ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดีกรีนี้มีแต่รัก

ชื่อตอน : ดีกรีนี้มีแต่รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2561 00:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดีกรีนี้มีแต่รัก
แบบอักษร


                สนามบิน

                ช่วงเช้าของวันที่ 31ธันวาคม  ผมและกีได้มาถึงสนามบินโดยพายเป็นคนมาส่ง เหลือเวลาอีกประมาณ30นาทีเครื่องจะออกพวกผมก็ทำการล่ำลา

                “พายไม่อยากไปด้วยจริง ๆ หรอ”กีถามพร้อมกอดเพื่อนตังสูง

                “ขอบคุณนะ แต่ว่าฉันมีธุระที่ต้องทำนะสิ คงไปกลับพวกนายไม่ได้”ใบหน้าสวยพูดเสียงเศร้าเล็กน้อย แววตาครุ่นคิดแต่ก็หายไปในชั่วพริบตา

                “ได้เวลาแล้วกี”ผมเรียกก่อนที่จะไปกอดพายอีกครั้ง

                “พวกฉันไปก่อนนะเดียวขากลับจะซื้อของฝากมาให้เยอะ”ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะจูงมือของกีแล้วเดินไปขึ้นเครื่อง

                ผมมองออกไปนอกหน้าตาปีใหม่ทุกปีครอบครัวของผมจะอยู่กันพร้อมหน้า ไม่ว่าจะติดงานขนาดไหนพ่อกับแม่ก็จะพยายามแทบตายเพื่อกลับมาฉลองด้วยกัน ครั้งนี้พี่วอดก้าได้ล้วงหน้าไปก่อนแล้ว3วันกับพี่แทนคุณ ส่วนพี่จินเห็นว่าจะมาถึงพร้อมๆกับพวกผม ผมหันไปมองคนข้างตัวก็พบว่ากีนั่งนิ่ง

                “เป็นอะไรไปกี”ผมถามด้วยความเป็นห่วง

                “ตื่นเต้นอ่ะ จะได้ไปเจอพอหับแม่ของนายแล้วมัน....”คนตัวเล็กนั่งกำมือสีหน้าเป็นกังวน

                ผมเอามือลูบหัวของกีเบาๆก่อนจะดึงเจ้าตัวมากอด”ไม่ต้องกังวนน่า กีคนเก่งของฉันหายไปไหนสะแล้วละ”ผมอมยิ้ม

                “ก็ฉันกลัวว่าพ่อกับแม่นายจะรับไม่ได้ คนที่เคยผ่านผู้ชายมาเยอะแถมฉันก็เป็นผู้ชายอีกด้วย”

                “นายลืมอะไรไปรึเปล่า เมื่อก่อนฉันก็ไม่ต่างกับนายเลยนะ แถมเรื่องที่ฉันชอบผู้ชายที่บ้านก็รู้กันหมด อีกอย่างพี่วอดก้าก็โทรมาบอกว่าแม่ดีใจมากเลยที่พาพี่คุณไปแนะนำ แถมพูดอีกด้วยว่า เมื่อไหร่จะได้เจอกับนาย”

                “จริงหรอ”กีมองหน้าผม

                “อื้ม ฉันไม่โกหกนายหรอก”ผมพูดจบกี่ก็ยิ้มออกมาอย่างน่ารัก ก่อนจะหันไปเรียกแอร์เพื่อสั่งอาหารมากิน

                ใช้เวลากว่า6ชั่วโมงก็มาถึงสนมบินนาริตะ เมื่อลงจากเครื่องบินแล้วออกมาภายนอกอาคารก็เจอกับลุงทาจิบานะพ่อบ้านเดินมารับ

                “สวัสดีครับคุณหนูไวน์แล้วก็คุณหนูกีสินะครับ”ใบหน้ายิ้มแย้มดูให้ความอบอุ่นใจของลุงทาจิบานะทำให้กียิ้มตอบรับและทักทายกลับ แม้จะแกขึ้นมากแต่ท่าทางของลุงก็ยังดูใจดีมากไม่ต่างกับเมื่อก่อน

                ลุงทาจิบานะเป็นพ่อบ้านที่รับใช้ครอบครัวมานานตั้งแต่คุณพ่อยังเด็กๆ ก็ตามที่บอกพ่อทำงานบริหารบาร์แถมยังเป็นบาร์เทนเดอร์ของบาร์ตัวเองอีกด้วย แล้วมาพบกับแม่ที่ในตอนนั้นเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนพอดี ทั้งสองก็เลย....เกิดมาเป็นโกโก้ครั่น อาไม่ใช่ละ

ทั้งสองก็พบรักกัน แต่ว่าด้วยความที่แม่และพ่อเป็นหมันด้วยกันทั้งคู่เลยทำให้ไม่สามารถมีลูกได้ จึงไปรับเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กมา คนแรกคือพี่จิน ตอนนั้นพี่จินอายุได้5ขวบกำลังเล่นและดูแลผมกับพี่วอดก้าไปด้วย ด้วยความเอ็นดูพ่อกับแม่เลยรับพวกผมทั้งสามคนมาเป็นลูกซะเลย

แน่นอนพี่น้องสามคนนิสัยไม่เหมือนกันเลย พีจินเป็นคนนิ่งๆเงียบแต่แข็งแกร่งและร้อนแรงภายใน ส่วนพี่วอดก้านั้นร้อนแรงทั้งภายนอกและภายใน เป็นคนที่ทำอะไรตามอารมณ์พอควร ส่วนผมน่ารักหวานๆแต่ก็ร้อนแรง

รถหรูขับเข้าไปในอานาเขตของบ้าน บ้านของผมนั้นกว้างพอควรตกแต่งตามสไตน์ญี่ปุ่นออกโบราณๆสองข้างทางนั้นเต็มไปด้วยต้นซากุระและต้นแปะก๊วยปลูกสลับกัน

“ว่าวสวยจังเลย”กีมองอย่างชื่นชม

“แล้วบ้านของกีเป็นแบบไหนหรอ”ผมถามด้วยความอยากรู้

“ฉันเกิดที่เกาหลีก็จริงนะแต่โตที่ฮ่องกง พ่อเป็นลูกครึ่งเกาหลีจีนส่วนแม่เป็นคนฮ่องกงอ่ะ คุณตาเป็นผู้มีอิทธิพลที่นั้นบ้านฉันก็กว้างๆแบบนี้แหละคุณตาชอบดอกท้อเลยปลูกไว้เต็มเลยละมีโอกาสแล้วเราไปกันเนอะ”

“เอาสิ”ผมยิ้มตอบ ตอนนี้ผมมีความสุขมากเลยละ

เมื่อถึงตัวบ้านด้านหน้าจะตกแต่งแบบยุโรปดูสวยงาม ส่วนทางด้านหลังนั้นจะเป็นแบบญี่ปุ่นซึ่งเป็นชั้นเดียวแล้วแบ่งแยกออกเป็นหลังๆล้อมรอบสวนหินอย่างสวยงาม พี่วอดก้าและพี่คุณออกมารับพวกผม

“มาถึงกันแล้ว เดินทางมาเหนื่อยรึเปล่า”พี่คุณเดินมาหาพวกผมทันทีก่อนที่จะช่วยเรียกเด็ก ๆมาถือของ

“นิดหน่อยครับพี่คุณ แต่เล่นมาก่อนเลยนะไม่รอกีเลย”กีแกล้งทำเป็นงอนก่อนที่พี่คุณจะเข้าไปกอดปลอบใจด้วยความเอ็นดู ผมไม่คิดอะไรมากเท่าไหร่จริง ๆแล้วพี่คุณกับกีเป็นญาติห่างๆกันแถมเป็นแฟนของพี่วอดก้าอีก

“เห็นว่าจินก็จะมาถึงแล้วละพอมาถึงแล้วก็มากินข้าวกันก่อนตอนนี้พวกแม่เข้าครัวทำอาหารให้ด้วยตัวเองเลย”พี่วอดก้าเดินเข้าไปโอบเอวของแฟนตัวเอง

 สักพักก็มีรถมาจอดที่หน้าบ้านซึ่งคนที่ลงมาก็คือพี่จินนั้นเอง และก็รู้สึกวาจะมาคนตามมาด้วย เพราะผมเห็นร่างของผู้ขายคนหนึ่ง

“มากันแล้ว”พี่วอดก้าและผมเดินเข้าไปหาพี่ชายทันที

“พวกนายมาถึงกับเร็วจังเลยนะ”

 “นั้นใครอ่ะจิน”พี่วอดก้าถาม

“แฟนฉัน”พี่จินตอบสั้นๆก่อนจะยืนมือไปหาคนในรถ  มือเรียวยืนมือไปจับพร้อมกับร่างบางที่ก้าวลงจะรถช้าๆ ใบหน้าหวานหันมาทางผู้คนที่กำลังยืนมองกันอยู่

“สวัสดีครับ”รอยยิ้มหวานส่งมอบมาให้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้ามา

ทุกคนต่างอยู่ในอาการนิ่งอึ้งกันไปหมดโดยเฉพาะผม เพราะคนที่เดินมากับพี่จินนั้นคือคานาตะ!!

“อ้าวมากับครบแล้วสินะ เข้ามากันสิแม่ทำอาหารเสร็จแล้ว”แม่เดินออกมาต้อนรับพวกเราทุกคนด้วยสีหน้ายินดี ส่วนพ่อหลังจากคุยธุระเสร็จเรียบร้อยก็ลงมานั่งรอที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว

ในตอนนี้ทุกคนมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกันเรียบร้อย พ่อที่เป็นเจ้าของบ้านจะนั่งที่หัวโต๊ะด้านขวาจะมีแม่ พี่จินกับคนาตะก็นั่งเรียงต่อกันไป ส่วนทางด้านซ้ายของพ่อจะเป็นผมและกี พี่คุณและพี่วอดก้า อาหารตรงหน้าก็มีหลากหลายเมนู มีตั้งแต่ หมูเนื้อไก่ปลา และผักต่างๆ

“วันนี้แม่ดีใจจริงๆเลยที่ได้อยู่กับพร้อมหน้าครอบครัว แถมปีนี้แม่ก็ได้ลูกสะใภ้(?)เพิ่มอีกตั้ง3คน”แม่ยิ้มอย่างดีใจ ส่วนพ่อก็ไม่พูดอะไรได้แต่นั่งยิ้ม

“สวัสดีครับผมชื่อแทนคุณ”พี่คุณเปิดประเด็นแนะนำตัวเองขึ้นเป็นคนแรกในบรรดาลูกสะใภ้(?)”ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณลุงคุณป้า”ก่อนจะลุกขึ้นและยกมือไหว้อย่างสวยงาม

“ยินดีจักนะจ๊ะ ไม่ต้องเรียกลุงเรียกป้าหรอก เรียกแม่กับพ่อก็ได้นะลูก”สายตามองมาที่พี่คุณด้วยความเอ็นดู

“หนะ...หนีห่าว”กีลุกขึ้นแนะนำตัวพร้อมก้มตัวลงอย่างทุลักทุเลเพราะความตื่นเต้น พร้อมทั้งพูดออกมาเป็นภาษาจีนอีกด้วย เวลาที่กีตื่นเต้นทีไรจะมักหลุดคำพูดเป็นภาษาจีนแม้จะชื่อเป็นเกาหลี แต่จริง ๆแล้วกีก็โตที่ฮองกงและใช้ภาษาจีนซะมากกว่า

“หนีห่าวจ๊ะหนูกี”แม่และพ่อยิ้มและหัวเราะด้วยความเอ็นดูกีก่อนที่เจ้าตัวจะรู้ว่าพูดอะไรออกไปก็เกิดอาการหน้าแดงและก้มหน้าหลบด้วยความเขิน ผมก็ได้แต่เอามือลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ

“แล้วหนูละจ๊ะชื่ออะไรกัน”แม่หันไปถามคานาตะก่อนที่เจ้าตัวจะยืนขึ้นและก้มหัวทักทาย

“สวัสดีครับผมคานาตะ ขอบคุณที่ชวนมาร่วมงานด้วยนะครับคุณแม่คุณพ่อ”ร่างบางยิ้มก่อนจะนั่งลง

กีเมื่อได้ยินชื่อถึงกับหันไปมองหน้าคานาตะด้วยความสนใจทันที ก่อนที่คาตะจะหันมายิ้มให้เล็กน้อย และทุกคนก็ลงมือทานอาหารกันและพูดคุยเรื่อง ๆต่าง ๆ

“ตอนเย็นแม่ได้ยินว่าที่วัดใกล้ๆมีการจัดงานเทศกาลลองไปไหว้พระกันดูสิ อ่อแล้วก็ลองให้น้อง ๆ เขาใส่ชุดยูกาตะกันสิจ๊ะแม่มีเตรียมไว้ให้เยอะเลย”แม่พูดขึ้นมาด้วยท่าทางดีใจ”คานาตะคุงก็ช่วยเพื่อนๆพี่ๆเขาใส่หน่อยนะ”

“ได้ครับคุณแม่”เสียงหวานตอบรับด้วยความยินดี

ช่วงค่ำๆหลังจากที่พักผ่อนกันพอหายเหนื่อยพวกเราทั้งหมดก็ได้พากันเดินไปที่เรือนใหญ่ ที่นั้นจะมีห้องญี่ปุ่นขนาดกว้างไว้สำหรับให้พวกผมได้เข้าไปแต่งตัวกัน พ่อกับแม่ตอนนี้ออกไปงานปาร์ตี้สมาคมเพื่อนร่วมรุ่นกันเรียบร้อยแล้วภาระหน้าที่ในการแต่งตัวจึงตกเป็นของผมกับคานาตะทันที เพราะคนอื่นนั้นไม่มีใครที่แต่งชุดเป็นเลยสักคน

“พวกคุณลองเลือกชุดที่ชอบมาเลยครับ พอเลือกได้แล้วเดี๋ยวผมจะช่วยแต่งตัวให้อีกที”คานาตะพูดขึ้นมา จากนั้นทุกคนก็พากันเลือกชุดที่ตัวเองชอบมาคนละ1ตัว กีกับพี่คุณดูจะดีใจมากกว่าเพื่อนเพราะว่าทั้งสองคนนั้นไม่เคยแต่งชุดยูกาตะเลย

“ไวน์มาช่วยจัดชุดให้ฉันที”พี่วอดก้าเรียกผมให้ไปช่วยแต่งตัวตรงมุมห้องหนึ่งซึงมีพี่คุณคอยดูวิธีใส่อยู่ใกล้ๆ ส่วนพี่จิน รายนั้นแก่งเรื่องแบบนี้เลยจัดการตัวเองเรียบร้อยก่อนเพื่อนแล้วออกไปยืนสูบบุหรี่ด้านนอกทันที

“ช่วยแต่งให้ฉันด้วยได้ไหม”ร่างเล็กของกีเดินเข้าไปหาคานาตะก่อนจะยื่นชุดที่ตัวเองเลือกไว้แล้วให้กับคานาตะ

“ได้สิครับ”คานาตะรับชุดมาก่อนจะช่วยกีสวมและจัดแต่งให้

“นายสินะที่เคยเป็นแฟนของไวน์”กีที่ยืนหันหลังให้กับคานาตะเพื่อผูกโอบิพูดขึ้นมาเสียงเบา

“....”

“ทำไมตอนนั้นถึงได้โกหกว่าตัวเองตายไปละแล้วไหนจะมาแกล้งว่าเป็นฝาแฝดด้วย”กีหันมามองหน้าของคานาตะก่อนจะจ้องลึกไปในดวงตาสีดำสวย

“รุ่นพี่เขาบอกคุณอย่างนั้นหรอครับ”คานาตะก้มหน้าเล็กน้อยแล้วใช้ความคิด”ผมไม่ได้โกหกหรอกนะ เรื่องที่มีฝาแฝด แค่คิดว่าให้รุ่นพี่รู้ไปแบบนั้นคงจะดีกว่า”คานาตะจับกีหมุนตัวก่อนจะบังคับให้ร่างเล็กนั่งลงหน้ากระจก

“แต่ก็ไม่น่าเชื่อเลยนะว่านายเป็นแฟนของพี่จินได้ คนๆนั้นเย็นชาจะตายไป”

“ไม่หรอก เห็นแบบนั้นแล้วเค้าอ่อนโยนกว่าที่คิดนะ”คานาตะพูดไปพร้อมกับมัดผมของกีก่อนจะปักปิ่นดอกไม้ดอกเล็กไว้บนผมของร่างบาง

“เรียกฉันกีเฉยๆก็ได้ อีกอย่างฉันไม่ได้ติดใจเรื่องที่ไวน์เป็นแฟนเก่ากับนายหรอกนะ แค่อยากรู้เท่านั้นเอง”กีมองคานาตะผ่านกระจก

“ฉันและไวน์หวังว่านายจะมีความสุขนะ”กียิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่แววตาก็ยังมีความซุกซนเล็กน้อย ทั้งสองคุยกันเรื่องของไวน์กันมากมายด้วยความสนุก

“น่ารักจังเลยกี”ผมเดินเข้าไปมองคนรัก กีอยู่ในชุดสีแดงบนผ้าปักลายดอกสึบากิดูสวยงามแถมยังปักผมด้วยปิ่นดอกไม้สีเงิน

“ขอบคุณนะคานาตะ”ผมหันไปขอบคุณคนข้างๆกี ผมไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกันบ้างแต่ดูจากสีหน้าที่ร่าเริงของกีแล้วก็คานาตะก็คงไม่ได้ผิดใจกัน

“ไม่เป็นไรครับ”คานาตะยิ้มหวานให้กับผมก่อนที่พี่จินที่เดินมาจากไหนไม่รู้ดึงแขนลากออกไป

“เพิ่งเคยเห็นพี่จินหึงก็ครั้งนี้”กีมองตามทั้งสองคนที่เดินนำไปศาลเจ้า

“นายละไปคุยอะไรกับคานาตะ”ผมหันไปถามคนรัก ถึงแม้คานาตะที่เคยเป็นแฟนผม แต่การที่กีไปคุยสนิทสนมกับคนอื่นก็ทำให้ผมหึงเล็กน้อย

“ความลับ”กีแลบลิ้นก่อนจะเดินหัวเราะออกไป

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะเค้นคอมถามเอาบนเตียงก็แล้วกัน”พูดจบผมก็เดินตามกีไปพร้อมกับด้านหลังมีพี่คุณกับพี่วอดก้าเดินตามห่างๆ

ไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรผมก็จะขอเก็บความทรงจำเหล่านี้เอาไว้ ความสุขที่ได้รับและมอบให้กันและกันจะไม่มีวันลืมไปจากหัวใจ

..........................................................................................................................................................

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ   พอดีเราลงอีกเว็บหนึ่งเลยลืมลงเว็บนี้ด้วยต้องขอโทษจริงๆค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว