ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​ จุดจบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2561 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ จุดจบ
แบบอักษร

                สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือคอนโดหรูขนาดใหญ่ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยเป็นเลิศ กว่าที่จะรู้ที่อยู่ของอิจิริก็ใช้ไปเวลากว่า 1 อาทิตย์ ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่าพายจะเป็นยังไงบ้างแต่ก็ขอภาวนาให้ปลอดภัย ถึงแม้ระบบรักษาความปลอดภัยจะกันคนนอกไม่ให้เข้าง่ายๆแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยสำหรับพวกเรา เพราะที่นี้คือที่อยู่ของแทนคุณซึ่งเป็นกิจการครอบครัวนั้นเอง

                “ขอโทษนะถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้ละก็...”ใบหน้าสวยหันมาขอโทษ

                “ไม่ใช่ความผิดพี่หรอกครับ ดีแล้วถ้าเมื่อเช้าพี่ไม่บังเอิญไปเห็นอิจิริออกมาจากห้องละก็พวกเราคงหาพายไม่เจอ”ผมหันไปปลอบแฟนพี่ชายที่กำลังทำหน้าเศร้า

                “ใช่แล้วละพี่คุณ คนที่ผิดคืออิจิริต่างหากละ กีจะไม่ยอมให้มันมาทำอะไรเพื่อนอีกแล้ว”

                ทั้งสามคนเข้าไปในตัวอาคารซึ่งตบแต่งอย่างหรูหรา ผู้คนที่อาศัยอยู่นี้เป็นดาราหรือไม่ก็คุณหนูผู้ร่ำรวยเป็นส่วนมากด้วยระบบรักษาความปลอดภัยและมีความเป็นส่วนตัวสูงแต่ก็แต่ก็แลกกับค่าเช่าต่อปีเกือบๆ 2ล้านบาท

                “แล้วห้องของหมอนั้นอยู่ที่ไหนหรอพี่คุณ”ไวน์หันไปถามหลังจากเข้ามาเรียบร้อย

                “ชั้น 15 ชั้นบนสุดเลย”

                เมื่อมาถึงฉัน15แล้วพวกเราก็เจอห้องของอิจิริทันทีเลย แต่ที่หน้าห้องนั้นมีชายชุดดำยืนอยู่ 2คนทำให้หมดหนทางที่จะเข้าไปช่วย

                “เอาไงดีละ”

                “ก็เข้าไปอัดมันให้สลบเลยไงพี่คุณ”

                “ไม่ได้หรอกนะกี พวกนั้นเป็นยากุซ่าญี่ปุ่นเป็นมือโปรเราจะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้”ผมแย้งคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง เพราะถึงแม้ว่ากีจะมีฝีมือแต่มันก็อันตรายถ้าหากทางนั้นมีปืน

                “งั้นเอางี้สิ....(ซุบซิบ)”

                5นาทีผ่านไป

                “จะไม่เป็นไรแน่หรอพี่วอดก้า”ผมถามพี่ชาย

                “ลองเชื่อแทนคุณดูสักหน่อย หมอนั้นเห็นหวานๆแต่จริงๆเจ้าเล่ห์จะตายไป”

                เรื่องที่พวกผมคุยกันก็คือให้กีกับพี่คุณไปล่อชายชุดดำออกมาจากหน้าห้อง แล้วให้ผมกับพี่วอดก้าบุกเข้าไปพาตัวพายออกมา ซึ่งผมก็คัดค้านเพราะและเสนอให้ตัวเองเป็นคนล่อ แบบกลัวว่ากีจะเป็นอันตรายแต่ก็ถูกทั้งสองปฏิเสธโดยเหตุผลว่า

                “ในเมื่ออิจิริตามนายมาคิดว่าทางนั้นจะไม่รู้จักหน้าตาของนายหรอ”กีบอกแบบนั้นซึ่งทำให้ผมแย้งอะไรอีกไม่ได้

                ร่างเล็กกับร่างสูงเพรียวเดินไปด้วยกันก่อนที่คนตัวเล็กจะทำท่าหกล้มเมื่อเดินผ่านชายทั้งสองที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง

                “อ๊ะ..เจ็บจังเลยพี่คุณ”กีแสร้งร้อง

                “เป็นอะไรมากไหมน้องกี”แทนคุณก้มลงไปดูข้อเท้าของกีแล้วลองจับเบาๆ

                “โอ้ย!”กีร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

                “แย่แล้วเท้าแพลงหนิเดี๋ยวพี่จะพาไปนั่งที่ห้องโถงด้านนั้นนะลุกไหวไหม” แทนคุณพยายามพยุงกีแต่ก็ทำเหมือนกับไม่มีแรงเพราะว่ารูปร่างที่ดูบอบบาง

                “เอ่อพี่ที่อยู่ตรงนั้นช่วยหน่อยได้ไหมครับ”แทนคุณหันไปขอความช่วยเหลือจากการ์ดที่อยู่หน้าห้อง

                “ช่วยพาน้องชายของผมไปนั่งที่มุมนู้นได้ไหมครับ”แทนคุณเดินเข้าไปหาทั้งสองแล้วมองด้วยใบหน้าเปลี่ยมความหวัง

                “ช่วยกีหน่อยนะครับพี่ๆ กีเดินไม่ไหวแล้ว”กีหันไปร้องขอความช่วยเหลือด้วยใบหน้าน่ารักที่คลอไปด้วยน้ำตาดูน่าสงสาน

                การ์ดทั้งสองคนหันมามองหน้ากันแล้วซุบซิบเล็กน้อยเป็นภาษาญี่ปุ่นเพื่อกันไม่ให้ทั้งสองคนเข้าใจความหมาย

                “ออกไปนิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง อีกอย่างคุณหนูก็อยู่ด้านในด้วย”

                “เอ่อวะ ดูเด็กตรงหน้าสองคนสิ หน้าตาน่ารักชะมัดเลย พอเราช่วยเสร็จก็เรียกค่าตอบแทนเป็นร่างกายเลยดีมะ”

                “ดีว่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะจากนั้นก็ช่วยพากีกับแทนคุณไปหาที่นั่งพัก

                “หน่อยไอ้พวกนั้น/อยากตายมากสินะ”ผมกับพี่วอดก้าพูดออกมาพร้อม ๆกัน

                “หวังว่าสองคนนั้นจะเอาตัวรอดได้ ไปกันเถอะไวน์”

                ผมใช้คีย์การ์ดปลดล็อคประตูห้อง เพราะว่าพี่คุณเป็นลูกชายเจ้าของคอนโดหรูนี้ การที่จะได้คีย์การ์ดมานั้นง่ายมาก เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับทางเดินมืดๆพวกผมก็ไม่กล้าทำอะไรเสียงดังก่อนจะค่อยๆย่องๆเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

                เมื่อเข้าไปถึงกลางห้องแล้วก็เจอห้องนั่งเล่นขนาดกว้างจัดตกแต่งอย่าหรูตรงกลางห้องมีโซฟาสีน้ำเงินชุดใหญ่วางอยู่ ผนังห้องตบแต่งด้วยโทนสีเปลือกไม้แก่ๆ ตรงมุมห้องมีชั้นหนังสือและทีวีขนาดใหญ่ พื้นพรมสีแดงเพลิงที่ปูไปทั่วห้องนั่งเล่น มองจากมุมนี้จะเห็นห้องครัวและบาร์ขนาดเล็กอยู่ทางด้านซ้ายมือ ห้องนี้แบ่งออกเป็นสองชั้นย่อยๆ มีบันไดเวียนขึ้นไปบนขึ้นลอยซึ่งผมก็ได้ยินเสียงคนอยู่ด้านบน

                “ด้านบนนั้น”ผมหันไปสบตากับพี่ชายที่หันมาพยักหน้าตอบรับว่ารู้แล้วก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปชั้นลอยทันที

                เมื่อหมุนลูกปิดปรากฏว่ามันล็อคเอาไว้ทำให้ผมกับพี่ชายทนไม่ได้จนต้องพังประตูเข้าไปแทน เมื่อประตูเปิดออกผมก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น สภาพของเพื่อนผมที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย สองมือถูกมัดล็อคไว้เหนือหัว และมีผ้าสีขาวปิดปากเอาไว้ เนื้อตัวของพายเต็มไปด้วยร่องรอยที่ดูก็รู้ว่าถูกกระทำโหดร้ายแค่ไหน

                เพราะมันเต็มไปด้วยรอยขบกัดและรอยจูบเต็มไปทั่วร่าง และรอยแดงๆจากการถูกเชือกเสียดสี พายตอนนี้นอนอยู่ในสภาพไร้เรี่ยวแรงและนอนคว่ำหน้าอยู่ ส่วนด้านล่างของพายนั้นมีร่องรอยว่าถูกข่มขื่นอย่างเห็นได้ชัดเพราะว่ายังมีน้ำสีขาวไหลออกมาเปรอะเปื้อนที่นอน

                “พาย...”ผมเรียกเพื่อนด้วยเสียงแหบแห้ง

                ทำไมพายต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายนี้ด้วย น้ำตาของผมไหลอาบแก้มตอนนี้ในหัวเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ผมโกรธ เกลียดอิจิริเป็นอย่างมาก

                “ในที่สุดก็หาเจอจนได้นะครับ...รุ่นพี่”เสียงเย็นๆของอิจิริดังมาจากทางด้านซ้ายมือตรงมุมมืด

                ผมหันไปทางต้นเสียง อิจิรินั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ขนาดใหญ่ สองมือประสานวางไว้บนหน้าขาอย่างใจเย็น เหมือนกับรอเวลาที่พวกเราจะมา

                “ทำไมนายถึงทำแบบนี้อิจิริ”ผมพูดด้วยเสียงโกรธ

                “คุณก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรอครับ ว่าทำไมกัน”ใบหน้าหล่อยิ้มเยาะให้กับผมก่อนจะลุกแล้วเดินมา

                ในตอนนี้วอดก้าได้สติจึงรีบเข้าไปแก้มัดให้กับพายและตรวจดูร่างกายของที่สลบอยู่ ซึ่งอิจิริไม่สนใจการกระทำของวอดก้า

                “ผมก็แค่ต้องการคุณเท่านั้นเอง”ร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้าผม

                “เราจบกันไปแล้ว ทำไมนายต้องมาทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยเรื่องของคานาตะฉันก็แทบไม่อยากเห็นหน้านาย แต่นี้กับพายเพื่อนของฉัน ถ้าคิดว่าทำไปแล้วนายจะได้ตัวฉันไปละก็นะคิดผิดไปแล้วละ ยิ่งนายทำอย่างนี้ฉันก็ยิ่งรังเกลียดนายมากขึ้น”

                อิจิริไม่ตอบอะไรแต่มองผมด้วยสีหน้าโมโห

                “แต่ผมรักคุณ”แววตาของคนตรงหน้าไหววูบเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

                “ความรักของนายมันเห็นแก่ตัวอิจิริและในครั้งนี้มันทำให้ฉันหมดความอดทน ถ้านายยังมายุ่งกับฉันหรือคนของฉันอีกละก็ ฉันจะไม่ปล่อยนายเอาไว้แน่นอนอิจิริ”ผมพูดออกไปก่อนจะเดินไปช่วยพยุงพาย

                “ทำไมกันละ ทำไมถึงเป็นผมไม่ได้กันความรักของผมมันไม่ดีตรงไหนคุณถึงได้ทิ้งผมไป”ร่างสูงตะคอกออกมาอย่างโมโหก่อนจะเดินเข้าไปกระชากพายที่เพิ่งได้สติ

                “อ๊ะ...”พายร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ร่างกายตอนนี้แทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆแล้วยิ่งมาโดนกระชากแรงๆ

                ปืนสั้นสีเงินจ่อไปที่หัวของพายความเย็นของโลหะทำเอาคนในห้องต้องเบิกตากว้าง

                “พอเถอะอิจิริ ให้มันจบเถอะนะ”ไวน์ร้องขอคนตรงหน้า

                “หึ ในเมื่อผมไม่ได้คุณ การฆ่าใครสักคนเพื่อแลกเปลี่ยนก็คงไม่เลวสักเท่าไหร่”อิจิริแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็นพร้อมกระชับกอดคอพายไว้แน่นแล้วลากร่างบางไปที่ระเบียงนอกห้อง

                “อึก...”พายร้องเสียงแหบ

                “ถึงแม้ว่าคนๆจะไม่ใช่คนรักของคุณ แต่ว่ายังไงก็เป็นเพื่อนคนสำคัญถ้าตายไปยังไงคุณก็ต้องเจ็บปวดใช่ไหมนะ ดีเหมือนกันเจ็บปวดกันทั้งสองฝ่าย”

                “พอ...ได้แล้วละ”พายที่พยายามฝืนพูดออกมาอย่างยากลำบากยกมือขึ้นจับแขนของอิจิริ

                “ไม่ต้องสนใจฉันหรอกไวน์ หนีไปซะ”น้ำเสียงแหบแห้งบอกไล่เพื่อน

                “พาย...ฉันไม่ยอมหรอกฉันจะช่วยนาย”

                “หึ..ขอบคุณแต่คนอย่างฉันไม่มีค่าพอที่จะให้ใครช่วยหรอก”

                อิจิริก้มลงมองคนในอ้อมแขน เสียสละตัวเองเพียงเพื่อเพื่อน 

หมอนั้นมันลูกยากุซ่านิอย่าไปยุ่งเลยดีกว่า   

คุณอิจิริเก่งจังเลยนะครับสอบได้ที่หนึ่งด้วยกีฬาก็เก่งไปหมด

หยิ่งจริง ๆแค่นิด ๆหน่อย ใครจะอยากไปเป็นเพื่อนกันมันกัน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพ่อบอกให้ไปสนิทด้วยฉันไม่มีทางที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับคนเอาแต่ใจแบบนั้นหรอก

นายชื่ออิจิริหลอน่ารักจังเลยนะฉันชื่อไวน์ยินดีที่ได้รู้จัก

อิจิริไปกินข้าวด้วยกันสิ

 ดอกไม้นั้นสวยจังเลยนะว่าไหม?

อย่าร้องไห้สิลูกผู้ชายไม่ควรร้องไห้หรอกนะนายไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่นหรอกเป็นอย่างที่ตัวนายเป็นดีแล้วละ

 หืม...นายชอบฉันหลอ ขอบคุณนะฉันก็ชอบนายเหมือนกัน  ฉันจะอยู่กับนายเองอิจิริ

“อึก..ไม่นะ”ความคิดของร่างสูงตีกันไปมาจนเริ่มคุมสติตัวเองไม่ได้ อิจิริ ผลักพายออกไปจนร่างบางล้มลงไปกองกับพื้น มือหนากุมหัวของตัวเองก่อนจะร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“พายเป็นยังไงบ้าง”ไวน์รีบวิ่งเข้าไปช่วยเพื่อนทันทีที่อิจิริปล่อยพาย ส่วนวอดก้ารีบออกไปโทรแจ้งรถพยาบาลและตามกีมาสมทบ

“ทำไม ทำไมกัน ทั้งๆที่รุ่นพี่บอกว่าจะอยู่เคียงข้างผมแท้ๆ”อิจิริร้องไห้ออกมา เขาไม่เคยแสดงความอ่อนแอออกมาสักทีตั้งแต่วันที่ไวน์บอกเขา

“....”

“ทั้งๆที่คิดว่าคุณจะไม่หักหลังผมแท้ๆ แต่กับ...อึก ลาก่อนครับรุ่นพี่”อิจิริยิ้มออกมาทั้งน้ำตาก่อนจะเอนตัวไปข้างหลังปล่อยให้ร่างของตัวเองผลัดตกลงไป

เปลือกตาปิดลงช้าๆ จะมีชีวิตอยู่ไปทำไมกัน ถ้าคนที่รักไม่ยอมรัก จบแล้วสินะสิ่งที่ฉันปรารถนาไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความสุข สุขที่จะได้อยู่กับคนที่ฉันรัก

 หมับ!!

“นาย...ตายไม่ได้นะ”เสียงที่แหบแห้งของพายดังขึ้น มือก็พยายามดึงมือของอิจิริไว้ทันก่อนที่ร่างทั้งร่างจะตกลงไป

ทำไมละ  อิจิริมองหน้าของพายอย่างไม่เข้าใจ พายที่แทบจะไม่มีแรงจับมือของอิจิริไว้แน่น ร่างกาบที่บ่งบอกว่าอ่อนแรงพยายามดึงอิจิริให้ขึ้นมา

“อึก...ไวน์มาช่วยหน่อยฉันจะ...ไม่ไหวแล้ว”ถ้าเป็นตอนปกติพายคงจะดึงอิจิริขึ้นมาได้ แต่เพราะว่าร่างกายบาดเจ็บมากทำให้แม้แต่แรงยื้อไว้ก็แทบจะไม่มี เลือดไหลออกมามือของพายเพราะแรงดึง ข้อมือที่เป็นแผลเล็กน้อยแต่ตอนนี้กับปริออก

“ทำไมละ ช่วยฉันทำไมกันทั้งๆที่ฉันทำกับนายไว้ขนาดนั้นแท้ๆ”

“มันไม่สำคัญหรอกว่านายจะทำอะไร แต่ถ้าเห็นคนจะตายตรงหน้าฉันก็ต้องช่วยอยู่แล้ว”พายพูดเสียงเบา

“ปล่อยฉัน ไม่งั้นนายจะตกลงไปด้วย”อิจิริพูดเสียงเรียบ

“ไวน์...อย่างยืนเฉยสิมาช่วยฉันเร็ว”พายหันไปขอความชวยเหลือจากเพื่อนที่กำลังยืนอึ้งอยู่ก่อนที่จะรับวิ่งไปช่วยกันดึงอิจิริขึ้นมาได้สำเร็จ

ภายในรถพยาบาลร่างของพายที่มีสายโยงเต็มไปหมด กีและไวน์ก็นั่งไปกับรถด้วยเหมือนกัน ตอนนี้พายหลับไปไม่ได้สติเลย

อย่าเอาเรื่องกับอิจิริเลยนะไวน์ ให้มันจบที่ตรงนี้แหละ คำพูดของพายวนเวียนอยู่ของหัวของเขาตลอดเวลา

“ไวน์ พายจะไม่เป็นอะไรเพราะงั้นนายอย่าคิดมากเลยนะ”เสียงของกีดังมาเตือนสติ

“เรื่องที่พายพูด...ฉัน”น้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้น

“ใจจริงฉันก็อยากจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด แต่ว่าพายเองก็คงไม่ต้องการแบบนั้น”

พวกผมตัดสินใจไม่บอกเรื่องนี้ออกไป เมื่อหมอหรือพยาบาลมาถามก็แค่บอกไปว่าเกิดจากการที่เล่นเซ็กส์รุนแรงไปก็เท่านั้น อีกอย่างเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของอิจิริทำให้ข่าวไม่เกิดขึ้น ผู้นำตระกลูฟูวะ  ฟูวะ ชินจิพี่ชายคนโตของอิจิริออกตัวปิดปากคนในโรงพยาบาลเองทำให้ไม่มีใครกล้าแพร่งพายออกไป

“ฉันต้องขอโทษสำหรับสิ่งที่น้องชายทำลงไป และขอบคุณที่พวกเธอไม่เอาเรื่อง”ใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรกับน้ำเสียงที่ฟังดูกดดันสมกับเป็นคนในโลกมืดกล่าว

“นี้ถือเป็นเงินชดใช้ เงิน 1 ล้านบาท”ฟูวะ ชินจิยืนเช็คเงินสดให้กับพายที่เพิ่งฟื้นตัว

“ผมไม่เอาหรอก”พายตอบเสียงเรียบ

“มันน้อยไปหลอ งั้นเพิ่มอีกสิบเท่าเป็นสิบล้าน”

มือเรียวบรรจงเขียนตัวเลขเพิ่มลงไปแล้วยืนให้กับพาย พายมองมันก่อนจะยืนมือไปรับ จากนั้นก็ฉีดกระดาษในมือออกเป็นเสี่ยงๆ แล้วโยนมันขึ้นฟ้า

“ไม่จำเป็นหรอก ออกไปผมอยากจะพักผ่อน”พายล้มตัวลงนอนแล้วไม่พูดจาอีกเลย

“งั้นผมจะไปยื่นให้กับคุณลุงคุณป้าของคุณก็แล้วกัน ขอตัว”พูดจบฟูวะ ชินจิก็เดินออกจากห้องไปในที่สุด

กีกับผมมองร่างของเพื่อนที่นอนอยู่บนเตียง ตอนนี้บาดแผลของพายเริ่มจางลงไปมากแล้วอีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้

“ขอโทษด้วยนะพาย เรื่องนี้มันเป็นเพราะฉันแท้ๆเลย”ผมเดินไปที่ข้างเตียงเพื่อนก่อนจะเอ่ยขอโทษออกมาพายหันมายิ้มให้กับผมก่อนจะยืนมือออกมาจนผมดึงมือของเพื่อนเข้าไปกุมเอาไว้

“ไม่เป็นไรหรอกไวน์ กีฉันโชคดีที่มีเพื่อนอย่างนายนะถ้าไม่มีพวกนายป่านนี้ฉันคงตายไปแล้วละ”ร่างบางพูดเสียงเบา

“รีบๆหายนะพาย แล้วฉันจะจัดเลี้ยงฉลองให้นาย นายอยากกินอะไรบอกฉันมาได้เลย”กีพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดกับใบหน้าที่น่ารักกำลังน้ำตาคลอ

มือเรียวของพายยื่นไปเกลี่ยน้ำตาให้กับเพื่อนตัวเล็ก เขาไม่เคยคิดว่าโชคร้ายที่เจอกับเรื่องแบบนี้ เพราะว่ามีทั้งสองคนคอยให้กำลังใจเสมอ

“อย่าร้องสิเจ้าเตี้ย...ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก แล้วทำตามที่พูดด้วยละ”พายพูดติดตลกจนกียิ้มออกมา แล้วทั้งสองก็เริ่มเปิดฉากทะเลาะกันอีกครั้งในรอบหลายวันที่ไม่ได้เจอกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว