงที่แหบพร่ากระซิบข้างหูเธออีกครั้ง มันปลุกอารมณ์ในตัวเธอให้ประทุไปตามเขา 

หญิงสาวนิ่วหน้ากัดปากเอาไว้อย่างยากลำบาก เธอไม่มีทางจะส่งเสียงครางให้เขาได้ใจเป็นเด็ดขาด

อดทนไว้ก่อนนะนารา!!

"อย่าฝืนมันสินารา" มือหนาหยาบกร้านเหมือนกับจิตใจของชายหนุ่มกำลังลูบไล้ต่ำลงไปในกางเกงนอนตัวบางแสนสั้นของเธอก่อนจะล่วงล้ำเข้าไปในกุหลาบแสนงามของเธอ

"คุณพยัคฆ์ หยุด"

"เสือ เรียกฉันว่าเสือ"

"คะ..คุณสะ..เสือ" ตอนนี้เธอกัดปากตัวเองจนเป็นแผลไปแล้วขณะที่เขากรีดกุหลาบงามจนมาถึงจุดที่ทำให้เธออดทนไม่ไหวอีกแล้ว "อ๊า ฉันไม่ไหวแล้ว"

"เป็นยังไงบ้าง" เขาพูดเสียงพร่าขณะที่คลึงมันอย่างนุ่มนวล

"ฉัน ซี้ด ฉันไม่ไหวแล้ว หยุดนะ" 

ทันไดนั้นชายหนุ่มพลิกตัวมาคร่อมเธอไว้แทนโดยโยนผ้าห่มหนาลงไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี​และดึงเสื้อผ้าบางๆของเธอที่เกะกะสายตาของเขาออกจนหมดเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่งดงามที่สุดแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาแห่งเพลิงปราถนาจ้องความงดงามเบื้องล่างราวกับจะกลืนกินและแผดเผาเธอให้มอดไหม้ไปพร้อมๆกัน

ดวงตาหวานฉ่ำบัดนี้จำต้องเงยหน้าขอร้องเขาอย่างอ้อนวอนแต่มันกลับเร่งเวลาให้พยัคฆ์กลายร่างเป็นสัตว์ร้ายในคราบเทพบุตรเร็วมากขึ้น

"อย่านะ อุ๊บ" ไม่ทันจะพูดอะไรเขาก็แกฉวยริมฝีปากอันแสนหวานของเธอและชิมมันอย่างหิวกระหาย หญิงสาวเผลอตอบรับจูบกระชากวิญญาณนั้นอย่างเผลอไผลก่อนจะถอนออกมาอย่างช้าๆ

"ถอดเสื้อให้ฉันหน่อยสิ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆ

"แต่ฉันว่า.."

"เธอไม่อยากลองหรือไง ฮึ" พูดพลางค่อยๆถอดเสื้อผ้าอย่างช้าๆและมองใบหน้าหวานสวยที่กำลังใช้ความคิดโดยที่เธอไม่รู้ตัว

"ฉัน.." หญิงสาวชั่งใจไม่น้อยก่อนจะเงยขึ้นมาพบร่างสูงที่เปลือยท่อนอยู่กำลังค่อยๆก้าวเข้ามาหาและผลักเธอลงนอนอย่างนุ่มนวล


เวลานี้พระจันทร์เต็มดวงกำลังจะเคลื่อนออกจากกลุ่มเมฆหนา มันกำลังทำให้ความเป็นสัตว์ร้ายเผยออกมาจากใจบางคนได้อย่างเต็มที่

"กรรซ์" เสียงครางคล้ายกับสัตว์ป่าทำให้นาราเริ่มกลัวขึ้นมาทีละน้อย พยัคฆ์ในยามนี้เป็นเหมือนกับเสือในร่างคนชัดๆ

"คุณสะ..เสือ" 

"ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ทำอันตรายเธอเด็ดขาดนารา" พูดจบก็โน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมละมุนทันที ผ่านที่ใดเขาก็จะทำให้มันเป็นรอยแดงเต็มไปหมด เขากำลังปรนเปรอเธอให้เธอมีความสุข เธอกำลังก้าวขาเข้าไปในกับดักของเขา

"อ๊า" ชายหนุ่มขบกัดอกอวบแรงขึ้นจนเธอเจ็บมากกว่าเสียวเสียอีก

"ฮึ่ม"

ยิ่งพระจันทร์โผล่พ้นก้อนเมฆเมื่อใด เขายิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่มีปัญหาอะไรกับมันนัก เขาจะไม่รออีกต่อไป 

ความพยายามนุ่มนวลของเขามันจบลงแล้วต่อไปคือนรกสำหรับเธอ

ร่างสูงถอดกางเกงยีนส์ของเขาออกอย่างรวดเร็วก่อนจะแยกเรียวขาสวยออกจากกัน หญิงสาวลืมตามองบางอย่างที่แข็งขืนร้อนผ่าวอยู่แถวเรียวขางามของเธอก็ต้องตกใจหวาดกลัวจนรีบถอยหนี

"ไม่" มันน่ากลัวเกินไปสำหรับเธอ มันเกินที่รับได้ หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไม่ยอมรับความใหญ่โตนั้นจนมือหนาต้องแทรกตัวเข้าไปและตรึงสะโพกสวยไว้ไม่ให้ขยับไปไหน

"ไม่เอา คุณเสือ ฉันขอร้อง ไม่เอา ฉันกลัว"

"ถ้าเธอยังขืนดื้อ ฉันจะทำให้เธอเจ็บแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิตนารา"

"ไม่" 

เขาถูไถใจกลางความใหญ่โตแข็งแกร่งที่กุหลาบงามของเธอไปมาจนหญิงสาวปรือตาด้วยความเสียวซ่านจนเกร็งโดยไม่รู้ตัว

"ซี๊ด ค..คุณ..คุณเสือ อ๊า"

"อ่าส์ เธอต้องเป็นหนึ่งเดียวกับฉันนารา เข้าใจมั๊ย" เขาครางเสียงต่ำพลางกดแก่นกายใหญ่โตเข้าไปอย่างแรงจนสุดลำกายมันทำให้หญิงสาวเจ็บปวดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจริงๆ 

"กรี๊ด!! เจ็บ เอามันออกไป เจ็บ คุณเสือ ฮือ" ร่างบางพยายามถอยหนีแต่ถูกตรึงไว้ไม่ให้ขยับหนีทำให้เธอทรมานเหลือเกิน พยัคฆ์โน้มตัวลงไปกอดร่างบางไว้จนเธอต้องใช้เล็บจิกแผ่นหลังกว้างนั้นเพื่อระบายความเจ็บปวด

"เจ็บ เอามันออกไป" ชายหนุ่มหยุดนิ่งเล็กน้อยพยายามข่มสัตว์ร้ายในตัวไม่ให้มันทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้แต่สายไปแล้วบัดนี้แสงจันทร์กำลังส่องมาที่เขาอย่างสมบูรณ์ 

เขาทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

"ขอโทษด้วยนารา" เขากล่าวเสียงแข็ง "กรรซ์"

สิ้นเสียงคราง สัตว์ร้ายก็ขยับความน่ากลัวของเขา อัดกระแทกกุหลาบงามอย่างไร้ปราณี ไร้ซึ่งความเห็นใจใดๆทั้งสิ้น

"กรี๊ด ออกไป!! เอามันออกไปเดี๋ยวนี้ กรี๊ดฉันเจ็บ คุณเสือ!!" นาราร้องเสียงดังพยายามใช้แรงทั้งหมดผลักออกแต่ผลคือตอนนี้แม้ธารน้ำสวรรค์ก็ไม่ช่วยชโลมให้เธอหายเจ็บได้ 

"กรี๊ด ฮือ อย่า..พอได้แล้ว"

"อ่าส์ ซี๊ด" 

เขากระแทกความเป็นตัวเองลงไปเนิ่นนานเสียจนเธอหมดแรงจะต่อต้าน หลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็กระตุกเล็กน้อยและปลดปล่อยธารแห่งความปราถนาของเขาในกายเธออย่างตั้งใจมากมายก่อนจะถอนใจกลางของเขาออกมาช้าพร้อมกับเลือดพรหมจรรย์และลำธารสีขาว

บัดนี้คนข้างล่างหมดสติไปเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มจึงโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากหญิงสาวเบาๆ ครั้งแรกของเธอเขาก็ทำให้เธอเจ็บปวดเหมือนลงนรกซะแล้วและมันจะเป็นตราบาปแทนที่จะเป็นความทรงจำที่ซ่านสุขของเธอ

เขานี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆที่ต้องการเธอในวันที่เธอไม่ควรจะเจอเขามากที่สุด

"ฉันขอโทษนารา"


บ่ายวันรุ่งขึ้น

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากพยายามจะลุกขึ้นแต่พอลุกขึ้นนั่งความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วตัวยิ่งตรงส่วนนั้นแล้วด้วยคงจะบอบช้ำเกินจะจินตนาการได้

"โอ๊ย!!" 

ในที่สุดเธอก็พยุงตัวเองให้นั่งพิงหัวเตียงได้อย่างทุลักทุเล น้ำตาใสๆก็หยดลงมาอย่างไม่ตั้งใจ 

เขาคงได้สิ่งที่ต้องการแล้วล่ะ เขาถึงไปแล้วทิ้งให้เธอนอนตายทั้งเป็นอยู่ที่นี่อย่างโดดเดี่ยว

"นารา"

เสียงเข้มทางด้านหน้าประตูทำเอาเธอสะดุ้งก่อนจะร้องไห้อย่างหวาดกลัวยกมือไหว้ขอร้องเขาแทบไม่ทัน

"อย่าเข้ามา ขอร้อง ฮือ อย่ายุ่งกับฉัน"

พยัคฆ์เดินวางข้างต้มที่โต๊ะก่อนจะเข้าไปนั่งข้างเตียงและดึงมือมาจูบเบาๆ

"ฉันขอโทษ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้"

"คุณน่ากลัว คุณเป็นตัวอะไรกันแน่" ร่างบางทำท่าจะชักมือกลับแต่เขาไม่ยอมปล่อย

"อย่ากลัวฉันเลยนะ นารา มันจะไม่มีแบบนี้อีกต่อไปแล้ว" ดวงตาคมอ่อนลงแต่ดูจริงใจมองเธอไม่วางตาราวกับจะบอกเหมือนกันว่าเขาไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้

"อย่ายุ่งกับฉันเลยนะ"

"ไม่ได้หรอก เราเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้" เขาดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น "อยู่กับฉันนะนารา"

"..." ไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลลงบนอกแกร่งของเขาเท่านั้น


................................................TBC..................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว