ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP20] ผู้มาเยือน

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP20] ผู้มาเยือน

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2561 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP20] ผู้มาเยือน
แบบอักษร

บทที่ ๒๐

“ดาหลา ที่รัก” เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงที่เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มทำหน้าที่เป็นที่นอนแทนเบาะนุ่มๆให้เมียตัวน้อย ธาวินเขย่าตัวร่างบางเบาเพื่อความแน่ใจว่าเธอหลับแล้วจริงๆ เมื่อเห็นว่าเธอหลับสนิทแล้วเขาจึงค่อยๆพลิกตัวหญิงสาวให้นอนลงที่นอนข้างๆ โดยไม่ลืมห่มผ้าให้ก่อนจะตวัดขาเรียวราวกับนายแบบลงจากเตียงอย่างเงียบที่สุด 

ชายหนุ่มก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตามพื้นห้องแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ เขารีบแต่งตัวให้เรียบร้อยเพื่อจะได้ไปทำงานต่อ ใช้เวลาไม่นานเขาก็กลับออกมาจากห้องน้ำ เดินกลับมาข้างเตียงอีกครั้ง ก้มลงไปหอมแก้มนวลเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องนอน

แอดดดด~ 

“เข้ามาทำไม?” ทันทีที่เปิดประตูออกมาก็เห็นร่างบางอีกร่างกำลังยืนรอเขาอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ธาวินเอ่ยถามเลขาหน้าห้องคนดั่งกล่าวเสียงเรียบ ปิดประตูห้องไว้เหมือนเดิมก่อนจะเดินมานั่งลงที่โต๊ะทำงาน

“ ลาราเอาเอกสารมาให้ท่านประธานเซ็นค่ะ นี่ค่ะ” ‘ลารา’ เลขาสาววัยยี่สิบต้นๆตอบผู้เป็นนายด้วยร้อยยิ้ม แทนที่จะว่างลงบนโต๊ะเธอกลับยื่นแฟ้มเอกสารมาตรงหน้าให้ธาวินรับไปด้วยมือของเขา ธาวินถอดหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ผู้หญิงคนนี้จะอ่อยเขาทุกครั้งที่มีโอกาศ ขนาดวันนี้พาดาหลามาเปิดตัวแล้วนะ ยังจะมาอ่อยอีก หากหล่อนไม่มีผลงานที่หน้าพึงพอใจเขาคงไม่ทนกับหล่อนมาถึงสองปีหรอก

“ครั้งหน้าว่างลงบนโต๊ะ ฉันไม่ชอบให้คนที่ไม่สนิททำแบบนี้กับฉัน” ว่าพลางรับเอกสารมาเซ็นโดยไม่ลืมอ่านรายละเอียด แล้วยื่นส่งกลับไปให้ลารา ซึ่งเธอก็รีบรับมันกลับไป

“วันหลังไม่ต้องใส่อะไรเลยก็ได้นะถ้าจะใส่น้อยขนาดนี้” ชายหนุ่มมองการแต่งตัวของเลขาสาว ซึ่งไม่ต่างจากโสเภณีเลย

“ค่ะท่านประธาน” ลาราก้มหน้าหงุด ไม่คิดไม่ฝันว่าผู้ชายคนที่เธอแอบชอบจะปากร้ายได้ถึงเพียงนี้ 

“ออกไปได้แล้ว อีกสักชั่วโมงเอาของวางเข้ามาให้เมียฉันด้วย” 

“ค่ะท่านประธาน ขอตัวก่อนนะคะ” ลาราเอ่ยขอตัวก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปโดยปลายตามองที่ประตูห้องนอนอย่างเหยียดหยัน 

๐๐๐๐๐

-เวลาผ่านไป-

“อื้อ~” ดาหลาขยับตัวไปมาบนที่นอนใหญ่กว้างหลังจากนอนหลับพักผ่อนได้นานพอสมควร เธอขยับกายลุกขึ้นนั่งพลางสอดสายตาไปรอบๆห้องเพื่อหาใครสักคน แต่ในห้องนอนกลับเงียบเชียบไร้วี่แววคนที่เธอมองหา ธาวินคงไปทำงานแล้ว ก็เขามีงานมีการที่ต้องทำนี้หน่า 

หญิงสาวขยับตัวลงจากเตียงแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตนที่วางอยู่ที่ปลายเตียงมาสวมใส่ คงเป็นธาวินที่วางไว้ให้ พับไว้ซะเรียบร้อยจนเธอรู้สึกอาย 

“พับเรียบร้อยกว่าฉันอีก” ขนาดเธอเป็นผู้หญิงยังไม่เรียบร้อยขนาดนี้เลย น่าอายชะมัด 

หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วร่างบางก็เดินออกมาจากห้องนอน 

แอดดดด~ 

“ตื่นแล้วเหรอคะ” ทันทีที่เปิดประตูห้องออกมาก็เจอกับลารากำลังจัดแจงของว่างให้อยู่ที่โต๊ะเล็กชุดโซฟารับแขก 

“นี่คุณธาวินไปไหนคะ”  ดาหลาเดินไปนั่งลงบนโซฟารับแขก เธอไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาวอีกคน เพราะคิดว่าคำถามนี้มันไม่ต้องตอบก็ได้ ก็ในเมื่อเธอยืนอยู่ตรงนี้คงนอนอยู่ระมัง แต่ทว่าการกระทำของเธอกลับทำให้อีกคนมองว่าเธอนั้นหยิ่งผยอง

“ไปดูงานค่ะ ท่านประธานมีงานมีการต้องทำ จะให้มานั่งกินนอนกินคงไม่ได้” คำตอบของลาราราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดเข้ากระทบใบหน้าสวยคม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหล่อนกำลังด่าเธอ หาว่าเธอขี้เกียจตัวเป็นขน ถึงกระนั้นเธอก็ทำเป็นไม่สนใจ 

“ท่านให้ดิฉันนำของว่างมาให้คุณผู้หญิง ทานให้อร่อยนะคะ” ลาราส่งยิ้มให้ดาหลาอย่างเป็นมิตรแต่แอบแฝงไปด้วยความไม่หวัง ก่อนที่หล่อนจะก้มหน้าทำความเคารพให้แล้วเดินเลี่ยงออกไป ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ธาวินเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา 

“ท่านประธาน” ลาราหลีกทางให้ผู้เป็นนายได้เดินเข้ามาก่อน ธาวินเดินเข้ามาในห้องโคยไม่สนใจแม้แต่จะปลายตามองเลขาสาว เพราะคนที่เขาสนใจคือเมียตัวน้อยที่นั่งอยู่ที่โซฟา

ลาราขบกรามแน่นให้กับภาพบาดตาบาดใจ แต่สุดท้ายก็เดินเลี่ยงออกไป...

“ตื่นแล้วเหรอครับ หิวยังเมื่อตอนเที่ยงคุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย” ธาวินเดินมาหาคนรักพลางขยับปากเอ่ยถาม 

“นิดหน่อย” ดาหลาเอ่ยตอบพลางลุกขึ้นตวัดแขนเรียวยาวกอดเอวสอบไว้หลวมๆ 

“ทำงานเสร็จหรือยัง ฉันอยากไปหาคุณพ่อแล้ว” 

“ผมมีเอกสารที่ต้องจัดการอีกไม่มาก นั่งรอกินของว่างไปก่อนนะครับ” ว่าแล้วก็กดจูบลงบนหน้าผากมนหนักๆ ดาหลาพยักหน้าเข้าใจ คลายกอดออกก่อนจะนั่งลงที่เดิม ส่วนธาวินก็เดินไปที่โต๊ะทำงาน เพื่อเคลียร์เอกสารสำคัญให้เสร็จ

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกำลังใจจดจ่อกับเอกสารสำคัญที่ต้องจัดการ ส่วนหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่ชุดโซฟารับแขกไม่หากจากโต๊ะทำงานนักก็นั่งรอคนรักทำงานด้วยการนั่งกินของว่างที่เขาสั่งมาให้เพื่อฆ่าเวลา

เวลาล่วงเลยมาจนถึงห้าโมงเย็น ธาวินก็เคลียร์เอกสารเสร็จพอดี ร่างใหญ่จัดการเก็บของบนโต๊ะเข้าที่ให้เรียบร้อย แล้วกดโทรศัพท์ต่อสายหาบอดี้การ์ดของเขาบอกให้นำรถมารับเขาและดาหลาหน้าโรงแรม

“ไปกันครับ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอกพลางลุกขึ้นเดินมาหาร่างบางที่ยืนรออยู่ ทั้งสองประสานมือเข้าหากัน จากนั้นก็พากันเดินออกมาจากห้องทำงานเพื่อที่จะไปหาใครคนหนึ่ง ตามความต้องการของหญิงสาว...

“นาย นายหญิง!” เรียวกับกิตติที่ยืนอยู่ข้างๆรถยุโรปคันหรูโค้งตัวให้ผู้เป็นนายทั้งสองทันทีที่เขาและเธอเดินออกมาหน้าโรงแรม 

“ไม่ต้อง ฉันจะไปกับดาหลาสองคน” ธาวินปฏิเสธเสียงเรียบในขณะที่เรียวจะเปิดประตูเบาะหลังให้เหมือนทุกครั้ง

“ครับนาย” มือหนาที่กำลังจะแตะประตูเบาะหลังถูกชักกลับ เรียวก้มหน้ารับคำก่อนจะเปลี่ยนมาเปิดประตูด้านคนขับให้แทน ส่วนกิตติก็เดินอ้อมมาเปิดประตูด้านข้างคนขับให้ผู้เป็นนายหญิง

รถยุโรปคันหรูถูกขับเคลื่อนสู่ถนนใหญ่ตามมาตราความเร็วที่กำหนด มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ ยุติธรรม...

“คิดยังไงถึงมากับฉันแค่สองคน โดยไม่มีบอดี้การ์ดตามมาด้วย” ดาหลาเอ่ยถามคนข้างๆ หลังจากที่รถแล่นออกมาจากหน้าโรงแรมได้สักพัก

“ไปหาพ่อตาทั้งที ไม่จำเป็นต้องพาบอดี้การ์ดไปด้วยให้ดูเอิกเกริก” ธาวินตอบ เขาหันมองหน้าเธอเพียงนิด ก่อนจะละสายตาไปมองถนนเบื้องหน้า แล้วยื่นมือมากุมมือบางไว้

“ผมรักคุณนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่ข้างๆคุณเสมอ” ดาหลาอมยิ้มให้กับถ้อยคำบอกรักจากชายหนุ่ม ปราบปลื้มใจในถ้อยคำของเขา

เธอไม่พูดอะไรแต่เอนตัวมาพิงกับท่อนแขนแกร่ง

ธาวินขับรถมาเรื่อยๆจนมาหยุดจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ดาหลามองเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยหัวใจเต้นแรงเพราะรู้สึกกลัว

“คุณไหวนะ?” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามคนรักน้ำเสียงอ่อนโยน หญิงสาวเม้มปากเข้าหากันแน่น แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถไปบอกให้เหล่าการ์ดเฝ้าความปลอดภัยเปิดประตูคฤหาสน์ให้ 

“ไปกันค่ะ” ดาหลากลับขึ้นมาบนรถ เอ่ยบอกคนข้างๆให้เขาขับรถเข้าไปในคฤหาสน์ได้ ตอนที่ประตูรั้วเหล็กเปิดออก

ธาวินขับรถยุโรปคันหรูเข้ามาข้างในอย่างช้าๆ ขับมาจอดเทียบใต้ถุนคฤหาสน์ สองหนุ่มสาวพากันลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านโดยที่

ดาหลาเดินนำและธาวินเดินตาม...

“ดาหลา!” ภานุมาศที่กำลังเดินลงบันไดมาเห็นร่างน้องสาวยืนอยู่ก็โผล่เข้ากอดทันที โดยไม่ทันสังเกตว่ามีร่างใหญ่อีกร่างยืนอยู่ด้านหลังของน้องสาว

“หายไปไหนมา รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วง” ชายหนุ่มผละตัวออกมาถามไถ่ ดีใจที่เห็นเธอกลับมาอย่างปลอดภัย

“คุณ!” แต่ทว่าความรู้สึกดีใจนั้นก็หายไปทันควัน เมื่อสายตาประจัญเข้ากับร่างใหญ่อย่างธาวิน ผู้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของตระกูล

“มันเข้ามาในนี้ได้ยังไง!?” ภานุมาศหันมาถาม

ดาหลาเสียงดัง พลางชี้นิ้วไปที่ศัตรู แต่คำตอบที่ได้จากน้องสาวต่างมารดากับทำให้ถึงกับชะงักงัน

“เขามากับหนูเองค่ะ” ดาหลาตอบ

ธาวินเดินเข้ามายืนข้างๆเมียตัวน้อยพร้อมกับประสานมือเข้าหากันแน่น ภานุมาศมองการกระทำตรงหน้าอย่างตกตะลึง

“มะ..หมายความว่าไงดาหลา?”

“คุณพ่ออยู่ไหมคะ?” แทนที่จะตอบคำถามของพี่ชาย ดาหลากับเลือกที่จะเอ่ยถามหาบิดา

“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน...ไอ้ธาวิน!” คนถูกถามหานั้นช่างอายุยืน ยังไม่ทันที่ภานุมาศจะเอ่ยอะไรออกไป ไพศาลก็เดินเข้ามาพร้อมกับภาคินีลูกสาวคนเล็กและดิเรกมือขวาของตน

“นี้แกยังไม่ตายอีกเหรอ!?” ไพศาลชี้หน้าถามศัตรูหมายเลขหนึ่ง สับสายตากับเขาอย่างกราดเกรี้ยวในขณะที่ธาวินยกยิ้มมุมปากส่งให้

“คุณพ่อรู้จักเขาด้วยหรือคะ นี้แหละค่ะผู้ชายที่ภาเล่าให้ฟัง” เสียงภาคินีดังขึ้นแต่ทว่าตอนนี้ไม่มีใครสนใจเธอเลย 

“คุณพ่อคะ” ไพศาลละสายตาจากศัตรูมามองลูกสาวคนโตที่ก้าวขาเดินมาหา

เพียะ! 

ใบหน้าสวยคมหันไปตามแรงตบจากมือหนา ตามด้วยเสียงตวาดดังลั่นของผู้ชายวัยกลางคนตรงหน้า ทั้งธาวินและภานุมาศต่างตกใจกับการกระทำของไพศาล ต่างจากภาคินีที่ยกยิ้มร้าย ธาวินขยับตัวจะเข้าไปหาคนรักแต่ก็โดด

ภานุมาศขวางทางเอาไว้เสียก่อน

“ฉันสั่งให้แกเก็บมัน! แต่มันยังมีชีวิตอยู่! แล้วที่แกมากับมันมันหมายความว่ายังไง!?” ไพศาลตวาดลั่น ดาหลาค่อยๆหันหน้ากับมาหาคนเป็นพ่อพร้อมกับหยาดน้ำตาที่กำลังร่วงหล่น แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา ใบหน้าสาวคมก็หันไปตามแรงตบอีกครั้ง

เพียะ! 

ธาวินทนเห็นคนรักเจ็บไม่ได้อีกต่อไปจึงผลัก

ภานุมาศออกให้พ้นทาง แล้วรีบสาวเท้าเข้ามาดึงตัวดาหลาเข้าไปกอด มองไพศาลอย่างไม่พอใจ

“นี้อย่าบอกนะว่าแกกับมัน...” ไพศาลเอ่ยถามลูกสาวเสียงแข็ง

ใช่...ผมกับดาหลาเราเป็นผัวเมียกัน แต่คนที่ตอบกลับเป็นธาวิน

“วิน เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ว่าพลางผละตัวออกจากอ้อมกอดของคนรัก เพื่อเผชิญหน้ากับผู้เป็นพ่อ

“ไม่ ผมไม่ยอมให้เขาทำร้ายคุณอีกหรอกนะ” ธาวินไม่ยอม ก้าวขามายืนข้างๆหญิงสาว

“ดาหลา! ยัยลูกเนรคุณ!” ไพศาลชี้นิ้วตวาดใส่

ดาหลาเสียงดัง ในขณะที่หญิงสาวยืนมองคนเป็นพ่อด้วยหยาดน้ำตา โดยมีธาวินยืนอยู่ข้างกาย

“เห็นเธอเป็นลูกด้วยเหรอ นึกว่าเป็นเครื่องทำเลว” ธาวินแทรกขึ้น สบสายตากับพ่อตาอย่างไม่เกรงกลัว 

“แก! ไอ้ธาวิน ตายซะเถอะ!” ไพศาลชักปืนออกมาเล็งไปที่ธาวิน 

“พ่ออย่า!” ภานุมาศรีบเข้ามาห้าม ก่อนที่สถานการณ์จะย้ำแย่ไปมากกว่านี้

“คุณพ่อ~” ดาหลาเรียกพ่อเสียงแผ่วเบา ธาวินยื่นมือหนามากุมมือบางไว้แน่น

“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ ฉันไม่เคยมีลูกอย่างแก” ไพศาล

“ลูกอย่างเธอแล้วทำไม อย่างน้อยเธอก็ทำทุกอย่างเพื่อคุณมาตลอด ไม่ว่าจะผิดหรือถูก เธอก็ทำเพื่อพ่อ...พ่อที่ไม่เคยแม้แต่จะให้ความสำคัญกับเธอเลย และที่เรามาวันนี้ก็เพราะดาหลาต้องการมาขอโทษคนเป็นพ่ออย่างคุณ! ที่ครั้งนี้เธอเลือกที่จะทำตามหัวใจของตัวเอง” ธาวินสวนกลับ เขาจะไม่ทน แม้ว่าชายวัยกลางคนตรงหน้าจะเป็นพ่อของคนรักก็ตาม 

“พอเถอะ คุณพาดาหลากลับไปได้แล้ว ผมไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านของผมตอนนี้ แม้แต่ศัตรูอย่างคุณ” ภานุมาศพูดแทรกขึ้น อันที่จริงเขาก็ไม่ได้มีอะไรกับธาวินหรอก กลับกันเขากับแอบชื่อชมผู้ชายคนนี้ และแอบดีใจที่ได้เขามาเป็นคนดูแลดาหลา น้องสาวต่างมารดาที่รักและห่วงใย

“คิดว่าเข้ามาแล้วจะออกไปง่ายๆหรือไง บุกเข้ามาในถ้ำเสือคนเดียวแบบนี้ แกไม่มีวันรอดออกไปหรอก...ธาวิน” สิ้นเสียงประโยคนั้นของไพศาล ลูกน้องหลายสิบคนก็แห่กันเข้ามาปิดทางออกเอาไว้พร้อมกับอาวุธครบมือ 

“ใครว่ามาคนเดียว...” ทุกคนหันควบไปทางต้นเสียงก็พ้มว่าเป็นเรียวกับกิตติและลูกน้องอีกหลายสิบคนเดินเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือเช่นกัน

ธาวินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขานึกไว้อยู่แล้วว่ายังไงพวกลูกน้องก็ไม่มีวันทิ้งเขา เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มหันหน้ากลับมาหาไพศาล แล้วพูดว่า...

“ขอบคุณที่ทำให้ดาหลาเกิดมา แต่ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนดูแลเธอเอง ถือว่าผมขอแล้วนะครับ...คุณพ่อตา” 

“...” ไพศาลกำหมัดแน่น มองชายหนุ่มอายุน้อยกว่าด้วยแววตาเคียดแค้น แล้วเปลี่ยนมามองลูกหลงอย่างดาหลาแววตาไม่ต่างกัน แต่กลับเป็นความรู้สึกโกรธ ไม่ได้เกลียดแค้นเช่นกับธาวิน

“ไปครับ” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มละสายตาจากชายวัยกลางคนมาหาเมียตัวน้อย กระชับมือกุมมือบางให้แน่นขึ้นพร้อมกับกระตุกเบาๆ เป็นเชิงบอกว่ากลับกันได้แล้ว แต่ทว่าดาหลากลับนิ่งไม่ยอมขยับตัว ธาวินเลยตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นแนบอกแล้วพาเธอออกมาจากตรงนั้น โดยมีเรียวกับกิตติและลูกน้องคนอื่นๆคอยประกบหน้าประกบหลังดูแลความปลอดภัย...

๐๐๐๐๐

“อึก...” เสียงดาหลาสะอื้นไห้เล็กน้อย ในขณะที่รถยุโรปคันหรูกำลังขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ กาย ตามด้วยรถยุโรปคันหรูอีกคันกับรถตู้อีกสองคัน

“ไม่ต้องร้อง” ธาวินเอ่ยปลอบประโลมคนรักด้วยความรู้สึกสงสารและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน รู้สึกผิดที่ตนเองเป็นต้นเหตุให้เธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้ 

“ขอโทษนะ...เจ็บไหม” มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าสวยคมให้หันมาสบตา เอ่ยขอโทษพลางใช้นิ้วเรียวยาวราวกับผู้หญิงสัมผัสกับรอยฝ่ามือบนหน้าเบาๆ

“...” ดาหลาส่ายหน้าแทนคำตอบ ยกมือขึ้นมาวางทบบนมือของเขา เธอเจ็บอยู่หรอก...แต่เจ็บปวดตรงหัวใจมากกว่า 

“ขอโทษนะที่ผมเห็นแก่ตัว ทำให้คุณตกอยู่ในสภาพแบบนี้” 

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณเสียหน่อย ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง คุณไม่ผิด”

“แล้วคุณจะเอายังไงต่อ...เรื่องพ่อของคุณ?” 

“...ไม่รู้สิ คุณพ่อคงเกลียดฉันมากไปแล้ว” 

“ไม่เป็นไรนะ...คุณยังมีผมอยู่ตรงนี้ ต่อไปนี้ผมจะเป็นครอบครัวของคุณเอง” 

“ขอบคุณนะที่รักฉันมากถึงขนาดนี้” 

ทั้งสองร่างโผล่เข้ากอดกัน ธาวินกดจูบลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลดำอย่างรัก เรียวกับกิตติที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับและข้างคนขับต่างพากันอมยิ้มให้ผู้เป็นนายทั้งสอง ขบวนรถทั้งสี่คันถูกขับเคลื่อนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงที่หมาย...

“พี่ธาม ดาหลา” เอ็มมาเดินออกมารับทั้งสองคนในตอนที่ทั้งสองลงมาจากรถพอดี สีหน้าของหญิงสาวไม่ค่อยดีนัก

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้น” ธาวินถามน้องสาวพลางขมวดคิ้วยุ่งอย่างรอคำตอบ

“คือ...คุณน้าวดีมาค่ะ” เอ็มมาตอบออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ และรอดูว่าชายหนุ่มจะพูดอะไร

“บอกเขาไปว่าพี่ไม่ว่างจะเจอ ไปครับ” ธาวินเอ่ยบอกน้องสาวเสียงเรียบในประโยคแรก แล้วเอ่ยกับดาหลาด้วยนำ้เสียงอ่อนลงในประโยคถัดมา พร้อมกับคว้ามือเธอไปจับไว้แล้วเดินผ่านตัวเอ็มมาเข้าไปในบ้าน

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู? please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว