ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP21] ปิดบัง& เรื่องลูก(เรื่องใหญ่)

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP21] ปิดบัง& เรื่องลูก(เรื่องใหญ่)

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 04:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP21] ปิดบัง& เรื่องลูก(เรื่องใหญ่)
แบบอักษร

บทที่ ๒๑

“บอกเขาไปว่าพี่ไม่ว่างจะเจอ ไปครับ” ธาวินเอ่ยบอกน้องสาวเสียงเรียบในประโยคแรก แล้วเอ่ยกับดาหลาด้วยนำ้เสียงอ่อนลงในประโยคถัดมา พร้อมกับคว้ามือเธอไปจับไว้แล้วเดินผ่านตัวเอ็มมาเข้าไปในบ้าน

เอ็มมามองตามพี่ชายกับเพื่อนรักไปจนลับตา แล้วหันไปมองค้อนเรียวที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนที่ต่อมาจะเดินตามสองคนนั้นเข้าไปในบ้าน ส่วนเรียวก็ได้แต่ยืนทำหน้างงอยู่ข้างๆกิตติ 

ธาวินและดาหลาเดินจุงมือกันเข้ามาในห้องโถงใหญ่ พอจะเดินผ่านห้องรับแขกไปก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงๆหนึ่งที่ดังออกมาจากภายในห้อง

“ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยหรือ” ธาวินถอดหายใจออกมาหนักๆ ค่อยๆหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้นที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ เป็นเหตุให้ดาหลาเองก็ต้องหมุนตัวกลับตาม

“มีอะไร?” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามหญิงวัยกลางคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แล้วแสมองไปทางอื่น

“พูดกับ ‘แม่’ ให้มันดีๆหน่อยสิจ๊ะ ธาม” วดี ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแม่ผู้ให้กำเนิดของชายหนุ่มเอ่ยกับลูกชาย พลางยกมือขึ้นไปสัมผัสแก้มสาก แต่ธาวินกลับปัดมือเธอออกอย่างไม่ใยดี

“อย่าแตะต้องตัวผม...แล้วตกลงมีอะไรก็ว่ามา” วดีแสยะยิ้ม หันมามองสำรวจดาหลาที่ยืนอยู่ข้างๆลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเย้ยหยัน

“นี้นะเหรอลูกสะใภ้ฉัน...ไม่คิดว่าธามลูกรักจะตาต่ำถึงขั้นเอาลูกเมียน้อยมาทำเมีย” คนถูกกล่าวหาถึงกับเดือด ตวัดสายตามองแม่สามีอย่างไม่พอใจ ผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้าคาตามาก่อน แต่เรียกเธอว่าลูกเมียน้อย แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนดาหลากลับเลือกที่จะเงียบและมองผู้หญิงตรงหน้านิ่งๆ 

“ถ้าจะมาหาเรื่อง กรุณาหุบปากของน้าวดีแล้วก็กลับไปอยู่ในที่ของคุณน้าเถอะค่ะ” เป็นเอ็มมาที่พูดขึ้น เธอเดินเข้ามาได้ยินวดีเรียกเพื่อนรักว่าลูกเมียน้อยพอดี 

“ทำไมหรือจ๊ะเอ็มมา น้าพูดผิดตรงไหนเหรอ เอะ? หรือว่ามันไม่ใช่ความจริง...” วดีหันมาพูดกับเอ็มมาด้วยท่าทางจริตจะก้าน แล้วหันกลับไปหาลูกชายกับลูกสะใภ้

“...ว่าไงจ๊ะหนู ไหนบอกฉันมาซิว่าเธอไม่ใช่ลูกเมียน้อย” น้ำเสียงเย้ยหยันถูกเอ่ยให้ดาหลา นักฆ่าสาวกำหมัดเข้าหากันแน่น พยายามควบคุมอารมณ์เป็นอย่างมาก 

“หุบปาก! แล้วออกไปจากบ้านฉัน!” เป็นธาวินที่พูดขึ้นเสียงดัง เขาเองก็โกรธไม่น้อยกับคำพูดดูถูกดูแคลนเมียเขาของวดี ถ้าไม่เห็นว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่เขาคงตบหน้าหล่อนไปแล้ว 

“ธามเห็นนังลูกเมียน้อยนี้ดีกว่าแม่เหรอ” 

“เลิกเรียกเมียฉันแบบนั้น แล้ว! ออกไป! จาก! บ้านฉัน!” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มกดเสียงต่ำ ชี้หน้าวดีและเน้นย้ำทุกคำพูดจุดประสงค์ของตน ทว่าหญิงวัยกลางคนกลับไม่ยอมหยุด

“หึ! ไงนังลูกเมียน้อย ปั่นหัวธามจนหลงเธอหัวปักหัวปำเลยนะ...”

ธาวินหลับตาลงช้าๆอย่างระงับสติอารมณ์ ในขณะที่ดาหลาเองก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่เธอไม่อยากทำอะไรพลุ่งพล่านลงไปเลยพยายมเอานิ่งไว้ ร่างใหญ่เริ่มสั่นจนจับสังเกตได้ 

“...หวังจะจับลูกชายฉันมันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ...ระวังจะเป็นเมียน้อยซะเองล่ะ” 

พรึบ!

“วิน!/พี่ธาม/นาย!!” ทั้งดาหลา เอ็มมา เรียวและกิตติที่พึ่งเดินเข้ามา อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆธาวินก็พุ่งตัวเข้าไปบีบคอผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแม่ 

“เลิกยุ่งกับเมียฉันสักที!” ความอดทนขาดสะพึ่ง ผู้หญิงคนนี้จะดูถูกเมียเขามากเกินไปแล้ว! ตอนนี้ธาวินราวกับคนขาดสติก็ไม่ปาน แววตาคู่นั้นของเขามันช่างหน้ากลัว ทั้งดาหลา เอ็มมาและลูกน้องทุกคนต่างไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามเขาเลย

“อึก!” วดีเริ่มหายใจติดขัด สองมือเรียวพยายามแกะมือหนาของลูกชายที่อยู่รอบลำคอออก แต่ก็ไม่ได้ผล

“วิน! วินหยุด เขาแม่คุณนะวิน ปล่อยเธอ...วิน” ราวกับว่าพึ่งได้สติกลับคืนมา หลังจากที่นิ่งอึ่งไปนานพอสมควร ดาหลารีบเข้ามาห้ามปรามด้วยกลัวว่าธาวินจะพลั้งมือฆ่าวดี  เพราะอาการของเขาในตอนนี้มันไม่ต่างจากโรคจิตขาดสติเลย เขาอาจจะไม่รู้ตัวซะด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรลงไป 

“วินคะ...ใจเย็นๆค่ะ ปล่อยเขาเถอะนะถือว่าดาหลาขอร้องนะคะวิน” หญิงสาวเลือกที่จะใช่น้ำเย็นดับเพลิงไฟในตัวของคนรัก เธอกอดเอวสอบไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงและคำพูดอ่อนโยน 

“วินปล่อยเธอเชื่อดาหลานะคะ ปล่อยเธอ” 

พรึบ!

“แค่กๆๆๆ อึก” ร่างของวดีล่วงลงไปบนพื้นอย่างหมดสภาพ เมื่อธาวินยอมปล่อยมือออกจากลำคอบาง ชายหนุ่มหอบหายใจหนักๆพร้อมกับก้าวขาถอยหลังออกห่างจากวดีสองสามก้าว

“นายหญิงพานายกลับขึ้นไปบนห้องเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้พวกผมจัดการเอง” เรียวเอ่ยบอกผู้เป็นนายหญิง หลังจากเดินเข้ามาดูสภาพวดีพร้อมกับกิตติ 

“ฝากด้วยนะ ไปคะเรากลับขึ้นห้องกันเถอะ” ดาหลาบอกกับลูกน้องแล้วหันมาพูดกับคนรัก เปลี่ยนจากโอบกอดมาจับมือหนาไว้ จากนั้นก็พาเขาขึ้นไปชั้นบน ตามด้วยเอ็มมา ปล่อยให้เรียวกับกิตติจัดการกับวดีแทน...

๐๐๐๐๐

หญิงสาวพาธาวินกลับเข้ามาในห้องนอน พาเขามานั่งที่ปลายเตียง ชายหนุ่มนั่งกุมกระหม่อมตัวเองแน่นราวกับว่ากำลังปวดหัวเป็นอย่างมาก

ดาหลามองการกระทำของคนรักอย่างรู้สึกสงสัยในอะไรบางอย่าง ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเขาสติแตกแบบนี้ เพราะเธอเองก็เคยเจอกับตัวมาแล้ว

“ปวดหัวเหรอ” ถามพลางนั่งลงที่ว่างข้างๆ ธาวินทำเพียงส่านหัวเป็นคำตอบ แล้วเปลี่ยนท่ามาโอบกอดเธอไว้ ซึ่งดาหลาเองก็กอดตอบเขา

“มีอะไรอยากระบายออกมาไหม ฉันพร้อมรับฟัง” 

“...” เงียบ

“โอเคค่ะไม่พูดก็ไม่พูด หิวหรือยังเรายังไม่ได้ทานอาหารเย็นเลย”

“ผมไม่หิว แล้วคุณล่ะหิวไหม” 

“ฉันก็ไม่หิวเหมือนกัน งั้นเราไปอาบน้ำกันดีกว่าค่ะ” ว่าแล้วก็จะขยับตัวออกจากอ้อมกอด ทว่ากลับโดนคนตัวโตรั้งเอาไว้ ธาวินส่ายหน้าพัลวันพร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้น

“ขออยู่แบบนี้สักพัก” ว่าพลางหลับตาลงช้าๆ พยายามไม่นึกถึงเรื่องราวเลวร้ายในอดีต

“...แปบเดียวนะ ฉันเหนียวตัวอยากอาบนำ้”

“...” 

“...” 

“อย่าทิ้งผมไปไหนนะ ผมไม่เหลือใครแล้ว พ่อก็จากผมไป ส่วนแม่ก็เหมือนไม่มี” นานพอสมควรก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะเอ่ยประโยคนั้นออกมา เปลือกตาหนาค่อยๆเปิดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาที่เอ่ยออกมามันบ่งบอกว่าเขากำลังกลัว กลัวอะไรสักอย่าง

“ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นคะ?” ดาหลาถาม ผละตัวออกมาเล็กน้อยเพื่อสบตากับชายหนุ่ม

“บอกฉันได้ไหมว่าทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น แล้วช่วยเล่าเรื่องระหว่างคุณกับแม่คุณให้ฉันฟังได้ไหม ฉันอยากรู้” 

“...” มาเฟียหนุ่มได้แต่เงียบ เขาไม่อยากพูดถึงมัน ไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนั้น

“ไม่อยากพูดถึงมันก็ไม่เป็นไร พร้อมเมื่อไหร่ค่อยเล่าให้ฉันฟังก็ได้” จบประโยคนั้นดาหลาก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็โดนธาวินรั้งเอาไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอนั่งอยู่บนตักแกร่ง

“อย่าทิ้งผม” ดูเหมือนว่าเขาจะกลัวโดนทิ้งตลอดเวลา เขาต้องมีอะไรบางอย่างปิดบังเธอ... บางอย่างที่เขาไม่อยากพูดถึง หญิงสาวถอดหายใจพรืดใหญ่ ปรับเปลี่ยนท่าทางการนั่งเป็นนั่งหันหน้าเข้ากัน 

“ฉันไม่ทิ้งคุณ ฉันจะอยู่ตรงนี้กับคุณเหมือนที่คุณคอยอยู่ข้างๆฉันไงคะ” เธอพูดจริง ในเมื่อธาวินไม่เคยทอดทิ้งเธอ เธอก็จะไม่ทอดทิ้งเขา จะจับมือฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน

“พูดแล้วห้ามคืนคำ ถ้าคุณผิดคำพูด ผมขอให้...” ธาวินเว้นวรรคไว้เท่านั้น ดาหลาเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

“...ขอให้คุณท้อง ท้องลูกแฝดด้วย ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง” ชายหนุ่มพูดต่อเสียงแจ้วพร้อมกับยิ้ม แบบนี้แสดงว่ารู้สึกดีขึ้นแล้ว หญิงสาวคิดเช่นนั้น

“แช่งฉันหรืออยากมีเอง” ดาหลาถาม

“ก็ทั้งสอง😊” 

“ยิ้มแบบนี้แสดงว่าหายแล้วใช่ไหม งั้นก็ไปอาบน้ำกัน” 

“เปลี่ยนจากอาบน้ำเป็นทำลูกได้ไหมครับ” จบประโยคนั้นร่างบางก็ถูกคนตัวโตพลิกตัวให้นอนลงบนที่นอนในเวลาอันรวดเร็ว โดยมีเขาตามมาขึ้นคร่อม

“มาครับ เรามาทำลูกกันเถอะ😙” ใบหน้าคมคายซุกลงตรงซอกคอระหงทันทีทันใด

“ยะ..หยุดนะวิน! เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลย จะให้ฉันมีลูกกับคุณได้ไง” มือทั้งสองข้างพยายามดันที่อกแกร่งเป็นการห้ามปราม ธาวินผงกหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“งั้นก็แต่งกันเลยสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก หากแต่แววตากับฉายแววจริงจัง เขามันอายุสามสิบแล้วนะ เดี๋ยวมันไม่ทันใช้ ต้องรีบ อีกอย่างเขาก็รักเธอมากด้วย อยากมีลูกกับเธอ อยากร่วมมือกันกับเธอสร้างครอบครัวที่อบอุ่นขึ้นมา 

“บ้าหรอ! คบกันยังไม่ทันข้ามวันเลย!” ดาหลาตัดพ้อ มองค้อนอย่างเอาเรื่องหากเขาทำแบบนั้นจริงๆ

“แต่นอนด้วยกันมาเป็นอาทิตย์แล้ว” ว่าแล้วก็ซุกหน้าลงตรงซอกคอระหงอีกครั้ง

“ไอ้บ้าไอ้หื่น! ปล่อยนะในสมองมีแต่เรื่องแบบนี้หรือไง! ถ้าคุณไม่หยุดรับรองว่าคุณตายแน่! ธาวิน!” 

“คุณว่าเราจะตั้งชื่อลูกเราว่าไงดี” คนตัวโตผงกหน้าขึ้นมาถาม แล้วทำหน้าครุ่นคิดตามคำถามของตัวเอง ชื่ออะไรดีหน่อ?

“ลูกชายชื่อ เดวิน ส่วนลูกสาวชื่อ ดาริน ดีไหม ผมว่าเพราะนะ”

“อืม ก็เพราะดี” 

“พูดแบบนี้แสดงว่าอยากมีแล้วเหมือนกัน” ห๊ะ! ตะ..ตอนไหน บอกตอนไหน ดาหลาทำหน้าตกตะลึง ใบหน้าคมคายค่อยๆเลื่อนลงมาก่อนจะซุกลงตรงซอกคอระหงในที่สุด

“วินไม่ ธาวินฉันยังไม่พร้อม วินนนนนนนนนน!” 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“เฮ้อ~ หยุดแล้วครับ รอให้คุณพร้อมก่อนก็ได้” ธาวินผละตัวออกห่างเล็กน้อย เขาไม่ได้คิดจะทำจริงๆหรอก แค่อยากแกล้งเมียให้หายเครียดก็เท่านั้น แต่เรื่องลูกเขาคิดจริงๆนะ

“ไปอาบน้ำกันดีกว่าปะ” เขาพูดแล้วก็ทำท่าจะช้อนตัวร่างบางขึ้น

“ไปอาบคนเดียวเลย!” ดาหลาตะคอกใส่แบบ

งอนๆ พร้อมกับสะบัดตัวออกจากเขา ขยับตัวลงจากเตียงแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องนอนไป 

“แล้วนั้นคุณจะไปไหน!?” ธาวินตะโกนตามหลังออกไป

“หาอะไรกิน หิว!” เสียงหญิงสาวตะโกนกลับมา

...........................................................

ไม่มีเมนต์ไม่มีกำลังจายยย😭

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู please 😢



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว