email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 11 : Be snappish (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 11 : Be snappish (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 11 : Be snappish (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

[19.10 น.]

 

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน" เสียงของเดวินพูดขึ้น วันนี้เขาเหนื่อยมาก และดูเหมือนว่าเขาเริ่มจะปวดแผลขึ้นมาแล้ว

"โอเค งั้นผมกลับแล้วนะ" โซมินเก็บหนังสือเตรียมจะกลับแต่โดนแขนแกร่งดึงแขนเอาไว้ก่อน

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"แน่ใจนะว่าไปได้"

"ไปได้สิ แค่นี้เอง"

"...ก็ได้" โซมินยืนคิดอยู่ชั่วครู่แล้วตอบตกลง

 

 

ณ บ้านโซมิน

 

"ขอบคุณครับที่มาส่ง" โซมินโค้งตัวแล้วส่งยิ้มให้เดวิน

"อื้ม แล้วเจอกัน" เดวินพูด

ในขณะที่กำลังเข้าซอยบ้านของตัวเอง รถของเดวินก็ขับออกไปแล้วเพราะมันเป็นซอยเล็กๆ โซมินจึงขอให้เดวินขับมาส่งที่ปากซอยก็พอจะได้ไม่ต้องกลับรถให้ลำบาก โซมินเดินมาถึงหน้าบ้านก็มีชายแปลกหน้าเดินสวนผ่านไป ลักษณะรูปร่างสูง อายุน่าจะเยอะกว่าแม่เขาสักสองถึงสามปี แต่...ชายคนนั้นมาที่บ้านเขาทำไมกัน?

โซมินไม่ได้สนใจอะไรมากนักจึงเดินเข้าบ้านไป อาจจะเป็นเพื่อนแม่เขาก็ได้ แต่ทำไมถึงดูมีฐานะขนาดนั้นล่ะ ถ้าเขาไม่ได้คิดไปเอง เหมือนผู้ชายคนนั้นจะยิ้มให้เขาด้วย

"แม่ครับ หนูกลับมาแล้ว" เวลาอยู่บ้านโซมินมักจะใช้คำว่า 'หนู' คุยกับแม่ เพราะแม่บอกว่ามันน่ารักดี ถ้าแม่บอกว่าน่ารักโซมินก็จะทำตาม

"กลับมาแล้วหรอ มาให้แม่หอมหน่อยสิ" โซมินเดินเข้าไปให้ผู้เป็นแม่หอมแก้มซ้ายขวา

"มาทานข้าวดีกว่า แม่ทานไปก่อนแล้วล่ะ"

พอหอมเสร็จก็กลับไปจัดการกับซิงค์ล้างจานที่ทำค้างไว้ต่อ

"เอ่อ..แม่ครับ ผู้ชายที่เดินออกจากบ้านเราเมื่อกี๊ใครหรอครับ?" ทุกอย่างหยุดชะงัก เธอไม่คิดว่าโซมินจะบังเอิญเจอเขาคนนั้น เธอยังคงบอกโซมินตอนนี้ไม่ได้ มันยังไม่ใช่ตอนนี้ เมื่อเธอพร้อมเธอจะบอกกับโซมินเอง

"เพื่อนแม่น่ะลูก ไม่เจอกันนานเลยมาหา"

"อ๋อครับ" โซมินตอบกลับแค่นั้นก็ทานข้าวต่อ

 

 

[20.30 น.]

 

ไลน์! ไลน์!

เสียงแจ้งเตือนของไลน์ดังขึ้น ทำให้โซมินต้องละจากหนังสือไปดูว่าใครทักเข้ามา เวลานี้ไม่น่าจะมีใครทักเข้ามาหาเขาเพราะเพื่อนๆต่างรู้ว่าเขาจะใช้เวลาประมาณสองหรือสามทุ่มเพื่ออ่านหนังสือ พอคว้าโทรศัพท์ได้ก็เปิดเข้าแอพไลน์ ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครเพิ่มเพื่อนและทักมาตาเล็กเบิกกว้างทันที

DEVIN Added you by phone number

DEVIN : นอนหรือยัง?

โซมินอ่านแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม แต่สงครามออนไลน์มันยังไม่จบลงแค่นั้นนี่สิ..

ไลน์! ไลน์! ไลน์! ไลน์!

เสียงดังจนน่ารำคาญ โซมินจึงเอื้อมมือไปปิดเสียงมันไว้ แต่ก็นั่นแหละ..เมื่อคนเราไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการก็ต้องทำทุกวิถีทางให้ได้ในสิ่งที่เราอยากได้ เหมือนสิ่งที่เดวินกระทำตอนนี้..

ไม่อยากรอการตอบกลับของอีกคน ก็ต้องโทร

Rr Rrr

ปิดแค่เสียงไลน์แต่ไม่ได้ปิดเสียงโทรศัพท์ไว้นิ แต่เพราะโซมินไม่มีเบอร์เดวินจึงทำให้ขึ้นแค่เบอร์แต่ไม่ขึ้นชื่อ แต่การก่อกวนแบบนี้มันทำให้เดาได้ง่ายๆ ว่านี่คือเบอร์ของเดวิน ถามว่าทำไมเดวินถึงมีเบอร์โซมิน หึ ก็เพราะเขาขอน้องสาวตัวแสบอย่างเจนนี่มาไง ถึงได้มีเบอร์มีไลน์ขนาดนี้ เมื่อทนกับการก่อกวนไม่ไหว โซมินเลยจัดการรับไป

“ฮัลโหล”

(มินไม่อ่านไลน์พี่ แล้วก็อ่านไม่ตอบด้วย) เสียงสั่นเครือปนน้อยใจ มันทำให้โซมินงงกับอารมณ์ของเขาในตอนนี้ คำถามคือ..เขาเป็นอะไรของเขา

“ผมอ่านหนังสืออยู่”

(ไม่ให้อ่าน มินต้องสนใจพี่) ทำไมถึงใจเต้นแรงกับอีแค่คำสรรพนามทั่วๆ ไปด้วยล่ะ นั่นคือคำถามภายในใจของโซมิน และอีกคำถามคือ ทำไมถึงงอแงจัง..

“ผมจะอ่านหนังสือ กรุณาอย่ากวน” โซมินตอบออกไปอย่างเหนื่อยใจ วันพรุ่งนี้มีควิซต้องอ่านหนังสือ

(ก็ได้ไม่กวนแล้ว!)

ติ้ด!

สายโดนตัดไปอย่าไร้เยื่อใย อีกคนก็จะอ่านหนังสืออีกคนก็งอแงอยากจะโทรหา เห้อ เหนื่อยกับคนที่ชื่อเดวินจริงๆ! เขาเป็นอะไรของเขากันแน่ พรุ่งนี้เลิกเรียนต้องคุยให้รู้เรื่อง ไหนจะเรื่องตะคอกใส่แล้วตัดสายทิ้งนี่อีก

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

วันต่อมา

 

ณ คอนโดเดวิน

 

[10.15 น.]

 

Rr Rrr

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ปลุกคนที่กำลังหลับไหลจมกองผ้าห่มผืนหนาให้ลุกขึ้นมารับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิท

“เออ ว่าไง”

(มึงจะมาเรียนมั้ย) เสียงถามจากเพื่อนสนิทอย่าง ‘ไค’ ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นว่าเพื่อนรักอย่างเดวินจะมาเรียน เพราะนี่มันเลยเวลาของคลาสเรียนมาสักพักแล้ว

“ไม่ว่ะ กูปวดหัวนิดหน่อยอยากนอนพัก”

(เป็นไรมากป้ะ โทษทีเมื่อคืนติดธุระกับม้าจริงๆ แล้วทำไมมึงถึงได้ป่วยง่ายจังวะไอ้เสือ)

"ไม่รู้ว่ะ ตื่นขึ้นมาก็ปวดหัวเลย"

(เออ ดูแลตัวเองดีๆ นะเว้ย)

“ขอบใจ แต่กูไม่เป็นไรมากแค่ปวดหัวไม่ต้องแวะมาดูนะอยากนอน”

(เออๆ แค่นี้นะจารย์เข้าแล้วว่ะ)

“เออ”

ติ้ด!

ที่จริงเสียงโทรศัพท์มันดังมาสองสามครั้งแล้วล่ะ แต่เดวินไม่มีแรงลุกมารับเนื่องจากปวดหัวจากแผลที่หางคิ้วแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองจะมีไข้อ่อนๆ ซะด้วย วันนี้คงสอนไอ้ตัวดื้อไม่ไหว แต่จะโทรไปบอกก็กลัวจะโดนด่าว่าโทรมากวนเวลาเรียนอีก ก็เลือกจะไม่โทร ไม่รู้ทำไมต้องไปน้อยใจเด็กดื้อที่ด่าว่าตนไปรบกวนเวลาอ่านหนังสือนั่นด้วย คิดแล้วมันก็น้อยใจ

 

[17.30 น.]

 

ติ้ด! แกร็ก

เสียงประตูห้องดังขึ้นจากผู้มาใหม่ โซมินเดินเข้ามาภายในห้องของคอนโดหรู เหมือนมีคนอยู่เพราะเข้ามาก็มีคีย์การ์ดอีกอันเสียบไว้อยู่แล้ว แสดงว่าคนที่งอแงเมื่อคืนคงกลับมาก่อนเขาแล้ว…แต่ตัวเจ้าของห้องหายไปไหน?

โซมินเดินไปรอบๆ ห้องเพื่อดูว่าเดวินอยู่ที่ส่วนไหนของห้อง ทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่น ไม่เห็นแม้แต่คนของคนตัวโตเลย แต่มันยังมีอีกห้องนึงนะที่ยังไม่เข้าไป..

 

ห้องนอนไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว