ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กลั่นแกล้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2561 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลั่นแกล้ง
แบบอักษร


                -พาย-

                พาย   พาย   พาย

                เสียงใครกัน แล้วทำไมรู้สึกเจ็บร่างกายขนาดนี้นะ

                “พาย”            

                “อ๊ะ....”ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะพยายามปรับโฟกัสสายตาตัวเอง

                “ไวน์”ผมร้องเสียงแหบ

                “นายเป็นอะไรทำไมได้มานอนที่ห้องพยาบาลแบบนี้”ไวน์มองหน้าผม

                “ไม่มีอะไร อ๊ะ...”ผมร้องเสียงหลงเมื่อกำลังจะยันตัวเองลุกแต่กลับเจ็บไปทั้งร่างกาย

                “เป็นอะไรพาย...อ๊ะนี้นายตัวร้อนนี้”ไวน์ที่เข้ามาช่วยพยุงผมรู้สึกได้ถึงความร้อนในร่างกายของผม

                “คะ..คงงั้น”ผมรู้สึกว่าตัวเองมึนหัวอย่างหนัก โลกมันหมุนไปหมด

                “เลิกเรียนพอดีเดี๋ยวฉันให้พี่วอดก้าพาไปส่งลุกไหวไหม”ไวน์พยายามพยุงผมช้า ๆ

                “ขอบใจ”ผมพาร่างตัวเองเดินช้าๆโดยมีเพื่อนสนิทประคองโอบรอบเอวผมไว้

                “พี่วอดก้า พอดีเลยพาไวน์ไปส่งพายหน่อยสิตัวร้อนมากเลย”ไวน์ร้องเรียกพี่วอดก้าที่กำลังยืนคุยอยู่กับพี่แทนคุณประธานนักเรียน

                “ไหน...ร้อนขนาดนี้พาไปหาหมอดีกว่าไหม”พี่แทนคุณที่เดินเข้ามาดูอาการผมแนะนำ

                “มะ..ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่กินยาแล้วพักก็หาย”ผมตอบปฏิเสธ

                “งั้นที่บ้านมีใครดูแลไหมละ เดียวพวกพี่จะพาไปส่ง”

                “ไม่ครับผมอยู่คนเดียว”

                “งั้นพายนายมานอนบ้านฉันดีกว่า เดี๋ยวฉันจะดูแลนายเอง”ไวน์เสนอ

                “อ่า...อืม”ผมตอบ ตอนนี้ร่างกายแทบไม่มีแรงเหลือแล้ว

                -พาย End-

                ไวน์ประคองร่างบางของเพื่อนสนิทมาจนถึงรถของพี่ชาย โดยมีแทนคุณเดินตามมาด้วยเพราะความเป็นห่วงรุ่นน้อง

                “ต้องขอโทษพวกพี่ด้วยนะที่ให้ลำบาก เดียวส่งพายที่บ้านผมแล้วผมจะดูแลเอง พวกพี่ก็ไปเดทกันได้ตามสบาย”ผมหันไปบอกทั้งสองก่อนที่พี่แทนคุณจะเขินหน้าแดง

                “ปะ..เปล่าสักหน่อย น้องไวน์ละก็”แทนคุณตีหลังไวน์ด้วยความเขินเบาๆ

                สายตาคมจับต้องไปที่พวกเขาทั้งสี่คน ทุกการกระทำ ทุกคำพูดอิจิริล้วนได้ยิน

                “หึ ฉันเตือนนายแล้วนะ แบบนี้ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ”ร่างสูงกำหมัดแน่นก่อนจะทุบไปที่กำแพงข้างๆ แววตาโหดร้ายจับจ้องไปที่ร่างของพาย

                หลังจากที่แบกร่างเพรียวบางของเพื่อนเข้าไปนอนที่เตียงไวน์ก็จัดการถอดเสื้อผ้าของคนที่ไม่สบายจนหมดแล้วนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเพื่อน จากนั้นก็เปลี่ยนชุดให้  ด้วยความที่ว่าพายโดนซ้อมเพิ่งเกิดได้ไม่นาน ทำให้บาดแผลที่เป็นรอช้ำมีเพียงเล็กน้อย อีกอย่างพายที่ชอบเซ็กส์แบบ SM ก็มักมีแผลบ่อย ๆทำให้ไวน์ไม่สะกิดใจมากนัก

                “เอ๋ยาอยู่ไหนนะ”ร่างสูงหรือค้นหายาทั่วบ้านแต่ก็ไม่เจอ

                “พาย...เดียวฉันออกไปซื้อยากับข้าวต้มมาให้นายนะ นอนรอคนเดียวได้ใช่ไหม”ไวน์หันไปถามเพื่อนที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียง

                “อ่า...อืม ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ”พายตอบเพื่อน

                หลังจากที่ซื้อยาของของใช้จำเป็นต่างๆเสร็จไวน์ก็ได้แวะไปร้านขายข้าวต้ม ช่วงนี้เป็นช่วงหัวคำผู้คนกำลังเลิกงานทำให้ต้องรอคิวซื้อนานจนในที่สุดก็ได้ข้าวต้มร้อนมาสองถุง

                “ใช้เวลานานแบบนี้ไอ้พายบ่นแน่ๆเลยๆ กลับไปแล้วโทรหากีดีกว่า”ร่างบางเดินยิ้มอารมณ์ดี

                อุ๊บ!! อืออ

                อยู่ๆก็มีคนมาดึงร่างเพรียวบางเข้าไปในตรอกเล็กข้างทาง เพราะความมืดทำให้ไวน์ต้องใช้เวลาพอสมควรให้การมองว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ร่างตรงหน้าสูงกว่าเขาสักเกือบ10เซนได้ มือหนาปิดบากของเขาเอาไว้แน่น

                “ทำหน้าตามีความสุขจังเลยนะครับ....รุ่นพี่”เสียงออกเย็นชากระซิบข้างหูก่อนที่มือหนาจะปล่อยออกจากปากแต่กลับใช้แขนแกร่งขังร่างบางเอาไว้ติดกับกำแพงทำให้คนตรงหน้าไม่สามารถหนีไปไหนได้

                “อิจิริ”ไวน์พูดด้วยสีหนาตื่นตระหนก   

                “ปล่อยฉันนะ”ร่างบางพยายามดันร่างหนาตรงหน้าออก

                “เปล่าประโยชน์ ผมไม่ได้บอบบางเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้ผมแข็งแกร่งกว่ากว่าคุณด้วยซ้ำรุ่นพี่”ร่างสูงยิ้มก่อนจะมองคนตรงหน้าด้วยสายตาหลากหลาย

                “ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย ทั้งเรื่องของคานาตะอีก”ไวน์ถามเสียงเย็น ไม่มีทีท่ากลัวคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

                “ก็เพราะต้องการครอบครองคุณยังไงละ ทุกอย่างไม่ว่าจะใบหน้า”มือหนาลูบไล้ที่ใบหน้าของไวน์เบาๆ

                “เส้นผม ริมฝีปาก แม้กระทั้งร่างกายนี้”ดวงตาคมจ้องมองกันโดยไม่มีใครยอมแพ้ นิ้วเรียวยาวไล้ลงไปเกลี่ยบริเวณริมฝีปากก่อนจะลากนิ้วผ่านลงมายังลำคอระหง

                “นี่รุ่นพี่ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเหอะ ผมแทบจะทนรอกลืนกินคุณไม่ไหวแล้ว”แววตาคมกริบมองมาที่ร่างบาง

                “ขอโทษด้วย ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วและก็ฉันมีคนรักแล้วด้วย ฉันไม่อยากจะหักหลังกีหรอกนะ”ร่างบางตอบ

                “แล้วจะได้รู้กัน”พูดจบร่างสูงก็ประกบปากร้องลงไปบนปากนุ่มทันทีโดยที่คนโดนจูบไม่ได้ตั้งตัว เรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากคว้านหาความหวานจากภายใน

                “อือ....”ไวน์พยายามผลักคนตรงหน้าออกด้วยแรงที่มีแต่กับโดนมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้แล้วดึงไว้เหนือศีรษะ

                ถ้าเป็นเมื่อก่อนไวน์คงจะตอบรับจูบแบบดูดดื่มไปแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับคิดถึงแต่ร่างเล็กที่รอคอย ภาพใบหน้าที่น่ารักของคนรักลอยแวบเข้ามาทำให้ไวน์ตัดสินใจปล่อยแรงเฮือกสุดท้ายผลักอิจิริออกไปเต็มแรงแล้วง้างมือตบลงไปบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างแรง

                เพี๊ยะ!!

                “พอกันทีอิจิริ ฉันไม่มีวันเป็นของนาย ไม่มีวันรักนายได้ ร่างกายของฉันเป็นของกีคนเดียว และฉันก็จะไม่หักหลังคนรักเป็นอันขาด ถ้านายกล้ามายุ่งกับกีฉันจะไม่ปล่อยนายแน่จำไว้”พูดจบร่างเพรียวก็รีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที ทิ้งไว้ให้อิริจิโกรธแค้นอยู่ในใจ

                “ไม่มีทางหรอก ถ้าคุณไม่ยอมเป็นของผม งั้นคนรักของคุณก็จะเจ็บปวดยิ่งกว่านี้”         

                หลังจากฟื้นไข้มาได้ไม่กี่วันพายก็กลับมาอยู่บ้านตัวเอง ถึงแม้ว่าจะยังรู้สึกเจ็บไปตามร่างกายอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีกว่าวันแรๆ

                “นายจะไปโรงเรียนอยู่หรอพาย ถ้าไม่ไหวก็หยุดอีกวันเถอะเดี๋ยวฉันจะลาให้”

                “ไม่เป็นไรหรอก นี่ก็ดีขึ้นมากแล้ว”

                “งั้นถ้าไม่ไหวบอกฉันนะจะได้พาไปห้องพยาบาล”ไวน์บอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

                “ว่าไงพาย ช่วงนี้ไม่เห็นเลยนะ”กายเดินเข้ามาทัก

                “พอดีไม่ค่อยสบาย แต่ว่าตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วละ”พายตอบ

                “ก็ดีแล้วละ นี่วันนี้ไม่สนใจมาทำกับฉันบ้างหรอ ไม่ได้ทำกันนานแล้วนะ พวกกีกับไวน์ตั้งแต่คบกันพวกฉันก็เลยไม่ค่อยมีคนทำด้วยเลย”กายก้มกระซิบถาม

                “พอเหอะน่า พายเพิ่งหายป่วยให้ร่างกายพักก่อนเดี๋ยวก็ล้มป่วยไปอีก”ไวน์ดุเพื่อนชายเบาๆ

                “เอาไว้ครั้งหน้านะ ถ้าหายแล้วฉันจะจัดให้เต็มๆเลย”พายพูดพร้อมส่งสายตาเย้ายวนไปให้ก่อนละเลียริมฝีปากอย่างเซ็กซีให้กับกาย

                “หืม...เล่นแบบนี้จะยอมรอก็ได้ อย่าลืมแล้วละ”

                -พักเที่ยง-

                “วันนี้กินอะไรดีกินแต่ข้าวต้มตั้งหลายวันเบื่อจะแย่แล้ว”พายบ่น

                “ก็นายยังไม่หายดีนี่ กินอะไรที่มันไม่หนักมากก็แล้วกัน”

                “งั้นกินข้าวหน้าหมูทอดแล้วกัน”พายเดินนำไปโรงอาหารก่อนจะมีคนมาสะกิดแขน

                “พี่ครับพอดีอาจารย์ดันเรียกให้พี่ไปหาที่ห้องวิทย์ชั้น4ตอนนี้เลยนะครับเห็นบอกว่ามีเรื่องด่วน”เด็กหนุ่มรุ่นน้องตัวเล็ก ๆเอ่ยเสียงเรียก

                “เอ๋..อาจารย์ดันหลอ มาเรียกอะไรตอนนี้เนี่ย”

                “ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหมพาย”

                “ไม่เป็นไรนายไปกินก่อนเลย อย่าลืมสั่งมาให้ฉันด้วยนะ แล้วจะรีบมา”พูดจบร่างเพรียวก็เดินตามรุ่นน้องไป

                เมื่อเดินไปได้สักพักก็ถึงหน้าห้องวิทย์ บรรยากาศช่วงพักเที่ยงเด็กนักเรียนเลยไม่ค่อยมีแถมยิ่งเป็นห้องที่ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่นักทำให้พายเริ่มเอะใจเมื่อเปิดประตูนแล้วเดินเข้าไปไม่เจอใคร

                “ไม่เห็นมีใครเลย อ๊ะ...”พายหันไปถามรุ่นน้องที่ตามมาด้วยแต่กลับเจอผู้ชายสี่คนที่ยืนขวางทางประตูกันไม่ให้เขาออกไป

                “พวกนาย...”

                “ฉันเตือนแล้วนะว่าอย่ามายุ่งกับรุ่นพี่ ครั้งทีแล้วอุส่าสั่งสอนเบาะๆ แต่ครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยนายแน่”อิริจิพูดพร้อมเดินเข้ามาใกล้พาย จนพายเริ่มมีสีหน้าตระหนกเดินถอยหลังหนี

                “พวกนายจะทำอะไร”

                ชายร่างสูงสามคนเดินเข้าไปหาพายแล้วผลักร่างบางจนล้มลงกับพื้น พายที่โดนผลักล้มลงไปกระแทกกับพื้นทำให้ร่างกายที่ยังไม่หายดีนั้นจุกเล็กน้อย

                “กดมันไว้”อิริจิสั่งเพื่อนก่อนที่ทั้งสามจะกดล็อคพายไว้กับพื้นแน่นจนขยับไม่ได้

                “ปล่อยนะ”พายร้องโวยวายแต่กับถูกอิจิริตบหน้าจนเป็นรอยฝ่ามือแดงบนแก้มขาว

                “หน้าตาก็ไม่เลว ฉันจะให้เพื่อน ๆของฉันข่มขื่นแกจนไม่มีหน้าไปเจอกับรุ่นพี่เลย จัดการมันซะ”พูดจบอิจิริก็เดินออกไปทันทีพร้อมเสียงหัวเราะเย้ยยั่น

                “ถึงไม่เคยทำกับผู้ชายก็เหอะแต่หน้าสวยๆอย่างนี้ก็อยากลองดูสักครั้ง”ซิคเลียริมฝีปากตัวเอง

                “นี่อะ สะเปกฉันเลยว่ะ”เต้มองมาทางพายด้วยสายตาโลมเลียก่อนที่จะกระชากเสื้อนักเรียนของพายจนหลุดเผยให้เห็นผิวขาวเนียน

                “ขาวชะมัดเลยผิวก็สวยหุ่นบางเหมือนผู้หญิงเลย”ทามใช้มือลูบไล้ผิวกายของพาย

                “หยะ..หยุดนะ”พายร้องและพยายามดิ้นหนีแต่กลับทำได้ไม่มากเพราะพิษไข้ที่ยังไม่หายดีเริ่มรุมเร้า

                ทางด้านไวน์เริ่มออกตามหาเพื่อนเพราะว่าตอนที่กำลังกินข้าวกับพี่ชายและแทนคุณก็เห็นอาจารย์ดันเดินเข้ามาในโรงอาหาร แต่กลับไม่เห็นเพื่อนของตัวเอง พอถามไปว่าพายอยู่ไหนก็ถูกอาจารย์หนุ่มตอบว่าไม่ได้เป็นคนเรียก ทำให้ไวน์ร้อนใจเป็นอย่างมากแล้วรีบออกตามหาเพื่อนทันที

                “พาย....”เมื่อไวน์เปิดประตูห้องวิทย์ก็พบเจอกับเพื่อนตัวเองกำลังโดนผู้ชายถึงสามคนรุมอยู่

                “พวกแก ทำอะไรเพื่อนของฉัน”ร่างบางเข้าไปผลักผู้ชายทั้งสามคนออกพร้อมทั้งต่อยหน้าไปแรงๆจนทั้งสามล้มลงไป

                “พวกนายเพื่อนของอิจิรินี่ แล้วหมอนั้นอยู่ที่ไหน”เสียงร้องตะโกนด้วยความโกรธ ครั้งนี้จะไม่ให้อภัยอีกแล้ว บังอาจมากที่มายุ่งกับเพื่อนของเขา

                “มีเรื่องอะไรกันไวน์”ร่างสูงของวอดก้าวิ่งตามเสียงของน้องชายจนมาเจอเข้า

                “พวกนายทำตามคำสั่งของอิจิริงั้นหลอ”เสียงเย็นชาพูดกับชายทั้งสาม

                “เปล่า ก็แค่คิดว่ารุ่นพี่มันดูให้ท่าดีเลยอยากทำเท่านั้นละ”หนึ่งในสามคนตอบ

                “ไวน์พาพายออกไปก่อน ทางนี้พี่จะจัดการเอง”วอดก้าที่เริ่มเดาเหตการณ์ได้บอกกับน้องชายตัวเอง

                “มะ..ไม่เป็นไรปล่อยพวกนั้นไปเหอะฉันไม่อยากให้พวกนั้นต้องมาพักการเรียนทั้ง ๆที่เพิ่งเปิดเทอม”พายคิดว่าการที่ยิ่งมีเรื่องมันก็จะยิ่งเกิดปัญหา ปล่อยให้อิจิริเลิกราไปเองน่าจะดีกว่าคนแบบนั้นแค่ต้องการของเล่นแก้เบื่อเท่านั้นแหละ

                “พวกนายฝากบอกอิจิริด้วยนะว่าครั้งนี้ฉันจะไม่เอาเรื่องเพราะว่าพายขอเอาไว้ แต่ท่ายังมีอีกฉันจะจัดการให้เด็ดขาด ทั้งอิจิริและพวกนายเลย”ไวน์สั่งเสียงเฉียบขาดก่อนจะพยุงเพื่อนออกไป

                “ว่าไงนะพลาดอย่างนั้นหรอ”เสียงตะคอกด้วยความโมโหของอิริจิดังจนเพื่อนๆตกใจ

                “พวกฉันไม่เอาด้วยแล้วนะอิจิริไม่อยากเจ็บตัว รุ่นพี่นายหมัดหนักชะมัดเลย”

                “ไม่แปลกหรอกเพราะรายนั้นเป็นแชมป์คาราเต้มาก่อน ชั่งเถอะเรื่องนี้ฉันจัดการเองก็ได้”อิจิริบ่นอย่างหัวเสีย

                “ฉันมีเรื่องสงสัยวะ”ทามพูดเสียงเรียบ

                “จำได้ว่าแฟนของพี่ไวน์ชื่อกี แต่ว่าคนที่พวกเรารุมรู้สึกจะชื่อพายนะ”

                “หมายความว่ายังไง”อิริจิหันไปมองเพื่อนตาขวางจนเพื่อน ๆ ที่เห็นถึงกับขนลุก ก่อนที่เต้จะอธิบายเสียงสั่น

                “ถ้าเรื่องนั้นฉันลองไปถามพวกรุ่นพี่ที่เข้ามาจีบฉัน เขาบอกว่าหมอนั้นไม่ใช่คนชื่อกีอะไรนั้นหรอก เพราะคนที่ชื่อกีตอนนี้ไปฮ่องกงส่วนหมอนั้นน่าจะเป็นคนชื่อพายนั้นแหละ เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน”

                “บังอาจหลอกฉันงั้นหลอได้เจอดีแน่”อิจิริกำหมัดแน่นจนแม้แต่เพื่อนๆก็ไม่กล้าเข้าไปห้าม คงได้ปล่อยเลยตามเลยสินะแบบนี้

                หลายวันต่อมาพายที่หายดีเป็นปลิดทิ้งก็มาเรียนด้วยความสดใส อิริจิไม่มายุ่งกับพวกเขาอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้นทำให้พายขาดการระมัดระวังตัวเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะเลิกสนใจและยอมแพ้ไปแล้วจนถึงเวลาเลิกเรียนแล้วแยกกันกับไวน์

                “ยิ้มมีความสุขจริงนะ”เสียงทุ่มต่ำดังมาจากทางด้านหลังพายที่จำเสียงได้จึงตกใจแล้วหันไปทางที่มาของเสียง

                “อิจิริ...อ๊ะ!!!”เสียงร้องแผ่วเบาเพราะร่างบางทรุดลงไปจนสลบเมื่อโดนอิจิริชกเข้าที่ท้องไปอย่างแรงก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นรถที่ให้พ่อบ้านจอดรอแล้วพาไปยังคอนโดของตน

                “ไปที่คอนโดของฉัน วันนี้ฉันจะยังไม่กลับบ้าน”เมื่อสั่งจบพ่อบ้านก็ออกรถมุ่งตรงไปยังคอนโดของอิจิริทันทีโดยไม่ถามเกี่ยวกับเรื่องของพายเลยแม้แต่น้อย

                “โทษฐานที่มาโกหกฉัน ฉันจะไม่ปล่อยนายแน่...พาย”อิจิริพูดออกมาเบาๆ  เพราะถึงแม้ว่าพายจะไม่ใช่คนรักของรุ่นพี่ แต่ถึงยังไงก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกัน พายนั้นอาจจะเป็นหมากตัวสำคัญในการวางแผนเพื่อให้ได้ตัวรุ่นพี่มา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว