ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 เริ่มนับเวลาถอยหลัง

ชื่อตอน : ตอนที่2 เริ่มนับเวลาถอยหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 278

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2558 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 เริ่มนับเวลาถอยหลัง
แบบอักษร

ตอนที่2

เริ่มนับเวลาถอยหลัง

 

 

พวกนายคบกันตอนไหน?

 

มันเป็นคำถามซ้ำซากจากคนที่รู้เรื่องนี้

 

นั่นสินะ...

 

เรื่องมันคงเริ่มจากความบังเอิญหลายๆอย่าง กระทั่งหลุดปากไปว่า เรามาลองคบกันดีไหม?

 

แล้วหลังจากนั่นถึงรู้ว่าต่อให้พูดออกไปแบบนั้น มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลยสักนิดเดียว

 

พวกเราก็แค่พูดคุยกันบ้างหรือกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกัน แต่ไม่มีอะไรคืบหน้าไปมากกว่านั้นมาตลอดสามเดือน ส่วนถ้าจะถามว่าแล้วคนอื่นๆรู้ได้ยังไง ก็เพราะธีมเป็นฝ่ายพูดกับป๊อบเอง

 

กลับมาแล้วเหรอ?ผมหันไปมองผู้มาใหม่ที่จู่ๆก็เข้ามาในห้องอย่างถือสิทธิ์

 

อืมธีมตอบรับพลางเดินเข้ามาใกล้ผมที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา

 

ผมเงียบ ตั้งใจฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ

 

ไปกินข้าวแล้วไม่ยอมชวนกันเลยนะ อีกฝ่ายเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา

 

...เห็นไม่ว่าง ใช่ ผมพูดความจริง

 

ว่างตลอด ถ้าวินชวน

 

ผมควรจะดีใจใช่ไหม?

 

แล้วผู้หญิงพวกนั้น

 

ก็เพื่อนร่วมคณะเท่านั้นล่ะน่า

 

เหรอ

 

หึงเหรอ

 

ไม่

 

เอาจริงๆผมไม่รู้เลยว่าตัวเองหึง...

 

ใจร้ายจังเลยนะ คบกันมาตั้ง3เดือนแล้วแท้ๆไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกว่าหมอนี่กำลังผิดหวัง

 

...แค่3เดือนก็พอ

 

ยังไงก็มาหาได้นะ ห้องอยู่ฝั่งตรงข้ามกันแท้ๆ แต่นายไม่เคยไปหาฉันเลย

 

ก็เคยไปแล้วนี่

 

อ่อ ผมลืมบอกไปสินะว่าพวกเราอยู่ห้องตรงข้ามกัน เพียงแต่อีกฝ่ายน่าจะเรียกมันว่าเป็นที่พักชั่วคราว ผิดกับผมที่เรียกมันว่าบ้าน เพราะเป็นหนึ่งในสิ่งสุดท้ายที่ครอบครัวของผมเหลือทิ้งไว้ให้หลังจากแม่ของผมประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตรองจากเงินค่าประกัน ส่วนคนเป็นพ่อก็ทิ้งผมเอาไว้แล้วมีครอบครัวใหม่ ซึ่งผมก็ไม่ได้สนใจเขาอีก ตราบใดที่ยังส่งเงินมาให้ใช้ทุกเดือน

 

เข้าไปเพราะจะทวงหนังสือเรียนเสริมนี่นะ?

 

เอาเถอะ ถ้ามาก็โทรบอกก่อนนะ ฉันจะได้จัดของในห้อง ผมบอกปัดๆออกไปพร้อมว่าอีกครั้ง ตั้งใจอ่านหนังสือสอบด้วย

 

คร้าบๆ

 

ผมสะดุ้งเฮือกเพราะจู่ๆธีมก็เข้ามากอดผมจากทางหลังไว้แน่น ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง

 

RRR

 

เสียงมือถือดังขัดจังหวะขึ้น อีกฝ่ายจิ๊ปากเบาๆในลำคอเมื่อเห้นชื่อคนโทรเข้า ทำท่าจะกดตัดสาย แต่ผมก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

 

รับสิ

 

....โทษทีนะธีมบอกพลางเดินเลี่ยงออกจากห้องไป

 

ผมถอนหายใจนิดหน่อยพลางนอนราบลงกับโซฟา อารมณ์จะจัดของในห้องหมดไปแล้ว ตอนนี้ขอพักจะดีกว่า

ธีมเป็นเพลย์บอย ผมรู้ดี ก็ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ในเมื่อก่อนที่เราจะคบกัน ผมอยู่ที่นี่ตั้งแต่ม.ปลาย เห็นธีมควงสาวเข้าออกห้องตัวเองไม่เว้นแต่ละวัน จนมาคบกับผมนี่ล่ะ แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะยกเลิกนิสัยเคยตัวหรอก เรื่องเมื่อกลางวันมันพิสูจน์ได้ดี

 

อย่างน้อยๆผู้หญิงที่ยังโทรมาตามตื้อนั่นไง

 

เพื่อนของผมที่รู้จักกับธีมก็บอกมาแล้วว่าหมอนั่นร้ายแค่ไหน และแน่นอนว่าคงไม่คบผมแค่คนเดียว

 

คิดๆแล้วผมก็ลืมตัวตนของตัวเองไปตั้งแต่เสียครอบครัวทั้งหมดไปด้วยซ้ำ การแสดงออกทางด้านอารมณ์ยังทำไมได้ แค่นี้ก็เกินพอแล้ว ผมไม่ใช่เด็กๆขนาดที่จะมาร้องไห้หรือน้อยใจกับเรื่องแค่นี้

 

เทียบกันแล้วปัญหาเรื่องแฟนตัวเองยังคบกับคนอื่นอยู่ทั้งที่มีเราอยู่ทนโท่ มันคือเรื่องจิ๊บจ๊อย

 

ถ้าถามว่าไม่เจ็บเหรอ...ทำไมผมจะไม่รู้สึกอะไรล่ะ แต่ผมไม่ใช่คนกล้าพูดอะไรเห็นแก่ตัว

 

ถ้าหากธีมบอกเลิกกับผม ผมก็ยอมแต่โดยดี

 

อย่างที่บอกไปข้างต้น เราไม่ได้มีความผูกพันอะไรขนาดนั้น แล้วผมคิดธีมไม่ควรจะเสียเวลากับคนแบบผมจริงๆ

ความจริงก็อยากจะจบความสัมพันธ์ลงเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่อะไรบางอย่างทำให้พูดไม่ออก แถมดันเผลอจะร้องไห้ออกมาซะอย่างนั้น

 

สุดท้ายเลยไม่ได้พูดออกไป

 

ผมกำลังรอคอยเวลาบอกเลิกอยู่

 

คนรู้จักของผมบอกว่าปกติธีมจะคบกับใครไม่เกินสามเดือน

 

ดังนั้น....ผมก็กำลังรออยู่

 

...ก็นะ มันเป็นการรอคอยที่เจ็บปวดพอๆกับตอนที่ผมเฝ้าห้องผ่าตัดตอนแม่ของผมเข้าห้องICUเลย...

 

ทั้งๆที่เรียนสายจิตวิทยามา แต่ผมก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไม....

 

ก็แค่แฟน...นี่นะ...

 

 

 

ความคิดเห็น