ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 : แข่ง

คำค้น : yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50k

ความคิดเห็น : 89

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2558 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 : แข่ง
แบบอักษร

ตอนที่ 4 แข่ง

 

 

 

   ซี Talk

        ผมนั่งกินข้าวต้มที่พวกมันทำให้  เรื่องรสชาติอย่างให้พูดเค็มมาก!!!  กูต้องได้เป็นโรคไตในเร็วๆนี้แน่  เหอะๆ  ไม่เป็นไรแดกๆไปเถอะ พวกมันอุตส่าห์ทำให้กินแล้ว  ผมนั่งฝืนกินน้ำปลา(?)คนเดียวรอพี่วายมันเข้ามา  สักพักมันเดินหน้าระรื่นเข้ามาในบ้าน 

 

      ฟอดดดด!!!

 

      ผมทำตาโต  อะไรวะคือตอนนี้แก้มกูต้องแดงมากแน่ๆ

 

     “พะ พี่วาย อะ เออพวกนั้น กะ กลับหมดแล้วหรอ” เหี้_ยย  ทำไมเสียงกูเป็นแบบนี้  ถามตอบพี่วายมันขำหึทีนึงก่อนจะเดินไปตักข้าวต้มมานั่งกินฝั่งตรงข้ามกับผม  ผมจ้องหน้ามันนิ่ง..คือ..มึงได้ยินที่กูถามป่ะวะ ไอ้ฉัด!

     “อร่อยป่ะ” ผมไม่ได้ถามนะพี่มันต่างหากที่ถาม  ถามกูเพื่อ?

     “ก็พอกินได้นะ  ลองกินดูดิ” ผมบอก   พี่พยักหน้าหงึกๆแล้วก็ตักข้าวต้มคำใหญ่เข้าปาก

 

        พรวดดด!!!

 

     ไอ้พี่เวร ไอ้พี่ห่า  หน้ากูหน้ากู!! ไม่เหลือเหี้ยไรแล้ว  ไม่นะ  ไม่ ไม่ ไม่  น้ำลงน้ำลาย  มึงมึงงงง!!!!

 

       “เนี้ยนะอร่อย!!  เฮ้อออ  ทิ้งเถอะ” มึงไม่ดูหน้ากูหน่อยหรอพี่วาย  พี่มันเดินเอาข้าวต้มไปทิ้งในครัวพร้อมเสียงโครมครามใหญ่  สักพักมันเดินออกมาพร้อมข้าวไข่เจียวไหม้ๆสองจาน  ส่วยผมหรอนั่งที่เดิมท่าเดิมไม่ได้ขยับไปไหน  พอพี่มันเห็นหน้าผมเท่านั้นแหละ

 

 

     “เฮ้ยยยยยยย!!!!   ใครทำอะ..เออ  พี่ทำหรอ” มันยังมีหน้ามาถามว่าใครทำอีก  โธ่~

     “พี่ไม่ได้ทำหรอก  หมาแถวนี้มันทำอะ”ผมตอบ  มันทำหน้าหงอยๆ  จะเป็นอะไรไหมถ้าผมถีบคนที่เกิดก่อนตัวเอง 5 นาที?

     “พี่ขอโทษ  เดี๋ยวเช็ดให้  แปปนึงๆ” พูดพี่มันก็เดินลิ่วๆเข้าไปในห้องแต่งตัวและออกมาพร้อมผ้าเช็ดหน้า  มันเดินมาตรงหน้าผมมันนิ่งจ้องหน้าผม   แล้วจะให้ผมทำไงอะนอกจากมองหน้ามันตาปริบๆ

      “ขอร้องอย่ามองคนอื่นด้วยสายตาแบบนั้นนอกจากพี่” มันพูด

      “โด่  หวงอะเด้~!”หวงกูก็บอกกันดีๆกูไม่เขิลหรอก  ก็นะพี่น้องกันหวงกันก็ไม่แปลกหรอก….มั้ง

      “อืม  ก็ซีเป็นน้องเอ้ย!…. ก็ซีเป็นเมียพี่ไม่ให้หวงได้ไงละ  เนอะซีเนอะ”มันมองผมด้วยสายตากรุ้มกริ่ม  อึ้งดิ….มึงพูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างหรือป่าว ?   ช่างแม่งมันคงพูดเล่นๆ  จะใส่ใจทำไมไอ้ซี

      “ก็จริงนะซีเป็นเมียพี่  แต่อย่าลืมว่าซีไม่ได้เป็นเมียพี่คนเดียว” ผมก็เล่นกับมันเนอะ  พี่มันชะงักนิดนึง  ย้ำว่านิดเดียวจริงๆ  นี่ถ้าไม่สังเกตุก็ไม่เห็นอะ

       “หึหึ” หยุดขำแบบนั้นเลยกูขนลุก  เดี๋ยวๆนี้มึงลืมอะไรหรือป่าว

       “หน้า” ผมพูดแค่นั้นแล้วก็ชี้หน้าตัวเอง   แม่งง! กูพรุ่งนี้สิวขึ้นแน่เลย... รมณ์เสียวะ!

        “อ้าว  ลืมๆ”พี่มันยิ้มแห้งๆให้  แล้วมันเอามือเชยคางผมขึ้น  ค่อยๆบรรจงเช็ดตั้งแต่หน้าผากไล่ลงมาจนถึงแก้มและมันก็ชะงักมือไว้ที่ริมฝีปากของผม  ผมเห็นมันเลียปากตัวเองทีนึงแล้วมันก็โน้มหน้ามาเลื่อยๆจนปลายจมูกเราแตะกัน  มันค่อยๆปิดเปลือกตามันช้าๆ  ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ปลายจมูก  ผมหลับตาแน่น..

 

   5 นาทีต่อมา

 

           มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ผมค่อยๆลืมตาช้าๆ…..ตรงหน้าผมว่างเปล่า...พี่วายอยู่ไหน   ผมมองไปรอบๆเห็นมันกำลังล้างจานอยู่  มะ..เมื่อกี้กูคิดว่ามันจะจูบ    อะไรวะ!!  แล้วกูอารมณ์เสียทำไม?  เดี๋ยวๆมันกำลังล้างจาน  แล้วข้าวกูอะโอ๊ยยย! ไม่แดกก็ได้!

       “พี่วาย  ซีไปนอนแล้วนะ” พี่มันพยักหน้าหงึกๆ  แล้วหันไปล้างจานต่อ  คือมึงไม่สนใจกูเลยเหรอ   ต่อมน้อยใจมันกำเริบ

        “ซี  คือข้าวน่ะพี่ว่ามันกินไม่ได้  เอาไว้ไปหาอะไรกินกันพรุ่งนี้นะ ตอนนี้มันดึกแล้วคงไม่มีร้านไหนเปิดแล้ว  ก็เราเล่นนอนเป็นชั่วโมงเลยนี่”มันพูด  ผมก็แอบดีใจหน่อยๆนะ  ดีที่พี่มันพูด  ถ้ามันไม่พูดนี่ดิเดี๋ยวจะมีอาการงอนตามมา

       “อืม” ผมตอบแค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง   นั่งดูทีวีสักพักก็ไปอาบน้ำแปลงฟันเรียบร้อย  ผมใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีก็เสร็จ  ผมมันเป็นพวกอาบน้ำไว

       “เฮ้ออ  ทำไรต่อดีวะ” ผมหยิบมือถือขึ้นมาเช็กนู้นเช็กนี่ไปเลื่อย  เปิดเข้าไปในไอจีก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง  เข้าทวิตเตอร์ก็ส่องคนอื่นไปงั้นๆเพราะผมเล่นไม่เป็น

 

       ตื้อดึง!

 

            เสียงเตือนพร้อมกับการแจ้งเตือนที่โผล่ขึ้นมาด้านบนทำให้ผมเลิกคิ้วสงสัย...  ถ้าเปรียบเทียบว่าทวิตเตอร์ผมมันเงียบแค่ไหน  สิ่งไม่มีชีวิตที่เรียกว่าไลน์มันเงีบเหงายิ่งกว่าอีก...  การที่จะมีคนทักมานี่ยิ่งกว่าเป็นไปไม่ได้อ่ะ  เพราะปกติผมเล่นในเฟสเพื่อนๆมันก็เลยไม่เคยทักไลน์  หรือไม่ทักแล้วผมไม่ตอบก็เลยเบื่อที่จะทักไลน์ผมละมั้ง

 

     ไทม์  ผมหล่อครับ

         เมียครับ  คิดถึงจางงงงงงง

 

     ไทม์ ผมหล่อครับ

         เมีย  ตอบผัวหน่อยยยย

 

      ไทม์ ผมหล่อครับ

         เมียยยยย

         เมียยยย

         เมียยยยย

         เมี๊ยยยยยยย

 

 

        มึงคือโรคจิตช้ะ?...   จะส่งรัวอะไรนักหนาวะครับ?  นี่ไม่คิดจะให้เวลานิ้วมือกูแตะแป้นพิมพ์เลยใช้มะ?  กูยังพิมพ์ไม่จบประโยคมึงเล่นส่งมาซะเกือบ 20 ข้อความ

 

     เด็กบัญชีรูปหล่อนามซี

        ส่งเหี้_ยไรนักหนาวะ?

 

     ไทม์ ผมหล่อครับ

        ก็ไทม์คิดถึงเมีย

 

     เด็กบัญชีรูปหล่อนามซี

        เมียพ่อมึงอ่ะดิครับ

 

    ไทม์ ผมหล่อครับ

       เมียพ่อไทม์ก็เป็นแม่ไทม์ไงครับ  เป็นแม่ซีอีกคนด้วย J

 

    เด็กบัญชีรูปหล่อนามซี

       กระบือเถอะครับไทม์  แม่มึงก็แม่มึงเกี่ยวเหี้_ยอะไรกับกู?

 

    ไทม์ ผมหล่อครับ

        อ่าว...  ก็ซีเป็นเมียไทม์นี่น่า  งั้นแม่ไทม์ก็ต้องเป็นแม่ซีไงครับ

 

    เด็กบัญชีรูปหล่อนามซี

        กูรู้จักมึงแค่ชื่อ  อย่ามาเนียนครับห่าน

 

    ไทม์ ผมหล่อครับ

        รู้จักแค่ชื่อที่ไหน?  น้องชายของไทม์ซีก็รู้จักนี่

 

     เด็กบัญชีรูปหล่อนามซี

        น้องชาย?  กูไปรู้จักน้องชายมึงตอนไหน?  หน้าตาน้องชายมึงก็ก็ไม่รู้จัก

 

     ไทม์ ผมหล่อครับ

         ซีรู้จักอยู่แล้ว  ซีก็เคยจับไม่ใช่หรอ?

 

     เด็กบัญชีรูปหล่อนามซี

          จับเหี้_ยไร  มึงอย่ามามั่วดิ

 

      ไทม์ ผมหล่อครับ

          เอ้างั้นซีจะปฏิเสธหรอว่าเมื่อคืนไม่เห็นน้องชายไทม์ แล้วก็ไม่ได้จับน้องชายไทม์อ่ะ

 

 

           โอเค...  กูรู้ละว่าน้องชายมึงคืออะไร  ยกนี่กูให้มึงวินเลยห่านเอ๊ยยพูดมาแม่งไม่องไม่อายคนอ่านเลยเนี่ย  มึงดูดิคนอ่านเขาทำตาแป๋วๆใสๆแล้วมาเจอมึงพูดแบบนี้เขาจะรู้สึกยังไง!  มึงแม่งความสุภาพไม่เคยมีในสายเลือด!

 

    ไทม์ ผมหล่อครับ

        เมียเงียบอีกแล้ววววว

        เมียนอนไปแล้วหรอ?

        เมียไม่สนใจไทม์เลยอ่ะ!

        เมียยยยยยย

 

      เด็กบัญชีรูปหล่อนามซี

         เออกูจะนอนเลิกส่งมาซักทีดิวะ

 

     ไทม์ ผมหล่อครับ

         งั้นไทม์ไม่กวนก็ได้

         ฝันดีนะครับที่รัก J

 

         มาเปลี่ยนคำเรียกเป็นเรียกกูว่าที่รักนี่คิดว่ากูจะเขิลหรอ?  เหอะคนอย่างกูน่ะเขิลอยู่แล้ว!  ฮือ  คือไม่อยากจะยอมรับหรอก  แต่คือตอนนี้ผมรู้สึกร้อนๆที่หน้า  แถมปากยังหุบยิ้มไม่ลงอีกนี่ดิ  โอ๊ยอีซีมึงท่องไว้นะ... ไม่ใจง่าย  ไม่ใจง่าย  ไม่ใจง่าย

 

 

          ผมทิ้งตัวลงนอนบนที่นอน  เป่าลมออกมาเมื่อรู้สึกว่าร่างกายเริ่มปกติขึ้นแล้ว  ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกรอบเพื่อที่จะเช็คเฟสบุ๊คเป็นอย่างสุดท้าย  เข้าไปก็เห็นคำขอเป็นเพื่อนที่มากขึ้นกว่าเดิม  เอิ่ม...  จะทะลุ 200 อยู่ละ  ที่ผมไม่รับไม่ใช่เพราะผมหยิ่งนะ  แต่คือผมเคยรับคนที่ไม่รู้จักเข้ามาแล้วแม่งมาทำต่ำๆใส่อ่ะ   ก็เลยเข็ดแล้วจะไม่รับอีกเลย

 

 

            คลิ๊กเข้าไปดูเพื่อว่าจะมีคนที่ผมรู้จักแอดมา  แล้วก็เจอไงชื่อเด่นมาเป็นสง่าคนแรกเลย  Gu ‘pongtup ABCD  บอกกูทีว่านี่ชื่อ?  คือมึงตั้งชื่อแบบนี้นี่ภาพพจน์ที่มึงสร้างมาแบบหนุ่มเงียบขรึมนี่หายไปเลยนะ

 

 

   ตึ่ง

 

 

              เสียงแจ้งเตือนเฟสเด้งขึ้นมา  ผมกดเข้าไปดู เพราะหลังจากที่ผมรับแอดไอ้พ่อทัพ  เฟสก็แจ้งขึ้นมาว่า  Gu ‘pongtup ABCD โพสต์ในไทม์ไลน์ของคุณ

 

 

   Gu ‘pongtup ABCD

      2 นาที

   ฝันดีนะครับซี...  อย่าลืมให้สามีเข้าไปอยู่ในฝันด้วยนะครับ J

 

 

 

         พวกมึงกำลังแข่งทำให้กูเขิลอยู่ป่ะวะ  โอ๊ยชีวิตเกิดมาน่ารักต้องทำใจอ่ะครับ  คนอ่านไม่ต้องอิจฉาผมกันนะ  ผมผิดเองที่เกิดมาน่ารักและสวยเว่อร์เกินไป  ผมรู้สึกผิดจังงง

 

    ~ช้าง ช้าง ช้าง~

          เสียงริงโทนโทรศัพท์ของผมดังขึ้น  เบอร์แปลกตาที่โคตรจะไม่คุ้นโชว์ขึ้นมาที่หน้าจอ...  ถ้ากูเดาไม่ผิดคนที่โทรมานี่คงเป็นคุณชาย  ผมคิดว่าผมเก่งพอ  เพราะงั้นซีเดาไม่ผิดแน่นอนเชื่อ

 

    [ฮัลโหลครับ] เสียงทุ้มนิดๆ อบอุ่นหน่อยๆตามแบบฉบับคุณชายพุฒิพัฒน์ดังขึ้น  เห็นมะผมแม่งเก่งงงง

 

       “ฮัลโหลโทรมามีอะไรหรอ?” ผมถามกลับไป  คุณชายเป็นคนที่ผมไม่ค่อยจะหยาบด้วยที่สุดแล้ว(มั้ง)   มองหน้าฟังเสียงแล้วผมทำใจด่ามันไม่ลง...

 

    [อ่า...  ก็แค่จะบอกว่าผมคิดถึงซีแล้วก็จะบอกฝันดีอ่ะครับ] อื้อหือ...  ผมนี่อื้อหือเป็นโจ๊กโอ้โหเลยครับ   โทรมาบอกแบบนี้เดี๋ยวกูสาวแตกบุกบ้านมึงแล้วมึงจะหนาวครับชาย

 

        “เอ่อ... แค่นี้หรอ?” ผมถามออกไป

 

    [อ้อ...  แล้วก็คือถ้าซีไม่ว่าอะไรพรุ่งนี้ผมอยากจะไปส่งซีที่มหาลัยอ่ะครับ] คุณชายพูดด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจแถมยังสั่นหน่อยๆด้วย

 

        “อือ  เอาส...”

 

       “ไม่ต้อง  เมียกู... กูดูแลเองได้” พี่วายที่เดินมาจากไหนไม่รู้กระชากโทรศัพท์ผมแล้วพูด  อีพี่วาย  มึงมาขัดอะไรตอนกูกำลังแรดดด?

        “พี่วายเข้ามาในห้องซีทำไม  ออกไปเลยนะ!” ผมตะโกนใส่มันแล้วรีบผลักมาออกไปจากห้อง...  คือไม่อยากจะบอก  ผมเป็นเด็กที่นอนแล้วใส่แต่กางเกงฮะ  ไม่ใส่เสื้อ ไม่ใส่กางเกงใน ไม่ใส่เหี้_ยอะไรทั้งนั้น  แล้วผมเป็นเด็กที่พอไม่กางเกงในซีจูเนียร์มีจะตื่นขึ้นมาง่ายมากครับ...

 

       “ซีผลักวายทำไม  คืนนี้วายนอนกับซีไม่ได้หรอ” มาเต็มอีกและ สีหน้า ดวงตา น้ำเสียงมึงนี้เว้าวอนกูเหลือเกิน  กูไม่ได้จับตัดหางมึงปล่อยวัดนะเฮ้ยและด้วยสัจธรรมของโลก...  โรคภูมิแพ้คนขี้อ้อนของผมก็กำเริบขึ้นอีกแล้ว  ก็เลยพยักหน้าให้มันไป

 

       “งั้นไปนอนกันดีกว่าเนอะ...  ฝันดีนะไอ้คุณ” ประโยคหลังมันหันไปพูดใส่โทรศัพท์  นี่มึงยังไม่วางสายอีกเรอะ!

 

       “ไปนอนกันเร็วซี  วายอยากกอดซีมากๆเลย” แล้วก็หันมาอ้อนผมอีกรอบ... 

       “เออๆ  พี่วายปิดไฟนะซีไปนอนละ” ผมพูดเดินไปที่เตียงหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มแล้วก็นอนรอไอ้วายมัน

 

        หลังจากที่ปิดไฟเรียบร้อยแล้วมันก็เดินมาบนที่นอนแล้วค่อยล้มตัวลงหันหน้ามาทางผมทำให้ตอนนี้จมูกของผมกับมันชนกัน  ไม่คิดอะไรมากนะเพราะปกติเวลานอนมันก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว

 

       “ขอหอมหน่อย” นี้ก็เรื่องปกติเหมือนกันฮะ  มันจะขอหอมผมก่อนนอนประจำ ซึ่งผมผู้เป็นน้องที่ดีก็พยักหน้าไป  มันหอมหน้าผากผมไล้ลงมาที่แก้มแล้วก็ลามไปงับจมูกผมเบาๆ 

 

 

           เดี๋ยวๆ...  กูว่ามันผิดปกติแล้วนะ

 

 

 

        แต่พอผมจะเอ่ยปากท้วงมันกับแนบริมฝีปากมาแล้วก็ใช้ลิ้นสอดมา  มันค่อยๆใช้ลิ้มของมันเล่นกับลิ้นของผม  ใช้ลิ้นเรียวยาวชอกไชไปทั่วโพรงปากเล่นกับฟัน  หยอกล้อกับลิ้นของผม  เชี่ยวชาญไปนะครับมึง...  แต่ผมก็สะดุ้งขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีมือเลื้อยผ่านขากางเกงขึ้นมาจับซี จูเนียร์...  กูบอกแล้วว่ากูตื่นง่ายมึงก็ยังจะเล่นแบบนี้เนอะ  ผมทุบอกมันเป็นการประท้วง วายทำท่าผละออกจากผมก่อนจะกัดที่ริมฝีปากล่างของผมเบาๆ

 

       “ให้ช่วยไหม?...  มันแข็งแล้วนะ... “ มันพูดแล้วมองไปที่น้องชายผมด้วยความเจ้าเล่ห์

       “ไม่เอา  ซีจะนอน” ผมส่ายหัวกลับไป

       “แน่นะ...  ถ้ามันยังแข็งอยู่แบบนี้ซีจะนอนไม่สบายนะ” พูดอย่างเดียวก็ได้พี่  ไม่ต้องเอามือไปลูบมันเล่นแบบนั้น  เสียวโว้ย!!

 

        “อ๊ะ...” ผมเผลอหลุดเสียงครางมาเมื่อวายมันหยุดเล่นแต่กลับใช้นิ้วสอดเข้าไปทางด้านหลังแทน

        “จะไม่ให้ช่วยจริงๆหรอ? “ มันถามผมอีกรอบแล้วเตรียมจะเอามือออกไป  ซึ่งผมผู้มีมารยาทพอตัวก็รีบคว้าข้อมือมันไว้ไง  มาทำให้กูอยากแล้วจากกูไปเนี่ยนะ?

 

         มันหัวเราะหึออกมา  แล้วก็ใช้มือรูดขึ้นรูดลงให้ผม  สลับกับใช้ปากอย่างเชี่ยวชาญ เงยขึ้นมาจูบผมทีหนึ่งแล้วก็กลับทำต่อ  ผมร้องบอกให้มันเร็วขึ้นเท่าไรมันก็จัดตามคำขอ...  เร่งจังหวะขึ้นไปเรื่อยจนกระทั่งผมปล่อยออกมาเต็มมือมัน  วายใช้ลิ้นเลียที่มือตัวเองซึ่งมีน้ำผมอยู่ ก่อนจะก้มมาเลียบนท้องของผมที่มีน้ำตกอยู่เหมือนกัน

 

       “จะไม่ให้ทำให้หรอ?” ผมถามพี่วายเมื่อเห็นว่ามันกำลังลุกไปเข้าห้องน้ำ

       “ถ้าให้มึงทำวันนี้ก็คงไม่ต้องนอนกันพอดี” มันฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม  ซึ่งพอเข้าใจความหมายพอก็หน้าแดงขึ้นทันที  มันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ  แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมค้าง..

 

 

       “เมื่อกี้สีหน้ามึงโคตรหน้ากระแทกน้องชายใส่เลยว่ะ”  บอกกูทีว่ามึงคือพี่กูจริงๆ ไม่ใช่คนอื่นปลอมตัวมา!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

:::::: ไรต์บีมTalk ::::::

ฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!

 

คิดถึงก็บอกดีๆ  ไม่ต้องเขิลๆๆ >////<

พอๆ ปล่อยบีมไป~~  มีข่าวดีจาบอกกก

เราจะมี บอทตัวละครแล้วน้า  แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอ  จะมีแค่ตัวละครหลักๆ 5 ตัว คือ

-ซี

-วาย

-ไทม์

-พ่อทัพ

-คุณชาย

 

มีแค่นี้ๆ  แล้วอีกอย่างฝากติกตามแฟนเฟจด้วยนะแจ๊ะ.

 

 

::::: ไรต์นัมทอลค์ ::::

กราบสวัสดีอีกรอบค่ะ....
คิดถึงกันบ่?  ถ้าคิดถึงอย่าลืมเม้นเยอะๆน้าาาาา
ขอเม้นซัก 30 ดิตัว T^T  เค้าจะรีบกลับมาอัพอย่างด่วยจี๊เลยยยย
ก็อย่างที่บีมพูดไปนะ  มีบอทแล้วววว  ใครสนใจทักได้ที่เพจค่ะ

 

แล้วก็ฝากเพจจจจจ

 ชื่อ ผัวหวงนะครับ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว